Psyche
alle pijlers
ergens mijn ei kwijt
maandag 17 december 2012 om 00:26
Hallo allemaal,
Al maanden zit ik te twijfelen over hoe ik zal kunnen verwoorden waar ik mee zit, ik wil mijn ei kwijt maar ik weet niet hoe. Dit is alvast een rare openingszin. Ik ben niet onbekend op het forum, en onder mijn loepje staat meer, dan ik misschien hier zo in kan zetten. Wat me dwars zit de laatste weken of eigenlijk maanden zijn de verschillende sociale veranderingen waar ik in zit. De afgelopen 3 jaar zijn er enorm veel dingen gebeurd, waarbij mij vooral opvalt dat ikzelf erg ben veranderd en misschien daardoor ook mijn sociale veld. Ik ben veel mensen "verloren". Het is zo moeilijk voor mij om ergens te beginnen, want er zit gewoon een hoop verdriet in de weg. Onvermogen om mensen te bereiken en t weer goed te maken, het gevoel dat dat bij de meesten een gepasseerd station is en daar ben ik al weken gewoon kapot van.
Ook omdat het naaste familie (mede) betreft.
ik weet gewoon niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar heb al tijden echt behoefte om met iemand te praten, ook al is het virtueel, ervaringen uit te wisselen als er veel (is) veranderd/t in je leven. Wat nu beetje gek begint krijgt hopelijk wat soepeler vervolg, want ik weet het, wat een vage OP dit is. :S Maar stuur m nu toch maar.
Bedankt voor het lezen!!
Misia
Al maanden zit ik te twijfelen over hoe ik zal kunnen verwoorden waar ik mee zit, ik wil mijn ei kwijt maar ik weet niet hoe. Dit is alvast een rare openingszin. Ik ben niet onbekend op het forum, en onder mijn loepje staat meer, dan ik misschien hier zo in kan zetten. Wat me dwars zit de laatste weken of eigenlijk maanden zijn de verschillende sociale veranderingen waar ik in zit. De afgelopen 3 jaar zijn er enorm veel dingen gebeurd, waarbij mij vooral opvalt dat ikzelf erg ben veranderd en misschien daardoor ook mijn sociale veld. Ik ben veel mensen "verloren". Het is zo moeilijk voor mij om ergens te beginnen, want er zit gewoon een hoop verdriet in de weg. Onvermogen om mensen te bereiken en t weer goed te maken, het gevoel dat dat bij de meesten een gepasseerd station is en daar ben ik al weken gewoon kapot van.
Ook omdat het naaste familie (mede) betreft.
ik weet gewoon niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar heb al tijden echt behoefte om met iemand te praten, ook al is het virtueel, ervaringen uit te wisselen als er veel (is) veranderd/t in je leven. Wat nu beetje gek begint krijgt hopelijk wat soepeler vervolg, want ik weet het, wat een vage OP dit is. :S Maar stuur m nu toch maar.
Bedankt voor het lezen!!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 27 januari 2013 om 19:34
Suzy, ik heet dan wel geen Misia (misia, ben je er nog, begin langzaam wat 'ongerust' te worden), maar ik ben wel benieuwd naar de titel van het boek. Wil je dat hier neerzetten? Ik denk dat wel meer er benieuwd naar zijn.
Aaah, ik zie het al. De helende reis, hier heb ik een paar keer over gesproken, hier of op een ander topic, weet ik zo niet meer. Heb hier zelf ervaring mee, en ja, het is net zoals Suzy zegt, een supermethode, heb ik veel aan gehad, en nog steeds.
Aaah, ik zie het al. De helende reis, hier heb ik een paar keer over gesproken, hier of op een ander topic, weet ik zo niet meer. Heb hier zelf ervaring mee, en ja, het is net zoals Suzy zegt, een supermethode, heb ik veel aan gehad, en nog steeds.
maandag 28 januari 2013 om 01:24
@Reizende: ja he? Veel daarvan kende ik al, maar dat ik bij het lezen alleen al zelf ook in zo'n diepere laag kwam, is wel apart (en dat al 2x, gisteren ook al!)..
Er staat ook een stuk in over niet meer passen bij sommige vrienden en familie, als je z'n persoonlijke groei meemaakt, dat sommigen je toch blijven zien en benaderen als de mens die je vroeger was.. maar ook is vergeving, waar we het vd week hier op dit topic precies over hadden, een belangrijke afsluiter in deze methode.. en die 2 dingen deden me aan Misia denken (waar ben je, Misia?).
Ik heb zelf ook soortgelijke sessies gehad bij mijn coach van tijd geleden, die direct naar de emotie gaat en dingen op "zielsniveau" binnenin jezelf veranderen en echt kan loslaten, wat me na jaren van analyseren en zelfreflectie niet gelukt was. Echte vergeving is een verandering in jezelf. En dan is het ook goed, kan je eea loslaten, het lijkt zo simpel, maar het werkt wel!
In het kader van dat boek vraag ik me af wat ik letterlijk en figuurlijk "op mijn hals heb gehaald" en overweeg ook zo'n sessie te gaan doen, al kreeg ik vandaag zelf al behoorlijk wel een idee wat daaronder kan zitten..
En zo blijf je zelf ook leren en nieuwe tools leren om jezelf "op te schonen" van tegenslagen of teleurstellingen. Er komen toch altijd weer nieuwe op je pad, lijkt soms wel een test, wat je ermee doet, en ik wil dingen niet laten voortwoekeren, als dat niet nodig is.
Er staat ook een stuk in over niet meer passen bij sommige vrienden en familie, als je z'n persoonlijke groei meemaakt, dat sommigen je toch blijven zien en benaderen als de mens die je vroeger was.. maar ook is vergeving, waar we het vd week hier op dit topic precies over hadden, een belangrijke afsluiter in deze methode.. en die 2 dingen deden me aan Misia denken (waar ben je, Misia?).
Ik heb zelf ook soortgelijke sessies gehad bij mijn coach van tijd geleden, die direct naar de emotie gaat en dingen op "zielsniveau" binnenin jezelf veranderen en echt kan loslaten, wat me na jaren van analyseren en zelfreflectie niet gelukt was. Echte vergeving is een verandering in jezelf. En dan is het ook goed, kan je eea loslaten, het lijkt zo simpel, maar het werkt wel!
In het kader van dat boek vraag ik me af wat ik letterlijk en figuurlijk "op mijn hals heb gehaald" en overweeg ook zo'n sessie te gaan doen, al kreeg ik vandaag zelf al behoorlijk wel een idee wat daaronder kan zitten..
En zo blijf je zelf ook leren en nieuwe tools leren om jezelf "op te schonen" van tegenslagen of teleurstellingen. Er komen toch altijd weer nieuwe op je pad, lijkt soms wel een test, wat je ermee doet, en ik wil dingen niet laten voortwoekeren, als dat niet nodig is.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 28 januari 2013 om 08:38
Hey lieve meiden,
Dank jullie wel voor jullie posts, en vragen! Hier een vermoeiend weekend, ben aan de ene kant erg bijgekomen bij die vriend (het etentje, was super, dank je Nienke, was erg gezellig en vond het zo fijn dat hij me mee vroeg!!), aan de andere kant ben ik zo moe. Smsje van MM, en van die rotte ex gehad, en ergens komen die erg binnen. Aan het huizenzoeken komt geen einde lijkt het, bijna hele weekend aan gezeten, zonder resultaat.
Dit is geen klaagzang, maar wilde even laten weten hoe het gaat en dat zorgen dus niet nodig zijn ((((HUGSSSSS))). Ik ben voornamelijk heel moe geweest afgelopen weekend, t lijkt net alsof dat ook boven komt nu het kan. Gistermiddag naar sauna geweest en ook niet goed afgekoeld geloof ik, waardoor ik beetje grieperig gevoel hield. En dus moe werd. Misschien maar goed ook, dat doorstomen als je niet kunt, met een Smile dat wilde ik niet meer en doe ik blijkbaar ook niet meer . Merk dat ik ook erg worstel met sommige dingen. Die smsjes - doe er niks mee, want niet verstandig, maar toch. Daarnaast komen gedachten aan mijn zus, en vrienden steeds prominenter in beeld. Ik vind het gewoon zoń nare en ook enge gewaarwording, hoe dat allemaal is gegaan.
Deze post is niet heel helder vrees ik, ga later even meer erop in wat jullie met me delen, heb daar wel zin in, maar even geen puf voor geloof ik (vol hoofd)! Bijzonder dat jullie die hier allemaal schrijven, en Valesca, sorry dat ik niet eerder op je bericht reageerde in het bijzonder want je aarzelde of je hier wel welkom was: natuurlijk ben je hier welkom!!! Daarom stelde ik je voor om hier te schrijven, omdat ik ook het gevoel had dat we in zelfde soort situaties zaten (oppervlakkig gezien misschien niet, maar underneath). Ben benieuwd of dat ook zo is, dus ben benieuwd naar je verhaal
Tot gauw meer lieve meiden, en XXXXX voor jullie lieve woorden en ervaringen, ik leer zoveel van jullie - jullie zijn kanjers :en voelen als echte vriendinnen )!!
Een hele fijne dag, met letterlijk en figuurlijik smeltwater-
Misia!
Dank jullie wel voor jullie posts, en vragen! Hier een vermoeiend weekend, ben aan de ene kant erg bijgekomen bij die vriend (het etentje, was super, dank je Nienke, was erg gezellig en vond het zo fijn dat hij me mee vroeg!!), aan de andere kant ben ik zo moe. Smsje van MM, en van die rotte ex gehad, en ergens komen die erg binnen. Aan het huizenzoeken komt geen einde lijkt het, bijna hele weekend aan gezeten, zonder resultaat.
Dit is geen klaagzang, maar wilde even laten weten hoe het gaat en dat zorgen dus niet nodig zijn ((((HUGSSSSS))). Ik ben voornamelijk heel moe geweest afgelopen weekend, t lijkt net alsof dat ook boven komt nu het kan. Gistermiddag naar sauna geweest en ook niet goed afgekoeld geloof ik, waardoor ik beetje grieperig gevoel hield. En dus moe werd. Misschien maar goed ook, dat doorstomen als je niet kunt, met een Smile dat wilde ik niet meer en doe ik blijkbaar ook niet meer . Merk dat ik ook erg worstel met sommige dingen. Die smsjes - doe er niks mee, want niet verstandig, maar toch. Daarnaast komen gedachten aan mijn zus, en vrienden steeds prominenter in beeld. Ik vind het gewoon zoń nare en ook enge gewaarwording, hoe dat allemaal is gegaan.
Deze post is niet heel helder vrees ik, ga later even meer erop in wat jullie met me delen, heb daar wel zin in, maar even geen puf voor geloof ik (vol hoofd)! Bijzonder dat jullie die hier allemaal schrijven, en Valesca, sorry dat ik niet eerder op je bericht reageerde in het bijzonder want je aarzelde of je hier wel welkom was: natuurlijk ben je hier welkom!!! Daarom stelde ik je voor om hier te schrijven, omdat ik ook het gevoel had dat we in zelfde soort situaties zaten (oppervlakkig gezien misschien niet, maar underneath). Ben benieuwd of dat ook zo is, dus ben benieuwd naar je verhaal
Tot gauw meer lieve meiden, en XXXXX voor jullie lieve woorden en ervaringen, ik leer zoveel van jullie - jullie zijn kanjers :en voelen als echte vriendinnen )!!
Een hele fijne dag, met letterlijk en figuurlijik smeltwater-
Misia!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 28 januari 2013 om 18:52
quote:Suzy65 schreef op 28 januari 2013 @ 01:24:
@Reizende: ja he? Veel daarvan kende ik al, maar dat ik bij het lezen alleen al zelf ook in zo'n diepere laag kwam, is wel apart (en dat al 2x, gisteren ook al!)..
Er staat ook een stuk in over niet meer passen bij sommige vrienden en familie, als je z'n persoonlijke groei meemaakt, dat sommigen je toch blijven zien en benaderen als de mens die je vroeger was.. maar ook is vergeving, waar we het vd week hier op dit topic precies over hadden, een belangrijke afsluiter in deze methode.. en die 2 dingen deden me aan Misia denken (waar ben je, Misia?).
Ik heb zelf ook soortgelijke sessies gehad bij mijn coach van tijd geleden, die direct naar de emotie gaat en dingen op "zielsniveau" binnenin jezelf veranderen en echt kan loslaten, wat me na jaren van analyseren en zelfreflectie niet gelukt was. Echte vergeving is een verandering in jezelf. En dan is het ook goed, kan je eea loslaten, het lijkt zo simpel, maar het werkt wel!
In het kader van dat boek vraag ik me af wat ik letterlijk en figuurlijk "op mijn hals heb gehaald" en overweeg ook zo'n sessie te gaan doen, al kreeg ik vandaag zelf al behoorlijk wel een idee wat daaronder kan zitten..
En zo blijf je zelf ook leren en nieuwe tools leren om jezelf "op te schonen" van tegenslagen of teleurstellingen. Er komen toch altijd weer nieuwe op je pad, lijkt soms wel een test, wat je ermee doet, en ik wil dingen niet laten voortwoekeren, als dat niet nodig is.
Dat is wel heel bijzonder, Suzy, al lezende in een diepere laag komen. Dan weet je meteen dat deze methode heel goed bij jou past. Dit boek 'landt' dan meteen in je. Weet het ff niet anders te omschrijven, maar je snapt het wel.
Zo'n sessie is altijd heel bijzonder, zo heb ik ervaren en ik zal het aan iedereen aanraden. Ik doe het alleen ook wel eens, met behulp van het boek, toch ervaar ik dat bij hele moeilijke dingen het handiger is om er iemand bij te hebben, die je verder helpt op momenten dat het even moeilijk wordt.
Wat bedoel je precies met: op je hals hebt gehaald?
@Reizende: ja he? Veel daarvan kende ik al, maar dat ik bij het lezen alleen al zelf ook in zo'n diepere laag kwam, is wel apart (en dat al 2x, gisteren ook al!)..
Er staat ook een stuk in over niet meer passen bij sommige vrienden en familie, als je z'n persoonlijke groei meemaakt, dat sommigen je toch blijven zien en benaderen als de mens die je vroeger was.. maar ook is vergeving, waar we het vd week hier op dit topic precies over hadden, een belangrijke afsluiter in deze methode.. en die 2 dingen deden me aan Misia denken (waar ben je, Misia?).
Ik heb zelf ook soortgelijke sessies gehad bij mijn coach van tijd geleden, die direct naar de emotie gaat en dingen op "zielsniveau" binnenin jezelf veranderen en echt kan loslaten, wat me na jaren van analyseren en zelfreflectie niet gelukt was. Echte vergeving is een verandering in jezelf. En dan is het ook goed, kan je eea loslaten, het lijkt zo simpel, maar het werkt wel!
In het kader van dat boek vraag ik me af wat ik letterlijk en figuurlijk "op mijn hals heb gehaald" en overweeg ook zo'n sessie te gaan doen, al kreeg ik vandaag zelf al behoorlijk wel een idee wat daaronder kan zitten..
En zo blijf je zelf ook leren en nieuwe tools leren om jezelf "op te schonen" van tegenslagen of teleurstellingen. Er komen toch altijd weer nieuwe op je pad, lijkt soms wel een test, wat je ermee doet, en ik wil dingen niet laten voortwoekeren, als dat niet nodig is.
Dat is wel heel bijzonder, Suzy, al lezende in een diepere laag komen. Dan weet je meteen dat deze methode heel goed bij jou past. Dit boek 'landt' dan meteen in je. Weet het ff niet anders te omschrijven, maar je snapt het wel.
Zo'n sessie is altijd heel bijzonder, zo heb ik ervaren en ik zal het aan iedereen aanraden. Ik doe het alleen ook wel eens, met behulp van het boek, toch ervaar ik dat bij hele moeilijke dingen het handiger is om er iemand bij te hebben, die je verder helpt op momenten dat het even moeilijk wordt.
Wat bedoel je precies met: op je hals hebt gehaald?
maandag 28 januari 2013 om 19:49
Hey lieverds,
Allereerst, reizende, Nienke, flowerpower91, dank jullie wel voor het meedenken aangaande dat gedoe met dat familielid. Ik heb inderdaad voet bij stuk gehouden, en dat viel niet mee. Het is apart om te zien hoe ik dan reageer, goed ook. Het is alsof ik dan achteraf overmant wordt door schuldgevoel. Achteraf. Gelukkig hield dit niet heel erg lang aan en jep, ik vind het ook wel cool van mezelf. I did it . Later moment ben ik erop teruggekomen, toen het me wel uitkwam, en dat voelt alsof ik mijzelf gewoon trouw bleef. Ben blij ermee, en ooral met dat gevoel dat ik niet meer zo bang ben dat die ander kwaad wordt. Wat dan nog, ik heb nu wel andere dingen aan mijn hoofd. Dat voelde goed.
Het schuldgevoel is iets van vroeger, toen het mijn taak werd geacht anderen happy te houden, ten koste van mezelf. Dat patroon is er nog steeds, onderhuids en ik BAAL ervan. Ja, lieve flowerpower, ik denk dat je gelijk hebt en dat ik wel verder ben gekomen ermee. Maar toch baal ik soms zo, dat dat niet weg is.
Er is een tergend patroon in mij, dat bijvoorbeeld bij ruzies, wrijving of wat ook juist EXTRA lief gaat doen, een onvermogen om negatieve gevoelens te uiten zit me echt erg dwars. Zoals nu ook, ik zit ergens mee naar die goede vriend toe. Superleuk weekend gehad, maar hij zei iets en dat zit me dwars. Dat zeg ik nu niet en daarmee ontstaat er afstand. Daar baal ik ZO van, brrrr, walg nu echt van mezelf. Probeerde het hem te zeggen maar er komt geen boe of bah uit. Hoe kan ik dit nu aanpakken? Ik voel me boos, en sindsdien heb ik een wurmend gevoel, er hangt iets in de lucht. En ik KOM er NIET uit :S
Dat komt allemaal, oh psychologie van de koude grond, omdat mijn gevoelens er nooit toe deden, integendeel, ik kon er kritiek op krijgen, hoorde me niet zo te voelen, en dat is niet alleen kwetsend en maakte me bang voor afwijzing, maar maakte me ook eenzaam. Met wie moest ik dan mijn gevoelens delen? En op den duur vergat ik dat ze er waren, of dat een ander er WEL belang bij heeft en geinteresseerd is in mij te kennen. Dat er anderen zijn die me willen kennen.
Dat is zoiets ver-wegs. En nu laat ik het zelf gebeurden, met die vriend. Nee, niet voor lan maar ik loop hier echt ALTIJD zo in vast. Dat onvermogen boos te zijn. Te uiten wat ik voel. Zo vermoeiend voelt dat, en ik krijg het er letterlijk benauwd van.
Hoe doen jullie dat?
Ongenoegen, boosheid, of andere "lastige" of opgekropte gevoelens bespreken? Dat dat nodig is, als je een nauwe band met iemand wilt lijkt onvermijdelijk. Want ik merk als je de negatieve dingen niet uit, ontstaat er over de hele linie afstand. Dus ook wat de positieve dingen betreft. En dat is het laatste dat ik wil.
Dat is weer die zelfverkozen eenzaamheid waar ik al eens over schreef, en die ligt aan mezelf
Er wurmt me iets. Het onvermogen om negatieve gevoelens te uiten, zonder bang te zijn. Dat kan ik zo moeilijk. Ik draai eromheen, krijg het niet over de lippen. En het ergste dat me kan overkomen is dat de ander kwaad wordt of me afwijst. So be it, denk ik dan verstandelijk, maar gevoelsmatig gaan alle seinen dan op rood.
Maar goed, ik ben nu in hoofdmodus dit aan het overdenken, en dat zijn precies te momenten waarop ik niet zo veroordelend voor mezelf wil zijn. Het is nu zo. "Ik" ben nu zo, en dat is goed zo.
Maar happy voel ik me niet. Ik probeer bijvoorbeeld me niet te laten afleiden in het mijn leven weer mijn maken , maar die sms-en van MM en die rotte ex, dat negeer ik dan teveel. Ik heb het er met niemand over, maar ik voel me er rot onder. Heb weer het wrange gegegeven te verwerken, dat die nare ex me WEL vraagt hoe het met me is, en "vriendinnen" en mijn zussen niet. Er wringt iets, er hangt iets naars aan dat ik graag van me af had willen schudden in 1 keer, maar het plakt.
@Nienke, wat fijn dat het goed gaat meis, ik word altijd helemaal vrolijk van je posts . Thanks, en laten we vooral door blijven schijnen hier . Rihanna's voorzet volgend
!!
@Suzy, ik denk dat ik precies dat aan het doen ben, een soort acceptatie ontwikkelen en ruimte maken voor alles zoals het IS. Dat valt niet mee, moet ik zeggen, ik heb de lat nogal hoog liggen voor mezelf, maar het is een proces. Ik denk dat ik wel op de goede weg zit. Gelukkig. Heb zelf ook veel aan het boek: The reality slap van Russ Harris.
Allereerst, reizende, Nienke, flowerpower91, dank jullie wel voor het meedenken aangaande dat gedoe met dat familielid. Ik heb inderdaad voet bij stuk gehouden, en dat viel niet mee. Het is apart om te zien hoe ik dan reageer, goed ook. Het is alsof ik dan achteraf overmant wordt door schuldgevoel. Achteraf. Gelukkig hield dit niet heel erg lang aan en jep, ik vind het ook wel cool van mezelf. I did it . Later moment ben ik erop teruggekomen, toen het me wel uitkwam, en dat voelt alsof ik mijzelf gewoon trouw bleef. Ben blij ermee, en ooral met dat gevoel dat ik niet meer zo bang ben dat die ander kwaad wordt. Wat dan nog, ik heb nu wel andere dingen aan mijn hoofd. Dat voelde goed.
Het schuldgevoel is iets van vroeger, toen het mijn taak werd geacht anderen happy te houden, ten koste van mezelf. Dat patroon is er nog steeds, onderhuids en ik BAAL ervan. Ja, lieve flowerpower, ik denk dat je gelijk hebt en dat ik wel verder ben gekomen ermee. Maar toch baal ik soms zo, dat dat niet weg is.
Er is een tergend patroon in mij, dat bijvoorbeeld bij ruzies, wrijving of wat ook juist EXTRA lief gaat doen, een onvermogen om negatieve gevoelens te uiten zit me echt erg dwars. Zoals nu ook, ik zit ergens mee naar die goede vriend toe. Superleuk weekend gehad, maar hij zei iets en dat zit me dwars. Dat zeg ik nu niet en daarmee ontstaat er afstand. Daar baal ik ZO van, brrrr, walg nu echt van mezelf. Probeerde het hem te zeggen maar er komt geen boe of bah uit. Hoe kan ik dit nu aanpakken? Ik voel me boos, en sindsdien heb ik een wurmend gevoel, er hangt iets in de lucht. En ik KOM er NIET uit :S
Dat komt allemaal, oh psychologie van de koude grond, omdat mijn gevoelens er nooit toe deden, integendeel, ik kon er kritiek op krijgen, hoorde me niet zo te voelen, en dat is niet alleen kwetsend en maakte me bang voor afwijzing, maar maakte me ook eenzaam. Met wie moest ik dan mijn gevoelens delen? En op den duur vergat ik dat ze er waren, of dat een ander er WEL belang bij heeft en geinteresseerd is in mij te kennen. Dat er anderen zijn die me willen kennen.
Dat is zoiets ver-wegs. En nu laat ik het zelf gebeurden, met die vriend. Nee, niet voor lan maar ik loop hier echt ALTIJD zo in vast. Dat onvermogen boos te zijn. Te uiten wat ik voel. Zo vermoeiend voelt dat, en ik krijg het er letterlijk benauwd van.
Hoe doen jullie dat?
Ongenoegen, boosheid, of andere "lastige" of opgekropte gevoelens bespreken? Dat dat nodig is, als je een nauwe band met iemand wilt lijkt onvermijdelijk. Want ik merk als je de negatieve dingen niet uit, ontstaat er over de hele linie afstand. Dus ook wat de positieve dingen betreft. En dat is het laatste dat ik wil.
Dat is weer die zelfverkozen eenzaamheid waar ik al eens over schreef, en die ligt aan mezelf
Er wurmt me iets. Het onvermogen om negatieve gevoelens te uiten, zonder bang te zijn. Dat kan ik zo moeilijk. Ik draai eromheen, krijg het niet over de lippen. En het ergste dat me kan overkomen is dat de ander kwaad wordt of me afwijst. So be it, denk ik dan verstandelijk, maar gevoelsmatig gaan alle seinen dan op rood.
Maar goed, ik ben nu in hoofdmodus dit aan het overdenken, en dat zijn precies te momenten waarop ik niet zo veroordelend voor mezelf wil zijn. Het is nu zo. "Ik" ben nu zo, en dat is goed zo.
Maar happy voel ik me niet. Ik probeer bijvoorbeeld me niet te laten afleiden in het mijn leven weer mijn maken , maar die sms-en van MM en die rotte ex, dat negeer ik dan teveel. Ik heb het er met niemand over, maar ik voel me er rot onder. Heb weer het wrange gegegeven te verwerken, dat die nare ex me WEL vraagt hoe het met me is, en "vriendinnen" en mijn zussen niet. Er wringt iets, er hangt iets naars aan dat ik graag van me af had willen schudden in 1 keer, maar het plakt.
@Nienke, wat fijn dat het goed gaat meis, ik word altijd helemaal vrolijk van je posts . Thanks, en laten we vooral door blijven schijnen hier . Rihanna's voorzet volgend
!!@Suzy, ik denk dat ik precies dat aan het doen ben, een soort acceptatie ontwikkelen en ruimte maken voor alles zoals het IS. Dat valt niet mee, moet ik zeggen, ik heb de lat nogal hoog liggen voor mezelf, maar het is een proces. Ik denk dat ik wel op de goede weg zit. Gelukkig. Heb zelf ook veel aan het boek: The reality slap van Russ Harris.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 28 januari 2013 om 21:24
Lieve mies, ben moe en ben even helemaal klaar met vandaag, echt moe (en kribbig, ik zit alleen en op de een of andere manier WIL IK DAT NIET, hahah, ik ben even met mezelf aan het vechten) dus houdt het kort. Ga slapen. Meis, leg jezelf nu niet zoveel druk op, laat dat gevoel zijn, dat mag er zijn en misschien komt de actie er dan ook wel uit. Bv. naar je goede vriend. Wat heb jij nu nodig om die gevoelsmatige afstand minder groot te laten zijn? En dat andere rottige gevoel dat je negeert. Wat is het? Misschien helpt het je om de dingen op papier te zetten o.i.d. maken dingen soms wat overzichtelijker. Je bent goed bezig..! Een hele dikke knuffel voor je en alle anderen natuurlijk!!
maandag 28 januari 2013 om 23:32
Ha die Nienke,
Dank je wel meis , lief dat je reageert als je zelf (ook) even klaar bent met de dag en kribbig. Dat vechten tegen jezelf zou zo niet nodig moeten zijn, je bent goed zoals je bent!! Ben benieuwd waar je dan tegen vecht.
Als je er dus wat over wilt/kunt zeggen hier (dat voorop).
Maar herken het, zit ook in gevecht met mezelf.
Hieronder een wat warrige weergave ervan. En vooral van mijn hekel aan boosheid. Ik wil daar geen hekel meer aan hebben. Maar hoe?
Je hebt enorm gelijk, ik leg mezelf superveel druk op. Goed dat je het even zegt, haha, heb het zelf amper meer door. Als was ik een oude ezel geef ik mezelf ervan langs, lees dat vaak achteraf pas.
Wat ik negeer is woede. Wat ik nodig heb om de afstand te verkeinen is respect, openheid en het gevoel overal over te kunnen praten. Maar ligt dat in mij, dat onvermogen, in de ander? Is het iets dat ik uit de weg kan help[en, of zit dat gewoon tussen twee mensen?
Het ergert me dat ik gewoon geen oplossing heb, dat dit telkens tergkomt, dat gevoel gewoon niet te kunnen zeggen wat ik voel tegen iemand. ik ben zelfs geirriteerd dat boosheid me zo irriteert, terwijl het verstandelijk juist een uitstekende emotie is. Als waakganzen passen ze op of je wel vervuld bent, of iets te kort komt. Wat is daar mis mee?
Niks.
En toch krop ik alles op, ervan. Toch heb ik een hekel aan boosheid Waarom niet boos worden als ik me boos voel?
En wat daarachter zit is angst.
Angst dat mensen heel hard wegrennen. Angst dat mensen me een zeur vinden. Angst uiteindelijk niemand meer te hebben met wie ik mijn gevoelens kan delen.
En onzkerheid. Wat als ik zelf nu een rampscenario ensceneer, zoals ik vaak las. Dat je zelf als het ware een goede relatie om zeep helpt omdat je niet anders gewend bent. Dat is wel erg Freudiaans, en ik weet niet of dit nou hout snijdt, dat je je eigen doemscenario's die je zo goed kent tot sint juttemis herhaalt om in het "NU" als het ware (proberen) op te lossen wat je destijds niet lukte.
Of onzekerheid dat ik mijn frustraties botvier. Op onschuldige bystanders. Over het ontbreken van een veilig eigen plekje, van een stabiel sociaal netwerk, dat ik dat als het ware uitleef op mensen die me wel dicht bij staan. En verdienen ze dat?
Nee, natuurlijk niet.
Dus die twee dingen weerhouden me, dat gevoel: is dit terecht? En dat ik het dus nooit deed, boos worden. En ALS ik iets voelde en uitte dat er op leek (een soort speldeprikje gaf), dan was die ander weg, gewoon vertrokken. Dat heeft e zo gecondioneerd, dat het er dus beter niet kan ZIJN. Weg ermee, met gevoelens van ongenogen. Misia's Megatapijt kan ten alle tijden worden gelicht, en roetsch, daar gaat weer een lading onuitgesproken shit. Weg. En maar lachen naar de buitenwereld.
Ik schreef een tijdje geleden heel compromisloos, hier, dat ik mezelf niet meer anders voor wilde doen. En puntje bij paaltje is dat nog niet zo makkelijk. Stomme enge draken van angsten, en dan daar iets mee moeten. Niet weten wat. Maar ontspannener met boosheid om gaan, dat is wat ik wil.
en als positief kan ik aanmerken dat het allemaal een flinter onder de oppervlakte zit, die zee van woede. Bijna zou ik sorry zeggen dat die hier dan zo tot uitbarsting komt, maar dat zou tegen het topicdoel zijn, namelijk dicht bij onszelf te blijven. Wat dat dan ook maar moge zijn.
Ik zie het als mijn grootste probleem, dat ik niet (altijd) gewoon uit wat ik voel. Ik heb daar enorme last van, t doet me ook fysiek geen goed. Heb hoofdpijn en maagpijn, dus daar gaat het dan zitten.
Want nee, Misia, die begrijpt het wel. Die is er wel, die hoeft nooit wat. Dat pleasen. Ik wil het mezelf niet aanrekenen, en ga dat niet doen, want ooit had het een functie. Maar:
Beu ben ik het!
En voel me zo woedend worden. Op mezelf, op anderen, het is zo'n nare emotie vind ik dat ik m t liefste zo snel mogelijk weg heb: boosheid. Vindt dat echt ingewikkeld. Maar misschien is ie wel ergens goed voor, en wil ie me iets zeggen, die boosheid.
Ze zeggen dat achter boosheid altijd een behoefte zit die niet wordt vervuld, en dan kan ik er met wat meer mildheid naar kijken. Ik leren hoe ermee om te gaan. Met emoties die wat frieuzer zijn: verdriet, boosheid, ongenoegen en meer van dat soort. De rest gaat: blijheid, geluk, vreugde, liefde, enthousiasme, en ook mijn eigen mening: ik kan het uite dus het is nog niet gevalletje eindeloos. Maar "waakganzen" hield ik wijselijk voor me. Die deelde ik nooit. Dat is nog van vroeger, en zo wil ik het gewoon niet meer. Omdat dat ZO niet bij me past. Zo NIET Misia is, maar dan ook helemaal niet. Ik ben expressief, for sure, en dat hoort bij mij (in mijn WEZEN). En dat is er niet zo "uit" gekomen. Tot nu toe.
Natuurlijk loop ik risico's, zelfs hier, maar nog meer in de buitenwereld. Dat mensen er niet van gediend zijn, als ik zeg hoe ik me voel, en dat ik mensen erdoor kwijt kan raken, daar weet ik ook alles van. Maar wat is het risico als ik dat risico niet aanga?
Daar zijn de gevolgen nog veel erger van, dan ben ik namelijk meer een pop dan mezelf. Een soort toneelstuk voer ik dan op. en voor wie?
Nee, het doel is niet onegbreideld mezelf te uiten, maar passend bij wat ik van binnen aantref. En dat doe ik n niet en heb ik nooit gedaan, en daar baal ik van.
Het wel doen brengt problemen, want ik ben bang, voor de gevolgen. Wat als iedereen inderdaad weg gaat? Die goede vriend incluis? Daarnaast weet ik eenvoudigweg niet hoe het moet, omdat ik het nooit deed.
Ds dat wordt oefenen . In kleine kleine stapjes .
Dank je wel meis , lief dat je reageert als je zelf (ook) even klaar bent met de dag en kribbig. Dat vechten tegen jezelf zou zo niet nodig moeten zijn, je bent goed zoals je bent!! Ben benieuwd waar je dan tegen vecht.
Als je er dus wat over wilt/kunt zeggen hier (dat voorop).
Maar herken het, zit ook in gevecht met mezelf.
Hieronder een wat warrige weergave ervan. En vooral van mijn hekel aan boosheid. Ik wil daar geen hekel meer aan hebben. Maar hoe?
Je hebt enorm gelijk, ik leg mezelf superveel druk op. Goed dat je het even zegt, haha, heb het zelf amper meer door. Als was ik een oude ezel geef ik mezelf ervan langs, lees dat vaak achteraf pas.
Wat ik negeer is woede. Wat ik nodig heb om de afstand te verkeinen is respect, openheid en het gevoel overal over te kunnen praten. Maar ligt dat in mij, dat onvermogen, in de ander? Is het iets dat ik uit de weg kan help[en, of zit dat gewoon tussen twee mensen?
Het ergert me dat ik gewoon geen oplossing heb, dat dit telkens tergkomt, dat gevoel gewoon niet te kunnen zeggen wat ik voel tegen iemand. ik ben zelfs geirriteerd dat boosheid me zo irriteert, terwijl het verstandelijk juist een uitstekende emotie is. Als waakganzen passen ze op of je wel vervuld bent, of iets te kort komt. Wat is daar mis mee?
Niks.
En toch krop ik alles op, ervan. Toch heb ik een hekel aan boosheid Waarom niet boos worden als ik me boos voel?
En wat daarachter zit is angst.
Angst dat mensen heel hard wegrennen. Angst dat mensen me een zeur vinden. Angst uiteindelijk niemand meer te hebben met wie ik mijn gevoelens kan delen.
En onzkerheid. Wat als ik zelf nu een rampscenario ensceneer, zoals ik vaak las. Dat je zelf als het ware een goede relatie om zeep helpt omdat je niet anders gewend bent. Dat is wel erg Freudiaans, en ik weet niet of dit nou hout snijdt, dat je je eigen doemscenario's die je zo goed kent tot sint juttemis herhaalt om in het "NU" als het ware (proberen) op te lossen wat je destijds niet lukte.
Of onzekerheid dat ik mijn frustraties botvier. Op onschuldige bystanders. Over het ontbreken van een veilig eigen plekje, van een stabiel sociaal netwerk, dat ik dat als het ware uitleef op mensen die me wel dicht bij staan. En verdienen ze dat?
Nee, natuurlijk niet.
Dus die twee dingen weerhouden me, dat gevoel: is dit terecht? En dat ik het dus nooit deed, boos worden. En ALS ik iets voelde en uitte dat er op leek (een soort speldeprikje gaf), dan was die ander weg, gewoon vertrokken. Dat heeft e zo gecondioneerd, dat het er dus beter niet kan ZIJN. Weg ermee, met gevoelens van ongenogen. Misia's Megatapijt kan ten alle tijden worden gelicht, en roetsch, daar gaat weer een lading onuitgesproken shit. Weg. En maar lachen naar de buitenwereld.
Ik schreef een tijdje geleden heel compromisloos, hier, dat ik mezelf niet meer anders voor wilde doen. En puntje bij paaltje is dat nog niet zo makkelijk. Stomme enge draken van angsten, en dan daar iets mee moeten. Niet weten wat. Maar ontspannener met boosheid om gaan, dat is wat ik wil.
en als positief kan ik aanmerken dat het allemaal een flinter onder de oppervlakte zit, die zee van woede. Bijna zou ik sorry zeggen dat die hier dan zo tot uitbarsting komt, maar dat zou tegen het topicdoel zijn, namelijk dicht bij onszelf te blijven. Wat dat dan ook maar moge zijn.
Ik zie het als mijn grootste probleem, dat ik niet (altijd) gewoon uit wat ik voel. Ik heb daar enorme last van, t doet me ook fysiek geen goed. Heb hoofdpijn en maagpijn, dus daar gaat het dan zitten.
Want nee, Misia, die begrijpt het wel. Die is er wel, die hoeft nooit wat. Dat pleasen. Ik wil het mezelf niet aanrekenen, en ga dat niet doen, want ooit had het een functie. Maar:
Beu ben ik het!
En voel me zo woedend worden. Op mezelf, op anderen, het is zo'n nare emotie vind ik dat ik m t liefste zo snel mogelijk weg heb: boosheid. Vindt dat echt ingewikkeld. Maar misschien is ie wel ergens goed voor, en wil ie me iets zeggen, die boosheid.
Ze zeggen dat achter boosheid altijd een behoefte zit die niet wordt vervuld, en dan kan ik er met wat meer mildheid naar kijken. Ik leren hoe ermee om te gaan. Met emoties die wat frieuzer zijn: verdriet, boosheid, ongenoegen en meer van dat soort. De rest gaat: blijheid, geluk, vreugde, liefde, enthousiasme, en ook mijn eigen mening: ik kan het uite dus het is nog niet gevalletje eindeloos. Maar "waakganzen" hield ik wijselijk voor me. Die deelde ik nooit. Dat is nog van vroeger, en zo wil ik het gewoon niet meer. Omdat dat ZO niet bij me past. Zo NIET Misia is, maar dan ook helemaal niet. Ik ben expressief, for sure, en dat hoort bij mij (in mijn WEZEN). En dat is er niet zo "uit" gekomen. Tot nu toe.
Natuurlijk loop ik risico's, zelfs hier, maar nog meer in de buitenwereld. Dat mensen er niet van gediend zijn, als ik zeg hoe ik me voel, en dat ik mensen erdoor kwijt kan raken, daar weet ik ook alles van. Maar wat is het risico als ik dat risico niet aanga?
Daar zijn de gevolgen nog veel erger van, dan ben ik namelijk meer een pop dan mezelf. Een soort toneelstuk voer ik dan op. en voor wie?
Nee, het doel is niet onegbreideld mezelf te uiten, maar passend bij wat ik van binnen aantref. En dat doe ik n niet en heb ik nooit gedaan, en daar baal ik van.
Het wel doen brengt problemen, want ik ben bang, voor de gevolgen. Wat als iedereen inderdaad weg gaat? Die goede vriend incluis? Daarnaast weet ik eenvoudigweg niet hoe het moet, omdat ik het nooit deed.
Ds dat wordt oefenen . In kleine kleine stapjes .
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 29 januari 2013 om 01:47
Maar lees je het ook, Misia?
Gewone boosheid, meningsverschillen en dingen die je dwars zitten kan je doorgaans zou je denken best kwijt bij de persoon zelf, mensen lopen niet zomaar weg, maar als daar een lading op zit waar je U tegen zegt, door al dat opgekopte van kindsafaan, dan is dat opgekropte wat er nog bij komt. En niet wat die mensen gedaan hebben, maar vermeerderd met een factor x uit je verleden en meerdere ervaringen, niet in proportie met wat ze fout gedaan hebben..
Ik blijf erbij dat niet geuite emoties bij elkaar optellen: alle verdriet bij elkaar, alle boosheid bij elkaar, enz. Op de grote hoop en hoe meer het wordt, hoe onbeheersbaardere emotionele bal het wordt, die je onder water probeert te houden.
Die lading kan een therapeut aan, maar een doorsnee vriend(in) niet. Ook nu (pas) beginnen met het uiten daarvan, is het topje van de ijsberg, van die kolkende bal. Het kost enorm veel energie om die bal onder water te houden de hele dag, te negeren, en het zal steeds harder roepen om boven te komen.
Die methode waar ik het over had (dat boek: De helende reis, daar zijn ook sessies voor) is 1 vd mogelijkheden waar je het opgekropte (vrij snel) kwijt kan. Je kan jezelf bevrijden daarvan. Je hoeft daar niet zelf mee rond te blijven lopen. Die mensen zijn er gewoon, waar je (eindelijk) kan uiten, die wel luisteren, waar je dat soort heftige emoties kwijt kan. Je ei kwijt dus.
Wat houdt je tegen? Je kwelt jezelf ermee. Je houdt het veilig binnen, dat kan je ook niet zomaar overal of bij wie dan ook kwijt. Ergens kies je er zelf voor om dat allemaal zelf te willen oplossen en alsmaar nieuwe teleurstelling en nieuwe boosheid komt daar nog bij (van deze vriend en zijn opmerking bijv). Je pijnpunten zijn ook heel gevoelig nu daardoor. Al het onverwerkte blijft in de weg zitten en maakt elk ding veel groter en zwaarder, met elke ervaring die je hebt wordt dat meer en groter.
Als het ware neem je dat (oude) opgekropte dan mee als je ergens over gevallen bent, stel dat je het wel zou uiten. Dan wordt het zo groot dat mensen daar idd van weglopen. En dat levert dan de volgende teleurstelling enz dat wordt dan een vicieuze circel.
Hoe oneerlijk het ook lijkt, jij bent zelf de enige die dat kan doorbreken voor jezelf. Je kan er ook uitgebreid over blijven inzitten en afvragen en er maar niet uitkomen.
Dat blokkeert je leven, en alles wat het de moeite waard maakt om te leven. Om eoa reden zit je erin vast, maar wil je het per se op jouw eigen manier aanpakken en houdt het je tegelijkertijd gevangen in die gevoelens van boosheid, onbegrip, teleurstelling en elke (nieuwe) keer komen de oude gevoelens mee.
Gooi die oude gevoelens die je zo belemmeren ergens naar buiten in een therapie, evenals oude patronen. En tegelijkertijd leren dingen meteen aan te geven naar mensen, niet meer op te kroppen of binnen te houden, houd jezelf op die manier "schoon" van nieuwe ophopingen.
Dat je maar innam en innam, dat is jouw eigen mechanisme oa uit angst dat boosheid mensen wegjaagt. Maar allerlei mensen hebben ruzies of meningsverschillen, en is het geen aanleiding om levenslang te verlaten of verlaten voor te worden. Verwacht alleen niet dat er gewone mensen zijn die rustig die woede over zich heen laten komen, die jij binnenhoudt of diep verdriet enz en dan ook nog begripvol blijven, zich niet proberen te verdedigen of zich aangevallen voelen.
Dat heeft volgens mij weinig te maken met "jezelf kunnen zijn" bij iemand, je bent dan niet jezelf, maar tis de "emotionele bal" die spreekt op dat moment.. niemand kan ongebreideld diepe, opgekropte emoties loslaten op anderen, of die anderen nu de (directe) oorzaak ervan zijn of niet. Je mag dat verwachten, maar dan zal je teleurgesteld blijven, omdat je tegen muren aanloopt.
Boosheid moet je idd kunnen uiten, maar je krijgt te maken met mensen hun zelfbeschermingsmechanismen. Dat zijn: vechten, vluchten of bevriezen. Begrip voor degene die boos is valt daar niet onder. Hooguit in 2e instantie, als ze erover nadenken, op "veilige afstand".
Anyway, ik denk dat je oude emoties kan lozen, die je op het moment zelve niet hebt kunnen uiten, maar dan bij iemand die dat kan opvangen, die neutraal is juist, vertrouwenspersoon die dat snapt. Daar heb je ook veel meer aan, dan iemand die daar geen raad mee weet.
Ik geloof in methodes als bovenstaand, die op zielsniveau werken, die je leiden naar emotionele lagen in jou en op (al) die lagen "helen". Zodat ook weer echt ruimte hebt voor vreugde, het speelse, het onbezorgde, uitbundige, want ook al die mooie en liefdevolle dingen heb je in je, maar komen niet aan bod zo.
Gewone boosheid, meningsverschillen en dingen die je dwars zitten kan je doorgaans zou je denken best kwijt bij de persoon zelf, mensen lopen niet zomaar weg, maar als daar een lading op zit waar je U tegen zegt, door al dat opgekopte van kindsafaan, dan is dat opgekropte wat er nog bij komt. En niet wat die mensen gedaan hebben, maar vermeerderd met een factor x uit je verleden en meerdere ervaringen, niet in proportie met wat ze fout gedaan hebben..
Ik blijf erbij dat niet geuite emoties bij elkaar optellen: alle verdriet bij elkaar, alle boosheid bij elkaar, enz. Op de grote hoop en hoe meer het wordt, hoe onbeheersbaardere emotionele bal het wordt, die je onder water probeert te houden.
Die lading kan een therapeut aan, maar een doorsnee vriend(in) niet. Ook nu (pas) beginnen met het uiten daarvan, is het topje van de ijsberg, van die kolkende bal. Het kost enorm veel energie om die bal onder water te houden de hele dag, te negeren, en het zal steeds harder roepen om boven te komen.
Die methode waar ik het over had (dat boek: De helende reis, daar zijn ook sessies voor) is 1 vd mogelijkheden waar je het opgekropte (vrij snel) kwijt kan. Je kan jezelf bevrijden daarvan. Je hoeft daar niet zelf mee rond te blijven lopen. Die mensen zijn er gewoon, waar je (eindelijk) kan uiten, die wel luisteren, waar je dat soort heftige emoties kwijt kan. Je ei kwijt dus.
Wat houdt je tegen? Je kwelt jezelf ermee. Je houdt het veilig binnen, dat kan je ook niet zomaar overal of bij wie dan ook kwijt. Ergens kies je er zelf voor om dat allemaal zelf te willen oplossen en alsmaar nieuwe teleurstelling en nieuwe boosheid komt daar nog bij (van deze vriend en zijn opmerking bijv). Je pijnpunten zijn ook heel gevoelig nu daardoor. Al het onverwerkte blijft in de weg zitten en maakt elk ding veel groter en zwaarder, met elke ervaring die je hebt wordt dat meer en groter.
Als het ware neem je dat (oude) opgekropte dan mee als je ergens over gevallen bent, stel dat je het wel zou uiten. Dan wordt het zo groot dat mensen daar idd van weglopen. En dat levert dan de volgende teleurstelling enz dat wordt dan een vicieuze circel.
Hoe oneerlijk het ook lijkt, jij bent zelf de enige die dat kan doorbreken voor jezelf. Je kan er ook uitgebreid over blijven inzitten en afvragen en er maar niet uitkomen.
Dat blokkeert je leven, en alles wat het de moeite waard maakt om te leven. Om eoa reden zit je erin vast, maar wil je het per se op jouw eigen manier aanpakken en houdt het je tegelijkertijd gevangen in die gevoelens van boosheid, onbegrip, teleurstelling en elke (nieuwe) keer komen de oude gevoelens mee.
Gooi die oude gevoelens die je zo belemmeren ergens naar buiten in een therapie, evenals oude patronen. En tegelijkertijd leren dingen meteen aan te geven naar mensen, niet meer op te kroppen of binnen te houden, houd jezelf op die manier "schoon" van nieuwe ophopingen.
Dat je maar innam en innam, dat is jouw eigen mechanisme oa uit angst dat boosheid mensen wegjaagt. Maar allerlei mensen hebben ruzies of meningsverschillen, en is het geen aanleiding om levenslang te verlaten of verlaten voor te worden. Verwacht alleen niet dat er gewone mensen zijn die rustig die woede over zich heen laten komen, die jij binnenhoudt of diep verdriet enz en dan ook nog begripvol blijven, zich niet proberen te verdedigen of zich aangevallen voelen.
Dat heeft volgens mij weinig te maken met "jezelf kunnen zijn" bij iemand, je bent dan niet jezelf, maar tis de "emotionele bal" die spreekt op dat moment.. niemand kan ongebreideld diepe, opgekropte emoties loslaten op anderen, of die anderen nu de (directe) oorzaak ervan zijn of niet. Je mag dat verwachten, maar dan zal je teleurgesteld blijven, omdat je tegen muren aanloopt.
Boosheid moet je idd kunnen uiten, maar je krijgt te maken met mensen hun zelfbeschermingsmechanismen. Dat zijn: vechten, vluchten of bevriezen. Begrip voor degene die boos is valt daar niet onder. Hooguit in 2e instantie, als ze erover nadenken, op "veilige afstand".
Anyway, ik denk dat je oude emoties kan lozen, die je op het moment zelve niet hebt kunnen uiten, maar dan bij iemand die dat kan opvangen, die neutraal is juist, vertrouwenspersoon die dat snapt. Daar heb je ook veel meer aan, dan iemand die daar geen raad mee weet.
Ik geloof in methodes als bovenstaand, die op zielsniveau werken, die je leiden naar emotionele lagen in jou en op (al) die lagen "helen". Zodat ook weer echt ruimte hebt voor vreugde, het speelse, het onbezorgde, uitbundige, want ook al die mooie en liefdevolle dingen heb je in je, maar komen niet aan bod zo.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 29 januari 2013 om 04:45
En hier ben ik weer ('s nachts, om 4 uur, dat zegt genoeg). Na mijn verhaal hier bijna een maand geleden heb ik dit topic (expres) niet meer opengeklikt. Omdat ik nog niet zo ver ben als jullie. Ik heb het afgelopen uur een maand aan reacties doorgelezen en het is allemaal ontzettend herkenbaar, maar ik denk dat de meesten van jullie al wel een stap verder zijn in het proces dan ik. Ik vind het al moeilijk om dit topic te openen, laat staan alles te lezen en te reageren en mijn gevoelens dus écht te erkennen. Ik kom hier alleen diep in de nacht als ik het écht niet meer kan ontkennen en er écht doorheen zit, maar morgenochtend gaat het masker weer op.
Ik herken wel ontzettend veel in ieders verhalen. Ik wilde uitgebreid gaan reageren en had in word stukjes geknipt en geplakt waar ik op wilde gaan reageren, maar dat werden al snel 2 kantjes en daar stond dan nog niet eens mijn reactie bij. Dus dat doe ik maar niet. Ik probeer een zinnige reactie te gaan schrijven op jullie verhalen, maar ik weet niet wat te zeggen. Ik herken alles, maar ik ben nog heel erg zoekende naar hoe ik het dan zou kunnen veranderen.
Ik heb een fijn / vervelend weekend achter de rug. Ik woon de binnenstad en mijn zus en wat vrienden sliepen hier na het uitgaan. Zus was al eerder gekomen om te eten en op te maken. Ik was hier erg blij mee, het is mij zus, en doordat ik me de laatste tijd door mijn ziekte behoorlijk beroerd voel, heb ik de laatste tijd weinig contacten gehad. Ik heb de neiging om me terug te trekken als ik ziek ben, ik wil dan het liefst mezelf als een balletje oprollen en in bed gaan liggen en helemaal in mijn schulp kruipen. Bij mijn familie kan ik ongegeneerd ziek zijn dus ik zag er naar uit om haar even over de vloer te hebben. (ongegeneerd, daar bedoel ik geen schaamte mee, ik ben zelf helemaal ok met mijn ziekte, maar veel mensen voelen zich erg ongemakkelijk als je zoiets uit. Ik ben al van kinds af aan regelmatig ziek dus zus weet niet anders en kan er goed mee omgaan). Nouja, terug naar het verhaal. Het was fijn om eens samen te eten en om in de woonkamer een cd'tje op te zetten terwijl zij zich klaarmaakte. Zus had andere verwachtingen. Die kwam hier om te eten, te douchen en om te kleden en om te slapen. Als een soort hotel dus. Aan de ene kant merk ik dat ik het fijn vond dat er iemand is, maar nadat ze weer weg was voelde ik wel een bepaalde leegte. Het was behoorlijk eenrichtingsverkeer: we hebben gepraat over haar leven en over haar toekomstplannen en het gave feestje waar ze naartoe ging. Maar hoe zeer ik het gesprek ook een klein beetje richting 'mij' probeerde schuiven (wat ik normaal al helemaal niet doe, dus zoiets voor het eerst proberen bij een 'vertrouwd' persoon is al heel wat) ze wilde gewoon niet. Heb haar later nog gebeld en het geprobeerd aan te kaarten, maar het lijkt wel alsof ze het gesprek niet aan wil. En als ik zo terugkijk naar de laatste jaren dan is het altijd eenrichtingsverkeer geweest. En ik merk het nu pas. En het is zo jammer, want ze is mijn huisgenoot geweest, ze is mijn zus, ik heb het idee dat ze oppervlakkiger is geworden, de band is er niet meer. En het is pijnlijk, want ze is niet de enige bij wie het de laatste jaren zo is gelopen. Ik wil ook niet dieper ingaan, het gesprek opdringen - iemand anders had hier over 'angstvrij ruziemaken' en dat kunnen we niet meer. Ik kan dat met niemand.
Ik heb mezelf wel eens afgevraagd of het aan mij ligt, of ik veranderd ben, maar volgens mij niet. Het lijkt wel alsof de wereld collectief verandert en ik niet meega. De ene helft van de mensen heeft het alleen nog maar over feestjes en zuippartijen en drugsgebruik, de andere helft is ernstig aan het settelen (trouwen, huis kopen etc) en van allebei de kanten ervaar ik weinig interesse meer in andere zaken dan hun eigen oppervlakkige dagelijkse leven. Vroeger was de band misschien niet dieper, maar was het wel 'vanzelfsprekender' dat ik in hun leven was, en nu voelt het alsof ze hun zielige ietwat maffe oudtante die anders maar alleen zit uitnodigen. Iemand hier (Misia? ) had het over een sociaal nulpunt en zo voelt het wel. Ik weet ook niet goed hoe ik daar uit kom. Ik heb wel een soort van 'stamkroeg' (dat is overdreven, maar waar ik regelmatig kom en waar meer vreemde types aanwaaien) en ik ben sowieso een persoon die openstaat voor anderen - ik heb regelmatig leuke spontane ontmoetingen met vreemden. (wat veel mensen op zich al vreemd vinden). Maar hoewel ik makkelijk contact leg, groeit hier nooit iets méér uit. Misschien doe ik ook wel iets helemaal verkeerd in mijn uitstraling hoor.
Ik ontmoet veel mensen, veel mensen omschrijven mij als een leuk persoon, ik sta open voor andere mensen, maar niemand lijkt mij écht te zien. Ik ben leuk als ik er ben, maar als ik er niet ben, komt niemand op het idee om mij te bellen. Tenzij ze op praktisch gebied iets van mij nodig hebben - vanwege de plek waar ik woon (bekend uitgaansgebied) meestal, ik heb een logeerbed.
Ook op het gebied van de Liefde verloopt het allemaal maar matig. Ik weet van mezelf dat ik niet lelijk ben, ik krijg redelijk wat aandacht van dronken kerels als ik eens uitga, ik vind mezelf best een spontane leuke meid, al zeg ik het zelf, ik ben vrij intelligent en geïnteresseerd in allerlei zaken en kan een gesprek op gang houden. Ik zie zoveel "minder leuke" mensen van de ene in de andere relatie rollen. Waarom wil niemand mij? Ik hoef niet eens persé nu al te settelen. Maar het lijkt me wel leuk als iemand eens geïnteresseerd zou zijn (en niet om 4 uur 's nachts in de kroeg wanneer niemand meer alleen naar huis hoeft, maar écht geïnteresseerd). Ik val automatisch in de 'friendzone' bij iedereen. Ik ken best wel wat leuke jongens, maar die laten mij meestal binnen een paar uur weten dat ik hartstikke leuk ben, maar niet voor hen. Al mijn 'relaties' draaiden om 'hoe kan ik er voor zorgen dat die ene jongen die mij best een klein beetje leuk vindt als zijn vrienden geen tijd hebben om af te spreken dat zo lang mogelijk blijft voelen' mij zelf compleet wegcijferend voor iets wat niet wederzijds was, niet eens verliefdheid, maar puur om het gevoel dat ik eens iets voor iemand betekende. (Goh, het is wel pijnlijk om dit te typen merk ik) . Terwijl ik eigenlijk wacht op de prins op het witte paard die zijn armen om mij heen slaat en zegt dat ik lief en mooi ben (en op een manier dat hij het meent, niet om mij zsm in zijn bed te krijgen) en met wie ik angstvrij ruzie kan maken en wiens liefde onvoorwaardelijk is. Iemand die erkent dat ik besta, en dat het goed is dat ik op deze manier besta. Maar dat zal ik natuurlijk nooit toegeven Want iedereen kent mij alleen maar als Leuke Blije Heaven die altijd voor iedereen klaar staat en er niets voor terughoeft, Leuke Blije Heaven die heel goed voor zichzelf kan zorgen en geen man nodig heeft en haar eigen geld verdient en haar eigen problemen oplost.
En weer een heel verhaal over mezelf
Ik krijg op dit tijdstip niks nuttigs getypt. Ik ga nu wel de reacties lezen en reageren en ook op andere mensen reageren. Ik ga mezelf dwingen om het topic te openen en de waarheid onder ogen te zien. Het is moeilijk om los te komen van mijn masker, het lukt me nu alleen nog maar in doorwaakte nachten, maar zo kan het niet doorgaan. Ik wilde hier eigenlijk sorry typen, maar dat ga ik maar niet doen. Sorry wat? Sorry dat ik zo'n lang verhaal heb geschreven wat alleen maar over mij gaat en niet over jullie. Sorry dat jullie een paar minuten van je tijd hebben verloren. Sorry dat ik besta. Maar dat zal ik maar niet schrijven
Ik herken wel ontzettend veel in ieders verhalen. Ik wilde uitgebreid gaan reageren en had in word stukjes geknipt en geplakt waar ik op wilde gaan reageren, maar dat werden al snel 2 kantjes en daar stond dan nog niet eens mijn reactie bij. Dus dat doe ik maar niet. Ik probeer een zinnige reactie te gaan schrijven op jullie verhalen, maar ik weet niet wat te zeggen. Ik herken alles, maar ik ben nog heel erg zoekende naar hoe ik het dan zou kunnen veranderen.
Ik heb een fijn / vervelend weekend achter de rug. Ik woon de binnenstad en mijn zus en wat vrienden sliepen hier na het uitgaan. Zus was al eerder gekomen om te eten en op te maken. Ik was hier erg blij mee, het is mij zus, en doordat ik me de laatste tijd door mijn ziekte behoorlijk beroerd voel, heb ik de laatste tijd weinig contacten gehad. Ik heb de neiging om me terug te trekken als ik ziek ben, ik wil dan het liefst mezelf als een balletje oprollen en in bed gaan liggen en helemaal in mijn schulp kruipen. Bij mijn familie kan ik ongegeneerd ziek zijn dus ik zag er naar uit om haar even over de vloer te hebben. (ongegeneerd, daar bedoel ik geen schaamte mee, ik ben zelf helemaal ok met mijn ziekte, maar veel mensen voelen zich erg ongemakkelijk als je zoiets uit. Ik ben al van kinds af aan regelmatig ziek dus zus weet niet anders en kan er goed mee omgaan). Nouja, terug naar het verhaal. Het was fijn om eens samen te eten en om in de woonkamer een cd'tje op te zetten terwijl zij zich klaarmaakte. Zus had andere verwachtingen. Die kwam hier om te eten, te douchen en om te kleden en om te slapen. Als een soort hotel dus. Aan de ene kant merk ik dat ik het fijn vond dat er iemand is, maar nadat ze weer weg was voelde ik wel een bepaalde leegte. Het was behoorlijk eenrichtingsverkeer: we hebben gepraat over haar leven en over haar toekomstplannen en het gave feestje waar ze naartoe ging. Maar hoe zeer ik het gesprek ook een klein beetje richting 'mij' probeerde schuiven (wat ik normaal al helemaal niet doe, dus zoiets voor het eerst proberen bij een 'vertrouwd' persoon is al heel wat) ze wilde gewoon niet. Heb haar later nog gebeld en het geprobeerd aan te kaarten, maar het lijkt wel alsof ze het gesprek niet aan wil. En als ik zo terugkijk naar de laatste jaren dan is het altijd eenrichtingsverkeer geweest. En ik merk het nu pas. En het is zo jammer, want ze is mijn huisgenoot geweest, ze is mijn zus, ik heb het idee dat ze oppervlakkiger is geworden, de band is er niet meer. En het is pijnlijk, want ze is niet de enige bij wie het de laatste jaren zo is gelopen. Ik wil ook niet dieper ingaan, het gesprek opdringen - iemand anders had hier over 'angstvrij ruziemaken' en dat kunnen we niet meer. Ik kan dat met niemand.
Ik heb mezelf wel eens afgevraagd of het aan mij ligt, of ik veranderd ben, maar volgens mij niet. Het lijkt wel alsof de wereld collectief verandert en ik niet meega. De ene helft van de mensen heeft het alleen nog maar over feestjes en zuippartijen en drugsgebruik, de andere helft is ernstig aan het settelen (trouwen, huis kopen etc) en van allebei de kanten ervaar ik weinig interesse meer in andere zaken dan hun eigen oppervlakkige dagelijkse leven. Vroeger was de band misschien niet dieper, maar was het wel 'vanzelfsprekender' dat ik in hun leven was, en nu voelt het alsof ze hun zielige ietwat maffe oudtante die anders maar alleen zit uitnodigen. Iemand hier (Misia? ) had het over een sociaal nulpunt en zo voelt het wel. Ik weet ook niet goed hoe ik daar uit kom. Ik heb wel een soort van 'stamkroeg' (dat is overdreven, maar waar ik regelmatig kom en waar meer vreemde types aanwaaien) en ik ben sowieso een persoon die openstaat voor anderen - ik heb regelmatig leuke spontane ontmoetingen met vreemden. (wat veel mensen op zich al vreemd vinden). Maar hoewel ik makkelijk contact leg, groeit hier nooit iets méér uit. Misschien doe ik ook wel iets helemaal verkeerd in mijn uitstraling hoor.
Ik ontmoet veel mensen, veel mensen omschrijven mij als een leuk persoon, ik sta open voor andere mensen, maar niemand lijkt mij écht te zien. Ik ben leuk als ik er ben, maar als ik er niet ben, komt niemand op het idee om mij te bellen. Tenzij ze op praktisch gebied iets van mij nodig hebben - vanwege de plek waar ik woon (bekend uitgaansgebied) meestal, ik heb een logeerbed.
Ook op het gebied van de Liefde verloopt het allemaal maar matig. Ik weet van mezelf dat ik niet lelijk ben, ik krijg redelijk wat aandacht van dronken kerels als ik eens uitga, ik vind mezelf best een spontane leuke meid, al zeg ik het zelf, ik ben vrij intelligent en geïnteresseerd in allerlei zaken en kan een gesprek op gang houden. Ik zie zoveel "minder leuke" mensen van de ene in de andere relatie rollen. Waarom wil niemand mij? Ik hoef niet eens persé nu al te settelen. Maar het lijkt me wel leuk als iemand eens geïnteresseerd zou zijn (en niet om 4 uur 's nachts in de kroeg wanneer niemand meer alleen naar huis hoeft, maar écht geïnteresseerd). Ik val automatisch in de 'friendzone' bij iedereen. Ik ken best wel wat leuke jongens, maar die laten mij meestal binnen een paar uur weten dat ik hartstikke leuk ben, maar niet voor hen. Al mijn 'relaties' draaiden om 'hoe kan ik er voor zorgen dat die ene jongen die mij best een klein beetje leuk vindt als zijn vrienden geen tijd hebben om af te spreken dat zo lang mogelijk blijft voelen' mij zelf compleet wegcijferend voor iets wat niet wederzijds was, niet eens verliefdheid, maar puur om het gevoel dat ik eens iets voor iemand betekende. (Goh, het is wel pijnlijk om dit te typen merk ik) . Terwijl ik eigenlijk wacht op de prins op het witte paard die zijn armen om mij heen slaat en zegt dat ik lief en mooi ben (en op een manier dat hij het meent, niet om mij zsm in zijn bed te krijgen) en met wie ik angstvrij ruzie kan maken en wiens liefde onvoorwaardelijk is. Iemand die erkent dat ik besta, en dat het goed is dat ik op deze manier besta. Maar dat zal ik natuurlijk nooit toegeven Want iedereen kent mij alleen maar als Leuke Blije Heaven die altijd voor iedereen klaar staat en er niets voor terughoeft, Leuke Blije Heaven die heel goed voor zichzelf kan zorgen en geen man nodig heeft en haar eigen geld verdient en haar eigen problemen oplost.
En weer een heel verhaal over mezelf
Ik krijg op dit tijdstip niks nuttigs getypt. Ik ga nu wel de reacties lezen en reageren en ook op andere mensen reageren. Ik ga mezelf dwingen om het topic te openen en de waarheid onder ogen te zien. Het is moeilijk om los te komen van mijn masker, het lukt me nu alleen nog maar in doorwaakte nachten, maar zo kan het niet doorgaan. Ik wilde hier eigenlijk sorry typen, maar dat ga ik maar niet doen. Sorry wat? Sorry dat ik zo'n lang verhaal heb geschreven wat alleen maar over mij gaat en niet over jullie. Sorry dat jullie een paar minuten van je tijd hebben verloren. Sorry dat ik besta. Maar dat zal ik maar niet schrijven
dinsdag 29 januari 2013 om 07:42
Hai, goeiemorgen dames,
Szy, wat bedoel je met Lees je wel Misia ?
Hoe dan ook, ik vind het niet oneerlijk, zoals je schrijft dat ik degene ben die die patronen kan doorbreken. Ik ben er juist blij mee. "Maar allerlei mensen hebben ruzies of meningsverschillen, en is het geen aanleiding om levenslang te verlaten of verlaten voor te worden. Verwacht alleen niet dat er gewone mensen zijn die rustig die woede over zich heen laten komen, die jij binnenhoudt of diep verdriet enz en dan ook nog begripvol blijven, zich niet proberen te verdedigen of zich aangevallen voelen" - dat weet ik, en heb ik gemerkt. Maar waar lees je dat ik ongebreideld woede over ze uitstort, haha, dat is juist het probleem, ik uit niets, bij gewone meningsverschillen en ergernissen. Het is met andere woorden niet mijn doel een ander te veranderen, of dat hij/zij moet reageren zoals ik wil, nee, dat interesseert me niet. Dat is aan hen. Ik wil mezelf meer uiten, VOOR MIJZELF. En dat ik dat op een "aardige" manier doe, volgens de Ik-regel, en zonder verwijten is niet zo moeilijk te raden, haha, zoveel moeite als ik heb met het uiten ervan zorgt daar wel voor . Dat het met respect en noem maar op voor de ander gaat. Een beetje teveel van dat zelfs. T mag wel wat ongebreidelder, ja, ook IRL. Vind het een beetje verwarrend dat je een soort van doemscenario schetst van een Misia die maar lukraak emmers troep over anderen uitgooit. Herken ik me totaal niet in. Ik lees nu wel , maar correct me als ik t niet GOED lees . Wat ik bedoel is dat ik voor mezef wil veranderen, passende mensen zllen er hopelijk niet zoveel moeite mee hebben, de Nieuwe Mies, als de ouwe garde.
Thanks in ieder geval! En fijn dat je zoveel aan dat boek/die methode hebt. Ik herken dat gevoel wel, dat je op eend ieper niveau kan komen, met het lezen van een boek. Ik had dat met de boeken van Patricia Evans, zal dat nooit vergeten.
@ Heavenorhell: knuffel voor jou, moet n gauw weg en haasten, later meer!!
XXX Mies
Szy, wat bedoel je met Lees je wel Misia ?
Hoe dan ook, ik vind het niet oneerlijk, zoals je schrijft dat ik degene ben die die patronen kan doorbreken. Ik ben er juist blij mee. "Maar allerlei mensen hebben ruzies of meningsverschillen, en is het geen aanleiding om levenslang te verlaten of verlaten voor te worden. Verwacht alleen niet dat er gewone mensen zijn die rustig die woede over zich heen laten komen, die jij binnenhoudt of diep verdriet enz en dan ook nog begripvol blijven, zich niet proberen te verdedigen of zich aangevallen voelen" - dat weet ik, en heb ik gemerkt. Maar waar lees je dat ik ongebreideld woede over ze uitstort, haha, dat is juist het probleem, ik uit niets, bij gewone meningsverschillen en ergernissen. Het is met andere woorden niet mijn doel een ander te veranderen, of dat hij/zij moet reageren zoals ik wil, nee, dat interesseert me niet. Dat is aan hen. Ik wil mezelf meer uiten, VOOR MIJZELF. En dat ik dat op een "aardige" manier doe, volgens de Ik-regel, en zonder verwijten is niet zo moeilijk te raden, haha, zoveel moeite als ik heb met het uiten ervan zorgt daar wel voor . Dat het met respect en noem maar op voor de ander gaat. Een beetje teveel van dat zelfs. T mag wel wat ongebreidelder, ja, ook IRL. Vind het een beetje verwarrend dat je een soort van doemscenario schetst van een Misia die maar lukraak emmers troep over anderen uitgooit. Herken ik me totaal niet in. Ik lees nu wel , maar correct me als ik t niet GOED lees . Wat ik bedoel is dat ik voor mezef wil veranderen, passende mensen zllen er hopelijk niet zoveel moeite mee hebben, de Nieuwe Mies, als de ouwe garde.
Thanks in ieder geval! En fijn dat je zoveel aan dat boek/die methode hebt. Ik herken dat gevoel wel, dat je op eend ieper niveau kan komen, met het lezen van een boek. Ik had dat met de boeken van Patricia Evans, zal dat nooit vergeten.
@ Heavenorhell: knuffel voor jou, moet n gauw weg en haasten, later meer!!
XXX Mies
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 29 januari 2013 om 11:30
Lieve Heavenorhell,
Volgens mij ben je een lieve schat en ben je enorm dapper, en ik dank je wel voor je openheid. Dat je in de laatste alinea sorry wil zeggen maar het niet doet: daar ben ik ontstellend blij mee. De minuten dat ik je bericht las viel ik namelijk van de ene herkenning in de andere, en van verbazing dacht ik: wat jammer dat je niet eerder schreef, en er alleen mee zat. Want woord voor woord, herken ik wat je beschrijft, het gevoel erachter. Ook al is dat moeilijk.
Er zit een dikke denkfout in onze gedachtenwereld (is mijn idee). Dat "leuk" equals "niks nodig hebben, blij zijn, blijheid uitstralen, voor anderen zorgen". Koste wat kost. Dat doe je hier niet. Laat t de eerste plek zijn om te verkennen, misschien, als het goed voelt voor jou – hoe je het anders wilt.
Ook al is het nu alleen nog s nachts, en zet je overdag dat masker op, vannacht was het af, en je weet niet half hoe mooi dat is, en hoe weinig mensen op een punt komen dat ze denken en voelen: ik wil geen toneel meer spelen. Als je het echt niet meer kunt ontkennen, je onwankelbare overtuiging dat bovenstaande zo is, dan wordt je in mijn ogen mooier, want meer jezelf.
Eigenlijk gaat dit topic daar als geheel over, hoe je kunt aansluiten bij je ware zelf, en dat te ontdekken. Ik heb een beeld van een grote vijver voor me met ontelbare waterlelies, allemaal anders van kleur en vorm en grote, en van riet aan de kant, en zon erop, en dauw, en dat is allemaal zo verscheiden als dat wij allemaal zijn. Maar prachtig.
Dus wees hier, als dat goed voelt, jezelf. Je twijfels worden gedeeld, je zoektocht ook.
Wat mis je precies?
Dat is niet zo makkelijk te veranderen, hoe je situatie er nu uitziet, ik weet het. Maar twijfel niet in eerste instantie aan je houding of uitstraling. Dat kan altijd nog, en is nu niet het belangrijkste. Laat eerst eens tot je doordringen dat je terecht iets mist, nu. Dat JOUW behoeften onvoldoende worden vervuld door je omgeving. Dat te constateren is niet je omgeving de schuld geven of afvallen, maar een terechte constatering die het verdiend om bij stil te staan. Hoe je zus deed, alsof je een hotel bent, klinkt mij ook enorm pijnlijk in de oren. Dat IS het ook. Dat ze niet oprecht zich afvraagt hoe het met jou is, maar de avond meer zag als een gemakkelijke eet- en slaapplek. That hurts. En dat je daar verdrietig van wordt is NORMAAL, normaal. Dat is niet je zus te kort doen, het is jezelf meer in het middelpunt stellen.
Je gevoelens en houding zijn met andere woorden NIET het eerste dat je zou moeten veranderen. Zo van: laat ik maar minder verwachten. Nee, die gevoelens zijn je kracht en die willen je iets zeggen, over die mensen. Dat ze nu jou niet veel goed doen.
En dat is eng (is mijn ervaring), doodeng, om bij jezelf te blijven, want wat komt ervoor in de plaats als je je niet meer aanpast aan wat een ander je geeft, maar eisen gaat stellen, wensen gaat uiten, meer hoekig wordt?
Wat als dat oude jasje niet meer bij je past. Als je niet meer blij doet als je het zo niet voelt?
Ik denk dat je “verder” bent dan je nu zelf ziet, lieve Heavenorhell. Ja, je schrijft hier zo open dat ik er koud van wordt (op een goede manier: je schrijft zo inzichtelijk, beschouwend en oprecht - zo zonder masker), je belt achter je zus aan als je ergens mee zit (dapper!), en je kunt volgens mij niet meer volhouden dat alles oké is. Dat is echt ver, en echt oprecht…
Ik denk dat het daarover gaat, dat je oprecht bent, en dat ben je hier.
Je verhaal is herkenbaar voor mij, en vast voor nog zoveel andere vrouwen. Nee, je vriendenclub lijkt in twee delen uiteen te vallen, bij beide groepen vindt je geen aansluiting meer. Je gevoel niet open te kunnen delen wat JOU bezig houdt bij je zus bijvoorbeeld, en misschien andere familie, dat maakt eenzaam.
Maar er is een heel andere groep. Hier.
Wij.
En hoewel virtueel en daardoor verder weg, niet minder echt. Er zijn vrouwen zoals jij die zoeken naar een betere match tussen hoe ze van binnen zijn en wat ze daarvan naar buiten brengen. Authenticiteit is denk ik het woord ervoor. Dat gaat met risico’s gepaard, ik ben er bijkans elke dag beroerd van, maar de risico’s zijn groter als ik het niet probeer. Ik kan gewoon niet meer anders. Het is klaar, met dat oude gedrag.
Dat wil niet zeggen dat dat gemakkelijk gaat, of snel gaat. En van veel verliezen heb ik ontstellende pijn. Maar wat dan, als ik alles heb geprobeerd om iedereen het naar de zin te maken, en het is niet gelukt?
Wanneer mag ik zeggen, van mezelf: het is genoeg geweest, ik ben een goed persoon zoals ik ben.
Als de ander het niet ziet, dan is het jammer.
Ik ben daar zelf nog lang niet uit, en hoor mezelf het niet zeggen, helaas.
Maar ik denk dat we steun aan elkaar kunnen hebben in dat proces.
Misia
Volgens mij ben je een lieve schat en ben je enorm dapper, en ik dank je wel voor je openheid. Dat je in de laatste alinea sorry wil zeggen maar het niet doet: daar ben ik ontstellend blij mee. De minuten dat ik je bericht las viel ik namelijk van de ene herkenning in de andere, en van verbazing dacht ik: wat jammer dat je niet eerder schreef, en er alleen mee zat. Want woord voor woord, herken ik wat je beschrijft, het gevoel erachter. Ook al is dat moeilijk.
Er zit een dikke denkfout in onze gedachtenwereld (is mijn idee). Dat "leuk" equals "niks nodig hebben, blij zijn, blijheid uitstralen, voor anderen zorgen". Koste wat kost. Dat doe je hier niet. Laat t de eerste plek zijn om te verkennen, misschien, als het goed voelt voor jou – hoe je het anders wilt.
Ook al is het nu alleen nog s nachts, en zet je overdag dat masker op, vannacht was het af, en je weet niet half hoe mooi dat is, en hoe weinig mensen op een punt komen dat ze denken en voelen: ik wil geen toneel meer spelen. Als je het echt niet meer kunt ontkennen, je onwankelbare overtuiging dat bovenstaande zo is, dan wordt je in mijn ogen mooier, want meer jezelf.
Eigenlijk gaat dit topic daar als geheel over, hoe je kunt aansluiten bij je ware zelf, en dat te ontdekken. Ik heb een beeld van een grote vijver voor me met ontelbare waterlelies, allemaal anders van kleur en vorm en grote, en van riet aan de kant, en zon erop, en dauw, en dat is allemaal zo verscheiden als dat wij allemaal zijn. Maar prachtig.
Dus wees hier, als dat goed voelt, jezelf. Je twijfels worden gedeeld, je zoektocht ook.
Wat mis je precies?
Dat is niet zo makkelijk te veranderen, hoe je situatie er nu uitziet, ik weet het. Maar twijfel niet in eerste instantie aan je houding of uitstraling. Dat kan altijd nog, en is nu niet het belangrijkste. Laat eerst eens tot je doordringen dat je terecht iets mist, nu. Dat JOUW behoeften onvoldoende worden vervuld door je omgeving. Dat te constateren is niet je omgeving de schuld geven of afvallen, maar een terechte constatering die het verdiend om bij stil te staan. Hoe je zus deed, alsof je een hotel bent, klinkt mij ook enorm pijnlijk in de oren. Dat IS het ook. Dat ze niet oprecht zich afvraagt hoe het met jou is, maar de avond meer zag als een gemakkelijke eet- en slaapplek. That hurts. En dat je daar verdrietig van wordt is NORMAAL, normaal. Dat is niet je zus te kort doen, het is jezelf meer in het middelpunt stellen.
Je gevoelens en houding zijn met andere woorden NIET het eerste dat je zou moeten veranderen. Zo van: laat ik maar minder verwachten. Nee, die gevoelens zijn je kracht en die willen je iets zeggen, over die mensen. Dat ze nu jou niet veel goed doen.
En dat is eng (is mijn ervaring), doodeng, om bij jezelf te blijven, want wat komt ervoor in de plaats als je je niet meer aanpast aan wat een ander je geeft, maar eisen gaat stellen, wensen gaat uiten, meer hoekig wordt?
Wat als dat oude jasje niet meer bij je past. Als je niet meer blij doet als je het zo niet voelt?
Ik denk dat je “verder” bent dan je nu zelf ziet, lieve Heavenorhell. Ja, je schrijft hier zo open dat ik er koud van wordt (op een goede manier: je schrijft zo inzichtelijk, beschouwend en oprecht - zo zonder masker), je belt achter je zus aan als je ergens mee zit (dapper!), en je kunt volgens mij niet meer volhouden dat alles oké is. Dat is echt ver, en echt oprecht…
Ik denk dat het daarover gaat, dat je oprecht bent, en dat ben je hier.
Je verhaal is herkenbaar voor mij, en vast voor nog zoveel andere vrouwen. Nee, je vriendenclub lijkt in twee delen uiteen te vallen, bij beide groepen vindt je geen aansluiting meer. Je gevoel niet open te kunnen delen wat JOU bezig houdt bij je zus bijvoorbeeld, en misschien andere familie, dat maakt eenzaam.
Maar er is een heel andere groep. Hier.
Wij.
En hoewel virtueel en daardoor verder weg, niet minder echt. Er zijn vrouwen zoals jij die zoeken naar een betere match tussen hoe ze van binnen zijn en wat ze daarvan naar buiten brengen. Authenticiteit is denk ik het woord ervoor. Dat gaat met risico’s gepaard, ik ben er bijkans elke dag beroerd van, maar de risico’s zijn groter als ik het niet probeer. Ik kan gewoon niet meer anders. Het is klaar, met dat oude gedrag.
Dat wil niet zeggen dat dat gemakkelijk gaat, of snel gaat. En van veel verliezen heb ik ontstellende pijn. Maar wat dan, als ik alles heb geprobeerd om iedereen het naar de zin te maken, en het is niet gelukt?
Wanneer mag ik zeggen, van mezelf: het is genoeg geweest, ik ben een goed persoon zoals ik ben.
Als de ander het niet ziet, dan is het jammer.
Ik ben daar zelf nog lang niet uit, en hoor mezelf het niet zeggen, helaas.
Maar ik denk dat we steun aan elkaar kunnen hebben in dat proces.
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 29 januari 2013 om 12:00
Nee, ik zeg niet dat je dat doet, je schrijft dat je die behoefte hebt om het er WEL uit te gooien. En logisch ook!
Maar je loopt rond met gedachten dat je dat zou willen kunnen, dat soort vriendschappen zou willen, waar dat kon. Die daar niet van weglopen.
Ik schets dus dat dat verlangen of verwachtingen (of het doet of niet) altijd teleurgesteld zou worden. Omdat ik (maar dat is mijn mening) persoonlijk vind dat familie en vrienden of close vriendschappen daar niet voor zijn. Niet zo diep als het met oude onverwerkte wonden belast is iig. Wel de ups en downs van het leven natuurlijk. En ook moet dan gezegd kunnen worden als er iets is wat je dwars zit over die persoon zelf.
Ook "ik-boodschappen" voorkomen niet dat mensen zich aangevallen voelen (terecht of niet), is hun gevoel, mogen zij dan ook hebben. Blijft dat mensen het interpreteren als "ik heb dat gevoel veroorzaakt", ook als je het bij "ik" houdt dus..
Het zit jou in de weg, dat je je niet uit (op het moment dat iets zich voordoet) en daardoor blijf jij ermee zitten en "malen". Heb je een leuk etentje gehad, en blijft dat ene (opmerking) je dwars zitten. Dat is zonde. Dan krijgt 1 minpuntje zoveel van jouw aandacht en gedachten, en de rest (het leuke) niet. Zo gaan die negatieve gedachten relatief een veel grotere rol spelen.
Ja, jij bent de enige die dat patroon kan doorbreken. Ofwel op zo'n manier dat je je wel leert te uiten (voor het kan oplopen of opkroppen), ofwel heb je niet de juiste mensen om je heen, waar je je normaal kan uiten, of veilig genoeg voelt om dat te doen, zonder dat ze je de rug toekeren.
In dat geval zit er dus niks anders op dan nieuwe vriendschappen om je heen te verzamelen. Als je in deze onmacht blijft zitten, dat je het blijft verwachten of boos blijft dat het niet kan bij deze mensen, maak je je nog steeds afhankelijk van hun. Je hebt daar weinig invloed op, dus dat is niet handig. Zo blijf je hun de macht geven over hoe jij je voelt en dat je dat niet kwijt kan bij die mensen zelf.
Het is ook heel lastig (been there) als je niet kan uitpraten en kan uiten bij diegenen zelf, en het zelf moet afsluiten. Ik heb dat in therapie gedaan. Het kan namelijk wel, eenzijdig van die gevoelens afkomen, zonder "medewerking" van diegenen waar het om draait, die je teleurgesteld hebben.
ALs je er zo in je eentje (met hooguit wat begrip van forummers) probeert uit te komen, en schrijven en denken je enige uitlaatklep is voor gevoelens, dan helpt dat niet (genoeg), dan woekert dat door binnen in je, dat is gewoon niet gezond voor JOU! Het gaat hier niet om die mensen, maar om jou en jouw gezondheid.
Jij hebt er last van en het moet er op eoa manier uit, want dit gaat niet weg, niet door lezen en schrijven, niet door een boek, niet door begrip te krijgen. Praten of schrijven helpt wel wat, maar daarmee raak je het niet kwijt.
En het gaat om jou, of je het nu eerlijk vindt of niet, maar de "aanrichters" kunnen dat niet wegnemen, ook niet met "sorry", of alsnog begrip achteraf. En als het zoveel invloed op je levensvreugde geeft, raad ik je aan om niet te wachten en te blijven denken en proberen te begrijpen, dan ligt het accent nog steeds op die anderen ipv jezelf ervan bevrijden/ helen..
Zo blijf je in de macht van degenen die je niet okay behandeld hebben. Maar jij hebt zelf macht over wat er aan emoties in jou blijft of niet. Dat probeer ik te zeggen.
Nee, zo'n boek hept mij ook niet met dingen die me dwars blijven zitten, dan ga ik naar mijn coach, als het mijzelf niet lukt en teveel gaat overheersen.
Het boek brengt mij op het idee, dat die methode bestaat. En ik ga zo'n sessie dus zelf doen bij een therapeut die die "helende reis" aanbiedt. Je kan zelf wel op diepere lagen komen, maar dan is het nog niet goed afgesloten.
Ook die eenzame, lege laag is maar een laag. Een laag waar je in kan blijven hangen als je eea niet verwerkt of oplost, zodat je weer naar een andere gevoelslaag kan.
Bij hardnekkige belemmeringen ga ik zelf dus naar een coach. Want ik wil niet dat mensen of dingen lange tijd zoveel invloed hebben op mijn gemoed. Dan wil ik mezelf "opschonen" daarvan. Ik hield vroeger ook alles binnen, dus weet er alles van. Maar ik weet nu ook het verschil van alsnog verwerken ipv zelf proberen en maar doorgaan en proberen positief te blijven..
Ik weet nu dat mijn tijd te kostbaar is om lang met dingen rond te lopen, boosheid, pijn, verdriet, teleurstellingen. Ook als die ervaringen of mensen inmiddels tot het verleden behoren, er afstand is, dan nog blijft het in jou zitten, oplopen, woekeren.
Wat je meemaakt is niet je eigen verantwoordelijkheid. Hoe je met je innerlijk en ervaringen omgaat, wel. Aan het eerste is weinig te doen, als het al gebeurd is, aan het 2e wel. Je kan oude ballast lozen en daarna zorgen dat er geen nieuwe pijn ophoopt, door wel te uiten (meteen of kort daarna)..
Het is oneerlijk en shit misschien, maar dat 2e is het enige wat je voor jezelf kan doen: goed voor jezelf zorgen is dingen opruimen, invloeden aanpakken die zo'n impact op je gesteldheid hebben. Dat is niet het juiste woord ervoor: eigen verantwoordelijkheid, maar goed voor jezelf zorgen is een beter woord. En helemaal als anderen dat niet gedaan hebben, goed voor jou zorgen, goed met jou omgaan. Dan kan je hooguit zelf iig goed met jezelf omgaan.
Nogmaals: met fysieke wonden ga je hopen dat het vanzelf over gaat, ook niet bij bekenden vragen om hulp, maar naar iemand die er verstand van heeft, een arts dus. Met mentale wonden net zo: merk je dat het door blijft "etteren", dan heb je misschien een andere verzorging daarvan nodig.
Maar je loopt rond met gedachten dat je dat zou willen kunnen, dat soort vriendschappen zou willen, waar dat kon. Die daar niet van weglopen.
Ik schets dus dat dat verlangen of verwachtingen (of het doet of niet) altijd teleurgesteld zou worden. Omdat ik (maar dat is mijn mening) persoonlijk vind dat familie en vrienden of close vriendschappen daar niet voor zijn. Niet zo diep als het met oude onverwerkte wonden belast is iig. Wel de ups en downs van het leven natuurlijk. En ook moet dan gezegd kunnen worden als er iets is wat je dwars zit over die persoon zelf.
Ook "ik-boodschappen" voorkomen niet dat mensen zich aangevallen voelen (terecht of niet), is hun gevoel, mogen zij dan ook hebben. Blijft dat mensen het interpreteren als "ik heb dat gevoel veroorzaakt", ook als je het bij "ik" houdt dus..
Het zit jou in de weg, dat je je niet uit (op het moment dat iets zich voordoet) en daardoor blijf jij ermee zitten en "malen". Heb je een leuk etentje gehad, en blijft dat ene (opmerking) je dwars zitten. Dat is zonde. Dan krijgt 1 minpuntje zoveel van jouw aandacht en gedachten, en de rest (het leuke) niet. Zo gaan die negatieve gedachten relatief een veel grotere rol spelen.
Ja, jij bent de enige die dat patroon kan doorbreken. Ofwel op zo'n manier dat je je wel leert te uiten (voor het kan oplopen of opkroppen), ofwel heb je niet de juiste mensen om je heen, waar je je normaal kan uiten, of veilig genoeg voelt om dat te doen, zonder dat ze je de rug toekeren.
In dat geval zit er dus niks anders op dan nieuwe vriendschappen om je heen te verzamelen. Als je in deze onmacht blijft zitten, dat je het blijft verwachten of boos blijft dat het niet kan bij deze mensen, maak je je nog steeds afhankelijk van hun. Je hebt daar weinig invloed op, dus dat is niet handig. Zo blijf je hun de macht geven over hoe jij je voelt en dat je dat niet kwijt kan bij die mensen zelf.
Het is ook heel lastig (been there) als je niet kan uitpraten en kan uiten bij diegenen zelf, en het zelf moet afsluiten. Ik heb dat in therapie gedaan. Het kan namelijk wel, eenzijdig van die gevoelens afkomen, zonder "medewerking" van diegenen waar het om draait, die je teleurgesteld hebben.
ALs je er zo in je eentje (met hooguit wat begrip van forummers) probeert uit te komen, en schrijven en denken je enige uitlaatklep is voor gevoelens, dan helpt dat niet (genoeg), dan woekert dat door binnen in je, dat is gewoon niet gezond voor JOU! Het gaat hier niet om die mensen, maar om jou en jouw gezondheid.
Jij hebt er last van en het moet er op eoa manier uit, want dit gaat niet weg, niet door lezen en schrijven, niet door een boek, niet door begrip te krijgen. Praten of schrijven helpt wel wat, maar daarmee raak je het niet kwijt.
En het gaat om jou, of je het nu eerlijk vindt of niet, maar de "aanrichters" kunnen dat niet wegnemen, ook niet met "sorry", of alsnog begrip achteraf. En als het zoveel invloed op je levensvreugde geeft, raad ik je aan om niet te wachten en te blijven denken en proberen te begrijpen, dan ligt het accent nog steeds op die anderen ipv jezelf ervan bevrijden/ helen..
Zo blijf je in de macht van degenen die je niet okay behandeld hebben. Maar jij hebt zelf macht over wat er aan emoties in jou blijft of niet. Dat probeer ik te zeggen.
Nee, zo'n boek hept mij ook niet met dingen die me dwars blijven zitten, dan ga ik naar mijn coach, als het mijzelf niet lukt en teveel gaat overheersen.
Het boek brengt mij op het idee, dat die methode bestaat. En ik ga zo'n sessie dus zelf doen bij een therapeut die die "helende reis" aanbiedt. Je kan zelf wel op diepere lagen komen, maar dan is het nog niet goed afgesloten.
Ook die eenzame, lege laag is maar een laag. Een laag waar je in kan blijven hangen als je eea niet verwerkt of oplost, zodat je weer naar een andere gevoelslaag kan.
Bij hardnekkige belemmeringen ga ik zelf dus naar een coach. Want ik wil niet dat mensen of dingen lange tijd zoveel invloed hebben op mijn gemoed. Dan wil ik mezelf "opschonen" daarvan. Ik hield vroeger ook alles binnen, dus weet er alles van. Maar ik weet nu ook het verschil van alsnog verwerken ipv zelf proberen en maar doorgaan en proberen positief te blijven..
Ik weet nu dat mijn tijd te kostbaar is om lang met dingen rond te lopen, boosheid, pijn, verdriet, teleurstellingen. Ook als die ervaringen of mensen inmiddels tot het verleden behoren, er afstand is, dan nog blijft het in jou zitten, oplopen, woekeren.
Wat je meemaakt is niet je eigen verantwoordelijkheid. Hoe je met je innerlijk en ervaringen omgaat, wel. Aan het eerste is weinig te doen, als het al gebeurd is, aan het 2e wel. Je kan oude ballast lozen en daarna zorgen dat er geen nieuwe pijn ophoopt, door wel te uiten (meteen of kort daarna)..
Het is oneerlijk en shit misschien, maar dat 2e is het enige wat je voor jezelf kan doen: goed voor jezelf zorgen is dingen opruimen, invloeden aanpakken die zo'n impact op je gesteldheid hebben. Dat is niet het juiste woord ervoor: eigen verantwoordelijkheid, maar goed voor jezelf zorgen is een beter woord. En helemaal als anderen dat niet gedaan hebben, goed voor jou zorgen, goed met jou omgaan. Dan kan je hooguit zelf iig goed met jezelf omgaan.
Nogmaals: met fysieke wonden ga je hopen dat het vanzelf over gaat, ook niet bij bekenden vragen om hulp, maar naar iemand die er verstand van heeft, een arts dus. Met mentale wonden net zo: merk je dat het door blijft "etteren", dan heb je misschien een andere verzorging daarvan nodig.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 29 januari 2013 om 13:31
Hey Suzy, thanks voor je meeleven en advies. Ik snap wat je bedoelt, maar herken het niet zo als je schrijft: "ALs je er zo in je eentje (met hooguit wat begrip van forummers) probeert uit te komen, en schrijven en denken je enige uitlaatklep is voor gevoelens, dan helpt dat niet (genoeg), dan woekert dat door binnen in je, dat is gewoon niet gezond voor JOU! Het gaat hier niet om die mensen, maar om jou en jouw gezondheid."
Maar misschien is dat wel denial . Maar ga het in de gaten houden! Ik ben niet tegen hulp van een coach of psycholoog, integendeel. Ben altijd in voor input....
En wat een mooi begrip, helende reis. Dat is het wel, ja.
"En ik ga zo'n sessie dus zelf doen bij een therapeut die die "helende reis" aanbiedt. Je kan zelf wel op diepere lagen komen, maar dan is het nog niet goed afgesloten.
Ook die eenzame, lege laag is maar een laag. Een laag waar je in kan blijven hangen als je eea niet verwerkt of oplost, zodat je weer naar een andere gevoelslaag kan."
Ja, dat herken ik, en relativeert, het eenzame gevoel is ook maar een laag.
Dank je wel voor je ervaringen, advies, steun en fijne woorden.
XX Liefs
Maar misschien is dat wel denial . Maar ga het in de gaten houden! Ik ben niet tegen hulp van een coach of psycholoog, integendeel. Ben altijd in voor input....
En wat een mooi begrip, helende reis. Dat is het wel, ja.
"En ik ga zo'n sessie dus zelf doen bij een therapeut die die "helende reis" aanbiedt. Je kan zelf wel op diepere lagen komen, maar dan is het nog niet goed afgesloten.
Ook die eenzame, lege laag is maar een laag. Een laag waar je in kan blijven hangen als je eea niet verwerkt of oplost, zodat je weer naar een andere gevoelslaag kan."
Ja, dat herken ik, en relativeert, het eenzame gevoel is ook maar een laag.
Dank je wel voor je ervaringen, advies, steun en fijne woorden.
XX Liefs
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 29 januari 2013 om 16:09
Hoi meiden,
Wat een rake woorden.. HoH, wat ontzettend goed dat je wel het topic geopend hebt en wél je verhaal hier neer getikt hebt. Het mag, natuurlijk mag het! Jouw verhaal mag er net zo goed zijn als dat van ieder ander. Zeg daar alstjeblieft geen Sorry voor, je hoeft geen sorry te zeggen voor jouw aanwezigheid! Hardstikke tof dat je er bent! Een toevoeging! Die vrees die jij omschrijft had ik bij mijn eerste berichtje ook. Alleen al bewust zijn van deze angst is volgens mij de eerste stap naar ander gedrag. Heb je het idee dat je nu, na je verhaal op papier gezet te hebben, de drempel, angst o.i.d. minder is? Gun jezelf de tijd. Typ alles wat je kwijt wilt hier, doe wat voor jouw goed voelt. Zoals Misia ook schreef, de eerste stap... Ik merk aan mezelf dat ik er veel aan heb. Sparren, de confrontatie aangaan met mezelf en jullie door het op papier te zetten. Het zet mij aan het denken over mijn eigen handelen. En jee, wat een herkenbaarheid. Jouw verhaal kon (grotendeels) net zo goed die van mij zijn. Ik zei van het weekend nog tegen mijn broertje, het lijkt wel alsof mensen mij helemaal niet kennen. En daar zitten natuurlijk 2 kanten aan. Ik heb mij lange tijd niet LATEN kennen. Ik was ook altijd het lieve, leuke en aardige meisje met een grote big smile die altijd voor de ander klaarstond. Ik hoor nog iemand bij mijn vorige werkgever zeggen 'het lachende gezicht van...'. Daarbij HIELD ik, deels bewust, deels onbewust lange tijd mensen ook op afstand. Mijn strategie was door vooral de ander aan het woord te laten, hem/haar de ruimte te geven om z'n verhaal te doen, vragen te stellen dat ik niet aan bod kwam. Bang om afgewezen te worden, niet te voldoen aan de standaarden van deze maatschappij want mocht ik er wel zijn?! Ik dacht blijkbaar dat die glimlach mij verder hielp. Een destructieve strategie merk ik nu. Toen had ik er niet zoveel last van, ik merk nu dat die strategie niet meer aansluit bij mij. Ik wil, hoe egoïstisch het nu ook klinkt, ook gezien worden. Hallo, hier ben ik, ook. Ik voel nu steeds meer en meer dat ik er zijn mag, met mijn positieve aspecten en ook met mijn minder aangename kanten al heb ik absoluut nog mijn ups en downs. Ik hoop ook echt dat jullie beiden dat ook mogen gaan voelen. Het vertrouwen voelen dat je er mag zijn, dat je je verhaal mag doen, zijn zoals je bent zonder die angst. Deels heb ik mezelf dus in de nesten gewerkt waar ik nu nog regelmatig tegen aanloop. Of ik val in mijn valkuil door weer erg gericht te zijn op de ander (gewoonte) of de ander NEEMT ook alle ruimte met zo'n enorm zelf-gericht verhaal op zichzelf dat ik er niet tussen kom (en ik op dat moment vaak dit gedrag stimuleer door mensen alle ruimte te geven voor hun verhaal, die ze ook nemen (terecht), die 'rottige' vragen die ik dan toch stel. Ik ben vanuit mezelf ook echt geïnteresseerd in hoe een ander ergens in staat/iets beleefd etc., alleen nu niet meer ten koste van mezelf) waardoor ik merk dat ik er nu vaak boos om wordt als mensen volkomen alleen met zichzelf bezig zijn. Ik mis regelmatig de (voor mij vanzelfsprekende) wederkerigheid. En ja.. dat zijn er veel vind ik. Man.. soms heb ik het idee dat mensen alleen nog maar op zichzelf gericht zijn. Of ben ik dan ook alleen maar met mezelf bezig? Ik kan daar heftig over twijfelen. Boos, Op mezelf, op de ander. Krijg de ^$@^! denk ik dan. Leren om mijn verhaal te vertellen, de leuke en de minder leuke, die authenticiteit waar jij Misia over schrijft, wil ik leren. Hoezo zijn mensen eigenlijk zo vraag ik me af. Komt dat ook niet voort uit angst? Vooral maar ruimte innemen, wat je hebt kun je niet meer verliezen? Hoe kan dit toch... Mijn hemel. Ik merk ook, wat jij schrijft HoH, mensen in mijn omgeving splitten ook op in 2 groepen. Mensen die gaan settelen of die volledig opgaan in het uitgaan. Soms vraag ik me wel eens af, in de sombere momenten, wat ik hier doe op deze aarde. Ik heb wel eens het gevoel de aansluiting te missen terwijl ik echt wel een aantal vriendinnen heb, maargoed, ook vriendinnen die veel met zichzelf bezig (zwanger, samen) zijn. Ik verwacht misschien ook wel veel van mensen... En geef misschien ook zelf niet genoeg aan... Gister zo'n voorbeeld, ik had te horen gekregen dat ik 4 weken vakantie heb en wil gaan wandelen alleen, ik helemaal blij. Ik had dat met het groepje vriendinnen die ik heb, gewhats appt, 'o.a helemaal blij' maarja, daar reageert natuurlijk niemand op. Dan kan ik zo'n interne strijd hebben; wat stelt het toch voor etc. etc., waar ik zoooo moe van wordt. Misschien wil ik dus ook wel teveel. Via dit social media is natuurlijk ook een bagger manier van communiceren. Wat ik zo ontzettend mis is een maatje, iemand met wie je lekker weg kan kletsen (zoals hier
ik ben blij met jullie!), de diepte in kunnen gaan, oog voor elkaar hebben en tegelijkertijd gewoon lol kunnen hebben.
Dat het in de liefde nog niet wil vlotten vind ik dan nog niet eens zo erg. Ik heb liever een paar echte vriendinnen, die leuke vent komt wel (hahah, daar heb ik wel vertrouwen in!). Maarja, het leven is geen bestellijstje; ik vraag en wij draaien
Om een lang verhaal kort te maken, ik herken veel, oud gedrag loslaten, vertrouwen op je eigen kunnen en te gaan staan voor wie je bent met het risico wat je loopt (angst/alleen). Voor mij betekend het: zeggen wat ik op mijn hart heb i.p.v.af te wachten tot de ander vraagt 'hoe gaat het met jou'. En dan komen we op wat eerder gezegd is: het zou zo fijn zijn als ik ik er voor een ander ben, en de ander er voor mij is i.p.v. het gevoel te hebben moeten 'trekken'. Misschien is het voor mij nu niet anders, dat irl maatje heb ik niet, dat heb ik te accepteren. Het is nu zoals het is... En daarbij vind ik dit typen, jullie verhaal lezen/horen, uitwisselen een enorme positieve steun!
Goede avond!!!
Wat een rake woorden.. HoH, wat ontzettend goed dat je wel het topic geopend hebt en wél je verhaal hier neer getikt hebt. Het mag, natuurlijk mag het! Jouw verhaal mag er net zo goed zijn als dat van ieder ander. Zeg daar alstjeblieft geen Sorry voor, je hoeft geen sorry te zeggen voor jouw aanwezigheid! Hardstikke tof dat je er bent! Een toevoeging! Die vrees die jij omschrijft had ik bij mijn eerste berichtje ook. Alleen al bewust zijn van deze angst is volgens mij de eerste stap naar ander gedrag. Heb je het idee dat je nu, na je verhaal op papier gezet te hebben, de drempel, angst o.i.d. minder is? Gun jezelf de tijd. Typ alles wat je kwijt wilt hier, doe wat voor jouw goed voelt. Zoals Misia ook schreef, de eerste stap... Ik merk aan mezelf dat ik er veel aan heb. Sparren, de confrontatie aangaan met mezelf en jullie door het op papier te zetten. Het zet mij aan het denken over mijn eigen handelen. En jee, wat een herkenbaarheid. Jouw verhaal kon (grotendeels) net zo goed die van mij zijn. Ik zei van het weekend nog tegen mijn broertje, het lijkt wel alsof mensen mij helemaal niet kennen. En daar zitten natuurlijk 2 kanten aan. Ik heb mij lange tijd niet LATEN kennen. Ik was ook altijd het lieve, leuke en aardige meisje met een grote big smile die altijd voor de ander klaarstond. Ik hoor nog iemand bij mijn vorige werkgever zeggen 'het lachende gezicht van...'. Daarbij HIELD ik, deels bewust, deels onbewust lange tijd mensen ook op afstand. Mijn strategie was door vooral de ander aan het woord te laten, hem/haar de ruimte te geven om z'n verhaal te doen, vragen te stellen dat ik niet aan bod kwam. Bang om afgewezen te worden, niet te voldoen aan de standaarden van deze maatschappij want mocht ik er wel zijn?! Ik dacht blijkbaar dat die glimlach mij verder hielp. Een destructieve strategie merk ik nu. Toen had ik er niet zoveel last van, ik merk nu dat die strategie niet meer aansluit bij mij. Ik wil, hoe egoïstisch het nu ook klinkt, ook gezien worden. Hallo, hier ben ik, ook. Ik voel nu steeds meer en meer dat ik er zijn mag, met mijn positieve aspecten en ook met mijn minder aangename kanten al heb ik absoluut nog mijn ups en downs. Ik hoop ook echt dat jullie beiden dat ook mogen gaan voelen. Het vertrouwen voelen dat je er mag zijn, dat je je verhaal mag doen, zijn zoals je bent zonder die angst. Deels heb ik mezelf dus in de nesten gewerkt waar ik nu nog regelmatig tegen aanloop. Of ik val in mijn valkuil door weer erg gericht te zijn op de ander (gewoonte) of de ander NEEMT ook alle ruimte met zo'n enorm zelf-gericht verhaal op zichzelf dat ik er niet tussen kom (en ik op dat moment vaak dit gedrag stimuleer door mensen alle ruimte te geven voor hun verhaal, die ze ook nemen (terecht), die 'rottige' vragen die ik dan toch stel. Ik ben vanuit mezelf ook echt geïnteresseerd in hoe een ander ergens in staat/iets beleefd etc., alleen nu niet meer ten koste van mezelf) waardoor ik merk dat ik er nu vaak boos om wordt als mensen volkomen alleen met zichzelf bezig zijn. Ik mis regelmatig de (voor mij vanzelfsprekende) wederkerigheid. En ja.. dat zijn er veel vind ik. Man.. soms heb ik het idee dat mensen alleen nog maar op zichzelf gericht zijn. Of ben ik dan ook alleen maar met mezelf bezig? Ik kan daar heftig over twijfelen. Boos, Op mezelf, op de ander. Krijg de ^$@^! denk ik dan. Leren om mijn verhaal te vertellen, de leuke en de minder leuke, die authenticiteit waar jij Misia over schrijft, wil ik leren. Hoezo zijn mensen eigenlijk zo vraag ik me af. Komt dat ook niet voort uit angst? Vooral maar ruimte innemen, wat je hebt kun je niet meer verliezen? Hoe kan dit toch... Mijn hemel. Ik merk ook, wat jij schrijft HoH, mensen in mijn omgeving splitten ook op in 2 groepen. Mensen die gaan settelen of die volledig opgaan in het uitgaan. Soms vraag ik me wel eens af, in de sombere momenten, wat ik hier doe op deze aarde. Ik heb wel eens het gevoel de aansluiting te missen terwijl ik echt wel een aantal vriendinnen heb, maargoed, ook vriendinnen die veel met zichzelf bezig (zwanger, samen) zijn. Ik verwacht misschien ook wel veel van mensen... En geef misschien ook zelf niet genoeg aan... Gister zo'n voorbeeld, ik had te horen gekregen dat ik 4 weken vakantie heb en wil gaan wandelen alleen, ik helemaal blij. Ik had dat met het groepje vriendinnen die ik heb, gewhats appt, 'o.a helemaal blij' maarja, daar reageert natuurlijk niemand op. Dan kan ik zo'n interne strijd hebben; wat stelt het toch voor etc. etc., waar ik zoooo moe van wordt. Misschien wil ik dus ook wel teveel. Via dit social media is natuurlijk ook een bagger manier van communiceren. Wat ik zo ontzettend mis is een maatje, iemand met wie je lekker weg kan kletsen (zoals hier
ik ben blij met jullie!), de diepte in kunnen gaan, oog voor elkaar hebben en tegelijkertijd gewoon lol kunnen hebben. Dat het in de liefde nog niet wil vlotten vind ik dan nog niet eens zo erg. Ik heb liever een paar echte vriendinnen, die leuke vent komt wel (hahah, daar heb ik wel vertrouwen in!). Maarja, het leven is geen bestellijstje; ik vraag en wij draaien
Om een lang verhaal kort te maken, ik herken veel, oud gedrag loslaten, vertrouwen op je eigen kunnen en te gaan staan voor wie je bent met het risico wat je loopt (angst/alleen). Voor mij betekend het: zeggen wat ik op mijn hart heb i.p.v.af te wachten tot de ander vraagt 'hoe gaat het met jou'. En dan komen we op wat eerder gezegd is: het zou zo fijn zijn als ik ik er voor een ander ben, en de ander er voor mij is i.p.v. het gevoel te hebben moeten 'trekken'. Misschien is het voor mij nu niet anders, dat irl maatje heb ik niet, dat heb ik te accepteren. Het is nu zoals het is... En daarbij vind ik dit typen, jullie verhaal lezen/horen, uitwisselen een enorme positieve steun!
Goede avond!!!
dinsdag 29 januari 2013 om 18:43
Nienke, herkenning meis. Ik vind het ook ongelofelijk, dat gevoel dat jou/jullie verhaal echt het mijne had kunnen zijn, en ik ben ook zo blij met jullie.
"En daarbij vind ik dit typen, jullie verhaal lezen/horen, uitwisselen een enorme positieve steun!"
Ja, ik ook,en ik zie jullie ook echt als vriendinnen. Heb ook het gevoel dat we best lol hebben, haha, misschien maf om te zeggen met dit soort gesprekken , maar voel me ook altijd op alle gebieden opgeladen hier! Fijn!!
"En daarbij vind ik dit typen, jullie verhaal lezen/horen, uitwisselen een enorme positieve steun!"
Ja, ik ook,en ik zie jullie ook echt als vriendinnen. Heb ook het gevoel dat we best lol hebben, haha, misschien maf om te zeggen met dit soort gesprekken , maar voel me ook altijd op alle gebieden opgeladen hier! Fijn!!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 29 januari 2013 om 18:52
Btw: super en onwijs LEUK dat je gaat wandelen.
Where to?
Hoef je niet te zeggen hoor, maar ik houd ook zo van wandelen . Al heel lang niet gedaan, maar zin in . Door de bossen vooral, heerlijk!!
En superknap dat je dat alleen doet en durft, en dan te bedenken dat je (zo leest het soms) het gevoel hebt dat je nog niet zo authentiek bent als je zou willen. Hier kom je over als iemand met veel kleuren en enthousiasme, en nee, niet op de toneel-Smile-manier! die we niet meer willen en die zo nep kan voelen, maar ik zie je wel door je woorden. En dan is dit nog maar internet!!
XXX You go girrl.
Where to?
Hoef je niet te zeggen hoor, maar ik houd ook zo van wandelen . Al heel lang niet gedaan, maar zin in . Door de bossen vooral, heerlijk!!
En superknap dat je dat alleen doet en durft, en dan te bedenken dat je (zo leest het soms) het gevoel hebt dat je nog niet zo authentiek bent als je zou willen. Hier kom je over als iemand met veel kleuren en enthousiasme, en nee, niet op de toneel-Smile-manier! die we niet meer willen en die zo nep kan voelen, maar ik zie je wel door je woorden. En dan is dit nog maar internet!!
XXX You go girrl.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 29 januari 2013 om 22:52
Hey, ik las net iets op het net over people pleasing. Wat mij betreft herkenning - lang niet in alles gelukkig, maar toch, vind het wel interessant:
Negative consequences of people-pleasing behaviors
* Low self-esteem
* Loss of personal identity
* Loss of personal rights
* Being taken advantage of
* Loss of personal time
* Ineffectiveness in managing work
* Inability to direct or supervise others
* Inability to achieve personal goals
* Inability to take a leadership role
* Poor problem solving abilities
* Burnout on the job or at home
* Chronic state of being unappreciated
* Immobilized by irrational beliefs
* Guilt over not accomplishing enough or not being pleasing enough for others
* Inability to maintain healthy interpersonal relationships
* Loss of appreciation for self attributes
* Inability to accept kindnesses from others
* Chronic state of self-deprecation
* Chronic state of being hard on self
* Lack of trust in others' sincerity
* Chronic state of insecurity in interacting with others
* Inability to make a decision
* Do not know how to relax
Irrational beliefs of people with the people-pleasing personality traits
* I must be liked by everyone.
* I must do nothing to upset others.
* I must work harder to make things better for others.
* They would never like me if they knew the truth about me.
* I must be careful in my decision making so as not to upset anyone.
* I can never do enough to please them.
* I am responsible for other peoples' happiness.
* How they respond to me is important.
* The harder I work for them, the more they will appreciate me.
* If they don't like me, I'm no good!
* Always put others first! Put yourself last.
* There is no task I won't do for you, large or small.
* People can only like you if you appear nice, pleasant, friendly, and cheerful to them.
* Your only role in life is giving to or helping others.
* If you are not successful, you are a loser and losers are ignored, unloved, and unwanted.
* It's not who you are but what you do that counts.
* You must always be understanding and have an open mind with people who are hurting you or putting you down.
* If someone doesn't accept me, it must be that I'm not "good enough'' to be accepted.
* No matter what I do, it never seems to be "good enough.''
* I can do nothing right. I am worthless, useless, but I can't let others see this about me or they will reject me.
Turning negative people-pleasing traits into positive potential
Negative People-Pleaser Behavior : Positive Potential
Self-sacrificing : This behavior can be converted to rational altruism, in which they are able to be self protective and self rewarding in their "giving'' behavior toward others.
Self-deprecating : This behavior can be converted into realistic self appraisal by their being led to recognize and accept personal strengths, abilities, and attributes. They can be taught that "false humility'' is unhealthy and that it is OK to "toot'' one's horn when appropriate.
Poor decision making ability : This poor decision making can be converted to productive problem solving and effective decision making by allowing themselves the right to hold to their own opinions and to be creative without the fear of what others would say and without fear of retribution. Freeing up their mental energy will result in increased productivity, creativity, and healthy decision making.
Loss of personal identity : By being able to accept themselves for who they are without fear of recriminations or disapproval, they can become firm in their beliefs as to who they are and what they are capable of doing and becoming.
Martyrdom : Rather than placing themselves in situations in which their rights are ignored and where they are taken advantage of, they can learn to be assertive and begin to protect their rights, ceasing to be victimized by others.
Need for approval : By increasing their habits of self-affirmations and positive self-approval, they can alter both their need for approval and their fear of rejection by being their own best friend, cheerleader, reinforcer, and approver. They have to accept and approve of themselves before others will.
Dependent on others for positive reinforcement : Because they have low self-esteem they reinforcement become so dependent on others for attention, affection, and approval that they become "addicted'' to positive affirmation from others. This can be converted by becoming self caring, self affirming, self accepting, and by becoming emotionally independent from others.
Fear of failure : By recognizing that one's worth is not solely dependent on "doing well,'' "achieving things'' or by doing things to please others, they can let go of the fear of letting people down by failing to achieve self-imposed goals or goals others have set for them. Learning to turn failures into growth enhancing experiences is another way they can let go of this fear.
Unswerving loyalty : Those who find security in being loyal to institutions rather than to themselves can reverse this behavior by recognizing the value of self directed attention and concern for personal health and well being. Being loyal to self results in a holistic sense of wellness of body, mind, and spirit.
Hard on self : This results in self punishing and self restrictive behavior. By letting go of the need to be "good enough'' for everyone else and by letting go of perfectionism in personal efforts, they can lighten up on themselves and learn to enjoy life, to relax, have fun and play, nurturing the inner child in themselves.
En gelukkig is het dus om te buigen
Negative consequences of people-pleasing behaviors
* Low self-esteem
* Loss of personal identity
* Loss of personal rights
* Being taken advantage of
* Loss of personal time
* Ineffectiveness in managing work
* Inability to direct or supervise others
* Inability to achieve personal goals
* Inability to take a leadership role
* Poor problem solving abilities
* Burnout on the job or at home
* Chronic state of being unappreciated
* Immobilized by irrational beliefs
* Guilt over not accomplishing enough or not being pleasing enough for others
* Inability to maintain healthy interpersonal relationships
* Loss of appreciation for self attributes
* Inability to accept kindnesses from others
* Chronic state of self-deprecation
* Chronic state of being hard on self
* Lack of trust in others' sincerity
* Chronic state of insecurity in interacting with others
* Inability to make a decision
* Do not know how to relax
Irrational beliefs of people with the people-pleasing personality traits
* I must be liked by everyone.
* I must do nothing to upset others.
* I must work harder to make things better for others.
* They would never like me if they knew the truth about me.
* I must be careful in my decision making so as not to upset anyone.
* I can never do enough to please them.
* I am responsible for other peoples' happiness.
* How they respond to me is important.
* The harder I work for them, the more they will appreciate me.
* If they don't like me, I'm no good!
* Always put others first! Put yourself last.
* There is no task I won't do for you, large or small.
* People can only like you if you appear nice, pleasant, friendly, and cheerful to them.
* Your only role in life is giving to or helping others.
* If you are not successful, you are a loser and losers are ignored, unloved, and unwanted.
* It's not who you are but what you do that counts.
* You must always be understanding and have an open mind with people who are hurting you or putting you down.
* If someone doesn't accept me, it must be that I'm not "good enough'' to be accepted.
* No matter what I do, it never seems to be "good enough.''
* I can do nothing right. I am worthless, useless, but I can't let others see this about me or they will reject me.
Turning negative people-pleasing traits into positive potential
Negative People-Pleaser Behavior : Positive Potential
Self-sacrificing : This behavior can be converted to rational altruism, in which they are able to be self protective and self rewarding in their "giving'' behavior toward others.
Self-deprecating : This behavior can be converted into realistic self appraisal by their being led to recognize and accept personal strengths, abilities, and attributes. They can be taught that "false humility'' is unhealthy and that it is OK to "toot'' one's horn when appropriate.
Poor decision making ability : This poor decision making can be converted to productive problem solving and effective decision making by allowing themselves the right to hold to their own opinions and to be creative without the fear of what others would say and without fear of retribution. Freeing up their mental energy will result in increased productivity, creativity, and healthy decision making.
Loss of personal identity : By being able to accept themselves for who they are without fear of recriminations or disapproval, they can become firm in their beliefs as to who they are and what they are capable of doing and becoming.
Martyrdom : Rather than placing themselves in situations in which their rights are ignored and where they are taken advantage of, they can learn to be assertive and begin to protect their rights, ceasing to be victimized by others.
Need for approval : By increasing their habits of self-affirmations and positive self-approval, they can alter both their need for approval and their fear of rejection by being their own best friend, cheerleader, reinforcer, and approver. They have to accept and approve of themselves before others will.
Dependent on others for positive reinforcement : Because they have low self-esteem they reinforcement become so dependent on others for attention, affection, and approval that they become "addicted'' to positive affirmation from others. This can be converted by becoming self caring, self affirming, self accepting, and by becoming emotionally independent from others.
Fear of failure : By recognizing that one's worth is not solely dependent on "doing well,'' "achieving things'' or by doing things to please others, they can let go of the fear of letting people down by failing to achieve self-imposed goals or goals others have set for them. Learning to turn failures into growth enhancing experiences is another way they can let go of this fear.
Unswerving loyalty : Those who find security in being loyal to institutions rather than to themselves can reverse this behavior by recognizing the value of self directed attention and concern for personal health and well being. Being loyal to self results in a holistic sense of wellness of body, mind, and spirit.
Hard on self : This results in self punishing and self restrictive behavior. By letting go of the need to be "good enough'' for everyone else and by letting go of perfectionism in personal efforts, they can lighten up on themselves and learn to enjoy life, to relax, have fun and play, nurturing the inner child in themselves.
En gelukkig is het dus om te buigen
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 30 januari 2013 om 14:06
@Misia: ik moet dit misverstand ff wegnemen, wat heel veel mensen (incl ikzelf tot ik het meemaakte) hebben:
een goede therapeut (wat dan ook voor therapie) is er juist niet voor input, maar output!!
Je komt niet voro adviezen of meedenken, maar om je te uiten, eruit te laten van emoties, het loslaten van emotionele bagage. En niet alle vormen zijn daar even geschikt voor (analyseren, praten, in je hoofd begrijpen en inzichten krijgen... dat doe jij zelf namelijk al, daar heb je idd niks aan, kan je zelf)..
Er zijn (veel) alternatieve methodes dus, waar je letterlijk "je ei kwijt kan", wat de titel ook is van dit topic. Maar dan niet pratend, of schrijvend, want dat blijven langdurige processen.
Dat kan sneller en dat zijn die methodes, waar je gevoel eruit kan, je wel boosheid kan uiten, je verdriet kan laten gaan, enz. Dus output. En dat is volgens mij de enige manier om oud en nieuw zeer te lozen: voelen en echt lozen.
En er zijn dus methodes waarbij je niet elke losse oude pijnlijke herinnering hoeft op te halen en te doorvoelen, maar gewoon alle boosheid bij elkaar of elk verdriet bij elkaar in 1 of een paar keer kan lozen.
Dat zijn die methodes waar het niet gaat om praten en adviezen krijgen hoe je ermee om te leren gaan of nieuwe manieren aanleert. Het kan veel effectiever dus, juist het lozen van dat ei wat dwars zit.
Mensen hebben iha heel verkeerde ideeen over hulpverlening, omdat (oa hier op forum) altijd maar gaat om "ga naar de huisarts en laat je doorverwijzen" (naar al dan niet (ggz)psychologen), alsof dat DE oplossing is. Die vaak gericht zin op gedragsverandering en waar lang niet iedereen bij gebaat is.
ALs je de oorzaken niet kwijt kan, is dat in mijn ogen helemaal niet de meest geschikte manier om eea los te laten. Ik vind dat ook niet de aangewezen therapieen daarvoor, die zijn meer opgeleid voor/ gericht op persoonlijkheidsstoornissen enz.
Terwijl dat bij jou helemaal niet aan de orde is, maar meer om gebeurtenissen en ervaringen los te laten, die je belemmeren en invloed hebben op je levenskwaliteit. Meer niet. Daar zijn heel andere dingen meer geschikt voor, hele andere aanpak, niet adviserend, maar juist dat je daar je kan uiten, eruit laten wat je bijna nergens kan, maar daar juist speciaal wel, daar zijn ze voor en is dat uiten juist welkom en iets goeds (ipv belastend), zodat je niet hoeft in te zitten over de ander daarmee niet willen "lastigvallen".
Zo kan je het kwijt zonder dat je bij al die mensen individueel dat hoeft te uiten, en het is juist superfijn, alsof je jezelf een massage gunt. Kan het niet vaak genoeg zeggen, maar het is iets prettigs, een cadeautje aan jezelf, om al die onprettige gevoelens te kunnen lozen!
een goede therapeut (wat dan ook voor therapie) is er juist niet voor input, maar output!!
Je komt niet voro adviezen of meedenken, maar om je te uiten, eruit te laten van emoties, het loslaten van emotionele bagage. En niet alle vormen zijn daar even geschikt voor (analyseren, praten, in je hoofd begrijpen en inzichten krijgen... dat doe jij zelf namelijk al, daar heb je idd niks aan, kan je zelf)..
Er zijn (veel) alternatieve methodes dus, waar je letterlijk "je ei kwijt kan", wat de titel ook is van dit topic. Maar dan niet pratend, of schrijvend, want dat blijven langdurige processen.
Dat kan sneller en dat zijn die methodes, waar je gevoel eruit kan, je wel boosheid kan uiten, je verdriet kan laten gaan, enz. Dus output. En dat is volgens mij de enige manier om oud en nieuw zeer te lozen: voelen en echt lozen.
En er zijn dus methodes waarbij je niet elke losse oude pijnlijke herinnering hoeft op te halen en te doorvoelen, maar gewoon alle boosheid bij elkaar of elk verdriet bij elkaar in 1 of een paar keer kan lozen.
Dat zijn die methodes waar het niet gaat om praten en adviezen krijgen hoe je ermee om te leren gaan of nieuwe manieren aanleert. Het kan veel effectiever dus, juist het lozen van dat ei wat dwars zit.
Mensen hebben iha heel verkeerde ideeen over hulpverlening, omdat (oa hier op forum) altijd maar gaat om "ga naar de huisarts en laat je doorverwijzen" (naar al dan niet (ggz)psychologen), alsof dat DE oplossing is. Die vaak gericht zin op gedragsverandering en waar lang niet iedereen bij gebaat is.
ALs je de oorzaken niet kwijt kan, is dat in mijn ogen helemaal niet de meest geschikte manier om eea los te laten. Ik vind dat ook niet de aangewezen therapieen daarvoor, die zijn meer opgeleid voor/ gericht op persoonlijkheidsstoornissen enz.
Terwijl dat bij jou helemaal niet aan de orde is, maar meer om gebeurtenissen en ervaringen los te laten, die je belemmeren en invloed hebben op je levenskwaliteit. Meer niet. Daar zijn heel andere dingen meer geschikt voor, hele andere aanpak, niet adviserend, maar juist dat je daar je kan uiten, eruit laten wat je bijna nergens kan, maar daar juist speciaal wel, daar zijn ze voor en is dat uiten juist welkom en iets goeds (ipv belastend), zodat je niet hoeft in te zitten over de ander daarmee niet willen "lastigvallen".
Zo kan je het kwijt zonder dat je bij al die mensen individueel dat hoeft te uiten, en het is juist superfijn, alsof je jezelf een massage gunt. Kan het niet vaak genoeg zeggen, maar het is iets prettigs, een cadeautje aan jezelf, om al die onprettige gevoelens te kunnen lozen!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 30 januari 2013 om 17:52
Hey lieve Suzy, dank je wel, lief van je!
Snap het hoor en er was wat mij betreft geen misverstand!! Zo bedoelde ik het ook: output.
Maar input zijn dan de inzichten die je opdoet door de output, of mis ik nu iets? . En ik heb positief beeld van hulpverlening (en as always houd ik alle opties in mijn achterhoofd) - misschien ben ik 1 van de weinigen...
En in het algemeen kan ik zeggen dat - als je het niet erg vind (vast niet!!) het thema therapie voor mij nu gewoon niet aan de orde is X!!
Maar who knows in de toekomst.
Fijne avond lieve meiden!
Hoe is het met iedereen?
Nien, hoe voel jij je, voel je je nog kribbig?
XX Knufs, en tot later -Misia
Snap het hoor en er was wat mij betreft geen misverstand!! Zo bedoelde ik het ook: output.
Maar input zijn dan de inzichten die je opdoet door de output, of mis ik nu iets? . En ik heb positief beeld van hulpverlening (en as always houd ik alle opties in mijn achterhoofd) - misschien ben ik 1 van de weinigen...
En in het algemeen kan ik zeggen dat - als je het niet erg vind (vast niet!!) het thema therapie voor mij nu gewoon niet aan de orde is X!!
Maar who knows in de toekomst.
Fijne avond lieve meiden!
Hoe is het met iedereen?
Nien, hoe voel jij je, voel je je nog kribbig?
XX Knufs, en tot later -Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 30 januari 2013 om 19:39
Hoi!!
How.. ik kan me je schrik reactie voorstellen! Was het op dat moment al uit of... Kan zo binnenkomen he, dat gevoel. Zo uit zo'n onverwachtse hoek dat het je kan overvallen. Wat gevoel heeft het bij jouw achter gelaten? Hoe gaat het verder met je??
Dank trouwens voor je lieve woorden. Ik ben idd, net als jullie, een kleurrijk mens, ik kan de kleurtjes alleen (nog niet) niet altijd altijd laten stralen. Het heeft tijd nodig. Vanmiddag voel ik me grijs, man.. ik heb nergens zin in, wil wel vanalles maar het wil niet, zelfs uitzending gemist kijken wil niet, hahah! Ben moe, voel me moe en zwaar (ik heb een hele domme valkuil dat als ik moe ben ik enorme honger krijg... hahah, en dat laat ik dan ook maar gaan, wat maakt het ook allemaal uit, achteraf dom maargoed). Het is vroeg maar ga zo maar naar bed denk ik. Beetje lezen en dan slapen.
En ja, wandelen, zin in! Wil/ga naar Spanje. Ken je Santiago? Daar wil ik naartoe wandelen, vanaf een plaats in Noord-Spanje in 3-3,5 week. Lijkt me een (fysieke, sportieve) uitdaging, alleen met mezelf , mijn grootste angst is om alleen te blijven, alleen te staan, zonder mensen om mij heen waar ik mijn verhaal aan kwijt kan, ik ben wel iemand die die confrontatie zoekt... Dit is zo'n issue voor mij, op de een of andere manier kan ik dat dan niet laten liggen en nu heb ik daar tijd voor. Als het hebt over een helende reis De weg die je wandelt, de natuur, de onverwachtse zaken, mezelf redden in een ander land, het lijkt me gewoon cool om eens 3, 3-5 alleen op pad te zijn. Hoezo wandel je niet zo vaak meer? Straks komt het wandelweer er weer aan!
Als ik jouw zo 'hoor' alleen op vakantie, heb jij vast stoere dingen ondernomen?
Fijne avond! xxx
How.. ik kan me je schrik reactie voorstellen! Was het op dat moment al uit of... Kan zo binnenkomen he, dat gevoel. Zo uit zo'n onverwachtse hoek dat het je kan overvallen. Wat gevoel heeft het bij jouw achter gelaten? Hoe gaat het verder met je??
Dank trouwens voor je lieve woorden. Ik ben idd, net als jullie, een kleurrijk mens, ik kan de kleurtjes alleen (nog niet) niet altijd altijd laten stralen. Het heeft tijd nodig. Vanmiddag voel ik me grijs, man.. ik heb nergens zin in, wil wel vanalles maar het wil niet, zelfs uitzending gemist kijken wil niet, hahah! Ben moe, voel me moe en zwaar (ik heb een hele domme valkuil dat als ik moe ben ik enorme honger krijg... hahah, en dat laat ik dan ook maar gaan, wat maakt het ook allemaal uit, achteraf dom maargoed). Het is vroeg maar ga zo maar naar bed denk ik. Beetje lezen en dan slapen.
En ja, wandelen, zin in! Wil/ga naar Spanje. Ken je Santiago? Daar wil ik naartoe wandelen, vanaf een plaats in Noord-Spanje in 3-3,5 week. Lijkt me een (fysieke, sportieve) uitdaging, alleen met mezelf , mijn grootste angst is om alleen te blijven, alleen te staan, zonder mensen om mij heen waar ik mijn verhaal aan kwijt kan, ik ben wel iemand die die confrontatie zoekt... Dit is zo'n issue voor mij, op de een of andere manier kan ik dat dan niet laten liggen en nu heb ik daar tijd voor. Als het hebt over een helende reis De weg die je wandelt, de natuur, de onverwachtse zaken, mezelf redden in een ander land, het lijkt me gewoon cool om eens 3, 3-5 alleen op pad te zijn. Hoezo wandel je niet zo vaak meer? Straks komt het wandelweer er weer aan!
Als ik jouw zo 'hoor' alleen op vakantie, heb jij vast stoere dingen ondernomen?
Fijne avond! xxx
woensdag 30 januari 2013 om 19:41
[quote]
Negative consequences of people-pleasing behaviors
* Low self-esteem
* Loss of personal identity
* Loss of personal rights
* Being taken advantage of
* Loss of personal time
* Ineffectiveness in managing work
* Inability to direct or supervise others
* Inability to achieve personal goals
* Inability to take a leadership role
* Poor problem solving abilities
* Burnout on the job or at home
* Chronic state of being unappreciated
* Immobilized by irrational beliefs
* Guilt over not accomplishing enough or not being pleasing enough for others
* Inability to maintain healthy interpersonal relationships
* Loss of appreciation for self attributes
* Inability to accept kindnesses from others
* Chronic state of self-deprecation
* Chronic state of being hard on self
* Lack of trust in others' sincerity
* Chronic state of insecurity in interacting with others
* Inability to make a decision
* Do not know how to relax
Irrational beliefs of people with the people-pleasing personality traits
* I must be liked by everyone.
* I must do nothing to upset others.
* I must work harder to make things better for others.
* They would never like me if they knew the truth about me.
* I must be careful in my decision making so as not to upset anyone.
* I can never do enough to please them.
* I am responsible for other peoples' happiness.
* How they respond to me is important.
* The harder I work for them, the more they will appreciate me.
* If they don't like me, I'm no good!
* Always put others first! Put yourself last.
* There is no task I won't do for you, large or small.
* People can only like you if you appear nice, pleasant, friendly, and cheerful to them.
* Your only role in life is giving to or helping others.
* If you are not successful, you are a loser and losers are ignored, unloved, and unwanted.
* It's not who you are but what you do that counts.
* You must always be understanding and have an open mind with people who are hurting you or putting you down.
* If someone doesn't accept me, it must be that I'm not "good enough'' to be accepted.
* No matter what I do, it never seems to be "good enough.''
* I can do nothing right. I am worthless, useless, but I can't let others see this about me or they will reject me.
Turning negative people-pleasing traits into positive potential
Negative People-Pleaser Behavior : Positive Potential
Self-sacrificing : This behavior can be converted to rational altruism, in which they are able to be self protective and self rewarding in their "giving'' behavior toward others.
Self-deprecating : This behavior can be converted into realistic self appraisal by their being led to recognize and accept personal strengths, abilities, and attributes. They can be taught that "false humility'' is unhealthy and that it is OK to "toot'' one's horn when appropriate.
Poor decision making ability : This poor decision making can be converted to productive problem solving and effective decision making by allowing themselves the right to hold to their own opinions and to be creative without the fear of what others would say and without fear of retribution. Freeing up their mental energy will result in increased productivity, creativity, and healthy decision making.
Loss of personal identity : By being able to accept themselves for who they are without fear of recriminations or disapproval, they can become firm in their beliefs as to who they are and what they are capable of doing and becoming.
Martyrdom : Rather than placing themselves in situations in which their rights are ignored and where they are taken advantage of, they can learn to be assertive and begin to protect their rights, ceasing to be victimized by others.
Need for approval : By increasing their habits of self-affirmations and positive self-approval, they can alter both their need for approval and their fear of rejection by being their own best friend, cheerleader, reinforcer, and approver. They have to accept and approve of themselves before others will.
Dependent on others for positive reinforcement : Because they have low self-esteem they reinforcement become so dependent on others for attention, affection, and approval that they become "addicted'' to positive affirmation from others. This can be converted by becoming self caring, self affirming, self accepting, and by becoming emotionally independent from others.
Fear of failure : By recognizing that one's worth is not solely dependent on "doing well,'' "achieving things'' or by doing things to please others, they can let go of the fear of letting people down by failing to achieve self-imposed goals or goals others have set for them. Learning to turn failures into growth enhancing experiences is another way they can let go of this fear.
Unswerving loyalty : Those who find security in being loyal to institutions rather than to themselves can reverse this behavior by recognizing the value of self directed attention and concern for personal health and well being. Being loyal to self results in a holistic sense of wellness of body, mind, and spirit.
Hard on self : This results in self punishing and self restrictive behavior. By letting go of the need to be "good enough'' for everyone else and by letting go of perfectionism in personal efforts, they can lighten up on themselves and learn to enjoy life, to relax, have fun and play, nurturing the inner child in themselves.
En gelukkig is het dus om te buigen[/quote]
Deze ga ik andere keer even goed lezen! xxx
Negative consequences of people-pleasing behaviors
* Low self-esteem
* Loss of personal identity
* Loss of personal rights
* Being taken advantage of
* Loss of personal time
* Ineffectiveness in managing work
* Inability to direct or supervise others
* Inability to achieve personal goals
* Inability to take a leadership role
* Poor problem solving abilities
* Burnout on the job or at home
* Chronic state of being unappreciated
* Immobilized by irrational beliefs
* Guilt over not accomplishing enough or not being pleasing enough for others
* Inability to maintain healthy interpersonal relationships
* Loss of appreciation for self attributes
* Inability to accept kindnesses from others
* Chronic state of self-deprecation
* Chronic state of being hard on self
* Lack of trust in others' sincerity
* Chronic state of insecurity in interacting with others
* Inability to make a decision
* Do not know how to relax
Irrational beliefs of people with the people-pleasing personality traits
* I must be liked by everyone.
* I must do nothing to upset others.
* I must work harder to make things better for others.
* They would never like me if they knew the truth about me.
* I must be careful in my decision making so as not to upset anyone.
* I can never do enough to please them.
* I am responsible for other peoples' happiness.
* How they respond to me is important.
* The harder I work for them, the more they will appreciate me.
* If they don't like me, I'm no good!
* Always put others first! Put yourself last.
* There is no task I won't do for you, large or small.
* People can only like you if you appear nice, pleasant, friendly, and cheerful to them.
* Your only role in life is giving to or helping others.
* If you are not successful, you are a loser and losers are ignored, unloved, and unwanted.
* It's not who you are but what you do that counts.
* You must always be understanding and have an open mind with people who are hurting you or putting you down.
* If someone doesn't accept me, it must be that I'm not "good enough'' to be accepted.
* No matter what I do, it never seems to be "good enough.''
* I can do nothing right. I am worthless, useless, but I can't let others see this about me or they will reject me.
Turning negative people-pleasing traits into positive potential
Negative People-Pleaser Behavior : Positive Potential
Self-sacrificing : This behavior can be converted to rational altruism, in which they are able to be self protective and self rewarding in their "giving'' behavior toward others.
Self-deprecating : This behavior can be converted into realistic self appraisal by their being led to recognize and accept personal strengths, abilities, and attributes. They can be taught that "false humility'' is unhealthy and that it is OK to "toot'' one's horn when appropriate.
Poor decision making ability : This poor decision making can be converted to productive problem solving and effective decision making by allowing themselves the right to hold to their own opinions and to be creative without the fear of what others would say and without fear of retribution. Freeing up their mental energy will result in increased productivity, creativity, and healthy decision making.
Loss of personal identity : By being able to accept themselves for who they are without fear of recriminations or disapproval, they can become firm in their beliefs as to who they are and what they are capable of doing and becoming.
Martyrdom : Rather than placing themselves in situations in which their rights are ignored and where they are taken advantage of, they can learn to be assertive and begin to protect their rights, ceasing to be victimized by others.
Need for approval : By increasing their habits of self-affirmations and positive self-approval, they can alter both their need for approval and their fear of rejection by being their own best friend, cheerleader, reinforcer, and approver. They have to accept and approve of themselves before others will.
Dependent on others for positive reinforcement : Because they have low self-esteem they reinforcement become so dependent on others for attention, affection, and approval that they become "addicted'' to positive affirmation from others. This can be converted by becoming self caring, self affirming, self accepting, and by becoming emotionally independent from others.
Fear of failure : By recognizing that one's worth is not solely dependent on "doing well,'' "achieving things'' or by doing things to please others, they can let go of the fear of letting people down by failing to achieve self-imposed goals or goals others have set for them. Learning to turn failures into growth enhancing experiences is another way they can let go of this fear.
Unswerving loyalty : Those who find security in being loyal to institutions rather than to themselves can reverse this behavior by recognizing the value of self directed attention and concern for personal health and well being. Being loyal to self results in a holistic sense of wellness of body, mind, and spirit.
Hard on self : This results in self punishing and self restrictive behavior. By letting go of the need to be "good enough'' for everyone else and by letting go of perfectionism in personal efforts, they can lighten up on themselves and learn to enjoy life, to relax, have fun and play, nurturing the inner child in themselves.
En gelukkig is het dus om te buigen
[/quote]Deze ga ik andere keer even goed lezen! xxx
woensdag 30 januari 2013 om 22:47
Ha Suus, zat nog even na te denken over je woorden, ik denk dat je ZO gelijk hebt. Dat niet iedereen gebaat is bij gedragsverandering. Als ik doordenk - en I've had my share of therapy - waren de therapeuten gericht op de verandering van wat ZIJ als "probleemgebieden" betitelden. Ja, ik ben net als zoveel geen onvoorstelbaar onbeschreven blad. Heb veel meegemaakt, maar de focus lag erop, waardoor het allemaal nog veel erger werd, althans aanvoelde. Die sterke Mies, die dingen die onderontwikkeld waren, die werden erdoor verstikt in plaats van tot volle wasdom gebracht. Ik miste de positieve benadering.
Lieve Nien, dat meeen je niet . De pelgrimsroute naar Santiago? En dan een stuk?? Vanuit Noord-Spanje? Ik ben het een paar jaar geleden van plan geweest. Dit jaar weer . Maar het worden toch andere vakanties. Als je de wandeltocht vakantie kan noemen. Ik snap zo goed wat je beschrijft, dat alleen met jou zijn. En ik heb dat ook. De weinigste mensen herkennen het in mijn omgeving, maar ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt. Het is een toch NAAR jezelf, wellicht. Ik wil niets voor je invullen, maar krijg een lach op mijn gezicht van je actie. Supertof meis!!! En hopelijk kun je ons op de hoogte houden, achteraf of tijdens . Dan wandel ik graag virtueel een stukje met je mee. Maar dat is natuurlijk geen must ;0)!
Hier een andere insteek, ik probeer maar wat. We kunnen onszelf misschien ook meer ontdekken door bv onderstaande test te doen.
Mij hielp ie enorm.
Meestal zijn dit soort tekst nikszeggender dan nikszeggend, maar deze snijdt veel hout in mijn geval.
http://www.gertjanschop.com/projectmana ... _test.html
NB: ergens heel klein staat de download-link, anders kijk je er zo overheen
Ik ben ENFP
Natuurlijk is dit ook niet perfect kloppend en nogal eenzijdig, maar toch, ik vond het wel verhelderend omdat ik me in veel dingen echt herken. Soort thuiskomgevoel, zo van, er zijn dus meer van "mijn soort"
Ben wel benieuwd wat jullie zijn!!!
Dit is de andere kant benadering, weg van de focus op waarin we nog niet geheel onszelf kennen en laten zien, dan laten we in ieder geval een nieuw stukje aan onszelf zien
Dat gevoel heb ik, dat ik mezelf met de uitleg beter leer kennen
Vandaag verder een doodvermoeiend dagje, schreef al op andere topic dat ik denk dat ik soort blaasontstekking of iets anders heb (SOA zou kunnen, heb dat nog NOOIT gehad, en was daar ook nooit bang voor gezien mijn goeie gedrag maar deze keer zou t kunnen, dus voel me beetje kut ervan!), en daarnaast veel huizenzoeken, en dan kom ik thuis hebben ze van de andere kant van de muur (buiten) een GAT in mijn badkamer geboord, ja, en het puin in mijn huis dus. INDERDAAD: heeeeeeeeele badkamer eronder!! Moest ik die aannemer weer bellen en die is het dus toen op komen ruimen, maar gadver, ik ben dit zo beu.......
Ben kortom gewoon uitgeput nu, maar te moe om te slapen.
Zoiets...
Maar even helemaal niks doen nu
En Heavenorhell, wil jou nog even een speciale knuffel sturen.
Ik denk nogmaals aan al die bloemen overal, op een groot weiland. Ik hoop dat je erbij komt staan, je lijkt me een fijne virtuele vriendin, je post heeft me echt geraakt.
En ook als je dit topic niet durft te openen, sta je niet alleen.
Met en zonder masker, je bent welkom........
ZsssZZlaap lekker allemaal!
Lieve Nien, dat meeen je niet . De pelgrimsroute naar Santiago? En dan een stuk?? Vanuit Noord-Spanje? Ik ben het een paar jaar geleden van plan geweest. Dit jaar weer . Maar het worden toch andere vakanties. Als je de wandeltocht vakantie kan noemen. Ik snap zo goed wat je beschrijft, dat alleen met jou zijn. En ik heb dat ook. De weinigste mensen herkennen het in mijn omgeving, maar ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt. Het is een toch NAAR jezelf, wellicht. Ik wil niets voor je invullen, maar krijg een lach op mijn gezicht van je actie. Supertof meis!!! En hopelijk kun je ons op de hoogte houden, achteraf of tijdens . Dan wandel ik graag virtueel een stukje met je mee. Maar dat is natuurlijk geen must ;0)!
Hier een andere insteek, ik probeer maar wat. We kunnen onszelf misschien ook meer ontdekken door bv onderstaande test te doen.
Mij hielp ie enorm.
Meestal zijn dit soort tekst nikszeggender dan nikszeggend, maar deze snijdt veel hout in mijn geval.
http://www.gertjanschop.com/projectmana ... _test.html
NB: ergens heel klein staat de download-link, anders kijk je er zo overheen
Ik ben ENFP
Natuurlijk is dit ook niet perfect kloppend en nogal eenzijdig, maar toch, ik vond het wel verhelderend omdat ik me in veel dingen echt herken. Soort thuiskomgevoel, zo van, er zijn dus meer van "mijn soort"
Ben wel benieuwd wat jullie zijn
!!!Dit is de andere kant benadering, weg van de focus op waarin we nog niet geheel onszelf kennen en laten zien, dan laten we in ieder geval een nieuw stukje aan onszelf zien
Dat gevoel heb ik, dat ik mezelf met de uitleg beter leer kennen
Vandaag verder een doodvermoeiend dagje, schreef al op andere topic dat ik denk dat ik soort blaasontstekking of iets anders heb (SOA zou kunnen, heb dat nog NOOIT gehad, en was daar ook nooit bang voor gezien mijn goeie gedrag maar deze keer zou t kunnen, dus voel me beetje kut ervan!), en daarnaast veel huizenzoeken, en dan kom ik thuis hebben ze van de andere kant van de muur (buiten) een GAT in mijn badkamer geboord, ja, en het puin in mijn huis dus. INDERDAAD: heeeeeeeeele badkamer eronder!! Moest ik die aannemer weer bellen en die is het dus toen op komen ruimen, maar gadver, ik ben dit zo beu.......
Ben kortom gewoon uitgeput nu, maar te moe om te slapen.
Zoiets...
Maar even helemaal niks doen nu
En Heavenorhell, wil jou nog even een speciale knuffel sturen.
Ik denk nogmaals aan al die bloemen overal, op een groot weiland. Ik hoop dat je erbij komt staan, je lijkt me een fijne virtuele vriendin, je post heeft me echt geraakt.
En ook als je dit topic niet durft te openen, sta je niet alleen.
Met en zonder masker, je bent welkom........
ZsssZZlaap lekker allemaal!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 30 januari 2013 om 23:04
Ga hier even oefenen met bibbers en om iets vragen, al is het maar virtueel: mag ik een knuf van iemand. Ben echt een beetje in de lappenmand. Heb buikpijn: steken als het ware in de eileiders. Sorry to be gross. Maar voel me nu beetje sneu en ook vooral bang, want wat kan dit zijn? Ben echt doodvermoeid al 3 dagen ervan, alsof alles daarnaartoe vloeit (voelt ook echt alsof er zich liter vocht is ofzo, pfff)
Thanks voor het lezen en again, sorry, als dit alles te ranzig is voor woorden, maar moet het even kwijt, en wil dus hier weer even alle maskers wegnemen. Ben beroerd!! :S Deels ook door WEER dat huizengebeuren, voel me niet meer lekker in mijn eigen huis :S en ook ben ik het geknok weer even zo be........echt, ben er klaarmee. Ik wil en doe het niet meer. Daarom ook maar even open kaart, hoe het nu echt gaat......
Thanks voor het lezen en again, sorry, als dit alles te ranzig is voor woorden, maar moet het even kwijt, en wil dus hier weer even alle maskers wegnemen. Ben beroerd!! :S Deels ook door WEER dat huizengebeuren, voel me niet meer lekker in mijn eigen huis :S en ook ben ik het geknok weer even zo be........echt, ben er klaarmee. Ik wil en doe het niet meer. Daarom ook maar even open kaart, hoe het nu echt gaat......
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 30 januari 2013 om 23:37
Hele dikke knuffel misia, ik kan me voorstellen dat het je een heel onrustig rotgevoel geeft.
Natuurlijk kun je dit soort dingen hier gewoon kwijt! Het lijkt alsof het bij je hele proces hoort. Ik zal maandag aan je denken. Probeer lekker te gaan slapen, zorg goed voor jezelf, of dat nu met een kopje thee is of een warme douche of met een wandelingetje in de buitenlucht. (Die laatste werkt bij mij altijd goed)
Liefs X
Natuurlijk kun je dit soort dingen hier gewoon kwijt! Het lijkt alsof het bij je hele proces hoort. Ik zal maandag aan je denken. Probeer lekker te gaan slapen, zorg goed voor jezelf, of dat nu met een kopje thee is of een warme douche of met een wandelingetje in de buitenlucht. (Die laatste werkt bij mij altijd goed)
Liefs X