Psyche
alle pijlers
Even uitjanken
zondag 30 januari 2011 om 13:39
Met een theedoek erbij want zelfs zakdoeken verdwijnen in dit chaotische huishouden.
Ik ben het gevoel van altijd tekort te schieten zo zat. Wat ik ook doe, ik kan alleen maar hopen dat het genoeg is. Ben al een hele tijd praktisch alleen verantwoordelijk voor of het goed komt met mijn kinderen en die verantwoordelijkheid valt behoorlijk zwaar.
Terwijl twee van mijn kinderen al uuuren gezellig aan het spelen zijn met elkaar (buiten, dus geen tranen voor hun ogen) ben ik stikverdrietig omdat de oudste wegvlucht naar een vriendje omdat 'ie hier niets met een scherm kan doen op dit moment en zich dan dus verveelt.
Verdrietig en behoorlijk onzeker omdat ik geen objectief idee heb of ik er goed aan doe om zgn schermregels in te stellen. Die andere mensen zorgen toch ook goed voor hun kind en die mag toch wel kennelijk onbeperkt spelletjes met/op een scherm doen. Onzeker omdat het wat ik ook doe niet soepel blijft lopen met oudste. Boos/verdrietig/onzeker/wat dan ook omdat er nog steeds van wordt uitgegaan dat oudste zo moeilijk is/doet omdat zijn gezinsomstandigheden minder dan ideaal zijn.. in een wereld waar de één na de ander met zijn gedrag een afkorting opgelabeld krijgt.
Bang om een topic op kinderen te openen, heb het idee dat mensen daar dan weer denken 'ach, daar heb je háár weer'.
En vooral stik- en stik alleen.
Mag ik even
Ik ben het gevoel van altijd tekort te schieten zo zat. Wat ik ook doe, ik kan alleen maar hopen dat het genoeg is. Ben al een hele tijd praktisch alleen verantwoordelijk voor of het goed komt met mijn kinderen en die verantwoordelijkheid valt behoorlijk zwaar.
Terwijl twee van mijn kinderen al uuuren gezellig aan het spelen zijn met elkaar (buiten, dus geen tranen voor hun ogen) ben ik stikverdrietig omdat de oudste wegvlucht naar een vriendje omdat 'ie hier niets met een scherm kan doen op dit moment en zich dan dus verveelt.
Verdrietig en behoorlijk onzeker omdat ik geen objectief idee heb of ik er goed aan doe om zgn schermregels in te stellen. Die andere mensen zorgen toch ook goed voor hun kind en die mag toch wel kennelijk onbeperkt spelletjes met/op een scherm doen. Onzeker omdat het wat ik ook doe niet soepel blijft lopen met oudste. Boos/verdrietig/onzeker/wat dan ook omdat er nog steeds van wordt uitgegaan dat oudste zo moeilijk is/doet omdat zijn gezinsomstandigheden minder dan ideaal zijn.. in een wereld waar de één na de ander met zijn gedrag een afkorting opgelabeld krijgt.
Bang om een topic op kinderen te openen, heb het idee dat mensen daar dan weer denken 'ach, daar heb je háár weer'.
En vooral stik- en stik alleen.
Mag ik even
zondag 30 januari 2011 om 14:14
Op zich zijn de regels helder en maakt zoon er geen levensgroot probleem van. Waarschijnlijk valt er een hoop tijdvulling voor overdag weg nu hij net een week klaar is met zijn werkstuk en zijn dwarsfluit ietwat ontregeld is. Vind het ook wel lastig hoor, een kind wat alles wat er wel in huis is stom vindt maar ook niet goed aan kan geven wat 'ie wel graag zou willen. Kan een dag, of twee dagen volledig in een lego project zitten, maar als het af is, dan is de lol er al snel van af. Ik heb het geld niet om véél projecten in te kopen.. Het is ook geen kind om zich alleen te vermaken en samen met zijn broertjes gaat moeizaam.
Ben wel blij dat ik dit topic geopend heb. Misschien af en toe uppen.. Over het algemeen doe ik gewoon mijn ding hier thuis en gaat het, al dan niet soepel. En hulp heb ik ook al. Arm om mijn schouder als ik dat nodig heb dus duidelijk niet, of beter gezegd, ik durf het niet te vragen.
Ben wel blij dat ik dit topic geopend heb. Misschien af en toe uppen.. Over het algemeen doe ik gewoon mijn ding hier thuis en gaat het, al dan niet soepel. En hulp heb ik ook al. Arm om mijn schouder als ik dat nodig heb dus duidelijk niet, of beter gezegd, ik durf het niet te vragen.
zondag 30 januari 2011 om 14:15
Mamzelle, ik heb wel vaker berichtjes van je gelezen en je hebt natuurlijk ook wel heel veel tegen. Maar reken jezelf niet af op omstandigheden waar je simpelweg geen invloed op hebt. Op stoornissen heb je geen invloed, die zíjn er. En daar heb je mee te dealen.
Wat ik van je lees, is dat jij je uiterste best doet om in omstandigheden die allesbehalve optimaal zijn je kinderen het beste mee te geven. Je bent daarin zelf-kritisch en belangrijker nog: je erkent wat je níet kunt en schakelt daar de juiste hulp bij in. Geen enkele ouder doet het perfect, jij dus ook niet. Maar wat ik belangrijk vind in het ouderschap, is dat je probeert om in de gegeven omstandigheden (dus: inclusief je beperkingen) dat te doen wat je op dat moment het beste lijkt voor je kind. Dat levert soms botsingen op, soms kom je er achteraf achter dat je dingen beter anders had kunnen doen, maar dat hoort er allemaal bij.
Wat jij hier laat zien, is dat je vanuit de beste intenties, met de beste bedoelingen en binnen je mogelijkheden naar beste kunnen probeert je kinderen te begeleiden naar volwassenheid. Val jezelf niet te zwaar over omstandigheden waar je geen invloed op hebt. De dingen waar je wél invloed op hebt, die probeer je naar beste kunnen te doen, inclusief het inschakelen en accepteren van hulp van buitenaf op de punten waar je zelf inziet dat je tekort schiet. Dát is in mijn ogen goed ouderschap.
En verder natuurlijk een welgemeende , want naast dat het in mijn ogen niet nodig is om je zo te voelen, is het natuurlijk wel ongelofelijk vervelend als je je wél zo voelt.
Wat ik van je lees, is dat jij je uiterste best doet om in omstandigheden die allesbehalve optimaal zijn je kinderen het beste mee te geven. Je bent daarin zelf-kritisch en belangrijker nog: je erkent wat je níet kunt en schakelt daar de juiste hulp bij in. Geen enkele ouder doet het perfect, jij dus ook niet. Maar wat ik belangrijk vind in het ouderschap, is dat je probeert om in de gegeven omstandigheden (dus: inclusief je beperkingen) dat te doen wat je op dat moment het beste lijkt voor je kind. Dat levert soms botsingen op, soms kom je er achteraf achter dat je dingen beter anders had kunnen doen, maar dat hoort er allemaal bij.
Wat jij hier laat zien, is dat je vanuit de beste intenties, met de beste bedoelingen en binnen je mogelijkheden naar beste kunnen probeert je kinderen te begeleiden naar volwassenheid. Val jezelf niet te zwaar over omstandigheden waar je geen invloed op hebt. De dingen waar je wél invloed op hebt, die probeer je naar beste kunnen te doen, inclusief het inschakelen en accepteren van hulp van buitenaf op de punten waar je zelf inziet dat je tekort schiet. Dát is in mijn ogen goed ouderschap.
En verder natuurlijk een welgemeende , want naast dat het in mijn ogen niet nodig is om je zo te voelen, is het natuurlijk wel ongelofelijk vervelend als je je wél zo voelt.
zondag 30 januari 2011 om 14:30
Wat zijn jullie lief!
Soms denk ik dat ik al mijn krediet al heb verspeeld. Doe wel mijn stinkende best, maar ja, de problemen blijven zo ongeveer het zelfde.
*ik zie ook wel dat Oudste dus braaf om vier uur naar huis komt omdat 'ie dat zo met me heeft afgesproken, dat 'ie braaf iets anders gaat doen tot zes uur, dat 'ie kan ontploffen maar net zo goed sorry zeggen (beter dan ik zelf), dat de regels die er zijn ook werken, al moet ik er hard op toezien dat ze blijven werken. Dat 'ie het allerliefst samen met mij in de keuken staat, dat 'ie heel graag wil helpen, dat 'ie het soms ook niet lijkt te snappen, hoe dat nou zit met regels en wel/niet negeren van dingen die je ziet*
Ben echt al weer opgelucht. Jantje lacht, jantje huilt. Nou ja, er zit nog een hoop onder de oppervlakte, maar ik kan in elk geval voor vandaag weer verder.
Soms denk ik dat ik al mijn krediet al heb verspeeld. Doe wel mijn stinkende best, maar ja, de problemen blijven zo ongeveer het zelfde.
*ik zie ook wel dat Oudste dus braaf om vier uur naar huis komt omdat 'ie dat zo met me heeft afgesproken, dat 'ie braaf iets anders gaat doen tot zes uur, dat 'ie kan ontploffen maar net zo goed sorry zeggen (beter dan ik zelf), dat de regels die er zijn ook werken, al moet ik er hard op toezien dat ze blijven werken. Dat 'ie het allerliefst samen met mij in de keuken staat, dat 'ie heel graag wil helpen, dat 'ie het soms ook niet lijkt te snappen, hoe dat nou zit met regels en wel/niet negeren van dingen die je ziet*
Ben echt al weer opgelucht. Jantje lacht, jantje huilt. Nou ja, er zit nog een hoop onder de oppervlakte, maar ik kan in elk geval voor vandaag weer verder.
zondag 30 januari 2011 om 14:35
@mamzelle:
Elk geval een dikke , ik zou er zelf bijna tranen van krijgen.
Ik kan niet vanuit ouderlijk ervaring spreken, maar ik weet wel dat een moeder het lot van haar kind soms als heel persoonlijk beschouwt. Maar als kind begrijp je dit niet altijd.
Ik krijg de indruk dat je oudste niet van type veel sociale contacten is? Heeft hij/zij een tekort aan lichaamsbeweging of zit dat wel goed?
Elk geval een dikke , ik zou er zelf bijna tranen van krijgen.
Ik kan niet vanuit ouderlijk ervaring spreken, maar ik weet wel dat een moeder het lot van haar kind soms als heel persoonlijk beschouwt. Maar als kind begrijp je dit niet altijd.
Ik krijg de indruk dat je oudste niet van type veel sociale contacten is? Heeft hij/zij een tekort aan lichaamsbeweging of zit dat wel goed?
Ik beschik nog steeds over de benodigde mannelijke onderdelen, ondanks dat het forum er soms anders over denkt 
zondag 30 januari 2011 om 15:01
?xy, Oudste gaat twee keer per week na schooltijd sporten, in naschoolse opvang. Hoop dat 'ie dat goed vol gaat houden als 'ie ouder wordt, hij is het wel nodig (en is op zich erg sportief, alleen het lijkt alsof hij een doel nodig heeft om met zijn lichaam bezig te zijn, vrij buiten spelen trekt hem niet).
zondag 30 januari 2011 om 18:05
Ik heb nog wat meer van je gelezen. Ik heb er over nagedacht. En dit advies is wat er uit rolt:
MEE
Het kan goed zijn dat je ze al kent. Ik heb bijzonder veel aan ze gehad.
Mijn gedachtengang was als volgt: met het type kinderen en de gezinssituatie die jij hebt, zou opvoedingsondersteuning geen overbodige luxe zijn. Ik dus googlen op opvoedingsondersteuning, maar ik zie door de bomen het bos niet meer.
Bij MEE zien ze het bos wel. En de bomen. Ze zijn correct, niet bureaucratisch, pro-actief, persoonlijk en vriendelijk. Er werken gespecialiseerde mensen. Zij kunnen het juiste traject met en voor jullie vinden. For real!
MEE
Het kan goed zijn dat je ze al kent. Ik heb bijzonder veel aan ze gehad.
Mijn gedachtengang was als volgt: met het type kinderen en de gezinssituatie die jij hebt, zou opvoedingsondersteuning geen overbodige luxe zijn. Ik dus googlen op opvoedingsondersteuning, maar ik zie door de bomen het bos niet meer.
Bij MEE zien ze het bos wel. En de bomen. Ze zijn correct, niet bureaucratisch, pro-actief, persoonlijk en vriendelijk. Er werken gespecialiseerde mensen. Zij kunnen het juiste traject met en voor jullie vinden. For real!
zondag 30 januari 2011 om 19:24
Frankie, bedankt voor het advies. Omdat ik via GGZ ben doorbemiddeld naar van alles en nog wat is MEE eigenlijk alleen zijdelings aan de orde gekomen. In mijn regio was van hen het advies om de opvoedingsondersteuner in de hand te nemen die ik nu ook heb. De persoon in kwestie heeft een jarenlange ervaring op een instelling waar onder andere autistische kinderen intern wonen. Heb overigens al een fors aantal jaar opvoedingsondersteuning, tot via Jeugdzorg en een AMK advies aan toe.
De rottigheid is dat mijn pdd/nos er dus niet uit te adviseren is, en toevallig heb ik een kind dat erg rebels reageert op sowieso de normale regels, en dan daarbovenop ook nog eens op ingrepen die hij niet aan ziet komen omdat die door mij mss niet helemaal pedagogisch verantwoord en goed overwogen zijn (ik modder maar wat aan, zeg maar).
Dat frustreert niet alleen hem (hij heeft het er maar mee te doen, ik ben zijn moeder, en er zijn zoveel moeders die maar wat aan modderen) maar zeker ook mij (wat een angstaanjagend project om in mijn eentje kinderen op te voeden terwijl de mensen op het ggz of in de opvoedingsondersteuning doodleuk zeggen dat het niet zo vaak voorkomt: een moeder met pdd/nos zonder netwerk die alleen kinderen opvoedt).
Misschien moet ik MEE hier gewoon een kans geven. Bij het ggz heb ik redelijk het gevoel dat ik niet verder kom, hoe aardig de mensen daar ook zijn.
Misschien ook zit ik echt op het eindstation en moet ik maar leven met zo af en toe een zwaar gefrustreerd gevoel omdat ik pas aan het eind van de rit weet of ik het goed gedaan heb of niet.
De rottigheid is dat mijn pdd/nos er dus niet uit te adviseren is, en toevallig heb ik een kind dat erg rebels reageert op sowieso de normale regels, en dan daarbovenop ook nog eens op ingrepen die hij niet aan ziet komen omdat die door mij mss niet helemaal pedagogisch verantwoord en goed overwogen zijn (ik modder maar wat aan, zeg maar).
Dat frustreert niet alleen hem (hij heeft het er maar mee te doen, ik ben zijn moeder, en er zijn zoveel moeders die maar wat aan modderen) maar zeker ook mij (wat een angstaanjagend project om in mijn eentje kinderen op te voeden terwijl de mensen op het ggz of in de opvoedingsondersteuning doodleuk zeggen dat het niet zo vaak voorkomt: een moeder met pdd/nos zonder netwerk die alleen kinderen opvoedt).
Misschien moet ik MEE hier gewoon een kans geven. Bij het ggz heb ik redelijk het gevoel dat ik niet verder kom, hoe aardig de mensen daar ook zijn.
Misschien ook zit ik echt op het eindstation en moet ik maar leven met zo af en toe een zwaar gefrustreerd gevoel omdat ik pas aan het eind van de rit weet of ik het goed gedaan heb of niet.
zondag 30 januari 2011 om 19:39
Zoals ik MEE ken doen ze hun naam eer aan. Blijkbaar heb je niet de juiste ondersteuning gehad in het verleden. Het is ook vaak een tijd zoeken en vooral experimenteren voordat je de juiste persoon te pakken hebt. Zeker in het begin van een zoektocht ben je nog geneigd aan te nemen dat 'men' het wel zal weten, waardoor je te lang in hulp blijft hangen die niet effectief is. Ook moet je gaandeweg je eigen behoeften leren kennen en leren zien welke hulpvormen daarbij passen en welke dus niet. Ga er niet van uit dat jouw probleem te erg of te uniek is want dat is niet zo. Professionals roepen zoiets maar al te makkelijk als ze zelf niet direct weten wat ze ergens mee aan moeten. Door beroepsprestige geeft men niet snel toe dat men de kundigheid mist. Dan ligt het vanzelfsprekend niet aan hen, maar aan de client. Mij is opgevallen dat ze daar bij de reguliere GGZ helemaal een handje van hebben. Laat je niet afschepen. Zoals ik MEE ken, zijn ze bereid om naar je te luisteren en je serieus te nemen en net zo lang met/voor je te zoeken tot ze een lijstje met redelijke opties hebben. Waaruit jij dan kunt kiezen na gesprekken met de verschillende opties (met MEE erbij). Of je kiest niet, als er niets voor je bij zit. Het is geen verplichting.
Ook MEE is natuurlijk geen wonderbusiness. Ze kunnen niet meer opties maken dan er bestaan. Maar ze kennen de mogelijkheden in elk geval voor het overgrote deel. En ze kennen de wegen erheen. Bovendien krijgen ze overal makkelijker toegang, door hun bevoegdheden. Slechter zal je er zeker niet van worden.
Ook MEE is natuurlijk geen wonderbusiness. Ze kunnen niet meer opties maken dan er bestaan. Maar ze kennen de mogelijkheden in elk geval voor het overgrote deel. En ze kennen de wegen erheen. Bovendien krijgen ze overal makkelijker toegang, door hun bevoegdheden. Slechter zal je er zeker niet van worden.
zondag 30 januari 2011 om 20:20
Thanks. Het is in elk geval geen kwaad om met hen te praten over wat er aan aanbod is in mijn regio. Zoals ik het nu zie is er bijzonder weinig aanbod voor volwassenen in het autistisch spectrum (moeten hulpverlener en ikzelf ook echt op zoek naar strategieën die zouden passen in het gezin en die ik toe kan passen) en het zou natuurlijk wel heel fijn zijn als er nog iets mogelijk is. Voel me inderdaad wel vervelend uniek en eenzaam als alles wat er wordt ingezet binnen het gezin nét niet past omdat ik het zo moeilijk vind om strategieën op het juiste moment als vanzelf op te roepen.
maandag 31 januari 2011 om 17:55
Volgens mij kan het helemaal geen kwaad om screentime in te stellen.
Jij hebt er de redenen voor. Maar als je deze redenen niet had, waren er misschien weer andere dingen waarvoor je zo'n maatregel moest nemen. (Bij 'help mijn kind is te dik' krijgen ze ook schermregels, in de hoop dat die kinderen gaan bewegen)
En misschien zijn die schermregels niet eens de echte reden dat je zoon ergens ging spelen. Had ie gewoon zin om met een vriend te spelen ipv alleen.
Anyway, sterkte.
Jij hebt er de redenen voor. Maar als je deze redenen niet had, waren er misschien weer andere dingen waarvoor je zo'n maatregel moest nemen. (Bij 'help mijn kind is te dik' krijgen ze ook schermregels, in de hoop dat die kinderen gaan bewegen)
En misschien zijn die schermregels niet eens de echte reden dat je zoon ergens ging spelen. Had ie gewoon zin om met een vriend te spelen ipv alleen.
Anyway, sterkte.
