Psyche
alle pijlers
Even verdwijnen...
vrijdag 9 december 2011 om 23:12
Na een aantal heftige gebeurtenissen te hebben meegemaakt in mijn leven denk ik denk er steeds meer serieus over na om een tijdje te verdwijnen, m'n tas te pakken en te vertrekken; bestemming onbekend..
Na steeds weer de ups and downs, te denken dat je weer een stap vooruit bent om vervolgens weer keihard 5 stappen terug te vallen ben ik het zat, ik weet niet meer wat ik wil en soms ook niet meer wie ik (bedoeld) ben (te zijn).
Mijn toekomstbeeld is (meerdere keren) uiteengevallen en ik voel alsof ik vast zit, ik moet door gaan om in mijn levensonderhoud te voorzien maar het liefst vertrek ik dus naar Timboektoe om mezelf hopelijk weer terug te vinden.
Iedereen om me heen zal me niet begrijpen en voor gek verklaren maar het kan me niet schelen, ik wil rust.
Niemand om me heen weet van mijn plan en ik wil ook eigenlijk dat dat zo blijft.
Als ik het echt zou doen, dan zou ik mijn dierbaren een brief achterlaten met de boodschap dat ik even tijd voor mezelf nodig heb en dat ik niet wil dat ze zich ongerust maken.
Ik post mijn verhaal hier omdat ik het toch kwijt moet, benieuwd ben naar de reactie's en meningen.
Hoe zouden jullie reageren als een van jullie dierbaren dit zou doen?
Het leven hier in NL is zo gejaagd en voor mij lijkt het alsof iedereen zich alleen maar met materiele zaken bezighoudt, niemand echt oprecht gelukkig is.
Ik wil meer, ik wil mijn levensdoel vinden, datgene doen waar ik voor gemaakt ben, helemaal gaan voor iets wat me gelukkig maakt.
In de liefde durf ik me (voorlopig) niet meer te geven, ik heb twee maal in korte tijd een gebroken hart opgelopen en allebei de keren was het gevoel van beide kanten niet over maar een rationele keuze, en ik kan het gewoon nog steeds niet begrijpen.
Als liefde zo werkt, dan durf ik het gewoon niet meer aan.
Ik ben dus in staat om zo te vertrekken en huis en haard achter te laten, alleen.... ik heb een hypotheek en dus een huis.
En ik wil mijn familie niet met problemen opzadelen, als ik zomaar vertrek dan staat de bank natuurlijk binnen de kortste keren bij hen op de stoep en dat verdienen zij niet.
En ook mijn vaste baan (ben al 10 jaar werkzaam bij hetzelfde bedrijf) raak ik natuurlijk kwijt..
Zou ik dan gezocht worden, in de boeken komen te staan als wanbetaler of iets dergelijks?
Stel dat ik het nu echt zou doen, wat zou het ergste zijn wat er zou kunnen gebeuren??
Na steeds weer de ups and downs, te denken dat je weer een stap vooruit bent om vervolgens weer keihard 5 stappen terug te vallen ben ik het zat, ik weet niet meer wat ik wil en soms ook niet meer wie ik (bedoeld) ben (te zijn).
Mijn toekomstbeeld is (meerdere keren) uiteengevallen en ik voel alsof ik vast zit, ik moet door gaan om in mijn levensonderhoud te voorzien maar het liefst vertrek ik dus naar Timboektoe om mezelf hopelijk weer terug te vinden.
Iedereen om me heen zal me niet begrijpen en voor gek verklaren maar het kan me niet schelen, ik wil rust.
Niemand om me heen weet van mijn plan en ik wil ook eigenlijk dat dat zo blijft.
Als ik het echt zou doen, dan zou ik mijn dierbaren een brief achterlaten met de boodschap dat ik even tijd voor mezelf nodig heb en dat ik niet wil dat ze zich ongerust maken.
Ik post mijn verhaal hier omdat ik het toch kwijt moet, benieuwd ben naar de reactie's en meningen.
Hoe zouden jullie reageren als een van jullie dierbaren dit zou doen?
Het leven hier in NL is zo gejaagd en voor mij lijkt het alsof iedereen zich alleen maar met materiele zaken bezighoudt, niemand echt oprecht gelukkig is.
Ik wil meer, ik wil mijn levensdoel vinden, datgene doen waar ik voor gemaakt ben, helemaal gaan voor iets wat me gelukkig maakt.
In de liefde durf ik me (voorlopig) niet meer te geven, ik heb twee maal in korte tijd een gebroken hart opgelopen en allebei de keren was het gevoel van beide kanten niet over maar een rationele keuze, en ik kan het gewoon nog steeds niet begrijpen.
Als liefde zo werkt, dan durf ik het gewoon niet meer aan.
Ik ben dus in staat om zo te vertrekken en huis en haard achter te laten, alleen.... ik heb een hypotheek en dus een huis.
En ik wil mijn familie niet met problemen opzadelen, als ik zomaar vertrek dan staat de bank natuurlijk binnen de kortste keren bij hen op de stoep en dat verdienen zij niet.
En ook mijn vaste baan (ben al 10 jaar werkzaam bij hetzelfde bedrijf) raak ik natuurlijk kwijt..
Zou ik dan gezocht worden, in de boeken komen te staan als wanbetaler of iets dergelijks?
Stel dat ik het nu echt zou doen, wat zou het ergste zijn wat er zou kunnen gebeuren??
vrijdag 9 december 2011 om 23:20
Je vertoont vluchtgedrag, daar bereik je niets mee. Wat molly al zei: je neemt jezelf en je zorgen mee, dus je zult je niet ineens bevrijd voelen. Een time-out nemen is natuurlijk wel een goed idee, maar halsoverkop wegrennen lijkt me geen goed plan. Als een familielid van mij dat zou doen zou ik alles op alles zetten om hem of haar tegen te houden.
vrijdag 9 december 2011 om 23:22
Een huis verkopen in deze tijd kan wel jaren duren...
Ik voel me verstikt, eerst dus weer de boel volgens de regeltjes regelen is meer iets voor iemand die idd weloverwogen een sabbatical neemt met plan hoe en wat..
En ja, ik neem natuurlijk overal mezelf mee naar toe, dit realiseer ik mij volledig..
Ik denk juist dat door volledig op jezelf teruggeworpen te zijn, meer zelfinzicht kan brengen.
Ik voel me verstikt, eerst dus weer de boel volgens de regeltjes regelen is meer iets voor iemand die idd weloverwogen een sabbatical neemt met plan hoe en wat..
En ja, ik neem natuurlijk overal mezelf mee naar toe, dit realiseer ik mij volledig..
Ik denk juist dat door volledig op jezelf teruggeworpen te zijn, meer zelfinzicht kan brengen.
vrijdag 9 december 2011 om 23:23
quote:molly74 schreef op 09 december 2011 @ 23:18:
Ik heb alleen even het eerste stukje gelezen en hoefde niet eens verder te lezen, want dacht toen maar één ding: waarheen je ook gaat, je neemt jezelf overal mee naar toe. Vluchten van jezelf kun je niet.
Het hoeft toch niet vluchten van jezelf te zijn? Vaak is het juist goed om alles op een andere plek zonder druk rustig te verwerken en eens goed te kijken naar wat je belangrijk vindt in het leven.
Het altijd maar doorgaan in deze hectische jachtige tijd en vervolgens je problemen maar weer mee te sjouwen naar een volgende hectische periode lijkt mij meer een vlucht.
Ik heb alleen even het eerste stukje gelezen en hoefde niet eens verder te lezen, want dacht toen maar één ding: waarheen je ook gaat, je neemt jezelf overal mee naar toe. Vluchten van jezelf kun je niet.
Het hoeft toch niet vluchten van jezelf te zijn? Vaak is het juist goed om alles op een andere plek zonder druk rustig te verwerken en eens goed te kijken naar wat je belangrijk vindt in het leven.
Het altijd maar doorgaan in deze hectische jachtige tijd en vervolgens je problemen maar weer mee te sjouwen naar een volgende hectische periode lijkt mij meer een vlucht.
vrijdag 9 december 2011 om 23:27
quote:somana schreef op 09 december 2011 @ 23:23:
[...]
Het hoeft toch niet vluchten van jezelf te zijn? Vaak is het juist goed om alles op een andere plek zonder druk rustig te verwerken en eens goed te kijken naar wat je belangrijk vindt in het leven.
Het altijd maar doorgaan in deze hectische jachtige tijd en vervolgens je problemen maar weer mee te sjouwen naar een volgende hectische periode lijkt mij meer een vlucht.Je beschrijft het wel zo ongeveer als ik het bedoel!
[...]
Het hoeft toch niet vluchten van jezelf te zijn? Vaak is het juist goed om alles op een andere plek zonder druk rustig te verwerken en eens goed te kijken naar wat je belangrijk vindt in het leven.
Het altijd maar doorgaan in deze hectische jachtige tijd en vervolgens je problemen maar weer mee te sjouwen naar een volgende hectische periode lijkt mij meer een vlucht.Je beschrijft het wel zo ongeveer als ik het bedoel!
vrijdag 9 december 2011 om 23:28
Oh, ja hoor... Dat gevoel ken ik ook. Weg willen van alles, geen verplichtingen meer, geen gedoe. Heb zelfs actief gezocht naar een kleine camper, hondje mee en gaan richting het zuiden, richting de zon. Er was maar één maar, ik moest mezelf meenemen...
Voor mij was het, zou ik zijn gegaan, vluchten geweest. Duik diep in je binnenste en kom erachter wat je ECHT wil. Wil je alleen zijn of wil je juist dat er eens even voor je wordt gezorgd?
Heb je nu juist niet heel veel liefde nodig? Of hulp. Vlucht in ieder geval niet, zet eerst de boel goed op een rijtje!
Good luck!
Voor mij was het, zou ik zijn gegaan, vluchten geweest. Duik diep in je binnenste en kom erachter wat je ECHT wil. Wil je alleen zijn of wil je juist dat er eens even voor je wordt gezorgd?
Heb je nu juist niet heel veel liefde nodig? Of hulp. Vlucht in ieder geval niet, zet eerst de boel goed op een rijtje!
Good luck!
vrijdag 9 december 2011 om 23:31
Klopt Somana, dat laatste wat jij zegt is ook niet goed inderdaad, met je problemen door blijven sjouwen en doorjakkeren is eveneens vluchten of je kop in het zand steken. Maar als je op zoek wilt naar jezelf, zoals TO schrijft, dan hoef je daar niet voor naar het buitenland, hoef je niet huis en haard te verlaten.
En TO schrijft dat ze wil vluchten van haar problemen hier (geld, relaties), en die zijn nog gewoon aanwezig als ze terug is. Mogelijk zelfs vermenigvuldigd zoals ze zelf al schrijft. Met andere woorden: híer je problemen aanpakken, zelfbewustzijn creëren en vooral strijden met wat je aan mogelijkheden hebt i.p.v. niet willen zien wat er speelt.
Dus wat Flower eigenlijk ook een beetje zegt.
En TO schrijft dat ze wil vluchten van haar problemen hier (geld, relaties), en die zijn nog gewoon aanwezig als ze terug is. Mogelijk zelfs vermenigvuldigd zoals ze zelf al schrijft. Met andere woorden: híer je problemen aanpakken, zelfbewustzijn creëren en vooral strijden met wat je aan mogelijkheden hebt i.p.v. niet willen zien wat er speelt.
Dus wat Flower eigenlijk ook een beetje zegt.
vrijdag 9 december 2011 om 23:37
Nu wil je alleen maar WEG, en ik snap dat gevoel, maar je mag de realiteit niet uit het oog verliezen.
Je baan kun je opzeggen, je vindt heus wel weer een andere.
Je huis zou je kunnen verhuren voor een jaar ofzo.
Om een jaar te verdwijnen heb je geld nodig. Veel geld. Heb je dat?
Je dierbaren kun je dit niet per brief vertellen. Dat kun je echt niet maken. Die mensen houden van je en je mag ze niet om jou in de zorgen storten.
Je eindigt je post met de vraag wat het ergste zou zijn dat er kan gebeuren.
Waarschijnlijk gebeurt er helemaal niets ergs, MITS je alles goed regelt.
Ook voor dit soort plannen is voorbereiding gewoon een must.
Verder denk ik dat het heel heilzaam kan zijn hoor, een tijdje weg van alles.
Je baan kun je opzeggen, je vindt heus wel weer een andere.
Je huis zou je kunnen verhuren voor een jaar ofzo.
Om een jaar te verdwijnen heb je geld nodig. Veel geld. Heb je dat?
Je dierbaren kun je dit niet per brief vertellen. Dat kun je echt niet maken. Die mensen houden van je en je mag ze niet om jou in de zorgen storten.
Je eindigt je post met de vraag wat het ergste zou zijn dat er kan gebeuren.
Waarschijnlijk gebeurt er helemaal niets ergs, MITS je alles goed regelt.
Ook voor dit soort plannen is voorbereiding gewoon een must.
Verder denk ik dat het heel heilzaam kan zijn hoor, een tijdje weg van alles.
vrijdag 9 december 2011 om 23:39
Ik denk dat jij je niet af moet vragen wat het ergste is dat jou kan overkomen, maar wat het ergste is dat je familie kan overkomen. Kijk eens wat afleveringen terug van het tv-programma 'Vermist'. Vind je het daarna nog steeds zo'n goed plan?
Als je rust nodig hebt, zoek dat dan op, maar stel je dierbaren wel netjes op de hoogte. Dan weten ze waar je bent en kunnen ze jou ook bereiken als er bijv iemand ziek wordt.
Als je aandacht nodig hebt, of je misschien afvraagt of iemand je zal missen, zoek dan (professionele) hulp.
Verdwijnen is echt nooit een oplossing, het maakt je problemen alleen maar groter.
Als je rust nodig hebt, zoek dat dan op, maar stel je dierbaren wel netjes op de hoogte. Dan weten ze waar je bent en kunnen ze jou ook bereiken als er bijv iemand ziek wordt.
Als je aandacht nodig hebt, of je misschien afvraagt of iemand je zal missen, zoek dan (professionele) hulp.
Verdwijnen is echt nooit een oplossing, het maakt je problemen alleen maar groter.
vrijdag 9 december 2011 om 23:41
quote:queen-of-hearts schreef op 09 december 2011 @ 23:28:
Oh, ja hoor... Dat gevoel ken ik ook. Weg willen van alles, geen verplichtingen meer, geen gedoe. Heb zelfs actief gezocht naar een kleine camper, hondje mee en gaan richting het zuiden, richting de zon. Er was maar één maar, ik moest mezelf meenemen...
Voor mij was het, zou ik zijn gegaan, vluchten geweest. Duik diep in je binnenste en kom erachter wat je ECHT wil. Wil je alleen zijn of wil je juist dat er eens even voor je wordt gezorgd?
Heb je nu juist niet heel veel liefde nodig? Of hulp. Vlucht in ieder geval niet, zet eerst de boel goed op een rijtje!
Good luck!Vind ik een mooie zin.
Oh, ja hoor... Dat gevoel ken ik ook. Weg willen van alles, geen verplichtingen meer, geen gedoe. Heb zelfs actief gezocht naar een kleine camper, hondje mee en gaan richting het zuiden, richting de zon. Er was maar één maar, ik moest mezelf meenemen...
Voor mij was het, zou ik zijn gegaan, vluchten geweest. Duik diep in je binnenste en kom erachter wat je ECHT wil. Wil je alleen zijn of wil je juist dat er eens even voor je wordt gezorgd?
Heb je nu juist niet heel veel liefde nodig? Of hulp. Vlucht in ieder geval niet, zet eerst de boel goed op een rijtje!
Good luck!Vind ik een mooie zin.
zaterdag 10 december 2011 om 00:06
Wanneer ben je voor het laatst in je eentje weggeweest? Dat zou je nl eerst eens kunnen gaan doen. Gewoon een week of twee op een Waddeneiland gaan zitten of in het bos. Dat is niet meteen het grootse en meeslepende waar jij aan zit te denken maar werpt je wel even terug op jezelf en wellicht kun je je gedachten ordenen en achterhalen wat het precies is wat je elders denkt te vinden.
zaterdag 10 december 2011 om 00:17
