Helemaal vast met mezelf

Ik zit helemaal vast.

In februari kreeg ik mijn eerste vriendje. Ik vond het fantastisch, na drie maanden probeerden we seks te hebben, dit was onveilig gedaan en ik heb me daar lang gestresst over gevoeld (ik ben niet zwanger, maar was er wel bang voor). Ik denk dat ik me daar meer druk om maakte dan iemand anders zou doen. Mijn (ex-)vriendje heeft OCS. Toen ik vertelde dat ik bijna de hele tijd dacht dat ik zwanger was, zei hij dat dat wel heel erg leek op het denkpatroon dat hij soms heeft.

Ik had er toen niet zoveel mee gedaan, vond het wel fijn dat er een verklaring was.

na een paar bezoekjes aan de huisarts vond de huisarts het genoeg en regelde een afspraak bij de psycholoog. Hij vond dit geen normaal gedrag. Ik praatte met mijn vriend vaak over dat OCS-gedoe, of ik dat ook had. Ik begon op internet te lezen en herkende inderdaad veel. Maar het was bij mij puur het zorgen maken, geen cumpulsieve handelingen.

Na verloop van tijd begon ik te twijfelen aan mijn relatie en heb dit ook tegen mijn vriend toen gezegd. Hij zei dat dit ook met het OCS te maken kon hebben. Ik geloofde dat. Tot 4 weken geleden. Ik heb gezegd dat ik het even helemaal niet meer wist en we namen een time-out. Drie dagen geleden heb ik het ''helemaal'' uitgemaakt.

Maar nu zijn er nog meer gedachten bijgekomen. Ik weet niet meer wie ik ben, wat ik moet doen, voel me niet gelukkig meer, nergens zin in, ik ben in een zwart gat gevallen.

Ik vraag me nu af of dat te maken heeft met OCS (als ik dat al heb, ik denk het niet) of dat het uit is met mijn vriend.



Mijn moeder zegt dat dit normaal is als je het uitmaakt, dat je je leeg voelt en niet weet wat je met jezelf aan moet. Maar ik denk er cónstant aan. Als ik niet heel geconcentreerd met school bezig ben, denk ik eraan. Het maakt me gek, helemaal gek.

Heeft dit echt met tijd geven te maken? Ik heb namelijk het gevoel alsof ik geen tijd ''heb''. Alsof ik het NU moet oplossen.



Stiekem ben ik ook heel boos op mijn ex-vriend. Hij heeft me laten geloven dat er iets geestelijk mis met mij is en nu kom ik daar niet overheen. De psycholoog weet het niet zeker, maar ik wil niet al die onderzoeken en vragenlijsten invullen, ik wil geholpen worden.



Hoe kom ik hier bovenop?

Ik weet ook dat het een absurd idee is, maar ik zit wel met dezelfde gedachtes de hele tijd. En daar wil ik vanaf, maar ik weet niet hoe.

Omdat dat tweedelijns is,. Dan moet ik per se een diagnose hebben en ik wil niet dat er meteen zo'n stempel op me wordt gedrukt als dat niet nodig is. Ik ga het nu eerst eerstelijns proberen.

Ik heb al twee gesprekken gehad met twee verschillende psychologen en zij wisten het ook niet zeker. Soms wel, soms niet. Misschien wordt het eerstelijns ook wel opgelost, dan vind ik dat ook goed.