Psyche
alle pijlers
Gebroken
maandag 17 oktober 2011 om 15:30
Ik lees hier al heel lang mee en heb besloten me aan te melden.
Ik wil mijn verhaal kwijt en kan dat nergens anders.
Al mijn hele leven is het strijd, heb ik negatieve gevoelens en word ik niet begrepen. Ik heb meerdere keren hulp gehad.
Ik ben getrouwd, kreeg 2 kinderen en ben weer gescheiden.
Daarna heb ik weer hulp gehad, het ging eindelijk beter met me.
Totdat hij het een paar maanden geleden ineens uitmaakte. Ik had zo hard gevochten, voor mezelf, voor de kinderen, voor hem. Ineens viel alles weg. Ik ging door, was vastbesloten om hier sterk uit te komen.
Maar het leek alsof ik op een ijshelling terecht gekomen was.
Ik kan niet meer slapen, eten of drinken.
Alles wat ik voor mezelf had opgebouwd was weer weg.
Ik kan niet meer, ben compleet vastgelopen.
Elke keer als ik ga slapen hoop ik nooit meer wakker te worden. Ik kan niet meer vechten.
De enige reden dat ik nog leef, is dat ik de kinderen heb. Maar ik kan ze niks meer geven. Ik ben zo moe, eindeloos moe.
Ik heb nieuwe mensen leren kennen, ze willen me helpen, ben al op gesprek geweest bij een psych. Ik moet nadenken over opname. Maar ik ben zo moe, ik wil niet meer vechten, ik geloof er niet meer in dat ik hier uit kan komen. Heb het al zo vaak geprobeerd, ben steeds bedrogen uit gekomen. Ik kan het echt niet meer.
Ik wil alleen nog maar rust..
Ik wil mijn verhaal kwijt en kan dat nergens anders.
Al mijn hele leven is het strijd, heb ik negatieve gevoelens en word ik niet begrepen. Ik heb meerdere keren hulp gehad.
Ik ben getrouwd, kreeg 2 kinderen en ben weer gescheiden.
Daarna heb ik weer hulp gehad, het ging eindelijk beter met me.
Totdat hij het een paar maanden geleden ineens uitmaakte. Ik had zo hard gevochten, voor mezelf, voor de kinderen, voor hem. Ineens viel alles weg. Ik ging door, was vastbesloten om hier sterk uit te komen.
Maar het leek alsof ik op een ijshelling terecht gekomen was.
Ik kan niet meer slapen, eten of drinken.
Alles wat ik voor mezelf had opgebouwd was weer weg.
Ik kan niet meer, ben compleet vastgelopen.
Elke keer als ik ga slapen hoop ik nooit meer wakker te worden. Ik kan niet meer vechten.
De enige reden dat ik nog leef, is dat ik de kinderen heb. Maar ik kan ze niks meer geven. Ik ben zo moe, eindeloos moe.
Ik heb nieuwe mensen leren kennen, ze willen me helpen, ben al op gesprek geweest bij een psych. Ik moet nadenken over opname. Maar ik ben zo moe, ik wil niet meer vechten, ik geloof er niet meer in dat ik hier uit kan komen. Heb het al zo vaak geprobeerd, ben steeds bedrogen uit gekomen. Ik kan het echt niet meer.
Ik wil alleen nog maar rust..
vrijdag 21 oktober 2011 om 10:32
quote:valentinamaria schreef op 21 oktober 2011 @ 10:30:
je moet ook beseffen dat je hierbij niet veel van anderen moet verwachten. ze kunnen je een handreiking geven, maar dit zit in jezelf.
ik denk dat mijn man ook verwacht had dat het beter zou gaan, als hij met mij getrouwd was, als hij kinderen had, als hij steeds een betere baan kreeg, als, als....
maar zo werkt het niet, niemand heeft de tools om jou te genezen.Dit besef ik me ook heel goed. Ik ben alleen zo bang dat het niet uit mezelf weg kan. Dat wat ik ook probeer, het er toch wel blijft zitten. En dat het dus een eindeloos gevecht blijft.
je moet ook beseffen dat je hierbij niet veel van anderen moet verwachten. ze kunnen je een handreiking geven, maar dit zit in jezelf.
ik denk dat mijn man ook verwacht had dat het beter zou gaan, als hij met mij getrouwd was, als hij kinderen had, als hij steeds een betere baan kreeg, als, als....
maar zo werkt het niet, niemand heeft de tools om jou te genezen.Dit besef ik me ook heel goed. Ik ben alleen zo bang dat het niet uit mezelf weg kan. Dat wat ik ook probeer, het er toch wel blijft zitten. En dat het dus een eindeloos gevecht blijft.
vrijdag 21 oktober 2011 om 10:38
als ik heel eerlijk ben denk ik niet dat je ooit van dat gevecht af komt. mijn man zei altijd;,,ik hoef niet oud te worden, ik heb genoeg gevochten,,.
je moet ermee leren omgaan, je moet je echt laten opnemen en het afmaken. hoe moeilijk het ook gaat worden.
en iedereen heeft wel problemen, zelf ben ik geestelijk ook wat raar, maar ik accepteer mezelf compleet, ik vind mezelf heel leuk.
en dat is wat jij mist, jij hebt geen basis.
als je zou leren jezelf te accepteren en denken;,, dit ben ik, als je me niet leuk vindt heb je pech, ik ben zoals ik ben,, zou je al een heel eind op weg zijn.
maar ik heb gemerkt dat dat voor sommige mensen bijna onmogelijk is.
je moet ermee leren omgaan, je moet je echt laten opnemen en het afmaken. hoe moeilijk het ook gaat worden.
en iedereen heeft wel problemen, zelf ben ik geestelijk ook wat raar, maar ik accepteer mezelf compleet, ik vind mezelf heel leuk.
en dat is wat jij mist, jij hebt geen basis.
als je zou leren jezelf te accepteren en denken;,, dit ben ik, als je me niet leuk vindt heb je pech, ik ben zoals ik ben,, zou je al een heel eind op weg zijn.
maar ik heb gemerkt dat dat voor sommige mensen bijna onmogelijk is.
wij slapen nooit.
vrijdag 21 oktober 2011 om 11:00
Dank je wel voor je reactie.
Het voelt alsof je me begrijpt.
Ik ga me op laten nemen, ik ga het proberen te redden.
Maar ik ben zo bang om mezelf weer teleur te stellen.
Voor de kinderen zal ik mijn uiterste best doen en ik hoop ermee om te leren gaan.
Want wat jouw man zei, komt me zo bekend voor.
Maakt wel gelijk dat ik me daardoor een slechte moeder voel.
Hoe kun je als moeder nou niet meer willen leven, hoe kan het nou dat de kinderen niet belangrijk genoeg zijn.
Maar dat zijn ze wel, echt wel, maar ik ben zo moe van het vechten.
Het voelt alsof je me begrijpt.
Ik ga me op laten nemen, ik ga het proberen te redden.
Maar ik ben zo bang om mezelf weer teleur te stellen.
Voor de kinderen zal ik mijn uiterste best doen en ik hoop ermee om te leren gaan.
Want wat jouw man zei, komt me zo bekend voor.
Maakt wel gelijk dat ik me daardoor een slechte moeder voel.
Hoe kun je als moeder nou niet meer willen leven, hoe kan het nou dat de kinderen niet belangrijk genoeg zijn.
Maar dat zijn ze wel, echt wel, maar ik ben zo moe van het vechten.
vrijdag 21 oktober 2011 om 11:04
ik snap je ergens wel, ik begrijp je ergens wel, laten we zeggen dat ik me in je in kan leven. tot op bepaalde hoogte.
als je opgenomen wordt zul je veel meer mensen tegenkomen die net zo zijn als jij.
voor zover ik gehoord heb is dat erg confronterend, ren er niet voor weg.
ik begrijp mijn man, ik kan niet begrijpen dat hij niet kon blijven leven voor de kinderen. ergens begrijp ik dat ook weer wel, heel ingewikkeld, maar simpel uitleggen kan ik dat niet.
als je opgenomen wordt zul je veel meer mensen tegenkomen die net zo zijn als jij.
voor zover ik gehoord heb is dat erg confronterend, ren er niet voor weg.
ik begrijp mijn man, ik kan niet begrijpen dat hij niet kon blijven leven voor de kinderen. ergens begrijp ik dat ook weer wel, heel ingewikkeld, maar simpel uitleggen kan ik dat niet.
wij slapen nooit.
vrijdag 21 oktober 2011 om 11:06
quote:valentinamaria schreef op 21 oktober 2011 @ 11:04:
ik snap je ergens wel, ik begrijp je ergens wel, laten we zeggen dat ik me in je in kan leven. tot op bepaalde hoogte.
als je opgenomen wordt zul je veel meer mensen tegenkomen die net zo zijn als jij.
voor zover ik gehoord heb is dat erg confronterend, ren er niet voor weg.
ik begrijp mijn man, ik kan niet begrijpen dat hij niet kon blijven leven voor de kinderen. ergens begrijp ik dat ook weer wel, heel ingewikkeld, maar simpel uitleggen kan ik dat niet.En dat is hoe ik het ook voel.
ik snap je ergens wel, ik begrijp je ergens wel, laten we zeggen dat ik me in je in kan leven. tot op bepaalde hoogte.
als je opgenomen wordt zul je veel meer mensen tegenkomen die net zo zijn als jij.
voor zover ik gehoord heb is dat erg confronterend, ren er niet voor weg.
ik begrijp mijn man, ik kan niet begrijpen dat hij niet kon blijven leven voor de kinderen. ergens begrijp ik dat ook weer wel, heel ingewikkeld, maar simpel uitleggen kan ik dat niet.En dat is hoe ik het ook voel.
vrijdag 21 oktober 2011 om 11:10
maar dat begrip is er pas gekomen na de dood van mijn man.
die had nogal de neiging alles te bagatelliseren, en ik had hem ook nooit kunnen begrijpen.
ik had zijn leven ook niet beter kunnen maken. dan had ik misschien constant bij hem moeten zijn, maar voor dit soort dingen kan je echt niet bij een naaste terecht.
die had nogal de neiging alles te bagatelliseren, en ik had hem ook nooit kunnen begrijpen.
ik had zijn leven ook niet beter kunnen maken. dan had ik misschien constant bij hem moeten zijn, maar voor dit soort dingen kan je echt niet bij een naaste terecht.
wij slapen nooit.
vrijdag 21 oktober 2011 om 11:15
je bent geen slechte moeder, je kinderen houden van je, dan ben je een goeie moeder.
ik maak ook fouten, dat doet ieder mens, en dat mag ook.
t is eigenlijk een kwestie van de duisternis in jezelf in evenwicht te brengen.
in balans zien te komen, jij bent leeg, probeer jezelf op te bouwen.
ik maak ook fouten, dat doet ieder mens, en dat mag ook.
t is eigenlijk een kwestie van de duisternis in jezelf in evenwicht te brengen.
in balans zien te komen, jij bent leeg, probeer jezelf op te bouwen.
wij slapen nooit.
vrijdag 21 oktober 2011 om 11:16
Taleja,
sommige mensen zijn er vasbaarder voor als andere,
(negatieve gevoelens negatieve gedachten hebben meer inpact dan de goede dingen)
Ik ben zelf mijn vader een aantal jaar geleden verloren die besloot zelf op 50jarige leeftijd dat het het niet waard was om te leven
(dit heeft hij zonder brief zonde signaal zonder iets gedaan)
zelf was ik al getrouwen en hadden net 3-4 maanden ons 1e kindje. Mijn moedere en broertje woonde thuis
Ik begrijp gedeeltelijk je gevoelens zelf heb ik 2-3 maal per jaar een depresieve periode (soms heftig soms gaat i zo voorbij)
Ik heb gelukkig nog nooit gehad dat ik me zo erg voelde als je omschrijf.
Maar geluk doe je zelf creeeren met mensen dingen om je heel doe leuke dingen zoek hobbie sen werk aan jezelf
als je moe ben zorg dat je energie krijg (soms moet je ook echt letterlijk bijna neervallen om weer fysieke conditie op te bouwen, en zowel geest als lichaam kunnen elkaar helpen en ondersteunen.
goede conditie maakt fysieke dingen (huidhouden boodschappend oen e.d. ) veel makkelijker dit voelt niet meer als een gevecht.
Ik wens je veel sterkte toe en er zijn nog zoveel dignen die wel mooi zijn en de moeite waard zijn?
heb je geen dromen dingen die je nog zou willen verwezelijken?
sommige mensen zijn er vasbaarder voor als andere,
(negatieve gevoelens negatieve gedachten hebben meer inpact dan de goede dingen)
Ik ben zelf mijn vader een aantal jaar geleden verloren die besloot zelf op 50jarige leeftijd dat het het niet waard was om te leven
(dit heeft hij zonder brief zonde signaal zonder iets gedaan)
zelf was ik al getrouwen en hadden net 3-4 maanden ons 1e kindje. Mijn moedere en broertje woonde thuis
Ik begrijp gedeeltelijk je gevoelens zelf heb ik 2-3 maal per jaar een depresieve periode (soms heftig soms gaat i zo voorbij)
Ik heb gelukkig nog nooit gehad dat ik me zo erg voelde als je omschrijf.
Maar geluk doe je zelf creeeren met mensen dingen om je heel doe leuke dingen zoek hobbie sen werk aan jezelf
als je moe ben zorg dat je energie krijg (soms moet je ook echt letterlijk bijna neervallen om weer fysieke conditie op te bouwen, en zowel geest als lichaam kunnen elkaar helpen en ondersteunen.
goede conditie maakt fysieke dingen (huidhouden boodschappend oen e.d. ) veel makkelijker dit voelt niet meer als een gevecht.
Ik wens je veel sterkte toe en er zijn nog zoveel dignen die wel mooi zijn en de moeite waard zijn?
heb je geen dromen dingen die je nog zou willen verwezelijken?
vrijdag 21 oktober 2011 om 11:17
vrijdag 21 oktober 2011 om 11:33
quote:jur606 schreef op 21 oktober 2011 @ 11:16:
Ik wens je veel sterkte toe en er zijn nog zoveel dignen die wel mooi zijn en de moeite waard zijn?
heb je geen dromen dingen die je nog zou willen verwezelijken?
Fysiek ben ik niet moe. Het is echt geestelijk. Ben zo uitgeput.
Dromen heb ik idd niet.
Ik wens je veel sterkte toe en er zijn nog zoveel dignen die wel mooi zijn en de moeite waard zijn?
heb je geen dromen dingen die je nog zou willen verwezelijken?
Fysiek ben ik niet moe. Het is echt geestelijk. Ben zo uitgeput.
Dromen heb ik idd niet.
vrijdag 21 oktober 2011 om 13:14
Heb je dat gedicht zelf geschreven, Taleja. Ik zit hier met tranen in mijn ogen. Het maakt ze zo verdrietig maar ook zo boos dat een kind zich zo moet voelen. Alsof je dood bent van binnen. Alsof je er niet mag zijn. Een kleuter!
Welke rol speelden je ouders hierin? Voelde je je door hen wel geaccepteerd?
Dat je je geen goede moeder voelt, heeft waarschijnlijk te maken met je geestelijke toestand. Je kan eigenlijk niets meer positief inzien. Maar meid, je bent er nog Elke dag zien jouw jongens je, kunnen ze je knuffelen en ben jij hun anker, hun steunpilaar. Jij hebt het gevoel dat je dat helemaal niet kan zijn, maar dat is niet eens een vraag. Je bent het al. Elke dag. Elke dag dat je jezelf uit bed sleurt en weer ziet hoe je de dag doorkomt. En niet alleen dat, maar ook reageert op je jongens, ze knuffelt en ze vertelt dat je van ze houdt. Dat is al heel veel!
En hier op dit topic durf je je toch bloot te geven, durf je jezelf te laten zien in al je zwakheden - en kracht, ook al zie je die zelf niet zo. En niemand lacht je uit, niemand vindt je raar of vies. Iedereen neemt je serieus en leeft met je mee. Er zijn mensen die je willen steunen.
Geloof nu ook eens dat je dat waard bent, Taleja
Welke rol speelden je ouders hierin? Voelde je je door hen wel geaccepteerd?
Dat je je geen goede moeder voelt, heeft waarschijnlijk te maken met je geestelijke toestand. Je kan eigenlijk niets meer positief inzien. Maar meid, je bent er nog Elke dag zien jouw jongens je, kunnen ze je knuffelen en ben jij hun anker, hun steunpilaar. Jij hebt het gevoel dat je dat helemaal niet kan zijn, maar dat is niet eens een vraag. Je bent het al. Elke dag. Elke dag dat je jezelf uit bed sleurt en weer ziet hoe je de dag doorkomt. En niet alleen dat, maar ook reageert op je jongens, ze knuffelt en ze vertelt dat je van ze houdt. Dat is al heel veel!
En hier op dit topic durf je je toch bloot te geven, durf je jezelf te laten zien in al je zwakheden - en kracht, ook al zie je die zelf niet zo. En niemand lacht je uit, niemand vindt je raar of vies. Iedereen neemt je serieus en leeft met je mee. Er zijn mensen die je willen steunen.
Geloof nu ook eens dat je dat waard bent, Taleja
Ga in therapie!
vrijdag 21 oktober 2011 om 19:22
quote:dubiootje schreef op 21 oktober 2011 @ 13:14:
Heb je dat gedicht zelf geschreven, Taleja. Ik zit hier met tranen in mijn ogen. Het maakt ze zo verdrietig maar ook zo boos dat een kind zich zo moet voelen. Alsof je dood bent van binnen. Alsof je er niet mag zijn. Een kleuter!
Welke rol speelden je ouders hierin? Voelde je je door hen wel geaccepteerd?
Het gedicht heb ik zelf geschreven. Het kwam in me op tijdens het typen. Ik wilde vertellen hoe ik me voel en dit is wat er uit kwam.
Ik voelde me thuis niet begrepen. Ook daar deed ik alsof het allemaal wel goed ging. Mijn ouders konden hun emoties slecht uiten. Ze hebben mijn signalen niet opgepakt.
Tot op de dag van vandaag weet ik niet of ze geweten hebben hoe het voor mij op school was.
Heb je dat gedicht zelf geschreven, Taleja. Ik zit hier met tranen in mijn ogen. Het maakt ze zo verdrietig maar ook zo boos dat een kind zich zo moet voelen. Alsof je dood bent van binnen. Alsof je er niet mag zijn. Een kleuter!
Welke rol speelden je ouders hierin? Voelde je je door hen wel geaccepteerd?
Het gedicht heb ik zelf geschreven. Het kwam in me op tijdens het typen. Ik wilde vertellen hoe ik me voel en dit is wat er uit kwam.
Ik voelde me thuis niet begrepen. Ook daar deed ik alsof het allemaal wel goed ging. Mijn ouders konden hun emoties slecht uiten. Ze hebben mijn signalen niet opgepakt.
Tot op de dag van vandaag weet ik niet of ze geweten hebben hoe het voor mij op school was.
vrijdag 21 oktober 2011 om 19:24
Vandaag het tweede gesprek gehad. Ze heeft me doorverwezen voor opname. Was wel even schrikken dat ze me op de 'zwaardere' afdeling wil hebben.
Thuisgekomen zag ik alleen wel dat daar de kinderen niet mee naartoe kunnen. Dus heb ik maar weer gebeld.
Nu moet ik weer wachten tot dinsdag, dan pas kan ze me terugbellen.
Thuisgekomen zag ik alleen wel dat daar de kinderen niet mee naartoe kunnen. Dus heb ik maar weer gebeld.
Nu moet ik weer wachten tot dinsdag, dan pas kan ze me terugbellen.
zaterdag 22 oktober 2011 om 23:43
Goed dat je weer een stap hebt genomen. Hopelijk kun je iets regelen voor je kinderen. Beter gezegd: het moet. Moet je de hele tijd op die zware afdeling blijven of kun je misschien na een tijdje toch je kinderen bij je krijgen?
Neem dat gedicht alsjeblieft mee. Het zegt zo veel. Zou je het aandurven het aan je ouders te laten lezen?
Nogmaals chapeau dat je hier je gevoelens zo durft te laten zien. Nu nog aan de mensen die je het naast staan
Neem dat gedicht alsjeblieft mee. Het zegt zo veel. Zou je het aandurven het aan je ouders te laten lezen?
Nogmaals chapeau dat je hier je gevoelens zo durft te laten zien. Nu nog aan de mensen die je het naast staan
Ga in therapie!
donderdag 27 oktober 2011 om 16:02
Het leek even wat beter te gaan.
Ik probeer sociale contacten te onderhouden en met de kinderen weg te gaan.
Maar ik word er zo moe van, zo eindeloos moe.
Ik probeer leuk en gezellig te zijn, te lachen en interesse te tonen in anderen.
Maar na een middag bij een ander stort ik thuis compleet in.
Aan de oppervlakte gaat het nu wel iets beter met me, maar diep van binnen woelt alles door.
Ik probeer sociale contacten te onderhouden en met de kinderen weg te gaan.
Maar ik word er zo moe van, zo eindeloos moe.
Ik probeer leuk en gezellig te zijn, te lachen en interesse te tonen in anderen.
Maar na een middag bij een ander stort ik thuis compleet in.
Aan de oppervlakte gaat het nu wel iets beter met me, maar diep van binnen woelt alles door.
vrijdag 28 oktober 2011 om 12:00
gewoon toegeven aan die vermoeidheid.
ik heb weleens mensen de deur uitgezet omdat ik hun gepraat niet meer aankon.
bij mij heeft dat zeker 1,5 jaar geduurd, en nu heb ik er nog weleens last van.
laatst moest ik nog van iemand aanhoren dat ik eindelijk weer eens ,,normaal,, was, was een kennis trouwens, die graag over zichzelf praat. de meeste mensen kunnen zich echt niet in je inleven, ze begrijpen gewoon niet hoe het is.
heel langzaam komt het wel een beetje weer terug, maar ik heb nog steeds periodes dat ik geen zin heb in mensen, veel te druk voor mijn arme hoofd. en dan al die onzinnige dingen die je aan moet horen.
ik heb weleens mensen de deur uitgezet omdat ik hun gepraat niet meer aankon.
bij mij heeft dat zeker 1,5 jaar geduurd, en nu heb ik er nog weleens last van.
laatst moest ik nog van iemand aanhoren dat ik eindelijk weer eens ,,normaal,, was, was een kennis trouwens, die graag over zichzelf praat. de meeste mensen kunnen zich echt niet in je inleven, ze begrijpen gewoon niet hoe het is.
heel langzaam komt het wel een beetje weer terug, maar ik heb nog steeds periodes dat ik geen zin heb in mensen, veel te druk voor mijn arme hoofd. en dan al die onzinnige dingen die je aan moet horen.
wij slapen nooit.
vrijdag 28 oktober 2011 om 13:00
Voor de opname zijn ze aan het uitzoeken of het in mijn specifieke geval mogelijk is de kinderen toch mee te nemen naar de zwaardere afdeling. Ze kijken daarbij ook naar wat voor mensen er nu zitten.
Anders word het een opname op de lichtere afdeling. Het word iig geen opname zonder kinderen.
Eten gaat de laatste tijd wel goed.
Dat scheelt wel iets.
Anders word het een opname op de lichtere afdeling. Het word iig geen opname zonder kinderen.
Eten gaat de laatste tijd wel goed.
Dat scheelt wel iets.
vrijdag 28 oktober 2011 om 15:54
Pff, ik werd net gebeld over die opname.
Het is op de afdeling idd niet mogelijk met kinderen te komen en het is nog niet duidelijk of de lichtere afdeling me genoeg kan bieden.
Het advies is om gewoon op intake te gaan en dan daar alle vragen neer te leggen en samen te kijken of ze een plek voor me hebben daar. Anders word het misschien toch ambulant en dat zie ik helemaal niet zitten. Maar zonder kinderen opgenomen worden is voor mij ook geen optie..
*en de betrekkelijke rust die ik in mijn hoofd gevonden had is gelijk weer weg*
Het is op de afdeling idd niet mogelijk met kinderen te komen en het is nog niet duidelijk of de lichtere afdeling me genoeg kan bieden.
Het advies is om gewoon op intake te gaan en dan daar alle vragen neer te leggen en samen te kijken of ze een plek voor me hebben daar. Anders word het misschien toch ambulant en dat zie ik helemaal niet zitten. Maar zonder kinderen opgenomen worden is voor mij ook geen optie..
*en de betrekkelijke rust die ik in mijn hoofd gevonden had is gelijk weer weg*
maandag 31 oktober 2011 om 19:36
quote:valentinamaria schreef op 31 oktober 2011 @ 09:29:
hoe gaat het nu met je, taleja?
Leuk dat je aan me denkt.
Het is een hele rare week geweest, aan de ene kant ging het vrij goed. Aan de andere kant voelt het elke keer weer of ik aan een dik zwaar elastiek vast zit, dat me weer terug trekt.
Soms is mijn hoofd wat leger, ineens kan het weer chaos zijn.
Alsof er een sluipmoordenaar in zit, die af en toe hele heftige gedachten mijn hoofd in stuurt.
Ik ben heel moe, het is heel vervelend om zo onvoorspelbaar te zijn.
Ik kan niet goed uitleggen wat ik bedoel, moeilijk om de woorden te vinden
hoe gaat het nu met je, taleja?
Leuk dat je aan me denkt.
Het is een hele rare week geweest, aan de ene kant ging het vrij goed. Aan de andere kant voelt het elke keer weer of ik aan een dik zwaar elastiek vast zit, dat me weer terug trekt.
Soms is mijn hoofd wat leger, ineens kan het weer chaos zijn.
Alsof er een sluipmoordenaar in zit, die af en toe hele heftige gedachten mijn hoofd in stuurt.
Ik ben heel moe, het is heel vervelend om zo onvoorspelbaar te zijn.
Ik kan niet goed uitleggen wat ik bedoel, moeilijk om de woorden te vinden
