Psyche
alle pijlers
Even mijn verhaal kwijt
zaterdag 23 januari 2010 om 14:21
Ik lees al een tijdje tips en adviezen op het forum. Nu is het dan toch tijd om zelf ook een keer iets te plaatsen.
De laatste tijd gaat er van alles mis en ik heb het gevoel dat ik de controle over mijn leven aan het verliezen ben.
Ik weet niet waar en hoe ik moet beginnen, dus mijn verhaal kan verwarrend overkomen. Alvast sorry daarvoor.
Ik heb al een aantal jaar en chronische ziekte. In al die tijd is het mij nog niet gelukt om het stabiel te krijgen. Op dit moment gaat het niet goed en moet ik weer aan de prednison (naast de andere medicatie die ik krijg). Dit komt slecht uit aangezien mijn contract van mijn werk over een paar dagen afloopt en ik geen verlenging krijg (dit heeft niks met mijn ziekte te maken).
Ik moet dus ander werk zoeken en heb geen idee waar ik moet beginnen. Dit veroorzaakt weer stress, wat niet goed is voor mijn gezondheid. Ik ben zo bang dat ik opgenomen moet worden.
Ik heb een lieve vriend met wie ik al lang samen ben. Ik benbang dat ik hem ga verliezen. Ik ben niet de beste partij: ziek en werkloos. Onze relatie heeft al veel te verduren gehad en ik ben bang dat hij het een keer zat is.
Ik vind het ook heel erg dat mijn ziekte in de weg staat van mijn leven/toekomst. Ik wil zo veel alleen ben ik bang dat het niet kan.
Ik heb ook geen vriendin waar ik mee kan praten dus vandaar dat ik deze weg kies.
Alvast bedankt voor het lezen van mijn verhaal!
De laatste tijd gaat er van alles mis en ik heb het gevoel dat ik de controle over mijn leven aan het verliezen ben.
Ik weet niet waar en hoe ik moet beginnen, dus mijn verhaal kan verwarrend overkomen. Alvast sorry daarvoor.
Ik heb al een aantal jaar en chronische ziekte. In al die tijd is het mij nog niet gelukt om het stabiel te krijgen. Op dit moment gaat het niet goed en moet ik weer aan de prednison (naast de andere medicatie die ik krijg). Dit komt slecht uit aangezien mijn contract van mijn werk over een paar dagen afloopt en ik geen verlenging krijg (dit heeft niks met mijn ziekte te maken).
Ik moet dus ander werk zoeken en heb geen idee waar ik moet beginnen. Dit veroorzaakt weer stress, wat niet goed is voor mijn gezondheid. Ik ben zo bang dat ik opgenomen moet worden.
Ik heb een lieve vriend met wie ik al lang samen ben. Ik benbang dat ik hem ga verliezen. Ik ben niet de beste partij: ziek en werkloos. Onze relatie heeft al veel te verduren gehad en ik ben bang dat hij het een keer zat is.
Ik vind het ook heel erg dat mijn ziekte in de weg staat van mijn leven/toekomst. Ik wil zo veel alleen ben ik bang dat het niet kan.
Ik heb ook geen vriendin waar ik mee kan praten dus vandaar dat ik deze weg kies.
Alvast bedankt voor het lezen van mijn verhaal!
zaterdag 23 januari 2010 om 14:35
zaterdag 23 januari 2010 om 14:39
Hoi Scroeby,
Toen ik vastliep (mede ook nav mijn chronische ziekte) ben ik op mijn eigen verzoek door mijn specialist doorverwezen naar de ziekenhuispsycholoog. Die heeft mij echt heel erg geholpen om mijn doembeelden, toekomst etc in perspectief te zetten. Wellicht iets om over na te denken? De psycholoog in het ziekenhuis is een expert in mensen met chronische aandoeningen en hoe daarmee om te gaan.
In ieder geval sterkte de komende tijd met je Prednison (rot spul!).
Toen ik vastliep (mede ook nav mijn chronische ziekte) ben ik op mijn eigen verzoek door mijn specialist doorverwezen naar de ziekenhuispsycholoog. Die heeft mij echt heel erg geholpen om mijn doembeelden, toekomst etc in perspectief te zetten. Wellicht iets om over na te denken? De psycholoog in het ziekenhuis is een expert in mensen met chronische aandoeningen en hoe daarmee om te gaan.
In ieder geval sterkte de komende tijd met je Prednison (rot spul!).
zaterdag 23 januari 2010 om 14:49
Hoi Scroeby,
Ik kan me voorstellen dat het zwaar is! Misschien is een buddy iets voor jou? Iemand waar je regelmatig mee afspreekt en die er is om naar jou te luisteren en ook voor een stukje gezelligheid....
Ik ben zelf buddy, in mijn woonplaats loopt dit via Humanitas maar ik weet niet of dat overal zo is. Via google kun je daar vast wel achterkomen!
Buddy's worden door veel mensen nog steeds geassocieerd met HIV, maar tegenwoordig kunnen alle chronisch zieken een aanvraag indienen dus misschien is het iets voor jou!
Ik kan me voorstellen dat het zwaar is! Misschien is een buddy iets voor jou? Iemand waar je regelmatig mee afspreekt en die er is om naar jou te luisteren en ook voor een stukje gezelligheid....
Ik ben zelf buddy, in mijn woonplaats loopt dit via Humanitas maar ik weet niet of dat overal zo is. Via google kun je daar vast wel achterkomen!
Buddy's worden door veel mensen nog steeds geassocieerd met HIV, maar tegenwoordig kunnen alle chronisch zieken een aanvraag indienen dus misschien is het iets voor jou!
zaterdag 23 januari 2010 om 15:03
Als je je ziekmeld voordat je ontslag/einde dienstverband ingaat dan kom je in een speciaal traject terecht. Dan hoef je, als het goed is (alles onder voorbehoud) even niet te solliciteren. Dan kan je je even richten op je gezondheid en hopelijk voorkomen dat je opgenomen moet worden. Anders even googlen op ziek en ww.
En wat betreft je vriend: Mannen zijn vreemde wezens, maar kunnen verschrikkelijk trouw zijn. Ik kreeg op mijn 20ste cvs en heb het nog steeds, maar mijn vriendje is ondertussen wel mijn man. Terwijl ik nog steeds beperkt ben in mijn mogelijkheden en hij dus echt een 'leuker' leven had kunnen hebben. Liefde maakt gelukkig blind.
Op het gebied van vriendinnen kan ik je helaas niet helpen, ik heb ze ook niet meer.
En wat betreft je vriend: Mannen zijn vreemde wezens, maar kunnen verschrikkelijk trouw zijn. Ik kreeg op mijn 20ste cvs en heb het nog steeds, maar mijn vriendje is ondertussen wel mijn man. Terwijl ik nog steeds beperkt ben in mijn mogelijkheden en hij dus echt een 'leuker' leven had kunnen hebben. Liefde maakt gelukkig blind.
Op het gebied van vriendinnen kan ik je helaas niet helpen, ik heb ze ook niet meer.
zaterdag 23 januari 2010 om 17:04
Prulleke,
Ja, ik heb zeker vriendinnen verloren door mijn ziek-zijn. Als het alleen maar door het feit dat ik vaak te moe ben om dingen te ondernemen, daarnaast kost het mij veel energie om contacten te onderhouden. Dan wil ik even bellen, maar ben ik te moe om te praten. Of mijn geheugen is zo'n vergiet dat ik het gewoon vergeet. Ik kan dus niet vriendin zijn die ik zou willen zijn, en ik wil ook niet de schuld in hun schoenen schuiven. Het ligt bij mij en dat is frustrerend, omdat het me gewoon niet lukt.
Ja, ik heb zeker vriendinnen verloren door mijn ziek-zijn. Als het alleen maar door het feit dat ik vaak te moe ben om dingen te ondernemen, daarnaast kost het mij veel energie om contacten te onderhouden. Dan wil ik even bellen, maar ben ik te moe om te praten. Of mijn geheugen is zo'n vergiet dat ik het gewoon vergeet. Ik kan dus niet vriendin zijn die ik zou willen zijn, en ik wil ook niet de schuld in hun schoenen schuiven. Het ligt bij mij en dat is frustrerend, omdat het me gewoon niet lukt.
zaterdag 23 januari 2010 om 17:24
Scroeby,veel sterkte en ik hoop ook dat je snel iemand vind met wie je kunt praten.Sommigen noemden het al,een lotgenotengroep of een buddy etc...En geen sorry zeggen vanwege je verhaal,nergens voor nodig meid.Je wilt gewoon je
ei kwijt en dat mag.
Maroetje,ik vind het rot om te lezen dat je wat vriendinnen bent
kwijt geraakt.Echte vrienden staan samen in goede en slechte
tijden.Wat is cvs?Is dat een soort vermoeidheidsziekte?Ik hoop
voor je dat je ooit weer meer energie zult hebben om meer dingen te doen.Is het dan een optie om dingen evtl.in te plannen?Sorry dat ik zoveel vraag.Ik weet namelijk niet waar cvs voor staat.In ieder geval sterkte meid!
ei kwijt en dat mag.
Maroetje,ik vind het rot om te lezen dat je wat vriendinnen bent
kwijt geraakt.Echte vrienden staan samen in goede en slechte
tijden.Wat is cvs?Is dat een soort vermoeidheidsziekte?Ik hoop
voor je dat je ooit weer meer energie zult hebben om meer dingen te doen.Is het dan een optie om dingen evtl.in te plannen?Sorry dat ik zoveel vraag.Ik weet namelijk niet waar cvs voor staat.In ieder geval sterkte meid!
zaterdag 23 januari 2010 om 19:53
Prulleke en Geraldine cvs staat voor chronisch vermoeidheidssyndroom (ook bekend als ME). Het is een ziekte waar weinig over bekend is, maar ik heb het waarschijnlijk overgehouden aan de hersenonsteking die ik als kind heb gehad. Gezien mijn geschiedenis ga ik ervan uit dat het niet zal genezen, Renate Dorrestein had het ook en is na jaren wel genezen. De vermoeidheid is met periodes minder of meer, en momenteel gaat het slecht door allerlei omstandigheden waaraan ik weinig kan veranderen. Maar het zorgt er wel voor dat inplannen van activiteiten moeilijk gaat, zelfs voor leuke dingen heb ik niet de energie. Ik heb gekozen om te stoppen met werken en hoop uiteindelijk wel weer genoeg energie te hebben om te kunnen genieten van alle leuke dingen die het leven te bieden heeft.
zondag 24 januari 2010 om 10:34
Wat ontzettend fijn en lief al die reacties.
Doet mij wel goed op de zondagochtend.
Ik heb zelf chronische darmontsteking.
Ik heb er ook al aangedacht om een keer met een psycholoog te gaan zitten. Moet eerlijk zeggen dat ik dat toch wel hele eng vind.
Ik weet niet zo goed waarom. Ik denk dat het is omdat ik dan tegen iemand alles moet vertellen. Dat heb ik nog nooit gedaan, omdat ik mij altijd groot houd.
Ik ben ook een tijd geleden lid geweest van een forum waar er mensen zijn mert mijn aandoening. Het werkte bij mij alleen averechts. Ik hoorde zoveel negatieve verhalen. Daar werd ik destijds liever niet mee geconfronteerd. Zo nu en dan lees ik nog wel eens mee, alleen vind ik dat erg moeilijk.
Ik wil jullie allemaal bedanken voor het meelezen en meedenken.
Doet mij wel goed op de zondagochtend.
Ik heb zelf chronische darmontsteking.
Ik heb er ook al aangedacht om een keer met een psycholoog te gaan zitten. Moet eerlijk zeggen dat ik dat toch wel hele eng vind.
Ik weet niet zo goed waarom. Ik denk dat het is omdat ik dan tegen iemand alles moet vertellen. Dat heb ik nog nooit gedaan, omdat ik mij altijd groot houd.
Ik ben ook een tijd geleden lid geweest van een forum waar er mensen zijn mert mijn aandoening. Het werkte bij mij alleen averechts. Ik hoorde zoveel negatieve verhalen. Daar werd ik destijds liever niet mee geconfronteerd. Zo nu en dan lees ik nog wel eens mee, alleen vind ik dat erg moeilijk.
Ik wil jullie allemaal bedanken voor het meelezen en meedenken.
zondag 24 januari 2010 om 14:13
Dat lezen op een forum met 'lotgenoten' heb ik ook heel snel weer gelaten. Ik ging me daar eerder ellendiger dan beter door voelen. Echter door me, net als jij, altijd groot te houden ben ik uiteindelijk wel flink over mijn eigen grenzen heen gegaan. Pas daarna kwam toen de psycholoog in het verhaal en heeft, zoals gezegd, mij heel erg geholpen. Je vertelt zoveel als je wilt en neemt eruit mee waar je iets mee kunt. De drempel is echt minder hoog dan je zou denken. En mocht je het na een aantal gesprekken niet prettig vinden, kun je altijd nog stoppen en op zoek gaan naar andere methoden.
Voorbeeldje waar de psych mij bijvoorbeeld mee heeft geholpen is dat hij mee heel duidelijk heeft laten zien dat ik vooral tegen mezelf aan het vechten was. Dat mijn verwachtingen van mezelf veel hoger waren dan die van de buitenwereld. Mensen hebben echt wel begrip, maar dat kan alleen als jij laat zien dat er iets is.
Voorbeeldje waar de psych mij bijvoorbeeld mee heeft geholpen is dat hij mee heel duidelijk heeft laten zien dat ik vooral tegen mezelf aan het vechten was. Dat mijn verwachtingen van mezelf veel hoger waren dan die van de buitenwereld. Mensen hebben echt wel begrip, maar dat kan alleen als jij laat zien dat er iets is.
zondag 24 januari 2010 om 16:39
Dat heb ik ook Lunax. Iedere keer als ik een 'lotgenoten' forum verliet, voelde ik mij nog beroerder dan voordat ik er op zat.
Het kan misschien komen doordat ik geconfronteerd wordt met dingen die mij ook staan te gebeuren.
Het vechten tegen mijzelf komt mij ook wel bekend voor. Ik wil zo graag dat alles loopt zoals ik het wil.
Op welke manier kom je in contact met een psycholoog? Moet ik mij laten doorverwijzen via een arts of kan ik gewoon contact opnemen met een psycholoog die mij aanspreekt.
Ik begreep dat het sinds kort is opgenomen in de basisverzekering.
Het kan misschien komen doordat ik geconfronteerd wordt met dingen die mij ook staan te gebeuren.
Het vechten tegen mijzelf komt mij ook wel bekend voor. Ik wil zo graag dat alles loopt zoals ik het wil.
Op welke manier kom je in contact met een psycholoog? Moet ik mij laten doorverwijzen via een arts of kan ik gewoon contact opnemen met een psycholoog die mij aanspreekt.
Ik begreep dat het sinds kort is opgenomen in de basisverzekering.
dinsdag 26 januari 2010 om 09:48
Scroeby,
Ik heb mijn verwijzing voor de (ziekenhuis)psycholoog gekregen van mijn eigen internist. Voordeel daarvan is dat je echt bij iemand bent die gespecialiseerd is in de problematiek van omgaan met chronisch ziek zijn. Bijkomend voordeel is dat het door de verzekering gezien wordt als 'gewone' ziekenhuiszorg en dus volledig wordt vergoed. In het basispakket zit tegenwoordig inderdaad ook de gewone psycholoog maar volgens mij maar voor 9 afspraken. Of je daar ook een verwijzing voor nodig hebt kan ik je niet vertellen maar is vast ergens terug te vinden (of na te vragen bij je verzekeraar).
Succes!
Ik heb mijn verwijzing voor de (ziekenhuis)psycholoog gekregen van mijn eigen internist. Voordeel daarvan is dat je echt bij iemand bent die gespecialiseerd is in de problematiek van omgaan met chronisch ziek zijn. Bijkomend voordeel is dat het door de verzekering gezien wordt als 'gewone' ziekenhuiszorg en dus volledig wordt vergoed. In het basispakket zit tegenwoordig inderdaad ook de gewone psycholoog maar volgens mij maar voor 9 afspraken. Of je daar ook een verwijzing voor nodig hebt kan ik je niet vertellen maar is vast ergens terug te vinden (of na te vragen bij je verzekeraar).
Succes!
dinsdag 26 januari 2010 om 20:25
Heel erg bedankt voor de informatie!
Hier kan ik echt wat mee.
Ik heb binnenkort een afspraak met mijn specialist. Ik hoop dat ik mijn trots opzij kan zetten en gewoon kan vragen naar de mogelijkheden.
Een verwijzing lijkt mij ook wat fijner. Toch een hoge drempel om zelf naar een psycholoog te zoeken.
Nogmaals bedankt!
Hier kan ik echt wat mee.
Ik heb binnenkort een afspraak met mijn specialist. Ik hoop dat ik mijn trots opzij kan zetten en gewoon kan vragen naar de mogelijkheden.
Een verwijzing lijkt mij ook wat fijner. Toch een hoge drempel om zelf naar een psycholoog te zoeken.
Nogmaals bedankt!
donderdag 28 januari 2010 om 17:10
ik weet hoe je je voelt. Ik zit in dezelfde situatie: ziek (al 15 jaar) en werkloos. Daarbij vreselijk bang, dat mijn man mij zat is/wordt. En mijn hele toekomst moet ik "omgooien". Heel ander werk (als ik dat al aankan) en ik zie mensen van mijn leeftijd met kinderen. Maar het is moeilijk om positief naar de toekomst te kijken. Gelukkig heb ik gesprekken met een psycholoog en dat helpt me goed.
Ik wens je veel succes met de gesprekken!
