Even wat steun nodig

14-06-2011 11:18 14 berichten
Alle reacties Link kopieren
Hallo Dames, ik heb echt jullie hulp nodig, ik kom er niet meer uit. Ik heb al eens eerder een topic geschreven, maar ben nog niet veel opgeschoten en er is zo veel gebeurd in de tussentijd, dus hier komt ie.. Inmiddels alweer een half jaar geleden kwam ik erachter dat mijn man gevoelens had voor een andere vrouw, ik had wat eisen, wou dat hij haar geen aandacht meer gaf. Na lang wikken en wegen heeft hij dat beloofd, hij zou haar ontlopen, ik moet zeggen dat ik het niet helemaal vertrouwde, maakte me zorgen, ben in een zware depressie geraakt en kom er niet of nauwelijks nog uit, voel me zo koud en leeg vanbinnen. 2 maanden geleden kreeg ik mijn gelijk, hij kon haar niet ontlopen, ze liet hem nog steeds na 4 maanden mijn verdriet te moeten aanzien nog niet koud. Nu probeerd hij het weer, ik heb nog steeds hoop, maar ben bang dat het weer zo afloopt, ik ben het verdriet zat, weet niet meer wat ik met mezelf aan moet, kan helemaal niet meer alleen zijn, en ook als ik niet alleen ben voel ik me rot en eenzaam, kan nergens meer van genieten, het enige wat ik nog wil is bij mijn man zijn en weten dat het goed zit. Ik kan ook echt niet met mijn verdriet bij mijn man kwijt, hij vraagt wat er is en als ik het dan zegt dan wilt hij het eigenlijk niet weten, word dan boos als ik er over doorgaat, wat heb ik daar nu aan? Ik zou het liefste mijn gevoelens bij hem kwijt willen, maar zolang het over deze kwestie gaat wilt hij het niet weten. We hebben een dochter van 8 jaar, ik vind het zo moeilijk om momenteel nog een goede moeder voor haar te zijn. Ik heb maanden bij een 1e lijns psycholoog gelopen, maar ze kan me niet verder helpen, het is allemaal niet meer zo simpel. Ik heb niet veel zelfvertrouwen, maar eerlijk is eerlijk, dit zou iedereen toch moeilijk vinden? Misschien ik toch iets meer door mijn kijk op dingen. Nu ben ik 2 keer naar het psyq geweest voor intake en moet ik 3 weken wachten tot ik een beoordelings gesprek krijg, maar vind het zo lang duren.. ik kan niet zo lang wachten. Ik stort me nu op gooische vrouwen kijken, gewoon om mijn eigen verdriet te vergeten, maar is ook niet de oplossing. wie kan me wat steun bieden? Ik weet het niet meer.
Alle reacties Link kopieren
Pluisje

Kun je niet toch nog voor die weken die eraan komen naar een eerstelijns psycholoog gaan, om iig te kunnen ventileren?



Wat is er nu dan gaande met je man en die vrouw? Is er iets gaande?
Alle reacties Link kopieren
Hij moet niks proberen, hij moet willen en DOEN.



Dit verdien jij niet en je dochter ook niet. Waarom kan hij haar niet ontlopen?
Alle reacties Link kopieren
Mijn ziekenfonds vergoed niet meer, zit op de max. Hij zegt niets met haar te willen en te hebben, dat geloof ik ergens ook wel, maar ik weet het niet, hij heeft zo veel verzwegen voor me.
Alle reacties Link kopieren
Ook al heb ik de situatie zelf nog niet meegemaakt, het gedeprimeerd gevoel van niet meer te kunnen functioneren is heel herkenbaar voor mij !



Vroeg of laat kom je hier wel uit denk ik.



Dikke knuffel
Alle reacties Link kopieren
Ik zoek steeds afleiding, voor zover dat lukt, ben lid geworden van de sportschool, maar ga er nooit heen, geen zin, ben ik daar, toch alleen. Wat doen jullie als jullie er even doorheen zitten zonder dat ik mijn gezin er te kort aan doet? Hoe moet ik mijn gedachten nu verzetten? Op mijn werk heb ik ook totaal geen afleiding.
Alle reacties Link kopieren
pluisje wat rot voor je!



Maar ik wil wel even 1 ding zeggen, jij man moet gewoon met jou hier over kunnen praten. Het feit dat hij boos word als jij er over begint, dat is niet goed. Jij voelt je hierdoor kut, en je hebt echt het recht om met hem hier over te spreken. En je wilt je gedachten verzetten, maar dat lukt toch niet. Want het zit je heel erg dwars. Als je man verliefd is op een ander, op gevoelens heeft voor een ander kan je daar weinig aan doen, dat is heel erg kut voor jou.

Dus eis van hem dat ie een gesprek me je aan gaat over hoe jij je voelt. Doet hij dat niet, dat is het echt een lapzwans. Hij houd je eigenlijk een beetje aan het lijntje zo en dat verdien je helemaal niet!



Succes en een dikke knuffel
i'm on a seafood diet, i see food and i eat it
Alle reacties Link kopieren
Ik vind ook dat je wel met hem moet kunnen praten. Is lekker makkelijk om boos te worden op jou, maar ja, de situatie is nu toch eenmaal zo?



Ik herken die drift wel dat je je verstopt in een tv serie. Zo is mijn star trek verslaving geboren

En Big Bang theory

En Friends

En How I Met Your Mother

En Glee
Alle reacties Link kopieren
Ik heb even geloept. In feite ben je bang dat de geschiedenis zich zal herhalen. Ik denk dat het nu vooral zaak is om aan jezelf te denken en te werken. Jij moet jezelf pluistastisch gaan vinden en dit uit gaan stralen. Ga sporten (zoek een maatje), sleep jezelf er desnoods heen, zorg goed voor jezelf en straal uit dat jij, ondanks het verdriet, wel in staat bent om voor jezelf te zorgen. Dat jij het ook gewoon kan zonder hem. Laat hem maar zien wie en wat hij gaat missen. Dat hij haar niet kan ontlopen is logisch, ze zijn immers collega's.



Ik heb ook ernstig het vermoeden dat jij niet echt weet wie je bent. Was je ooit echt gelukkig en echt blij met jezelf? (zelfvertrouwen)



Hoe is jullie relatie verder? Spelen er meer dingen of is hij zich open gaan stellen omdat hij iets mist? Sleur, geen goed seksleven enz..



Jouw geluk begint niet bij hem, dat begint bij jezelf.
TaraD heeft wel een goed punt met 'jouw geluk begint bij jezelf'! Je vertrouwen is gewoon beschaamd en dat kost een hele hoop stress en verdriet. Waarom kreeg hij gevoelens voor een andere vrouw, wat is er uiteindelijk tussen hun gebeurd en waarom ziet hij haar nu nog steeds?



Hoe was jullie relatie toen dit gebeurde? Staat "85" ook voor je geboortejaar en zo ja, kreeg jij dus je dochter toen je 18 jaar was? Was het sleur misschien? Begrijp me niet verkeerd hoor, is geen rede om het maar buiten de deur te gaan zoeken.......



Je zal eerst moeten proberen de kern van het probleem binnen jullie relatie te vinden en vandaar uit eraan gaan werken. Je komt bij mij erg afhankelijk over, niet als zelfstandige onafhankelijke vrouw. Als je jouw gevoelens niet met hem kan bespreken over die andere vrouw, dan probeert hij toch niet voldoende om jouw vertrouwen terug te winnen vind ik.



Probeer inderdaad wat meer dingen voor jezelf te gaan doen en jezelf niet zo afhankelijk op te stellen. Je kan de kar nu eenmaal niet alleen trekken..............
Alle reacties Link kopieren
Allereerst wil ik je even een knuffel geven, ik snap heel goed hoe het is om niet lekker in je vel te zitten, maak ik momenteel ook mee. En ik kan momenteel ook weinig alleen zijn, probeer vaker iemand om me heen te hebben en noem het allemaal maar op.



Ik denk eerlijk gezegd dat je heel goed moet praten met je partner, en als je partner niet van plan is om met haar te stoppen (mocht hij dus niet gestopt zijn) dan moet je echt eens goed nadenken of je niet eens voor jou zelf en je dochter moet kiezen. Het kost je nu al zo ontzettend veel pijn en verdriet, dat houdt je natuurlijk niet nog eens een jaar vol. Ik ben het wel eens met de zin dat geluk bij jezelf begint. Ik zeg niet dat je meteen een punt achter je relatie zou moeten zetten, maar vraag je wel af of het vertrouwen in hem ooit terug gaat komen en of je daar mee kunt leven. Als dat niet zo is heeft het ook geen zin om door te gaan hiermee. Zonder vertrouwen geen relatie. En daardoor wordt jij, maar ook je dochter er niet gelukkiger op.
Alle reacties Link kopieren
Pluisje?



Ik ga je even toespreken haha







Ik SNAP dat je niet zit te wachten op al die adviezen en ik WEET dat je ze allemaal al eerder hebt gehoord. Maar... mensen kunnen je pas echt steunen als jij iets doet. JIJ moet jezelf de eerste schop geven, jij moet het willen. Zodra jij gaat doen zul je zien dat de mensen om je heen je daarin zullen steunen.



Je rot voelen mag en kan, die dagen zullen blijven maar het word wel steeds minder naarmate jij sterker word. Zorg dat jij alles bent wat JIJ nodig hebt, de rest kan alleen maar iets toevoegen, ook je man. Dit klinkt heel egoistisch maar het is zo waar!! Toen ik dit door had draaide mijn leven in no time volledig om en ik voel me heerlijk ondanks alles wat wij doormaken. (nee dat wil je niet weten haha) Waar ik vroeger "Oh jee" riep, roep ik nu "Okeee"!



Get your act together, jij hebt jezelf nodig en je dochter heeft jou nodig. Jij bent haar voorbeeld.



Alle reacties Link kopieren
Ik geef nog niet op....
Alle reacties Link kopieren
En nu niet op die negeerknop drukken

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven