Psyche
alle pijlers
Herinneringen
donderdag 22 september 2011 om 19:39
Wie herkent dit? Ik kan niet genieten van mooie herinneringen maar ik wordt er juist verdrietig van. Een voorbeeldje: pas geleden ben ik een weekendje weg geweest. Het was een geweldig weekend waarvan ik echt met volle teugen heb genoten. Maar in plaats van met plezier terug te kijken op een geslaagd weekend wordt ik verdrietig als ik er aan terugdenk. Verdrietig omdat het voorbij is. En dat heb ik ook vaak met andere dingen. Nooit kan ik eens met plezier terugdenken aan leuke dingen. Wie heeft dit ook en hoe ga je er mee om?
donderdag 22 september 2011 om 20:12
Ik moet even denken aan toen ik een kind was. (niet verkeerd bedoeld van mijn kant). Ik had ook een beetje dat probleem en ik noemde het dan heimwee naar vroeger/ iets wat zich al had afgespeeld. Je had toen in het tijdschrift Tina, zo'n problemen rubriek, Ojee wat nu?! En daar had ik mijn probleem naar toe gestuurd. Het advies was toen: hou een dagboek bij, dan kun je het nog eens teruglezen.
Ik heb er trouwens nooit meer last van. Want dingen komen en gaan. Er komen dus ook weer nieuwe leuke, mooie momenten.
Ik heb er trouwens nooit meer last van. Want dingen komen en gaan. Er komen dus ook weer nieuwe leuke, mooie momenten.
donderdag 22 september 2011 om 20:22
Ik heb dat ook. Ik denk/vrees ook dat ik later als ik een oud vrouwtje ben, weemoedig en treurig ben omdat mijn gloriedagen voorbij zijn. Terwijl je daar dan juist dankbaar voor kan zijn, maar ik denk dus dat ik ook verval in een rotgevoel.
Ik weet het ook niet zo goed, wat mij wel helpt is weer leuke dingen in het vooruitzicht.
Ik weet het ook niet zo goed, wat mij wel helpt is weer leuke dingen in het vooruitzicht.
donderdag 22 september 2011 om 20:36
Ja herken het wel (niet altijd maar wel meer nu ik ouder ben; midlife crisis ofzo )
- heimwee naar toen alles nog moest gaan gebeuren; studeren, trouwen, kids)
- treuren om alles wat is geweest en nooit meer komt (zelfde rijtje)
- balen dat er wrsch minder jaren voor mij liggen dan achter mij (ik ben 46).
Komt misschien ook omdat ik geen goed voorbeeld heb van "ouder" worden; ouders overleden in hun 50's).
Maar ik sla mij zelf er flink mee om mijn oren en mijn man doet dit nog harder (mentaal he, niet fysiek ) als hij merkt dat ik dit doe.
- heimwee naar toen alles nog moest gaan gebeuren; studeren, trouwen, kids)
- treuren om alles wat is geweest en nooit meer komt (zelfde rijtje)
- balen dat er wrsch minder jaren voor mij liggen dan achter mij (ik ben 46).
Komt misschien ook omdat ik geen goed voorbeeld heb van "ouder" worden; ouders overleden in hun 50's).
Maar ik sla mij zelf er flink mee om mijn oren en mijn man doet dit nog harder (mentaal he, niet fysiek ) als hij merkt dat ik dit doe.
Optimist tot in de kist!
donderdag 22 september 2011 om 21:18
@ Olifantjeinhetbos, dat kan ik me voorstellen, dat je baalt omdat de jaren die nog moeten komen misschien minder kunnen zijn.
Daarom lijkt het me ook echt niet leuk om 80 te zijn. Zou je dan alleen nog maar teren op wat is geweest omdat er niks meer komt?
Ik kan mezelf wel erg "oppeppen" aan het feit dat ik toen dacht dat dat de leukste tijd was, bijv. toen ik 21 was. Dat ik toen dacht dat dat de ideale leeftijd was en dat het niet leuker kon. Nu ben ik bijna 33 en ik vind dit de leukste leeftijd.
En ik hoop dat ik dat over tien jaar ook weer denk, dat ik dan weer geen 33 zou willen zijn.
Daarom lijkt het me ook echt niet leuk om 80 te zijn. Zou je dan alleen nog maar teren op wat is geweest omdat er niks meer komt?
Ik kan mezelf wel erg "oppeppen" aan het feit dat ik toen dacht dat dat de leukste tijd was, bijv. toen ik 21 was. Dat ik toen dacht dat dat de ideale leeftijd was en dat het niet leuker kon. Nu ben ik bijna 33 en ik vind dit de leukste leeftijd.
En ik hoop dat ik dat over tien jaar ook weer denk, dat ik dan weer geen 33 zou willen zijn.
vrijdag 23 september 2011 om 19:34
Sorry, even druk geweest....
Toen ik 222 was dacht ik dit is de mooiste leeftijd, toen ontmoette ik mijn man (volgend jaar zijn we 25 jr getrouwd) en ik was zooo enorm happy, mooier kon het toch niet? Toen kwamen de kids, en dacht ik leuker kan het niet worden. Ze waren zo gezellig klein, heerlijk dat getut, ik had geen idee hoe leuk het nog kon worden. Maar elke nieuwe fase was toch nog weer leuk(er). Nu is het hier een heksenketel, een hele gezellige met drie studerende kids en een highscholer. Het is een 24 uur in en uitloophuis. Supergezellig. Maar wat nu, wat komt hierna?
Ik heb een hele leuke ondernemende en avontuurlijke man en ben zelf ook niet zonder plannetjes en gekke ideeen. Dus er zal heus nog een boel leuks komen. Maar het idee van aftellen, dat vind ik maar niks.
Toen ik 222 was dacht ik dit is de mooiste leeftijd, toen ontmoette ik mijn man (volgend jaar zijn we 25 jr getrouwd) en ik was zooo enorm happy, mooier kon het toch niet? Toen kwamen de kids, en dacht ik leuker kan het niet worden. Ze waren zo gezellig klein, heerlijk dat getut, ik had geen idee hoe leuk het nog kon worden. Maar elke nieuwe fase was toch nog weer leuk(er). Nu is het hier een heksenketel, een hele gezellige met drie studerende kids en een highscholer. Het is een 24 uur in en uitloophuis. Supergezellig. Maar wat nu, wat komt hierna?
Ik heb een hele leuke ondernemende en avontuurlijke man en ben zelf ook niet zonder plannetjes en gekke ideeen. Dus er zal heus nog een boel leuks komen. Maar het idee van aftellen, dat vind ik maar niks.
Optimist tot in de kist!
