Psyche
alle pijlers
Even in de knoop
donderdag 10 februari 2011 om 16:18
Hoi allemaal,
Wil hier even mijn verhaal kwijt.
Heb sinds een paar jaar last van angsten. Ben altijd al wel een onzeker iemand geweest, ook als kind. Maar sinds ik uit huis ben gegaan is dat eigenlijk steeds verder gegaan. Ik vind het ook moeilijk om volwassen te worden, het idee hebben dat ik los moet komen van mijn ouders.
Ik loop bij een psycholoog, omdat ik een angststoornis heb. Ik word me meer bewust van mijn denken, denkpatronen, en dat is al heel wat. Toch heb ik soms het gevoel dat ik het even allemaal niet meer weet. Ik wil gewoon weer eens onbezorgd (voor hoe ver dat mogelijk is) leven. Zonder constant aan die angst te denken, zonder eerst 10.000 dingen te bedenken die fout kunnen gaan. Ik zou zo graag eens weer spontaan dingen doen, wat nu voor mij heel moeilijk is. Ik denk overal 1000 keer over na en raak heel snel in de stress van bepaalde situaties.
Ik hecht heel erg veel aan mijn eigen comfort zone, ik ben bang voor nieuwe situaties, nieuwe mensen. Ik merk ook dat ik mensen vaak niet mag, waarschijnlijk door mijn eigen onzekerheid. Ben bang om door die mensen afgewezen te worden.
Er zijn wel bepaalde situaties waarin ik me veilig voel (momenteel mijn bijbaan bijvoorbeeld) maar heb het idee dat ik toch weer eens uit mijn comfort zone moet stappen. Nieuwe situaties moet aangaan, mijn niet tegen te laten houden door angsten.
Maar eerlijk gezegd laat ik me nu door mijn angsten juist wel tegen houden om dingen te doen. Ik sluit me het liefst op in huis, want: geen confrontaties, geen onbekende situaties.
Gelukkig kom ik wel buitenhuis, door mijn bijbaan en andere verplichtingen.
Ik heb ook weinig dingen waar ik me op kan verheugen. Ik krop dingen ook op. Heb wel wat vriendinnen, maar die zie ik niet zo heel vaak. Verder 'durf' ik ook niet zo goed met mijn vriendinnen hierover te praten, omdat ik bang ben dat ze me hierdoor minder leuk vinden.
Ik weet niet wat ik met dit topic aan wil. Misschien gewoon even mijn hart luchten. Ik merk dat dat al wel helpt.
Ik zou zo graag weer eens dat onbezorgde gevoel willen hebben, om gewoon te gaan voor nieuwe situaties, voor nieuwe mensen, zonder die angst.
Ik zou zo graag gewoon weer met de dag willen leven, zonder al die zorgen over alle dagen die nog gaan komen.
Wil hier even mijn verhaal kwijt.
Heb sinds een paar jaar last van angsten. Ben altijd al wel een onzeker iemand geweest, ook als kind. Maar sinds ik uit huis ben gegaan is dat eigenlijk steeds verder gegaan. Ik vind het ook moeilijk om volwassen te worden, het idee hebben dat ik los moet komen van mijn ouders.
Ik loop bij een psycholoog, omdat ik een angststoornis heb. Ik word me meer bewust van mijn denken, denkpatronen, en dat is al heel wat. Toch heb ik soms het gevoel dat ik het even allemaal niet meer weet. Ik wil gewoon weer eens onbezorgd (voor hoe ver dat mogelijk is) leven. Zonder constant aan die angst te denken, zonder eerst 10.000 dingen te bedenken die fout kunnen gaan. Ik zou zo graag eens weer spontaan dingen doen, wat nu voor mij heel moeilijk is. Ik denk overal 1000 keer over na en raak heel snel in de stress van bepaalde situaties.
Ik hecht heel erg veel aan mijn eigen comfort zone, ik ben bang voor nieuwe situaties, nieuwe mensen. Ik merk ook dat ik mensen vaak niet mag, waarschijnlijk door mijn eigen onzekerheid. Ben bang om door die mensen afgewezen te worden.
Er zijn wel bepaalde situaties waarin ik me veilig voel (momenteel mijn bijbaan bijvoorbeeld) maar heb het idee dat ik toch weer eens uit mijn comfort zone moet stappen. Nieuwe situaties moet aangaan, mijn niet tegen te laten houden door angsten.
Maar eerlijk gezegd laat ik me nu door mijn angsten juist wel tegen houden om dingen te doen. Ik sluit me het liefst op in huis, want: geen confrontaties, geen onbekende situaties.
Gelukkig kom ik wel buitenhuis, door mijn bijbaan en andere verplichtingen.
Ik heb ook weinig dingen waar ik me op kan verheugen. Ik krop dingen ook op. Heb wel wat vriendinnen, maar die zie ik niet zo heel vaak. Verder 'durf' ik ook niet zo goed met mijn vriendinnen hierover te praten, omdat ik bang ben dat ze me hierdoor minder leuk vinden.
Ik weet niet wat ik met dit topic aan wil. Misschien gewoon even mijn hart luchten. Ik merk dat dat al wel helpt.
Ik zou zo graag weer eens dat onbezorgde gevoel willen hebben, om gewoon te gaan voor nieuwe situaties, voor nieuwe mensen, zonder die angst.
Ik zou zo graag gewoon weer met de dag willen leven, zonder al die zorgen over alle dagen die nog gaan komen.
donderdag 10 februari 2011 om 17:14
quote:Caesarion schreef op 10 februari 2011 @ 16:40:
[...]
Vriendin van mij had hetzelfde probleem.
Slikt nu medicatie en is veel rustiger en minder angstig.
Sterkte in ieder geval!
Bedankt voor je reactie.
Ja misschien is dat wel iets, maar ergens zie ik dat als een laatste optie of zo. Had die vriendin van jou ook een angststoornis?
[...]
Vriendin van mij had hetzelfde probleem.
Slikt nu medicatie en is veel rustiger en minder angstig.
Sterkte in ieder geval!
Bedankt voor je reactie.
Ja misschien is dat wel iets, maar ergens zie ik dat als een laatste optie of zo. Had die vriendin van jou ook een angststoornis?
donderdag 10 februari 2011 om 17:35
quote:Caesarion schreef op 10 februari 2011 @ 17:28:
Ja, en ze had ook paniekaanvallen en zo.
Kon zomaar uit het niets angstig worden.
Bespreek dit anders met je therapeut.
Nogmaals, heel veel sterkte!
Komt echt goed, half Nederland kampt met paniek- en angstaanvallen..
Dank je wel, dat zal ik in mijn achterhoofd houden.
Ik ga het misschien dan toch bespreken met mijn therapeut.
Ja, en ze had ook paniekaanvallen en zo.
Kon zomaar uit het niets angstig worden.
Bespreek dit anders met je therapeut.
Nogmaals, heel veel sterkte!
Komt echt goed, half Nederland kampt met paniek- en angstaanvallen..
Dank je wel, dat zal ik in mijn achterhoofd houden.
Ik ga het misschien dan toch bespreken met mijn therapeut.
