Psyche
alle pijlers
Faalangst topic (voor alle faalangstigen!)
zaterdag 12 april 2014 om 10:53
Lieve faalangstigen,
Onlangs heb ik een faalangsttraining gevolgd die mij onwijs veel heeft geholpen. Ik ben hele leuke, verschillende jonge vrouwen tegengekomen die allemaal met hetzelfde probleem kampten: faalangst. Faalangst in alle soorten en maten.
Wat me opviel aan alle jongedames is dat ze wat betreft hun eigen problemen door de bomen het bos niet meer zien, maar dat we elkaar allemaal heel nuchter en realistisch konden en kunnen helpen.
Ik heb even op het forum zitten zoeken. Er bestaat volgens mij nog niet zoiets als een 'faalangst topic' waar faalangstigen elkaar kunnen helpen. Ik vond het zo mooi om te zien hoe wij op de cursus elkaar stuk voor stuk hielpen. Het lijkt me mooi als we elkaar op zo'n manier op het forum kunnen helpen. Ik denk dat hier heel wat vrouwen rondsurfen die daar wat aan hebben.
Zit er een belangrijke gebeurtenis aan te komen waarvoor het zweet je nu al uitbreekt? Moet je iets belangrijks schrijven en vloeit er geen letter uit je pen? Komen er geen woorden meer uit je keel zodra je voor een groep moet spreken? Krijg je dan een rood hoofd als een biet? Deel het in dit topic. Wie weet kunnen we elkaar helpen.
Uiteraard zal ik zo als TO het spits afbijten, mijn verhaal vertellen, maar vooral ook mijn tips delen die ik al heb opgedaan op de cursus maar ook daarbuiten.
Onlangs heb ik een faalangsttraining gevolgd die mij onwijs veel heeft geholpen. Ik ben hele leuke, verschillende jonge vrouwen tegengekomen die allemaal met hetzelfde probleem kampten: faalangst. Faalangst in alle soorten en maten.
Wat me opviel aan alle jongedames is dat ze wat betreft hun eigen problemen door de bomen het bos niet meer zien, maar dat we elkaar allemaal heel nuchter en realistisch konden en kunnen helpen.
Ik heb even op het forum zitten zoeken. Er bestaat volgens mij nog niet zoiets als een 'faalangst topic' waar faalangstigen elkaar kunnen helpen. Ik vond het zo mooi om te zien hoe wij op de cursus elkaar stuk voor stuk hielpen. Het lijkt me mooi als we elkaar op zo'n manier op het forum kunnen helpen. Ik denk dat hier heel wat vrouwen rondsurfen die daar wat aan hebben.
Zit er een belangrijke gebeurtenis aan te komen waarvoor het zweet je nu al uitbreekt? Moet je iets belangrijks schrijven en vloeit er geen letter uit je pen? Komen er geen woorden meer uit je keel zodra je voor een groep moet spreken? Krijg je dan een rood hoofd als een biet? Deel het in dit topic. Wie weet kunnen we elkaar helpen.
Uiteraard zal ik zo als TO het spits afbijten, mijn verhaal vertellen, maar vooral ook mijn tips delen die ik al heb opgedaan op de cursus maar ook daarbuiten.
zaterdag 12 april 2014 om 10:57
Zoals beloofd zal ik zelf het spits afbijten. Ik ben eigenlijk een hele spontane, open persoonlijkheid. Totdat het op presteren aankomt. Ik ben een gigantische perfectionist en ik wil altijd overal invloed op hebben. On-mo-ge-lijk. Dat weet ik. Het weten is één ding, het geloven is iets anders.
Mijn faalangst zit me in mijn studie dan ook uitermate in de weg. Ik heb een actieve vorm, wat inhoudt dat ik het liefst ál mijn tijd in studeren stop. Als ik dan eenmaal zit te studeren, pak ik het meestal verkeerd aan, waardoor ik helemaal niets opneem. Het frustrerende is dat ik niet weet waar het vandaan komt.
Ik ben vrij opgevoed, mijn ouders zijn geïnteresseerd, maar hebben me nooit het gevoel gegeven dat ik dingen moest. Ik ben er een kei in om mezelf aan te praten wat ik allemaal nog moet. Het eerst wat ik op mijn cursus heb geleerd, is dat niets moet. Deze gedachte heeft mij in korte tijd al erg veel geholpen.
Op de cursus werkten we met de RET-methode. Dit zijn ABC’tjes die er - in een notendop - als volgt uit zien:
A: de situatie
C: gedrag
B: gedachten
Ik heb ze expres verkeerd om gezet. Als je inziet dat je gedrag (C) niet het gevolg is van de situatie (A), maar van je gedachten (B) óver die situatie (A), dan ben je al een heel eind. De stap die je daarna moet proberen te zetten, is om in plaats van de ineffectieve gedachten onder (B) effectieve gedachten te formuleren, die je (D) zou kunnen noemen.
Bij mij zijn de ABC’tjes erg effectief. Als er een belangrijke gebeurtenis aan zit te komen, waar ik me zorgen over maak, schrijf ik even kort een ABCD’tje op. Als je erin geïnteresseerd bent, moet je eens op RET-methode googlen.
Daarnaast heb ik persoonlijk veel gehad aan ontspanningsoefeningen en doe ik nu aan yoga. Mijn nummer één tip voor faalangstigen: begin met yoga. Desnoods op YouTube. Van de dingen die je van yoga leert heb je dag in dag uit profijt. Zit je nu bijvoorbeeld met gefronsde wenkbrauwen? En houd je je kaken stijf op elkaar? Hoe zit het met je ademhaling? Laat los!
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen, hebben jullie cursussen gevolgd? Of zit je ergens mee? Komt er een belangrijke gebeurtenis aan? Ik ben geen psycholoog, maar ik wil jullie graag helpen (voor zover dat in mijn macht ligt) met wat ik al heb geleerd!
Mijn faalangst zit me in mijn studie dan ook uitermate in de weg. Ik heb een actieve vorm, wat inhoudt dat ik het liefst ál mijn tijd in studeren stop. Als ik dan eenmaal zit te studeren, pak ik het meestal verkeerd aan, waardoor ik helemaal niets opneem. Het frustrerende is dat ik niet weet waar het vandaan komt.
Ik ben vrij opgevoed, mijn ouders zijn geïnteresseerd, maar hebben me nooit het gevoel gegeven dat ik dingen moest. Ik ben er een kei in om mezelf aan te praten wat ik allemaal nog moet. Het eerst wat ik op mijn cursus heb geleerd, is dat niets moet. Deze gedachte heeft mij in korte tijd al erg veel geholpen.
Op de cursus werkten we met de RET-methode. Dit zijn ABC’tjes die er - in een notendop - als volgt uit zien:
A: de situatie
C: gedrag
B: gedachten
Ik heb ze expres verkeerd om gezet. Als je inziet dat je gedrag (C) niet het gevolg is van de situatie (A), maar van je gedachten (B) óver die situatie (A), dan ben je al een heel eind. De stap die je daarna moet proberen te zetten, is om in plaats van de ineffectieve gedachten onder (B) effectieve gedachten te formuleren, die je (D) zou kunnen noemen.
Bij mij zijn de ABC’tjes erg effectief. Als er een belangrijke gebeurtenis aan zit te komen, waar ik me zorgen over maak, schrijf ik even kort een ABCD’tje op. Als je erin geïnteresseerd bent, moet je eens op RET-methode googlen.
Daarnaast heb ik persoonlijk veel gehad aan ontspanningsoefeningen en doe ik nu aan yoga. Mijn nummer één tip voor faalangstigen: begin met yoga. Desnoods op YouTube. Van de dingen die je van yoga leert heb je dag in dag uit profijt. Zit je nu bijvoorbeeld met gefronsde wenkbrauwen? En houd je je kaken stijf op elkaar? Hoe zit het met je ademhaling? Laat los!
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen, hebben jullie cursussen gevolgd? Of zit je ergens mee? Komt er een belangrijke gebeurtenis aan? Ik ben geen psycholoog, maar ik wil jullie graag helpen (voor zover dat in mijn macht ligt) met wat ik al heb geleerd!
zaterdag 12 april 2014 om 12:15
Ik meld mij...
Heb al jaren faalangst. Ooit op school een keer een cursus gehad
en ook wel met psychologen over gepraat enz.
Inmiddels is me wel duidelijk dat, ook na 100 cursussen, het niet weggaat of erg veel minder wordt.
Ook al ben ik van te voren heel erg bezig met wat ik denken moet enz, op het moment supreme werkt dat allemaal voor geen meter, hihi.
Ik heb het trouwens vooral in praktijksituaties, rij examen was een drama, ook een paar x over moeten doen door de faalangst.
Ook zing ik al een aantal jaren klassiek, daar heb ik het ook heel erg, als we een optreden hebben. Maakt niet uit hoeveel ervaring ik heb en hoe vaak ik het al gedaan heb, het blijft een drama. (tegen het trillen bij dat soor dingen gebruik ik overigens wel medicatie, dat scheelt al)
Ik weet ook wat ik fout doe: ik wil koste wat het kost geen fouten maken en focus me daar veel te veel op.
Yoga doe ik ook, is fijn! Niet dat mijn FA er minder van wordt...
Maar goed ik denk ook dat het een kwestie is van accepteren en realiseren dat die faalangst maar 'een deel' is, dat het niet je hele persoontje is zeg maar...
Heb al jaren faalangst. Ooit op school een keer een cursus gehad
en ook wel met psychologen over gepraat enz.
Inmiddels is me wel duidelijk dat, ook na 100 cursussen, het niet weggaat of erg veel minder wordt.
Ook al ben ik van te voren heel erg bezig met wat ik denken moet enz, op het moment supreme werkt dat allemaal voor geen meter, hihi.
Ik heb het trouwens vooral in praktijksituaties, rij examen was een drama, ook een paar x over moeten doen door de faalangst.
Ook zing ik al een aantal jaren klassiek, daar heb ik het ook heel erg, als we een optreden hebben. Maakt niet uit hoeveel ervaring ik heb en hoe vaak ik het al gedaan heb, het blijft een drama. (tegen het trillen bij dat soor dingen gebruik ik overigens wel medicatie, dat scheelt al)
Ik weet ook wat ik fout doe: ik wil koste wat het kost geen fouten maken en focus me daar veel te veel op.
Yoga doe ik ook, is fijn! Niet dat mijn FA er minder van wordt...
Maar goed ik denk ook dat het een kwestie is van accepteren en realiseren dat die faalangst maar 'een deel' is, dat het niet je hele persoontje is zeg maar...
zaterdag 12 april 2014 om 12:46
Interessant. Ik herken veel in jouw verhaal. Inclusief de vrije opvoeding.
Bij mij is het niet zo dat dingen echt misgaan door faalangst, maar ik ben continu heel veel tijd en energie kwijt aan de gedachten dat ik iets niet goed doe. Vooral in mijn werk. Ik ga daardoor veel meer tijd overal in steken, om te zorgen dat het zo goed mogelijk is, en ik ben als ik iets heb gedaan veel aan het piekeren of het wel goed was.
In mijn hoofd gebeurt er van alles wat weinig met de realiteit te maken heeft: als ik een fout maak denk ik direct dat ik mijn baan kwijtraak of straks wordt gebeld door een woedende klant. Zoiets is nog nooit gebeurd, maar de gedachte levert mij wel steeds stress op.
Als iets bijna mis gaat, raak ik in paniek van het idee dat ik dus niet kan uitsluiten dat het de volgende keer echt mis gaat. Ik zoek continu naar een soort garantie of zekerheid, die er natuurlijk nooit gaat komen. Doodvermoeiend!
Bij mij is het niet zo dat dingen echt misgaan door faalangst, maar ik ben continu heel veel tijd en energie kwijt aan de gedachten dat ik iets niet goed doe. Vooral in mijn werk. Ik ga daardoor veel meer tijd overal in steken, om te zorgen dat het zo goed mogelijk is, en ik ben als ik iets heb gedaan veel aan het piekeren of het wel goed was.
In mijn hoofd gebeurt er van alles wat weinig met de realiteit te maken heeft: als ik een fout maak denk ik direct dat ik mijn baan kwijtraak of straks wordt gebeld door een woedende klant. Zoiets is nog nooit gebeurd, maar de gedachte levert mij wel steeds stress op.
Als iets bijna mis gaat, raak ik in paniek van het idee dat ik dus niet kan uitsluiten dat het de volgende keer echt mis gaat. Ik zoek continu naar een soort garantie of zekerheid, die er natuurlijk nooit gaat komen. Doodvermoeiend!
zaterdag 12 april 2014 om 12:54
Ik heb ook faalangst, en volg daar therapie voor. Ik heb ook nog sociale angst, en situaties waarin ik met beiden geconfronteerd wordt zijn het moeilijkste. Een voorbeeld is bijvoorbeeld als ik ergens niet uitkom op mijn werk en daarover een vraag moet stellen. Dat voelt dan als een enorme nederlaag en ik ga eerst heel lang aan mezelf twijfelen of het niet gewoon heel dom van mij is dat ik het niet weet. Het ergste is dan als heel veel mensen mee kunnen luisteren, omdat ik voor mijn gevoel dan afga voor de groep. Terwijl ik nog geen 3 maanden werk (eerste baan) dus het is niet zo gek als ik nog niet alles weet.
Ik ben ook bezig met RET therapie en het maken van abcde schema's, tot nu toe lijkt dat wel te helpen.
Ik ben ook bezig met RET therapie en het maken van abcde schema's, tot nu toe lijkt dat wel te helpen.
zaterdag 12 april 2014 om 13:25
quote:marilyn82 schreef op 12 april 2014 @ 12:15:
Ik meld mij...
Heb al jaren faalangst. Ooit op school een keer een cursus gehad
en ook wel met psychologen over gepraat enz.
Inmiddels is me wel duidelijk dat, ook na 100 cursussen, het niet weggaat of erg veel minder wordt.
Ook al ben ik van te voren heel erg bezig met wat ik denken moet enz, op het moment supreme werkt dat allemaal voor geen meter, hihi.
Ik heb het trouwens vooral in praktijksituaties, rij examen was een drama, ook een paar x over moeten doen door de faalangst.
Ook zing ik al een aantal jaren klassiek, daar heb ik het ook heel erg, als we een optreden hebben. Maakt niet uit hoeveel ervaring ik heb en hoe vaak ik het al gedaan heb, het blijft een drama. (tegen het trillen bij dat soor dingen gebruik ik overigens wel medicatie, dat scheelt al)
Ik weet ook wat ik fout doe: ik wil koste wat het kost geen fouten maken en focus me daar veel te veel op.
Yoga doe ik ook, is fijn! Niet dat mijn FA er minder van wordt...
Maar goed ik denk ook dat het een kwestie is van accepteren en realiseren dat die faalangst maar 'een deel' is, dat het niet je hele persoontje is zeg maar...
Misschien ben je al verder gekomen dan je zelf denkt. Je weet nooit waar je nu stond als je al die cursussen niet had gedaan. Heb je ook groepstherapieën gehad? Het praten in een groep hielp mij persoonlijk beter dan het feit dat er een psycholoog aanwezig was.
Daarnaast denk ik dat de kracht hem in herhaling zit. Je moet jezelf af en toe wel weer even aan die cursussen herinneren en misschien een boekje lezen om het weer op te frissen.
Probeer je ook wel eens om yoga oefeningen toe te passen vlak voor het moment supreme? Wat bij mij helpt is lichaamsdeel voor lichaamsdeel eerst aanspannen en vervolgens ontspannen.
Ik meld mij...
Heb al jaren faalangst. Ooit op school een keer een cursus gehad
en ook wel met psychologen over gepraat enz.
Inmiddels is me wel duidelijk dat, ook na 100 cursussen, het niet weggaat of erg veel minder wordt.
Ook al ben ik van te voren heel erg bezig met wat ik denken moet enz, op het moment supreme werkt dat allemaal voor geen meter, hihi.
Ik heb het trouwens vooral in praktijksituaties, rij examen was een drama, ook een paar x over moeten doen door de faalangst.
Ook zing ik al een aantal jaren klassiek, daar heb ik het ook heel erg, als we een optreden hebben. Maakt niet uit hoeveel ervaring ik heb en hoe vaak ik het al gedaan heb, het blijft een drama. (tegen het trillen bij dat soor dingen gebruik ik overigens wel medicatie, dat scheelt al)
Ik weet ook wat ik fout doe: ik wil koste wat het kost geen fouten maken en focus me daar veel te veel op.
Yoga doe ik ook, is fijn! Niet dat mijn FA er minder van wordt...
Maar goed ik denk ook dat het een kwestie is van accepteren en realiseren dat die faalangst maar 'een deel' is, dat het niet je hele persoontje is zeg maar...
Misschien ben je al verder gekomen dan je zelf denkt. Je weet nooit waar je nu stond als je al die cursussen niet had gedaan. Heb je ook groepstherapieën gehad? Het praten in een groep hielp mij persoonlijk beter dan het feit dat er een psycholoog aanwezig was.
Daarnaast denk ik dat de kracht hem in herhaling zit. Je moet jezelf af en toe wel weer even aan die cursussen herinneren en misschien een boekje lezen om het weer op te frissen.
Probeer je ook wel eens om yoga oefeningen toe te passen vlak voor het moment supreme? Wat bij mij helpt is lichaamsdeel voor lichaamsdeel eerst aanspannen en vervolgens ontspannen.
zaterdag 12 april 2014 om 13:31
quote:spuit-elf schreef op 12 april 2014 @ 12:46:
Interessant. Ik herken veel in jouw verhaal. Inclusief de vrije opvoeding.
Bij mij is het niet zo dat dingen echt misgaan door faalangst, maar ik ben continu heel veel tijd en energie kwijt aan de gedachten dat ik iets niet goed doe. Vooral in mijn werk. Ik ga daardoor veel meer tijd overal in steken, om te zorgen dat het zo goed mogelijk is, en ik ben als ik iets heb gedaan veel aan het piekeren of het wel goed was.
In mijn hoofd gebeurt er van alles wat weinig met de realiteit te maken heeft: als ik een fout maak denk ik direct dat ik mijn baan kwijtraak of straks wordt gebeld door een woedende klant. Zoiets is nog nooit gebeurd, maar de gedachte levert mij wel steeds stress op.
Als iets bijna mis gaat, raak ik in paniek van het idee dat ik dus niet kan uitsluiten dat het de volgende keer echt mis gaat. Ik zoek continu naar een soort garantie of zekerheid, die er natuurlijk nooit gaat komen. Doodvermoeiend!
Grappig. Ik herken mezelf op mijn beurt weer in jouw verhaal. Je blijft maar doorredeneren, waardoor je uiteindelijk op doemscenario's uitkomt die helemaal nergens meer op slaan. Eigenlijk moet je jezelf zien te trainen in het stoppen met denken na "of het wel goed was"... Lastig, lastig...
Zijn er wel mensen (buiten je werk) waarmee je kunt praten? Ik denk dat het goed is om het hier met anderen over te hebben. Omdat anderen een andere en frisse kijk op de zaak hebben, kunnen ze je een realistischere kijk op de zaak geven. Dat helpt mij vaak al onwijs. Anders nemen je gedachten je op de loop...
Interessant. Ik herken veel in jouw verhaal. Inclusief de vrije opvoeding.
Bij mij is het niet zo dat dingen echt misgaan door faalangst, maar ik ben continu heel veel tijd en energie kwijt aan de gedachten dat ik iets niet goed doe. Vooral in mijn werk. Ik ga daardoor veel meer tijd overal in steken, om te zorgen dat het zo goed mogelijk is, en ik ben als ik iets heb gedaan veel aan het piekeren of het wel goed was.
In mijn hoofd gebeurt er van alles wat weinig met de realiteit te maken heeft: als ik een fout maak denk ik direct dat ik mijn baan kwijtraak of straks wordt gebeld door een woedende klant. Zoiets is nog nooit gebeurd, maar de gedachte levert mij wel steeds stress op.
Als iets bijna mis gaat, raak ik in paniek van het idee dat ik dus niet kan uitsluiten dat het de volgende keer echt mis gaat. Ik zoek continu naar een soort garantie of zekerheid, die er natuurlijk nooit gaat komen. Doodvermoeiend!
Grappig. Ik herken mezelf op mijn beurt weer in jouw verhaal. Je blijft maar doorredeneren, waardoor je uiteindelijk op doemscenario's uitkomt die helemaal nergens meer op slaan. Eigenlijk moet je jezelf zien te trainen in het stoppen met denken na "of het wel goed was"... Lastig, lastig...
Zijn er wel mensen (buiten je werk) waarmee je kunt praten? Ik denk dat het goed is om het hier met anderen over te hebben. Omdat anderen een andere en frisse kijk op de zaak hebben, kunnen ze je een realistischere kijk op de zaak geven. Dat helpt mij vaak al onwijs. Anders nemen je gedachten je op de loop...
zaterdag 12 april 2014 om 13:45
quote:dromer89 schreef op zaterdag 12 april 2014 12:54 Ik heb ook faalangst, en volg daar therapie voor. Ik heb ook nog sociale angst, en situaties waarin ik met beiden geconfronteerd wordt zijn het moeilijkste. Een voorbeeld is bijvoorbeeld als ik ergens niet uitkom op mijn werk en daarover een vraag moet stellen. Dat voelt dan als een enorme nederlaag en ik ga eerst heel lang aan mezelf twijfelen of het niet gewoon heel dom van mij is dat ik het niet weet. Het ergste is dan als heel veel mensen mee kunnen luisteren, omdat ik voor mijn gevoel dan afga voor de groep. Terwijl ik nog geen 3 maanden werk (eerste baan) dus het is niet zo gek als ik nog niet alles weet.
Ik ben ook bezig met RET therapie en het maken van abcde schema's, tot nu toe lijkt dat wel te helpen.
Goed dat je al bezig bent met therapieën! Mijn ervaring leert is dat collega's het juist erg fijn vinden als je dingen vraagt! Schroom dus niet en vraag het gewoon! Als je het allemaal niet zou kunnen, zouden ze je ook niet hebben aangenomen! Maak gewoon RET-schema's als je het even niet meer weet!
Je kunt het! Houd ons op de hoogte!
Ik ben ook bezig met RET therapie en het maken van abcde schema's, tot nu toe lijkt dat wel te helpen.
Goed dat je al bezig bent met therapieën! Mijn ervaring leert is dat collega's het juist erg fijn vinden als je dingen vraagt! Schroom dus niet en vraag het gewoon! Als je het allemaal niet zou kunnen, zouden ze je ook niet hebben aangenomen! Maak gewoon RET-schema's als je het even niet meer weet!
Je kunt het! Houd ons op de hoogte!
zaterdag 12 april 2014 om 14:10
quote:platinablond schreef op 12 april 2014 @ 13:31:
[...]
Grappig. Ik herken mezelf op mijn beurt weer in jouw verhaal. Je blijft maar doorredeneren, waardoor je uiteindelijk op doemscenario's uitkomt die helemaal nergens meer op slaan. Eigenlijk moet je jezelf zien te trainen in het stoppen met denken na "of het wel goed was"... Lastig, lastig...
Zijn er wel mensen (buiten je werk) waarmee je kunt praten? Ik denk dat het goed is om het hier met anderen over te hebben. Omdat anderen een andere en frisse kijk op de zaak hebben, kunnen ze je een realistischere kijk op de zaak geven. Dat helpt mij vaak al onwijs. Anders nemen je gedachten je op de loop...
Ik praat er wel over met vriendinnen die het vaak ook wel een beetje herkennen. En ik heb ook een vriendin die juist het tegenovergestelde heeft: ze is heel makkelijk waardoor ze zich soms wel in de nesten werkt, maar ze staat dan ook vrolijk weer op en probeert iets anders. Ik heb respect voor haar positiviteit en zou dat ook wel wat meer willen hebben, maar ik zie dus ook duidelijk de keerzijde bij haar.
Het is wel relativerend om over te praten, maar ik denk er wel over om eens professionele hulp te zoeken. Ik ben er alleen nog niet uit wat het beste bij mij zou passen, en omdat het verder wel goed met me gaat heeft het ook niet echt haast en vind ik het ook wat ver gaan om bv naar de huisarts te gaan.
Ik probeer wel bewust om wat milder voor mezelf te zijn en om mezelf aan te wennen om als ik iets gedaan heb, het dan los te laten. Als het niet goed was hoor ik het wel, en dat is niet direct een ramp. Maar zoals je weet is het vaak makkelijker gezegd dan gedaan
[...]
Grappig. Ik herken mezelf op mijn beurt weer in jouw verhaal. Je blijft maar doorredeneren, waardoor je uiteindelijk op doemscenario's uitkomt die helemaal nergens meer op slaan. Eigenlijk moet je jezelf zien te trainen in het stoppen met denken na "of het wel goed was"... Lastig, lastig...
Zijn er wel mensen (buiten je werk) waarmee je kunt praten? Ik denk dat het goed is om het hier met anderen over te hebben. Omdat anderen een andere en frisse kijk op de zaak hebben, kunnen ze je een realistischere kijk op de zaak geven. Dat helpt mij vaak al onwijs. Anders nemen je gedachten je op de loop...
Ik praat er wel over met vriendinnen die het vaak ook wel een beetje herkennen. En ik heb ook een vriendin die juist het tegenovergestelde heeft: ze is heel makkelijk waardoor ze zich soms wel in de nesten werkt, maar ze staat dan ook vrolijk weer op en probeert iets anders. Ik heb respect voor haar positiviteit en zou dat ook wel wat meer willen hebben, maar ik zie dus ook duidelijk de keerzijde bij haar.
Het is wel relativerend om over te praten, maar ik denk er wel over om eens professionele hulp te zoeken. Ik ben er alleen nog niet uit wat het beste bij mij zou passen, en omdat het verder wel goed met me gaat heeft het ook niet echt haast en vind ik het ook wat ver gaan om bv naar de huisarts te gaan.
Ik probeer wel bewust om wat milder voor mezelf te zijn en om mezelf aan te wennen om als ik iets gedaan heb, het dan los te laten. Als het niet goed was hoor ik het wel, en dat is niet direct een ramp. Maar zoals je weet is het vaak makkelijker gezegd dan gedaan
zaterdag 12 april 2014 om 14:28
Bij mij hielp het om in gedachten te houden dat het gewoon een karaktertrekje is. Het is ook echt iets dat thuis al gold, zo goed mogelijk je best doen, in álles. Er werd veel verbeterd, qua taalgebruik maar ook uiterlijk voorkomen was erg belangrijk en hoe je je gedroeg in bepaald gezelschap etc.etc.
Ik raakte erg in de war door dat soort regeltjes en was ook anders daarin. Ik maakte fouten, was wel eens onhandig en het liep allemaal niet in zo'n mooie vloeiende lijn in mijn leven. Sinds ik me realiseer dat dit waarschijnlijk ook voor anderen geldt kan ik het veel beter loslaten.
Ik heb af en toe nog mijn momenten (zing soms mee in een band) maar dat zijn eigenlijk heel logische momenten om een beetje nerveus te zijn. Het is bovendien ook erg leuk!
Laatst gestart bij een nieuwe baan en dan heb ik de eerste week ook die gedachten van "vinden ze me wel goed genoeg", "mogen ze me wel?", "had ik dat wel moeten zeggen?". Wat mij helpt is om het soms bespreekbaar te maken met vriendinnen. Die geven me dan even een realitycheck. Voor de rest probeer ik minder in mijn hoofd te zitten en me te focussen op dingen die ik heel leuk vind om te doen, naast dingen die ik spannend vind.
Ik raakte erg in de war door dat soort regeltjes en was ook anders daarin. Ik maakte fouten, was wel eens onhandig en het liep allemaal niet in zo'n mooie vloeiende lijn in mijn leven. Sinds ik me realiseer dat dit waarschijnlijk ook voor anderen geldt kan ik het veel beter loslaten.
Ik heb af en toe nog mijn momenten (zing soms mee in een band) maar dat zijn eigenlijk heel logische momenten om een beetje nerveus te zijn. Het is bovendien ook erg leuk!
Laatst gestart bij een nieuwe baan en dan heb ik de eerste week ook die gedachten van "vinden ze me wel goed genoeg", "mogen ze me wel?", "had ik dat wel moeten zeggen?". Wat mij helpt is om het soms bespreekbaar te maken met vriendinnen. Die geven me dan even een realitycheck. Voor de rest probeer ik minder in mijn hoofd te zitten en me te focussen op dingen die ik heel leuk vind om te doen, naast dingen die ik spannend vind.
zaterdag 12 april 2014 om 21:41
quote:eefje1980 schreef op 12 april 2014 @ 14:28:
Bij mij hielp het om in gedachten te houden dat het gewoon een karaktertrekje is. Het is ook echt iets dat thuis al gold, zo goed mogelijk je best doen, in álles. Er werd veel verbeterd, qua taalgebruik maar ook uiterlijk voorkomen was erg belangrijk en hoe je je gedroeg in bepaald gezelschap etc.etc.
Ik raakte erg in de war door dat soort regeltjes en was ook anders daarin. Ik maakte fouten, was wel eens onhandig en het liep allemaal niet in zo'n mooie vloeiende lijn in mijn leven. Sinds ik me realiseer dat dit waarschijnlijk ook voor anderen geldt kan ik het veel beter loslaten.
Ik heb af en toe nog mijn momenten (zing soms mee in een band) maar dat zijn eigenlijk heel logische momenten om een beetje nerveus te zijn. Het is bovendien ook erg leuk!
Laatst gestart bij een nieuwe baan en dan heb ik de eerste week ook die gedachten van "vinden ze me wel goed genoeg", "mogen ze me wel?", "had ik dat wel moeten zeggen?". Wat mij helpt is om het soms bespreekbaar te maken met vriendinnen. Die geven me dan even een realitycheck. Voor de rest probeer ik minder in mijn hoofd te zitten en me te focussen op dingen die ik heel leuk vind om te doen, naast dingen die ik spannend vind.Gezonde spanning is ook leuk, dat hoort erbij!
Bij mij hielp het om in gedachten te houden dat het gewoon een karaktertrekje is. Het is ook echt iets dat thuis al gold, zo goed mogelijk je best doen, in álles. Er werd veel verbeterd, qua taalgebruik maar ook uiterlijk voorkomen was erg belangrijk en hoe je je gedroeg in bepaald gezelschap etc.etc.
Ik raakte erg in de war door dat soort regeltjes en was ook anders daarin. Ik maakte fouten, was wel eens onhandig en het liep allemaal niet in zo'n mooie vloeiende lijn in mijn leven. Sinds ik me realiseer dat dit waarschijnlijk ook voor anderen geldt kan ik het veel beter loslaten.
Ik heb af en toe nog mijn momenten (zing soms mee in een band) maar dat zijn eigenlijk heel logische momenten om een beetje nerveus te zijn. Het is bovendien ook erg leuk!
Laatst gestart bij een nieuwe baan en dan heb ik de eerste week ook die gedachten van "vinden ze me wel goed genoeg", "mogen ze me wel?", "had ik dat wel moeten zeggen?". Wat mij helpt is om het soms bespreekbaar te maken met vriendinnen. Die geven me dan even een realitycheck. Voor de rest probeer ik minder in mijn hoofd te zitten en me te focussen op dingen die ik heel leuk vind om te doen, naast dingen die ik spannend vind.Gezonde spanning is ook leuk, dat hoort erbij!
zaterdag 12 april 2014 om 21:44
quote:spuit-elf schreef op 12 april 2014 @ 14:10:
[...]
Ik praat er wel over met vriendinnen die het vaak ook wel een beetje herkennen. En ik heb ook een vriendin die juist het tegenovergestelde heeft: ze is heel makkelijk waardoor ze zich soms wel in de nesten werkt, maar ze staat dan ook vrolijk weer op en probeert iets anders. Ik heb respect voor haar positiviteit en zou dat ook wel wat meer willen hebben, maar ik zie dus ook duidelijk de keerzijde bij haar.
Het is wel relativerend om over te praten, maar ik denk er wel over om eens professionele hulp te zoeken. Ik ben er alleen nog niet uit wat het beste bij mij zou passen, en omdat het verder wel goed met me gaat heeft het ook niet echt haast en vind ik het ook wat ver gaan om bv naar de huisarts te gaan.
Ik probeer wel bewust om wat milder voor mezelf te zijn en om mezelf aan te wennen om als ik iets gedaan heb, het dan los te laten. Als het niet goed was hoor ik het wel, en dat is niet direct een ramp. Maar zoals je weet is het vaak makkelijker gezegd dan gedaan Ik las laatst dat Nederlanders te weinig met 'kleine problemen' naar de psycholoog gaan. Studeer je? Werk je? Misschien kun je via je school of werk hulp zoeken. Ik denk dat het echt heel belangrijk is om het bespreekbaar te maken! Ik heb er ook vaak aan gedacht om naar de huisarts te gaan, maar dat schoot er telkens bij in, omdat het toch iets anders is dan een gebroken been. Op het moment dat je eraan denkt zit het je niet in de weg. Waag de stap nu maar, de tijd die je erin investeert zul je dubbel en dwars terugverdienen!
[...]
Ik praat er wel over met vriendinnen die het vaak ook wel een beetje herkennen. En ik heb ook een vriendin die juist het tegenovergestelde heeft: ze is heel makkelijk waardoor ze zich soms wel in de nesten werkt, maar ze staat dan ook vrolijk weer op en probeert iets anders. Ik heb respect voor haar positiviteit en zou dat ook wel wat meer willen hebben, maar ik zie dus ook duidelijk de keerzijde bij haar.
Het is wel relativerend om over te praten, maar ik denk er wel over om eens professionele hulp te zoeken. Ik ben er alleen nog niet uit wat het beste bij mij zou passen, en omdat het verder wel goed met me gaat heeft het ook niet echt haast en vind ik het ook wat ver gaan om bv naar de huisarts te gaan.
Ik probeer wel bewust om wat milder voor mezelf te zijn en om mezelf aan te wennen om als ik iets gedaan heb, het dan los te laten. Als het niet goed was hoor ik het wel, en dat is niet direct een ramp. Maar zoals je weet is het vaak makkelijker gezegd dan gedaan Ik las laatst dat Nederlanders te weinig met 'kleine problemen' naar de psycholoog gaan. Studeer je? Werk je? Misschien kun je via je school of werk hulp zoeken. Ik denk dat het echt heel belangrijk is om het bespreekbaar te maken! Ik heb er ook vaak aan gedacht om naar de huisarts te gaan, maar dat schoot er telkens bij in, omdat het toch iets anders is dan een gebroken been. Op het moment dat je eraan denkt zit het je niet in de weg. Waag de stap nu maar, de tijd die je erin investeert zul je dubbel en dwars terugverdienen!
zondag 13 april 2014 om 22:32
quote:platinablond schreef op 12 april 2014 @ 21:44:
[...]
Ik las laatst dat Nederlanders te weinig met 'kleine problemen' naar de psycholoog gaan. Studeer je? Werk je? Misschien kun je via je school of werk hulp zoeken. Ik denk dat het echt heel belangrijk is om het bespreekbaar te maken! Ik heb er ook vaak aan gedacht om naar de huisarts te gaan, maar dat schoot er telkens bij in, omdat het toch iets anders is dan een gebroken been. Op het moment dat je eraan denkt zit het je niet in de weg. Waag de stap nu maar, de tijd die je erin investeert zul je dubbel en dwars terugverdienen!
Ik werk nu. Tijdens mijn studie had ik alleen last met bv presentaties, maar niet echt bij tentamens enzo. Ik denk omdat je die goed kunt voorbereiden en omdat je daarop concrete feedback krijgt (een cijfer is goed, of niet).
De tip van eefje dat je je moet realiseren dat het een karaktertrek is vind ik een goeie. Het is ook relativerend om te bedenken hoe vaak je hebt lopen malen, en er achteraf niks aan de hand bleek te zijn. Zonde van die energie, eigenlijk.
Ik herken het trouwens ook wel dat juist de spannende dingen ook weer leuk zijn. Misschien is het ook goed om die positieve spanning meer te proberen te benadrukken voor jezelf.
[...]
Ik las laatst dat Nederlanders te weinig met 'kleine problemen' naar de psycholoog gaan. Studeer je? Werk je? Misschien kun je via je school of werk hulp zoeken. Ik denk dat het echt heel belangrijk is om het bespreekbaar te maken! Ik heb er ook vaak aan gedacht om naar de huisarts te gaan, maar dat schoot er telkens bij in, omdat het toch iets anders is dan een gebroken been. Op het moment dat je eraan denkt zit het je niet in de weg. Waag de stap nu maar, de tijd die je erin investeert zul je dubbel en dwars terugverdienen!
Ik werk nu. Tijdens mijn studie had ik alleen last met bv presentaties, maar niet echt bij tentamens enzo. Ik denk omdat je die goed kunt voorbereiden en omdat je daarop concrete feedback krijgt (een cijfer is goed, of niet).
De tip van eefje dat je je moet realiseren dat het een karaktertrek is vind ik een goeie. Het is ook relativerend om te bedenken hoe vaak je hebt lopen malen, en er achteraf niks aan de hand bleek te zijn. Zonde van die energie, eigenlijk.
Ik herken het trouwens ook wel dat juist de spannende dingen ook weer leuk zijn. Misschien is het ook goed om die positieve spanning meer te proberen te benadrukken voor jezelf.
dinsdag 15 april 2014 om 14:42
Hoi dames,
Ook ik herken me in jullie verhalen. Van nature ben ik een positief ingesteld mens, heb 2 leuke kids, leuke vriend, maar zeer perfectionistisch! Soms lastig, maar aan de andere kant zorgt deze eigenschap dat ik mijn werk altijd netjes doe.
Ik begin over 3 weken met een nieuwe baan en het zweet breekt me nu al uit. Ik heb soms zelfs gedachten dat ik denk dat ik alles maar af moet blazen....alles daar opnieuw leren kennen, de mensen daar en dan de functie je nog eigen maken.
Mijn faalangst heeft er zelfs weleens voor gezorgd dat ik expres een baan onder mijn niveau(ben HBO opgeleid) heb gezocht, maar ook daar werd ik niet gelukkig van.
Ook ik herken me in jullie verhalen. Van nature ben ik een positief ingesteld mens, heb 2 leuke kids, leuke vriend, maar zeer perfectionistisch! Soms lastig, maar aan de andere kant zorgt deze eigenschap dat ik mijn werk altijd netjes doe.
Ik begin over 3 weken met een nieuwe baan en het zweet breekt me nu al uit. Ik heb soms zelfs gedachten dat ik denk dat ik alles maar af moet blazen....alles daar opnieuw leren kennen, de mensen daar en dan de functie je nog eigen maken.
Mijn faalangst heeft er zelfs weleens voor gezorgd dat ik expres een baan onder mijn niveau(ben HBO opgeleid) heb gezocht, maar ook daar werd ik niet gelukkig van.
dinsdag 15 april 2014 om 19:16
quote:tammie28 schreef op 15 april 2014 @ 14:42:
Hoi dames,
Ook ik herken me in jullie verhalen. Van nature ben ik een positief ingesteld mens, heb 2 leuke kids, leuke vriend, maar zeer perfectionistisch! Soms lastig, maar aan de andere kant zorgt deze eigenschap dat ik mijn werk altijd netjes doe.
Ik begin over 3 weken met een nieuwe baan en het zweet breekt me nu al uit. Ik heb soms zelfs gedachten dat ik denk dat ik alles maar af moet blazen....alles daar opnieuw leren kennen, de mensen daar en dan de functie je nog eigen maken.
Mijn faalangst heeft er zelfs weleens voor gezorgd dat ik expres een baan onder mijn niveau(ben HBO opgeleid) heb gezocht, maar ook daar werd ik niet gelukkig van.Zeker niet afblazen! Waar ben je precies bang voor? Wellicht kunnen we je helpen!
Hoi dames,
Ook ik herken me in jullie verhalen. Van nature ben ik een positief ingesteld mens, heb 2 leuke kids, leuke vriend, maar zeer perfectionistisch! Soms lastig, maar aan de andere kant zorgt deze eigenschap dat ik mijn werk altijd netjes doe.
Ik begin over 3 weken met een nieuwe baan en het zweet breekt me nu al uit. Ik heb soms zelfs gedachten dat ik denk dat ik alles maar af moet blazen....alles daar opnieuw leren kennen, de mensen daar en dan de functie je nog eigen maken.
Mijn faalangst heeft er zelfs weleens voor gezorgd dat ik expres een baan onder mijn niveau(ben HBO opgeleid) heb gezocht, maar ook daar werd ik niet gelukkig van.Zeker niet afblazen! Waar ben je precies bang voor? Wellicht kunnen we je helpen!
dinsdag 15 april 2014 om 20:22
Platinablond, tsja waar ik precies bang voor ben??
In mijn vorige baan waar ik het heel erg naar mijn zin had(maar waar vanwege reorganisatie mijn contract zeer ws niet verlengd zou worden) wist iedereen wat men aan mij had zeg maar. Ze wisten dat ik netjes werkte, talentvol was, analytisch, coördinerend etc..
Nu moet ik bovenstaande allemaal opnieuw waarmaken, tenminste zo ervaar ik dat. Het is een heel andere functie. En ik ben bang dat ze mij niet goed genoeg vinden zeg maar...raar of niet?
In mijn vorige baan waar ik het heel erg naar mijn zin had(maar waar vanwege reorganisatie mijn contract zeer ws niet verlengd zou worden) wist iedereen wat men aan mij had zeg maar. Ze wisten dat ik netjes werkte, talentvol was, analytisch, coördinerend etc..
Nu moet ik bovenstaande allemaal opnieuw waarmaken, tenminste zo ervaar ik dat. Het is een heel andere functie. En ik ben bang dat ze mij niet goed genoeg vinden zeg maar...raar of niet?