Hier mag alles zijn en weer verdwijnen - 6

Wauw, goed van je zegt, dapper!!
Ik had 4 vriendinnen uit de buurt geappt die alle 4 niet konden.
En dan wens ik ze een fijne activiteit toe, en een fijne dag, en een dikke zoen.
Maar het voelt als enorme afwijzing. Driedubbel hard omdat ik dit jaar voor het eerst wat opener geweest ben over Hoe naar ik december vond en hoe erg ik er tegenop zag bij een aantal van hen.
Niet in details. Maar wel eerlijker dan ooit.
Precies niets van gehoord.
En dat snap ik, ik zou mezelf ook niet als vriendin hoeven. Maar het doet ook echt veel pijn.
Een reden om te onthouden waarom er iets over zeggen eigenlijk geen zin heeft.

Een van de vriendinnen checkt trouwens wel regelmatig in, maar heeft fysiek enorme tegenslagen gehad afgelopen jaren, en zit gewoon zelf zwaar in de lappenmand.
Een vriendin van verder weg waar ik redelijk close mee ben en die eea weet zit ook in de lappenmand, en belt of appt wel geregeld, maar was ook degene die dit een 'meehuiltopic' noemde en soms zegt 'gooi het er maar uit hoor. Ik slaap er geen minuut minder door.'
Wat vast goed bedoeld zal zijn, maar me het gevoel geeft dat ik totaal onbelangrijke onzin zou vertellen, in plaats van iets dat voor mij belangrijk is.
Ze is superlief, en ik heb niets te klagen. Vlak voor de opname had ze een pakketjr gestuurd.
Maar echt echt hierover of een hoe het gaat doe ik liever niet. Omdat ik me veel teveel zeur voel.

Ik ben uiteindelijk zelf naar de sportschool gegaan. Vond ik een overwinning, want momenteel is alles wat ik doe een overwinning op het trekkende donker en zinloze en laat-me-hier-liggen.
(De appjes waren dus ook al best een overwinning. Mijn gezonde verstand dat bedacht dat ik er uit moest, iets moest gaan doen. Dat ik al een maand bijna niets bewoog)
Redelijk rustig gesport voor mijn doen.
Toen met de kinderen wat ondernomen.

Na alles wat ik vorige keer schreef over vroeger, oa over middelbare, ben ik heel erg gaan twijfelen.
De agent was waarschijnlijk niet echt, heb ik dit wel goed onthouden? Hoe zat dat met jeugdzorg? En die uit huis plaatsing die zou kunnen? Dat kan toch helemaal niet? Zou ze dan een melding gedaan hebben?
Of heb ik er in mijn hoofd iets heel anders van gemaakt... En van wat dan nog meer..

Vanavond na het eten appte ik mentor dat ik met wat dingen over vroeger zat die ik niet goed meer wist, en of ik haar wat vragen erover mocht stellen.

Dat mocht, maar ze had niet zoveel tijd.
Eigenlijk antwoordde ze op mijn vragen vrij snel dat ze het ook niet en zo goed meer wist, maar we evt samen in gesprek konden kijken waar we achter kwamen.

Wat ik nu ontzettend opvat als 'ze wil niet zomaar antwoord geven. Heb ik rare dingen gevraagd, wil ze het er niet over hebben, is er iets te verbergen?'
Ik weet dat ze het er sowieso niet graag over wil hebben. Dat doen we dan ook eigenlijk nooit meer, die twee keer per jaar dat we elkaar zien.
Nu een afspraak gemaakt op een dag die voor mij eigenlijk niet heel handig is, maar allang dankbaar. Want ze heeft nooit tijd. En ik denk dat ze eigenlijk niet zo wil. Mij niet wil.
Ik weet dat ik dat snel heb, bij veel mensen.
Maar ik weet niet.

Ik doe domme dingen uit soort verdriet en zwartigheid.
Had coach idd ook geappt, maar vooral dom.
En haar appen dat ik haar mis, terwijl ik zelf de afspraak van komende week afgezegd heb om hapto te kunnen betalen (en zonder auto is het anders niet te doen qua reistijd).

En het is ook mijn eigen schuld. Ik heb me afgelopen maand enorm geïsoleerd. En toen ging ik weer naar buiten, en ineens praten, traumadumpen bij poh, bij sportschool ..
Ik kan niet verwachten dat iedereen dan zijn agenda leeg gehouden heeft voor me. En doe dus zo onhandig dat ik mezelf ook voor lul zet...

Bravo dus Selune, dat je geappt hebt en bent gaan wandelen.
Herkenbaar van man. Die mag thuis praktisch ondersteunen, maar emotioneel niet. En met hem wandelen is heel anders. Voor hem een verplichtinf, en weinig te kletsen.

Morgen werken. Ik zie het nog even niet, maar het moet lukken, gezien ik dit weekend ook echt wel weer meer gedaan heb.

Ik denk dat ik gewoon nog steeds verdrietig ben, vooral heel donker en moe nog, en alles zinloos enzo vindt.
En er begint de eerste onrust te komen over de vakantie en feestdagen...
Leuk bij ouders, leuk hun schoonouders. Vind ik bij schoonouders echt wel gezellig, maar het blijft toch een moeilijk iets. De spanning vroeger thuis altijd. Vaak straf dan savonds.
En de dingen buiten huis.
Mooi opgedoft en fotos voor de boom zijn toch wel erg erg beladen.
En de vriendin die ik vroeg voor tweede kerstdag kan niet.
En dat snap ik. Totaal logisch.
Nu hebben we tweede kerstdag niets.
En dat voelt mislukt.
De kinderen hadden wel een leuke activiteit die ze wilden doen met ons. Eten waar ze om vroegen. Dus we maken er met het gezin echt wel wat leuks van.
Maar he, het hoort toch de tijd te zijn die je graag
Het liefst met familie doorbrengt. Of anders met vrienden.
Schoonouders zijn superdruk met vrienden en borrels dus 1 diner is in te plannen. Mijn ouders... Tsja. Ik heb ooit besloten om kerst niet naar de knoppen te laten helpen door hen.
Dus daar brunchen we mee.
Een dag vol dus.
En al die mensen die tijd tekort komen, en de plannen niet rond krijgen, en overal naar feestjes of dinertjes moeten...
Mijn ouders verwachten eindelijk niet meer dat we ook een dag komen eten. Maar de kinderen zeiden nu zelf 'dan eten we daar toch'.
En om wil het ze ook niet onthouden.
En al mijn siblings zijn er wsl ook die avond.
Echt klassiek ouderwers kerst dus.
Maar... Dat doet juist zo zeer.
Er was altijd wel narigheid bij klassiek en ouderwets kerst.
Niet perse direct bij oma. (Hoewel ik daar volgens mij ook wel eens een paar klappen gehad heb in de keuken) Dan was het toch feest. Met alle neefjes en nichtjes spelen onder de tafel, of als het droog was i n de tuin. Iedereen die uitgelaten was, gezeigheid.
Maar ook de geur van -weet ik nu- alcohol waar k de zenuwen van kreeg. Het op eieren lopen dat ik niets verkeerds zou doen. Mijn mooie nieuwe kleren niet zou beschadigen of vies maken.
Het niet zou verpesten
Volgens mij is dat ook wel eens een jaar gebeurd. Dat ik kerst verpestte ofzo en we thuis bleven? Of terug gingen? Ik straf, Mini siblings weet ik niet wat die meekregen. Ik voelde me alleen zo schuldig en vol schaamte.
Deden papa en mama een keer iers wat leuk voor hen zou zijn, verpeste ik het weer.
Ik weet niet meer hoe, en de straf. Ik weet wel dat er nog jarenlang gewaarschuwd werd dat ik beter niet weer kerst voor iedereen zou verzieken.

En iets ouder natuurlijk de kerstcadeautjes.
Of beter, het kerstcadeau/relatiegeschenk. Ik dus.
Speciale fotos in kerststijl.
In mooie kerstjurk mee moeten met iemand. Zijn prijs. Hoera.

Zo herkenbaar Avo. Ik heb het appje ook tig keer geschreven en weer verwijderd. Heeft uren gestuurd voordat ik het duurde te sturen. Eerst kwam weer dat ze niet this was, maar erop terug kwam en toen had ik al bedacht dat ze dat toch niet zou doen. Deed ze dus wel een dan ben ik ook echt heel erg verbaasd. Ik heb wel twee vriendinnen (waaronder collegavriendin) die ik mag appen, maar beiden vragen nooit uit zichzelf iets of hoe het gaat of gewoon even appen voor het contact als ik dat niet doe. Daar voel ik me dus ook veel teveel.
Net zoiets, maar ik heb je gepb't. Ook daarvoor als teveel of ik niet zo moet doorzeuren ofzo; gewoon zeggen alsjeblieft.

De onrust over de feestdagen neemt hier ook weer toe. Wij brunchen ook bij mijn ouders, kerstdiner wil ik niet, dan kan ik het denk ik niet onzichtbaar meer maken. Maar verder hebben we niets. Schoonvader will met niemand iets met de feestdagen, gaat naar vrijwilligerswerk en is echt niet happy als er ineens toch iemand komt. Schoonzus en zwager hebben met als elk jaar andere plannen een zitten echt niet op ons te wachten. En dit jaar is er maar een kind thuis, de ander moet op stage blijven, dus we zijn maar met z'n drieën op die paar uur brunch na. Met wel alle nare herinneringen en dan toch printen om het voor het aanwezige kind leuk te maken, want de laatste kerst dat kind thuiswoont.

Deze week drie dagen op locatie werken en ik zie er enorm tegenop niet ok echt nog wat ingewikkelde dingen doen en allerlei deadlines halen en ik weet gewoon niet zo goed hoe dan. Nou ja eerst komende uren en de nacht maar weer doorkomen.

En mag ik iets aan jullie vragen (sorry als het heel stom is)? Als jullie toch een kaarsje branden vanavond willen jullie dan even stilstaan bij alle kindjes die er niet meer zijn, omdat het wereldlichtjesdag is en alle overleden kinderen herdacht worden.

Ik heb er een aantal aangestoken, voor mijn eigen kindjes, LL en een paar andere dierbare kindjes.

Goed dat je het zegt.
Ik wist niet dat het wereld lichtjes dag was.

Hier staan de kaarsjes aan voor LL en jouw twee kanjers. En voor het kindje van een andere vriendin.

Fijn dat je het vraagt!!!

En pb mag altijd.
Ik heb soms niet meteen tijd om te antwoorden, maar dat zegt iets over mij, niet over jou.

(Ik zit al een half uur halfslachtig te werken. Zucht. Ook daar hoopt de achterstand zich op.

En mijn 2 cents voor je locatie-dagen? Niet gaan. Of in elk geval niet voor de klas, zodat je meer tijd en energie overhoudt voor wat je echt af wil krijgen.
Wat een zou het doen met het vakantie-gevoel, als je deze week al helemaal niet meer naar locatie gaat?
Dan heb je het vreselijke afscheidsmoment per ongeluk al gehad. Zou dat schelen? Of heb je dan een week langer vakantiegevoel (in jouw geval niet goed)?

Oh Selune, wat goed dat je het zegt.
We hebben kaarsjes aan, en ik heb nu even extra stil gestaan bij jouw kleintjes en bij LL. Het is helemaal geen stomme vraag, en ik ben heel blij dat je dit durft te vragen. Deze kleintjes verdienen het om zoveel mogelijk genoemd en herinnert te worden.

Wat knap dat je collega vriendin hebt geappt! Je hebt echt goed voor jezelf geprobeerd te zorgen vandaag, ontzettend dapper.

Avo, wat goed dat jij ook hebt geappt. Ik snap dat het heel naar en pijnlijk voelt dat niemand tijd lijkt te hebben, en dat dat opnieuw als een afwijzing en niet belangrijk voelt. Ik denk niet dat dat waar is, maar ik snap heel erg dat dat wel zo voelt. Heel knap dat je je naar sport hebt gesleept.

Helpt het om te weten dat wij ook op tweede kerstdag niets doen? En eerlijk, ik vind het heerlijk. Ik snap dat kerst voor veel van jullie omgeven is door hele nare herinneringen, dus dat omdenken niet makkelijk is, en blij voelen of doen ook niet. Maar ik zou met die lege kerstdag dus iets totaal anders gaan doen. Start een nieuwe traditie, doe iets wat thuis nooit mocht of iets waar je zelf (op andere momenten) van geniet. Ik zou, als mijn kids het kunnen handelen - en dat is nu niet - slapen in de woonkamer onder de kerstboom. En dan op de matrassen met zijn allen pizza of hapjes eten en een kerstfilm kijken. En dan allemaal in slaap vallen met de kerstlichtjes nog aan. Of ik zou een 'ja-dag' voor de kinderen inlassen. Je weet wel, zoeen waarbij kinderen (in het redelijke) alles mogen kiezen en wij geen nee zeggen. Of ik zou het favoriete gezinsuitje plannen op die dag. Op tweede kerstdag is toch altijd alles open tegenwoordig. Ik snap dat dit niet allemaal logische of haalbare opties zijn, maar misschien helpt het om iets te bedenken wat bij jullie past.

Jullie zijn lief, dank jullie wel.

De vakantie een week langer lijkt me vreselijk. Het afscheidsmoment missen lijkt me dan wel weer fijn, maar tegelijk ook niet eerlijk. Sommige mensen verdienen het wel om echt afscheid te nemen, al zal dat voor hen heel anders voelen (hoop ik).

Ik doe het allemaal wel anders dan vroeger thuis. Dat is ook wat het lastig maakt denk ik. Ik ga tegen zoveel regels in in deze periode en ik weet dat ik het verdien on vreselijk gestraft te worden, maar dat blijft meestal uit en dat klopt eigenlijk niet. Ik weet dat ik dat op zijn minst beter zou moeten doen.
Ik maak zoveel fouten in deze tijd.

Ja, ik ook.
Tegen alle regels in.
Alleen al door niet op het diner te verschijnen.

Met de kinderen maken we van vrije kerstdagen (of derde kerstdag) al jaren iets kneuterigs.
Boswandelingen, kerstfilm in de bios, strand, schaatsen, speeltuinen-tour.
Ook voor dit jaar is al aangeven wat ze willen doen en eten.
Matrassen beneden weet ik niet of ik dat zelf trek na de spanning en alles. Ja dag is met mijn type kinderen misschien niet heul handig.

We hebben op nieuwjaarsdag wel zoek-het-allemaal-zelf-maar-uit dag.
Je doet wat je wilt, eet binnen het redelijke wat en wanneer je wilt. Iedereen heeft vrij en mag onbeperkt hangen, ook papa en mama.
Omdat ik nu pas de lol van pyjama dagen inzie (altijd stress gehad van niet netjes aangekleed zijn, en stel je voor dat er iemand langskomt, en dat gehang) en ze nooit eindeloos tv hebben mogen kijken of op de iPad of een ander scherm, vinden ze dat al vanaf de start een groot feest.
De ene gaat een ommetje maken in pyjama, de zit de hele dag in onesie te gamen.. ik ga geen eten bestellen, maar als het in huis is mag het.
Ze aten al jong alle wraps op met smeerkaas of juist chocopasta, ontbeten met vla, en avondeten vaak restjes (die er genoeg zijn na al die feestdagen) of laatste jaren fietst er zelf een naar de supermarkt om de zo begeerde oven pizza/aardappelkroketjes/bak ijs te halen.
Als het niet heel extreem is laten we het los.
Ik heb nog steeds grote stress als de bel gaat en we niet aangekleed zijn, maar ik kan het voor hen wel redelijk loslaten.
(Zelf ben ik aangekleed of in bed. In pyjama beneden lopen kan ik erg slecht overdag.)

Heb jij al een traditie bedacht voor je lege dag Maisnon?

T is dat ik echt niet durf, maar ik zou bijna een steunkousen kerstdag voorstellen Selune.

Het afscheidsmoment is voor je collegas niet erg he?
Het is een oude wond van jou: afscheid nemen omdat je bang bent de vakantie niet te overleven.
Ik ben prima oke met een appje in de werkappgroep: 'fijne vakantie en prettige dagen' en een foto van een collega die al op de ski's staat.
Jouw collegas hoeven geen afscheid te nemen van je. Ze weten niet eens dat dat voor jou zo beladen is.

Voelt thuiswerken als een week extra vakantie, of als een beetje opluchting en heel veel schuldig?

Oh, en ik bedacht me ineens dat ik wel fukking herkenbaar ben met die Somnox en een kind dat dat van de daken schreeuwt.

Dus willen jullie binnenkort (heeft geen haast) stukjes daarover die naar mijn verwijzen wissen?
Ik zal ze zelf ook wissen.
Vanaf nu zal ik m mijn elektrische deken noemen en kan je er ook zo naar vragen. .

..

Dat zei ik niet jongedame.
En dat weet je best.

Ik zei dat zij geen afscheid hoeven te nemen.
Omdat ze niet verwachten dat je ergens heen gaat.
En tenzij jij deze vakantie gaat emigreren, ontslag neemt, of jezelf van kant maakt, hoef je ook geen afscheid te nemen.
Want je bent nu veilig. Je woont met man, niet meer met je ouders. En vakantie is nu iets waarin je leuke dingen mag doen met je man of kind. Waarin je even geen verplichtingen hebt. Waarin je bij mag komen. Vrij mag zijn.
Ik snap dat dat voor jou allemaal niet zo voelt.
Maar weet je ook nog dat dat gevoel oud is, en niet meer waar? Het voelt vreselijk waar.
En voor jou is het waar.
Maar collegas, die hoeven geen afscheid te nemen. Want die verwachten geen dood. Niet van jou, en niet van henzelf.
Die verwachten twee weken geen werk en lekker rustig leven. Niets geen nare dingen waarvoor je afscheid moet nemen.
Dat bedoelde ik.

Begrijp ik goed dat thuiswerken naarderb zou zijn dan op locatie werken?
Dat is eigenlijk de enige vraag die er nu toe doet.
Wat is de minst slechte optie voor jou.

En goed juist dat je nee zegt en aan durft te geven wat haalbaar is en wat niet.
Als je uit angst, schaamte of schuld 'Ja goed idee' moet zeggen is dat enorm vervelend.
Voor jou, omdat je zo klem zit, en voor ons omdat er je absoluut niet klem willen zetten. Dat vreselijk zouden vinden.
Dus be my guest. Nee erop los.

..

Selune, het is rijkdom als je voor 1 of 2 mensen onmisbaar bent. Idealiter ben je dat in de eerste plaats zelf, maar ik snap dat dat voor jou niet zo werkt of mag werken, zeker nu niet. Maar je hebt een gezin. Daarvoor ben je de onmisbare absolute nummer 1. Ik hoop dat je dat soms ook even kan voelen.

En verder hoop ik dat je komend jaar, als de druk weer wat van de ketel is, meer hulp voor jezelf mag inroepen. Want het gaat zichtbaar niet goed, en je zit zichtbaar zo vast in oude patronen en overtuigingen, en nu hulp inroepen lijkt geen optie.

Ik heb gisteren lichtjesdag gemist, maar zal vanavond alsnog een kaarsje opsteken voor alle kinderen die er niet mochten zijn.

In heb je bericht gemist Selune, sorrie.
Echt onmisbaar voel ik me voor niemand.
Het lijkt alsof man en kinderen vooral beter af zullen zijn zonder mij.
Maar ik weet nu ook weer dat dat mijn 6 is, en dat de theorie is dat ik gemist zal worden.
Moeilijk te geloven over mij, maar ik begrijp wel dat elk kind zijn moeder mist als die wegvalt, en dat het voor een kind vreselijk is als een ouder suicide pleegt. Persoonlijk, zou in bijna denken, maar ik heb het nooit meegemaakt, dus dat blijft invullen.

Maar eerlijk, wat maakt het uit wie wie zal missen?
Want je gaat nergens heen.
Alleen twee weken niet naar locatie.
Het voelt weer nu, en reëel, en de angst lijkt me niet te doen.
Maar in het hier en nu, de werkelijkheid, onze werkelijkheid, hoef je geen afscheid te nemen.
Van niemand. Want je ziet ze in januari weer.
Hoe bang je ook bent van niet.

En als je jezelf echt niet vertrouwt, en daarom afscheid wil nemen, dan mag je extra hulp vragen.
Via de huisarts, 112, 113, of een mail die psych door kan zetten naar de crisisdienst.
De PaaZ vond ik een fijne afdeling voor opname. Betrokken, en niet zo vreselijk alleen als de crisis afdeling van de ggz.
Maar misschien ben je al geholpen met elke dag even inchecken bij een spv, de poh of huisarts.

Lieve Selune, is er een manier waarop we je vanaf hier kunnen ondersteunen?
Iedere dag even inchecken, je helpen herinneren aan onze 9, samen met je meedenken wat handig kan zijn?
Je hoeft helemaal niets, maar voel je alsjeblieft vrij om hier te schrijven. Ook als wij het anders zien. En als het te moeilijk is wat we schrijven mag je dat altijd aangeven. Je valt ons er niet mee lastig, we willen graag een steunkous zijn als je daar behoefte aan hebt.

Ik vond dit door enig toeval, en misschien iets voor Avo en Selune:
https://www.amazon.nl/telefoon-lampenka ... 212&sr=8-1

Ik lees jullie, kan niet zo goed reageren. Hou mezelf wel even op de achtergrond. Zal wel proberen soms in te checken.

Lief van je Sakura

@maisnon je hebt pb.

Fijn als je in wilt checken. Pb altijd welkom, en als het niet wil, wil het niet.
Wij zijn hier. Niet boos, niet walgend.
Gewoon hier, re wachten tot het je lukt om te schrijven. Of tot je wat kwijt wilt.



Ik ben vandaag langer op werk gebleven. Leidinggevende had nog een klusje dat gedaan moest, en ik bood aan om te helpn. Uiteindelijk nog uur bezig geweest.
En het was fijn om wat terug te kunnen doen. En het ging best samen.
Maar ik ben nu zo.moe en op en uitgeblust en verdrietig en alleen, totaal overbodig.
Ik weet het niet.
Morgen hapto emdr, en ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Afgelopen week ben ik van verdrietig weer teruggegaan naar er was niets, hoezo, ik had nergens last van. Alleen een zware deken van moe en zwart. Soms ineens die vlaag verdriet of angst of alleen.
Maar alsof mijn hoofd het weer aan het wissen is.
Het weer genoeg geweest is voor een jaar nu ik er niet meer continue aan herinnert wordt.

Het enige wat nog herinnert aan hoe naar het was zijn de wallen onder mn ogen en mn onderkant.
Ofzo.

En nu dus even heel alleen.

Gelezen Selune, ik schrijf je zo terug als de ukken in bed liggen.

Wat fijn dat het lukte wat langer op werk te zijn en dat het goed voelde. Ik snap ook dat het een weerslag heeft daarna.
Heel veel succes morgen lieve Avo!

Avo en maisnon ik heb gereageerd (sorry als het irritant is dat dat gemeld wordt, maar de pb-functie toont het niet altijd lekker).

Pb functie toont alleen een eerste bericht niet.
Reacties altijd.
Dus als je een eerste bericht stuurt enn je reageert daar zelf op, dan doet ie het goed is ook.
#lifehack

Morgen komt vast goed.
Ik heb alleen zo het gevoel dat ik me aangesteld heb afgelopen tijd.
Ik bedoel, het is zo ongeloofwaardig nu. En zo ver weg alweer.

Goede lifehack!

Je hebt je niet aangesteld. En ja het komt vast goed morgen maar het is best ook veel

Nee lieverd, je hebt je niet aangesteld.
Het overlevingsmechanisme van je brein is nou eenmaal hele nare dingen minder erg laten lijken of vergeten. Anders zouden we heel veel dingen niet nog een keer doen, zoals kinderen krijgen.

Ja. Maar kom op.
Wie doet dat nou. Het zal wel anders geweest zijn.
Een kind maakt altijd de raarste verhalen van iets simpels. Ik zal wel ergens van geschrokken zijn ofzo.
Dat kan niet toch. Dat was niet.
Niet echt. Niet bij mij.
Ik ben gewoon een in en in slecht mens dat ziekelijke leugens verzint.
Dat moet.
Dus durf ik morgen ook niet goed naar hapto.

Ik bedoel.
Als tiener een slet zijn, a la.
Maar dit..kan niet echt gebeurd zijn. Toch?

Vanmorgen intake bij de bedrijfspsycholoog gehad. Slechte nacht vanwege de zenuwen. We waren er uiteindelijk gisteren nog even langsgereden zodat ik al een beetje wist hoe het daar zou zijn. Tis dichtbij, dus dat is wel fijn. Zenuwen waren natuurlijk weer voor niks.
Heb rustig alles kunnen vertellen, ik had ook eigenlijk meteen een klik met hem. Gezegd dat ik wel verder wil, dus in januari de eerste echte sessie. Is wel cognitief, maar hij heeft vandaag al iets gezegd wat al voer voor nadenken geeft. En ik heb hapto er nog naast en die hou ik voorlopig ook.