Psyche
alle pijlers
Hier mag alles zijn en weer verdwijnen - 6
zondag 7 december 2025 om 21:49
Een gedeelde plek om verder te kunnen schrijven en ook weer te kunnen wissen. Voel je welkom in dit topic: Hier delen we zielenroerselen die je IRL niet op tafel gooit.
In de eerdere edities werd duidelijk dat de zwaarste thema's respectvol en empathisch besproken kunnen worden. Een oproep aan iedere schrijver om daar aan mee te werken.
Wissen mag altijd en daarom geldt hier de regel: 'NIET QUOOTEN' zodat elke schrijver zelf kan bepalen wat er wel of niet blijft staan.
In de eerdere edities werd duidelijk dat de zwaarste thema's respectvol en empathisch besproken kunnen worden. Een oproep aan iedere schrijver om daar aan mee te werken.
Wissen mag altijd en daarom geldt hier de regel: 'NIET QUOOTEN' zodat elke schrijver zelf kan bepalen wat er wel of niet blijft staan.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras.
donderdag 11 december 2025 om 08:51
Ik ben ook gek 
Avo, lieverd. Ik snap nu nog beter waar je wanhoop vandaan komt. Het zetten van de stap voor een andere hulpverlener en het lijntje met coach losser laten worden is ook heel ingewikkeld. En dat samen met alle normale uitgeputheid en naweeën van hele pittige maanden is veel. Heel veel.
Het delen is niet gek, je bent niet ontremd. Je leert te delen. Met vallen en opstaan. Dit krijg je vanzelf weer onder controle, zodat je meer het idee hebt dat je kan kiezen wat je deelt. Maar hier mag je altijd delen, veel of weinig. Het is allemaal ok.
Maar: je bent niet doorgedraaid, jouw leven is niet zinloos. Misschien voelt het zo. Het is ook ongelofelijk oneerlijk dat het meisje, de puber en de volwassene zo ontzettend haar best heeft gedaan, en het nooit goed genoeg was. Het bestaan alleen al veroordeeld werd. Maar, er zijn wel degelijk mensen waarvoor ze wel goed genoeg is. Haar kinderen. Partner. Vriendinnen. Pleegje. En nee, je bent niet perfect. Dat is niet realistisch, en hoeft ook niet. Maar je bent wel degelijk goed genoeg.
En dat geldt ook voor jou Selune. Ook jij bent goed genoeg. Ook als de hele wereld eng is, terwijl je hoofd weet dat dat misschien niet zou hoeven. Ook als je niet kan functioneren zoals je normaal zou doen. Ook als je zo bang bent dat je niet meer weet hoe je thuis moet komen. Jij bent goed genoeg. Je bent het waard om hier te zijn, ruimte in te nemen, je kinderen veiligheid, geborgenheid en steun te bieden, hier te schrijven en te lezen. Je bent goed genoeg.
Avo, lieverd. Ik snap nu nog beter waar je wanhoop vandaan komt. Het zetten van de stap voor een andere hulpverlener en het lijntje met coach losser laten worden is ook heel ingewikkeld. En dat samen met alle normale uitgeputheid en naweeën van hele pittige maanden is veel. Heel veel.
Het delen is niet gek, je bent niet ontremd. Je leert te delen. Met vallen en opstaan. Dit krijg je vanzelf weer onder controle, zodat je meer het idee hebt dat je kan kiezen wat je deelt. Maar hier mag je altijd delen, veel of weinig. Het is allemaal ok.
Maar: je bent niet doorgedraaid, jouw leven is niet zinloos. Misschien voelt het zo. Het is ook ongelofelijk oneerlijk dat het meisje, de puber en de volwassene zo ontzettend haar best heeft gedaan, en het nooit goed genoeg was. Het bestaan alleen al veroordeeld werd. Maar, er zijn wel degelijk mensen waarvoor ze wel goed genoeg is. Haar kinderen. Partner. Vriendinnen. Pleegje. En nee, je bent niet perfect. Dat is niet realistisch, en hoeft ook niet. Maar je bent wel degelijk goed genoeg.
En dat geldt ook voor jou Selune. Ook jij bent goed genoeg. Ook als de hele wereld eng is, terwijl je hoofd weet dat dat misschien niet zou hoeven. Ook als je niet kan functioneren zoals je normaal zou doen. Ook als je zo bang bent dat je niet meer weet hoe je thuis moet komen. Jij bent goed genoeg. Je bent het waard om hier te zijn, ruimte in te nemen, je kinderen veiligheid, geborgenheid en steun te bieden, hier te schrijven en te lezen. Je bent goed genoeg.
donderdag 11 december 2025 om 09:21
Lieve avo, ik heb het ook gelezen. Ik zou hrt kleine meisje op willen pakken. Mee willen nemen. Haar een veilig thuis bieden.
Wat ontzettend fijn dat he een mentor had die je zag. Alles deed on haar kunnen, ook als jij het niet aankon nemen. Wat ontzettend fijn dat coach in je leven is gekomen. En wat zal het moeilijk zijn: de beweging naar de s-ggz. Maar ook: wat dapper dst je deze stap zet.
Ik kan me niet voorstellen hoe je je jeugd hebt overleefd lieve avo. Ik had je zoveel beter gegund.
Wat ontzettend fijn dat he een mentor had die je zag. Alles deed on haar kunnen, ook als jij het niet aankon nemen. Wat ontzettend fijn dat coach in je leven is gekomen. En wat zal het moeilijk zijn: de beweging naar de s-ggz. Maar ook: wat dapper dst je deze stap zet.
Ik kan me niet voorstellen hoe je je jeugd hebt overleefd lieve avo. Ik had je zoveel beter gegund.
You'll never feel ready cause ready is not a feeling, it is a decision.
donderdag 11 december 2025 om 11:24
Hier nog een gek. Je bent wél goed genoeg Avo, en altijd geweest. Hier walgt niemand, we geloven je allemaal. En we geloven in jou. Dat je ook nu weer een weg gaat vinden. Jouw pad is onverdiend zwaar, maar hee, hier ben je nu. Zo geworsteld, en toch weer boven gekomen. Ik hoop dat je kunt voelen dat we naast je staan. Niet meer zo alleen.
donderdag 11 december 2025 om 18:54
Ook gelezen.
Ik lees niet iemand die uit vrije wil bleef. Ik lees een getraumatiseerd meisje dat had geleerd dat vertrouwen levensgevaarlijk was en ontsnappen onmogelijk. Ik lees hoe diep de angst en hun controle was.
Ik geloof omdat bekend is dat mensen elkaar, kinderen, dit aan kunnen doen. (
). Omdat ik weet dat trauma diep ingrijpt in je zelfbeeld en autonomie, en dat kinderen altijd instinctief de schuld bij zichzelf zullen zoeken in plaats van bij hun ouders. En dat meewerken ook een traumarespons is, eentje die je helpt overleven op het moment zelf en daarna juist de schaamte en schuldgevoelens vergroot.
Je ziet het op dit topic ook bij mensen die er zelf mee te maken hebben gehad: die herkennen dingen die jij schrijft, voelen zich daardoor (soms voor het eerst) begrepen, niet zo alleen, niet gek.
Want jij, jullie, zijn niet gek. Jullie zijn mensen die iets gruwelijks hebben overleefd. Zo gruwelijk dat de meeste mensen het zich niet kunnen voorstellen, en niet weten wat dat met je doet. Je bent niet raar omdat je getraumatiseerd bent, je bent getraumatiseerd omdat je iets overkomen is dat verre van normaal is.
Ik lees niet iemand die uit vrije wil bleef. Ik lees een getraumatiseerd meisje dat had geleerd dat vertrouwen levensgevaarlijk was en ontsnappen onmogelijk. Ik lees hoe diep de angst en hun controle was.
Ik geloof omdat bekend is dat mensen elkaar, kinderen, dit aan kunnen doen. (
). Omdat ik weet dat trauma diep ingrijpt in je zelfbeeld en autonomie, en dat kinderen altijd instinctief de schuld bij zichzelf zullen zoeken in plaats van bij hun ouders. En dat meewerken ook een traumarespons is, eentje die je helpt overleven op het moment zelf en daarna juist de schaamte en schuldgevoelens vergroot. Je ziet het op dit topic ook bij mensen die er zelf mee te maken hebben gehad: die herkennen dingen die jij schrijft, voelen zich daardoor (soms voor het eerst) begrepen, niet zo alleen, niet gek.
Want jij, jullie, zijn niet gek. Jullie zijn mensen die iets gruwelijks hebben overleefd. Zo gruwelijk dat de meeste mensen het zich niet kunnen voorstellen, en niet weten wat dat met je doet. Je bent niet raar omdat je getraumatiseerd bent, je bent getraumatiseerd omdat je iets overkomen is dat verre van normaal is.
This is an unacceptable timeline
donderdag 11 december 2025 om 19:03
Gesprek met oude lg was even heel erg eng, maar ook zo ontzettend fijn. Ik heb ook benoemd dat ik het heel erg moeilijk vind dat ze aan had gegeven de enorme wanhoop 2 jaar geleden gezien te hebben en dat ik tegelijk ook een soort opgelucht was dat ze er iets over had gezegd. Ze is gewoon zo'n fijn mens. Ik heb haar gevraagd een nieuwe afspraak in januari te plannen en toen zei ze zelf: zodat je iets hebt waarvoor je moet zorgen dat je er bent in januari. Ja dus. En ik vind het doodeng dat ze het ziet, maar ik voel me ook een beetje gezien door iemand.
Ik reageer later nog, of dat probeer ik. Maar de dag was heel erg zwaar. Ik lig er ook een beetje af.
Ik reageer later nog, of dat probeer ik. Maar de dag was heel erg zwaar. Ik lig er ook een beetje af.
selune wijzigde dit bericht op 11-12-2025 19:51
11.30% gewijzigd
Forever is a hell of a long time.
donderdag 11 december 2025 om 19:10
Omdat ik er tot in het diepst van mijn ziel van overtuigd ben dat kinderen kwetsbaar, makkelijk te manipuleren en ongelofelijk loyaal zijn naar degene die ze liefhebben (of alleen al naar diegene van wie ze afhankelijk zijn). Er is geen enkel kind die dit moedwillig opzoekt als ze niet afhankelijk zou zijn van deze mensen. En ik weet dat niemand dit verzint. Het meisje heeft daar geen baat bij, volwassen Avo heeft daar geen baat bij, en helaas bestaan er ongelofelijk zieke mensen die dit soort dingen wel doen bij kinderen.
Mensen waarvan jij het slachtoffer bent geworden, en dat vind ik echt heel, heel naar.
Mensen waarvan jij het slachtoffer bent geworden, en dat vind ik echt heel, heel naar.
donderdag 11 december 2025 om 21:29
Wat een naar gevoel Avo. Wat goed dat je dan even hier langskomt.
Verdriet is denk wel een goede stap (ookal voelt het misschien als nóg zo'n gevoel waar je niks mee kan). Maar verdriet kan er pas zijn als er iets is om je verdrietig over te voelen. Als er alleen maar ruimte is voor schuld en schaamte, omdat de gedachte 'het is mijn schuld' overheerst, dan is er geen verdriet. Maar als de gedachte verschuift naar ' er is vroeger iets heel naars gebeurd, en dat was niet (alleen naar) mijn schuld', dan is verdriet een hele logische emotie. Die past bij verwerking, rouw misschien? Rouw om wat geweest is, wat er niet geweest is, de oneerlijkheid en zinloosheid van alles.
Verdriet is denk wel een goede stap (ookal voelt het misschien als nóg zo'n gevoel waar je niks mee kan). Maar verdriet kan er pas zijn als er iets is om je verdrietig over te voelen. Als er alleen maar ruimte is voor schuld en schaamte, omdat de gedachte 'het is mijn schuld' overheerst, dan is er geen verdriet. Maar als de gedachte verschuift naar ' er is vroeger iets heel naars gebeurd, en dat was niet (alleen naar) mijn schuld', dan is verdriet een hele logische emotie. Die past bij verwerking, rouw misschien? Rouw om wat geweest is, wat er niet geweest is, de oneerlijkheid en zinloosheid van alles.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
