Psyche
alle pijlers
Hoe nu verder...
woensdag 8 juni 2011 om 13:11
Hallo allemaal,
Dit is de eerste keer dat ik een forum benader, dus ik ben waarschijnlijk een echte leek hierin maar goed.. ik begin maar gewoon en dan zien we wel weer verder dacht ik zo.
Ik weet niet meer hoe ik nu verder moet.. ben de greep op de werkelijkheid verloren denk ik.
Wat is er aan de hand...
Nou, ik ben een jonge meid van 20 en loop al vanaf kinds af aan bij pychologen. Op mijn 6e had ik verlatingsangst door het overlijden van mijn oma en ging in therapie, maar was verder heel zachtaardig en lief. Tot mijn 14e, toen begon ik iedereen om mij heen te haten en daarmee begonnen ook mijn woedeaanvallen. Vanaf mn 15e ben ik depressief en ging ik opnieuw in therapie, vorig jaar februari heb ik 6 maanden bij een dagbehandeling gelopen bij het GGZ, omdat ik een zelfmoordpoging had gedaan uit wanhoop en waarschijnlijk aandacht, omdat ik er niet meer zelf uit kwam.
Sinds vorig jaar november heb ik de diagnose ADD gekregen, heb medicijnen, neem ik keurig 3x per dag in, mijn concentratie voor school is wel beter, maar mijn gevoel van onzekerheid, down, wanhoop en haat zijn er nog steeds.
Mijn verleden is daarentegen ook niet echt toppie qua: pesten; vernederingen; fysiek geweld van leeftijdsgenoten; seksueel misbruik door "vriendje"; vriendschappen die stuk gaan; /teveel
Momenteel loop ik nog bij een groepstherapie en een psycholoog.. maar heb echt het gevoel dat niets werkt. Ik wil graag weer vrolijk zijn, lief zijn en voornamelijk normaal zijn. Ik doe zo ongelofelijk mijn best overal voor, probeer al 5 jaar oplossingen te zoeken en ik accepteer alle hulp van buitenaf. Denk ook wel dat ik het kan, alleen het mislukt gewoon elke keer voor mijn gevoel.
Nu, heb ik sinds 8 maanden een super lieve vriend en ik zag me echt oud met hem worden. Maar nu heb ik hem zo ver gekregen dat hij het gewoon niet meer weet, hij zegt dat hij super veel van me houdt maar dat hij het gewoonweg niet meer aan kan. We zijn nog bij elkaar ondanks dat we dikwijls ruzie hebben (meestal door mijn onredelijke gedrag tegenover hem). Hij blijft nog en is er nog steeds, maar ik ben bang dat ik hem weg jaag.
Heb hele lange tijd geprobeerd om alles in te houden binnen onze relatie, geïrriteerde of boze gevoelens weg drukken (bij onbenullige situaties waarbij het raar is dat ik zo op die manier reageer..) en gewoon verder gaan. Maar dan komt de klap later en is mijn woede/frustratie/irritatie uitbarsting nog veel erger!
Ik wil mijn vriend gewoon echt niet kwijt en hij is de eerste persoon die echt oprecht van mij houdt naast mijn familie. Ik voel me zo verliefd en gelukkig, alleen die gelukkige periodes gaat wel gepaard met mijn depressieve periodes. In die periodes ben ik dus een onmogelijk mens.
Samenvatting: ik heb ADD, ik ben depressief, ik ben niet redelijk, niet flexibel binnen een liefdesrelatie, heb last van woedeaanvallen als mijn emoties te ver op lopen, heb verlatingsangst en ben heel erg onzeker over mezelf en over wat ik doe, zeg en kan. Daarmee dreig ik mijn vriend kwijt te raken, wat ik absoluut niet wil en ik heb het gevoel dat ik in een negatief cirkeltje wandel waar ik niet uit kan komen, dat iets me in dat cirkeltje houdt. Waarschijnlijk is dat "iets" ikzelf.
Wie kent dit, heeft een idee voor me, heeft tips, anything, om me te kunnen helpen?
Bedankt voor het lezen... en dat ik mijn hart kon luchten, dat heb ik er al mee gewonnen
Dit is de eerste keer dat ik een forum benader, dus ik ben waarschijnlijk een echte leek hierin maar goed.. ik begin maar gewoon en dan zien we wel weer verder dacht ik zo.
Ik weet niet meer hoe ik nu verder moet.. ben de greep op de werkelijkheid verloren denk ik.
Wat is er aan de hand...
Nou, ik ben een jonge meid van 20 en loop al vanaf kinds af aan bij pychologen. Op mijn 6e had ik verlatingsangst door het overlijden van mijn oma en ging in therapie, maar was verder heel zachtaardig en lief. Tot mijn 14e, toen begon ik iedereen om mij heen te haten en daarmee begonnen ook mijn woedeaanvallen. Vanaf mn 15e ben ik depressief en ging ik opnieuw in therapie, vorig jaar februari heb ik 6 maanden bij een dagbehandeling gelopen bij het GGZ, omdat ik een zelfmoordpoging had gedaan uit wanhoop en waarschijnlijk aandacht, omdat ik er niet meer zelf uit kwam.
Sinds vorig jaar november heb ik de diagnose ADD gekregen, heb medicijnen, neem ik keurig 3x per dag in, mijn concentratie voor school is wel beter, maar mijn gevoel van onzekerheid, down, wanhoop en haat zijn er nog steeds.
Mijn verleden is daarentegen ook niet echt toppie qua: pesten; vernederingen; fysiek geweld van leeftijdsgenoten; seksueel misbruik door "vriendje"; vriendschappen die stuk gaan; /teveel
Momenteel loop ik nog bij een groepstherapie en een psycholoog.. maar heb echt het gevoel dat niets werkt. Ik wil graag weer vrolijk zijn, lief zijn en voornamelijk normaal zijn. Ik doe zo ongelofelijk mijn best overal voor, probeer al 5 jaar oplossingen te zoeken en ik accepteer alle hulp van buitenaf. Denk ook wel dat ik het kan, alleen het mislukt gewoon elke keer voor mijn gevoel.
Nu, heb ik sinds 8 maanden een super lieve vriend en ik zag me echt oud met hem worden. Maar nu heb ik hem zo ver gekregen dat hij het gewoon niet meer weet, hij zegt dat hij super veel van me houdt maar dat hij het gewoonweg niet meer aan kan. We zijn nog bij elkaar ondanks dat we dikwijls ruzie hebben (meestal door mijn onredelijke gedrag tegenover hem). Hij blijft nog en is er nog steeds, maar ik ben bang dat ik hem weg jaag.
Heb hele lange tijd geprobeerd om alles in te houden binnen onze relatie, geïrriteerde of boze gevoelens weg drukken (bij onbenullige situaties waarbij het raar is dat ik zo op die manier reageer..) en gewoon verder gaan. Maar dan komt de klap later en is mijn woede/frustratie/irritatie uitbarsting nog veel erger!
Ik wil mijn vriend gewoon echt niet kwijt en hij is de eerste persoon die echt oprecht van mij houdt naast mijn familie. Ik voel me zo verliefd en gelukkig, alleen die gelukkige periodes gaat wel gepaard met mijn depressieve periodes. In die periodes ben ik dus een onmogelijk mens.
Samenvatting: ik heb ADD, ik ben depressief, ik ben niet redelijk, niet flexibel binnen een liefdesrelatie, heb last van woedeaanvallen als mijn emoties te ver op lopen, heb verlatingsangst en ben heel erg onzeker over mezelf en over wat ik doe, zeg en kan. Daarmee dreig ik mijn vriend kwijt te raken, wat ik absoluut niet wil en ik heb het gevoel dat ik in een negatief cirkeltje wandel waar ik niet uit kan komen, dat iets me in dat cirkeltje houdt. Waarschijnlijk is dat "iets" ikzelf.
Wie kent dit, heeft een idee voor me, heeft tips, anything, om me te kunnen helpen?
Bedankt voor het lezen... en dat ik mijn hart kon luchten, dat heb ik er al mee gewonnen
vrijdag 10 juni 2011 om 10:54
quote:morrighan90 schreef op 10 juni 2011 @ 10:47:
[...]
nee precies, heb ik ook, denk bij mij ook niet dat het er ooit van komtIk weet niet of dit voor jou ook geldt, maar rationeel gezien denk ik dat ik best een goed mens ben, het lukt alleen niet zo om mijzelf belangrijker te maken dan wie dan ook.
[...]
nee precies, heb ik ook, denk bij mij ook niet dat het er ooit van komtIk weet niet of dit voor jou ook geldt, maar rationeel gezien denk ik dat ik best een goed mens ben, het lukt alleen niet zo om mijzelf belangrijker te maken dan wie dan ook.
