ergens mijn ei kwijt

Hey lieve Mies, hoe was je dag? En hoe is het met je onderbuik'toestandje'? Hoop echt dat het al iets beter gaat. Heel vervelend als je inwendig iets voelt.



Trouwens nog een leukigheidje: vorige week heb ik de Flow gekocht. Je kent het vast wel. En daar zit nu een schriftje bij waar je iedere dag een vraag moet beantwoorden en dat 30 dagen lang. Bijvoorbeeld: wat is je rol in het leven, wat zijn belangrijke mensen in je leven, etc. Zo schrijf je elke dag een stukje over je leven. Heel leuk, het geeft inzicht en het is behapbaar (je hoeft niet gelijk hele lappen tekst te schrijven). Misschien ook wat voor jou? Of voor andere lezers hier natuurlijk



Big hug en fijne avond XXX

Goed van je te lezen Misia! Fijn ook dat je blij voelt. Misschien geeft t ook gewoon wel rust dat iig die afspraak met de dokter staat.



Dat gevoel dat je niet zou 'voldoen', daar moet je heel gauw een propje van maken en in de kachel gooien! Natuurlijk voldoe je. Veel meer dan voldoen! Jeetje mies, ik wil je wel door elkaar rammelen ik ken je niet eens in real life, maar dat je een mooi mens bent staat als een paal boven water!



Ben trouwens ook heel benieuwd hoe het met agony is!

Ha meiden,



Misia, wat ontzettend naar van het nare gevoel in je onderbuik. Kan me die onrust-paniek wel voorstellen... Heb je nog een beetje geslapen? Een ding: als je het echt niet vertrouwd gewoon de huisarts weer bellen en anders de huisartsenpost 's avonds of in het weekend! Hoe vervelend ook, hierin mag ---> moet je assertief zijn. Jouw Gezondheid gaat boven alles en jij bent de enige die het kan voelen en aan de bel kan trekken. Neem jezelf hierin serieus!



Wat een leuke tip, die flow! Ik kom om in het lezen maar zal hem eens even doorbladeren als ik door de boekhandel loop.

Klinkt als boeiende vragen.



Ik schiet de laatste dagen een beetje in een dip, ben moe, nergens zin in, trek me terug, Net ook maar even mijn broertje gebeld want ik zag door het bomen het bos niet meer. Morgenavond met 'vriendinnen' en ik twijfel aan alles. Aan mezelf, aan hen.. Ik mis soms de oprechte wederzijdse interesse, de diepgang, het contact. Ligt het aan mij, ben ik dan zo'n muts... Wil ik zoveel?! Ben ik zo raar?! Ben ik zelf dan ook alleen maar met mezelf bezig? M'n broertje zei 'jouw verwachtingen zijn hoog' en ja.. dat is ook wel zo. Ik verwacht onbewust dat wat ik 'geef' ook terugkrijg en natuurlijk is dat niet zo. En als het niet gebeurd kan ik verdrietig, boos etc. worden. Ik maak het mezelf moeilijk.. Want zo werkt het in het leven niet. Pff... Voel me nu in ieder geval een stuk 'lichter'.

Ik vind het leven soms echt zoeken. Ben ik dan zo op zoek naar iets onvindbaars?



Hoe gaat het inderdaad met reizende en alle anderen die hier?!



Groetjes!!

Wat Anoukies al zegt: Misia, wat je schrijft 'Wat ik te bieden heb.' Lees al je teksten nog eens terug en kijk wat je alleen hier al te bieden hebt! Zoveel en irl waarschijnlijk nog veel meer. Je mag daar in geloven. Je mag geloven in je eigen kracht. Je bent zo'n leukerd en ik ken je irl nog niet eens. Je hebt de wereld genoeg te bieden!

@N85: wat een fijne bijdrage die lange post ergens hierboven! Dank voor de info, denk dat veel meelezers en veel schrijvers hier er iets aan hebben en gelukkig is er heel wat aan te doen idd om het je voordeel te maken ipv je nadeel!



Herken eea van mijn vroegere zelf wel in bepaalde opzichten, maar heb veel daarvan ten positieve kunnen ontwikkelen..



@Misia: lief meisje, dikke knuffel van mij!

Ga svp eerder naar de huisarts, is toch vd gekke, dat je niet eerder terecht kan. Als het idd blaasontsteking is kan net die halve week ervoor zorgen dat het nierbekkenontsteking wordt.. Heb je koorts? Ik heb dat 2x gehad en is niet fijn! Neem geen risico's voor jezelf met je gezondheid!!! Ga goed voor jezelf zorgen, meid, laat je niet afschepen! Gaat om jou!

Misia, je hoeft jezelf niet te verontschuldigen (of lees ik het verkeerd ). Goed dat je zelf nu ziet dat jij nummero unos bent en je (fysieke) klachten serieus neemt! Pijn (fysiek als psychisch) heeft een betekenis geloof ik. Goed om daar naar te luisteren. Denk dat het goed is dat een ieder zelf tegen dingen aanloopt om te voelen dat het goed/beter is om ander gedrag aan te nemen (wat dat ook mag zijn). De buitenwereld kan nog zo hard roepen: 'dit werkt beter', als je zelf niet VOELT/ziwt dat een andere manier passender/mogelijk is, werkt het niet. Trail and error, vertrouwen in jezelf voelen, elke keer weer opnieuw kijken, wat kan ik leren van een situatie. Zo doe/probeer ik het.



Hoe gaat het nu met dat gevoel in je onderbuik? Heb je antibiotica gekregen van de ha? Blaasontsteking is... k*t en een nierbekkenontsteking ws helemaal (nooit gehad). Weet je of je koorts hebt? En die moeheid, is dat iets van de laatste dagen of speelt dat al langer? Slaap je wel goed? Goed dat je maandag naar de huisarts gaat.

Hoe gaat het verder met je? En met je huis? Kun je een beetje relaxen nu het weekend is?



Suzy65, ik zag gisteravond laat dat je paar dagen terug ongeveer dezelfde strekking van mijn verhaal getypt had. Hahah, ik kan soms, een gewoonte van 'snelsnel', over dingen heen lezen. Daar kwam ik gisteravond weer achter.. Hahah, ik kan nog zoveel leren!

Je schrijft "Herken eea van mijn vroegere zelf wel in bepaalde opzichten, maar heb veel daarvan ten positieve kunnen ontwikkelen..'' Ik vraag me dan af, hoe heb jij dit soort zaken (staan voor wie je bent, hulp durven vragen) in positieve zin kunnen ontwikkelen? Wat heeft jouw geholpen?

Wat jij ook schrijft, of wat ik uit jouw bericht haal; schrijven, denken, analyseren van je gedrag en gevoelens heeft tot op een bepaalde hoogte zin. Het leven is er vooral om geleefd te worden en vooral door te DOEN, met vallen en opstaan, achter komen wat belangrijk voor jouw is, welke behoeften jij hebt, inprincipe elk moment opnieuw. Dan is schrijven, sparren, delen fijn. Ik ben er overtuigd dat je daarbij mensen nodig hebt. Volgens mij is het leven niet gemaakt om alleen te leven. En net als een man-vrouw relatie, op elk potje past een deksel, met vriendschappen net zo. Een constante beweging.



Gisteravond gegeten en jee... het verhaal waarbij die jongen mij zo raakte (zonder dat we daadwerkelijk en concreet iets 'hadden', alleen aanloop) kwam op een hele onverwachtse manier naar voren. Man.. ik wist niet dat dat nog zo in mijn systeem zat. Of eigenlijk misschien ook wel. Ergens verdring ik het nog steeds. Ik zat bijna te shaken aan tafel, zoveel emotie/boosheid/verdiet etc. zit er blijkbaar in mijn lijf. Ik zei nog, stel dat hij nu binnen komt lopen duik ik onder de tafel. Omenooitniet dat dit me nu weer overkomt. Echt niet..! Ongelofelijk, dat iemand zo in je diepste van je ziel kan raken terwijl ik ook (wil) DENKen, kerel, flikker (sorry voor mijn taalgebruik) een ^##^@%^op!

Tegelijkertijd een positieve ervaring, ik heb het, verteld zoals ik het ervaren heb en ervaar, zonder te rationaliseren of mooier te maken dan het is. Ik heb het gewoon op tafel gelegd. En eerlijk gezegd ben ik daar best trots op mezelf Dan ben ik thuis en denk ik.. eigenlijk heb ik best een mooi leven.



Lieve mensen, een goed weekend! Ik ga een paar dagen weg. Zin in.

En hier kom ik ook weer eens aanwaaien.

Heb bewust even niet gereageerd, maar wel meegelezen, hoor.

Ik heb rotdagen achter de rug, heel zwaar, en ik wil het graag vertellen, maar heb het idee dat ik in de loop van de tijd best wel veel persoonlijke dingen heb verteld, en ben dan weer bang voor herkenning. Maar ik ben er uitgekomen met mijzelf en ik voel mij weer goed.



Hoe gaat het nu Misia?

En Suzy, hoe gaat het met jou?



Ik kan mij levendig voorstellen dat het niet goed voelt om niet te reageren op je vriendin haar ziekzijn. En snap ook dat je zo ver komt. En het mooiste is dat het zo ver komt dat je in 'liefde kan loslaten en spontaan, zonder verwijten met haar kan omgaan', maar ja, dit zijn hele mooie woorden, maar de praktijk is nog wel eens anders.

Het is zoiets als: nooit kwaad met kwaad vergelden.



Had het maandag met een vriendin waar ik ben geweest. Ik vertelde haar over mijn worsteling, en ze luisterde naar mijn verhaal. Ik vertelde mijn 'conclusie' en ze beaamde dat. Maar ging er vervolgens heel erg op door, en ze zei het nog net niet, maar het kwam er op neer dat ze vond dat ze mij dat ook wel had kunnen vertellen, en toen was het meteen een stelligheid geworden. Terwijl mijn besluit niet iemand anders z'n besluit hoeft te zijn, ieder mens is anders. Ik voelde dat het mij erg irriteerde.



En ze is wat ouder en voegde er meerdere keren aan toe dat ze meer levenservaring had. Tja, zoiets valt bij mij verkeerd, ook omdat ze het wel eens vaker roept. Want het komt bij mij over of wordt je dan klein wordt gehouden. Zo van: jij weet het niet, luister maar naar mij, ik ben ouder, ik weet het allemaal al. En dit zal zeker haar intentie niet zijn, maar doordat ze dergelijke dingen in de gesprekken toch wel herhaalt, merk ik dat ik er wat dwars van wordt.



Want ze is dan wel een stuk ouder, maar dat wil niet zeggen dat ze alles beter weet. Ik heb niets met m'n irritatie gedaan, dat moet even zakken, maar neem me voor om de volgende keer wel aan te geven dat zo'n opmerking mij irriteert, als ik durf.

Ik ga bewust niet zeggen wat je ermee kan,

Ja ja ja, wel doen. Wordt nu gewoon heel nieuwsgierig.



Haha, ik pittig? Mwaah, niet echt. Heb nog wel moeite om mijn grenzen te bewaken.

En nee, zeg vooral wat jullie denken, daar ben ik alleen maar blij mee, en heb ik ook veel aan.

De irritatie naar die vriendin zat er meer in zat er vooral in dat ze er met m'n verhaal vandoor ging, zo voelde dat tenminste, én het toontje. Maar goed, nobody is perfect, en ook ik niet. Ik heb vast weer andere dingen waar een ander zich aan ergert. En zo relativeer ik dit weer.



Goed van je dat je die collega zo hebt aangepakt. Dat vind ik een hele creatieve manier. Zou er zelf niet opkomen, en volgens mij is het een erg effectieve manier.

quote:misia schreef op 02 februari 2013 @ 10:58:

En over hekenbaarheid. Ben ik ook soms bang voor, maar ja, alles wat ik schrijf is oprecht, dus wat dan nog? Maar zo voelt het voor mij, begrijp goed dat je hier niet alles neerzet, doe ik ook niet!!

Maar ben blij met je bijdragen!!!

XXX



Ehm, ja, hoe erg is dat? Heel erg, althans zo voelt dat. En dit is natuurlijk ook iets waar ik in het dagelijks leven last van heb. Het mijzelf niet laten zien, moeilijk mijzelf durven zijn, doe en durf dat maar bij een paar mensen. Waarschijnlijk vind ik daarom het alleen zijn ook zo fijn.

Ik mocht er nooit zijn, zo heb ik het vroeger altijd ervaren, en helaas houd je zoiets lang bij je.

Ik heb wel eens gelezen: je verandert pas als je het écht besluit. Dus blijkbaar heb ik het nog nooit besloten. Nou ja, het zal wel zo zijn, weet het niet.



Dus wie hier iets wijs over kan zeggen is van harte uitgenodigd.

N85: dank je. Ik was er wel voor die vriendin, maar gezien deze onverwachte wending had ik wel wat meer kunnen betekenen,vind ik (met wat je nu weet). Je denkt alleen altijd dat je alle tijd hebt, geen moment gedacht van niet (en zij ook niet). Waren laatste maanden allebei in de lappenmand, dus dan stel je het uit (ivm afstand) om elkaar te zien. Soms krijg je die tijd niet meer (dit was totaal onverwachts) en dan denk je: had ik maar..



Ik weet wel dat het goed is, wat we gedeeld hebben bijzonder was, maar denk tegelijkertijd: "meisje, had ff aan de bel getrokken", maar ja, ook zij was zo'n optimist en vechter die er bij alles van uitging dat ze weer beter werd en ongemak slechts tijdelijk was, keek uit naar "mijn tijd komt wel weer".. En soms is dat dus niet zo. Ze zag dit zef niet aankomen en wij dus ook niet..



In die zin lijkt het zo vanzelfsprekend, het leven, dat iemand er morgen ook nog wel is.. dat je iets de volgende keer wel zegt of doet.. dat die tijd zo kostbaar is, daar word je dan weer pijnlijk bewust van!



En ook dat je eigen tijd kostbaar is. Zo leefde ik al jaren, met dat besef. Te kort om te piekeren en stil te staan, te kort om je "in beslag te laten nemen" door een partner of ander(en). In die zin heb ik eerder al wel geleerd om dingen niet uit te stellen of te laten versloffen, als dat niet hoeft, en zeker niet je eigen ontwikkeling!



Ik heb zelf oneindig veel zelfhulpboeken gelezen in mijn leven (vanaf mijn pubertijd al, denk ik), Dr Phil, Oprah gekeken, probleemrubrieken uitgespit in tijdschriften enz enz. Maar toch was er een crisis nodig (scheiding) om echt alle sluizen open te zetten, te voelen, diep bij mezelf te komen. Ipv mijn verstandige zelf te zijn.



En coaching in die tijd, waardoor zoveel duidelijk werd, over mijzelf, en de toegangspoort tot mijn eigen innerlijk, waar ik eerder niet "bij kon komen". Omdat het vroeger altijd bleef steken in "weten", kennis, met je hoofd. Ipv voelen, echt naar binnen gaan, en die kern blootleggen. Daardoor is het niet alleen weten/ inzichten, maar dat ook zo voelen, geworden.. een ander soort bewustwording, waardoor je je verleden kan loslaten, dwz de lading van je (negatieve) ervaringen, waardoor je van binnenuit positief wordt.



Kan het niet anders omschrijven, maar het is anders dan het negatieve er laten zitten en bijv mindfulness gaan doen om er maar geen aandacht aan te (leren te) besteden..

Als dat negatieve (wat we allemaal hebben opgebouwd aan (zwaar) teleurstellende ervaringen) eruit is, weg is, dan ben je vanzelf in het nu (en toekomst). Dan zijn het geen trucjes meer en ook niet nodig.

@Reizende: het is een besluit dat je verandering aanbrengt in wat je ermee doet, denk ik. Dat als iets maanden of jaren niet gewerkt heeft, je niet doorgaat met diezelfde manier/ aanpak (zoals ik deed vroeger dus). Of geloven dat iets vanzelf mettertijd wel over gaat (tijd heelt niet alle wonden zomaar vanzelf namelijk)..



Zo'n "besluit" is alleen als het echt van binnenuit komt. Niet met je verstand (alleen). Daar geloof ik niet in.



Maar als je altijd hetzelfde doet, zal je altijd hetzelfde tegenkomen. Als iets niet helpt/werkt, of maar heeeeeeeeeel langzaam, dan wordt het tijd dat je iets anders uitprobeert. Je kan dus hooguit besluiten dat je een andere manier/ weg/ aanpak uitprobeert.

Hey misia, wilde je nog even heel veel sterkte wensen voor morgen. Hoe is je weekend? Zie je op tegen het doktersbezoek of ben je juist 'blij' dat t bijna zo ver is? Zet'm op, wees eerlijk tegen de arts en ik leef met je mee

Misia, hoe is het nu?

Misia, hoe gaat het nu? Heb je al een uitslag?

Hey misia, even snel, want forum vliegt er steeds uit :S wat goed van je te lezen!! Heb je topic heel vaak gecheckt vandaag

Hopelijk is het idd die schimmelinfectie en is het met die pillen snel opgelost. Maar blijft vervelend, toestandjes daar

Heb zelf ook een tijdje met zoiets vaags gekwakkeld, belangrijkste was uiteindelijk m'n weerstand weer op peil brengen. Sporten, slapen, gezond eten etc.

Hoiiiiiiiiii!



Je bent me net voor Wilde ook even vragen hoe het met je gaat. Goed en fijn om te horen dat doktersbezoek goed gegaan is. Een schimmelinfectie is vervelend maar gelukkig wel goed te verhelpen. Nu hopen dat de uitslagen van de andere testen ook positief (dus niets uitkomen) zijn.

Ben benieuwd hoe je weekend was met vriendinnen bezoek omdat je zegt veel inzichten. Hoop positieve of iig leerzame. Weet niet of je daar over had getikt, irritant als zo'n heel verhaal dan weg is. Grr...



Hier gaat het goed. Leuk weekend gehad. Boek aan het lezen en heb echt het gevoel dat ik weer een klein stapje verder ben. Ohw... hahah, had ik dit maar eerder gelezen. Kwam ik vanmiddag thuis en dan voelt het even leeg, alsof ik even sta te wankelen, dan kan ik een vriend, zo iemand waar je even lekker tegenaan kunt kruipen.missen.... Tja.. het is er niet dus we gaan weer rustig verder.



Lieve meiden, goede nacht!! Bijzonder dat je elkaar helemaal niet kent en het toch zo fijn hier kunt hebben Dankjewel!