Psyche
alle pijlers
Hoe omgaan met angst
donderdag 25 februari 2016 om 18:14
Een paar dagen geleden startte ik een topic op de gezondheid-pijler. Misschien is het fijner om hier wat te praten over waar ik mee zit.
Ik ben bang. Niet zo maar een beetje maar heel erg. Heel erg. Is in mn kinderjaren begonnen en nog steeds is het er , ben inmiddels begin 40. Ik wil niet te veel uitwijden over hoe het is ontstaan maar het heeft te maken met ziek zijn /worden , ziekenhuizen, artsen etc. Het was eigenlijk nooit gericht op mezelf maar altijd op mn dierbaren en het verliezen van hen. Sinds ik een kind heb ben ik ook bang geworden dat er iets met mezelf gebeurt. Of eigenlijk, specifieker , dat ik heel erg ziek wordt en accuut naar een ziekenhuis gebracht moet worden. En vooral dat mijn kind dit moet meemaken.
Het klinkt allemaal te achterlijk natuurlijk maar ik zit er maar mooi mee. Zoals nu , ik heb wat stressklachten (pijn) die ik niet kan handelen. En nu wordt het avond en word ik bang bang bang. Bang dat het vannacht mis gaat met me , dat er een ambulance moet komen en ik in het ziekenhuis terecht kom. Het gaat me dus niet zo zeer om doodgaan . Ik ben nu zo ver dat ik al ruim anderhalve week , op een nachtje na, amper slaap. Ik heb Oxazepam gekregen van de huisarts en dat helpt een beetje. Maar ik zit nu al trillend op de bank. Letterlijk. Bang dat het donker wordt , ik zo naar bed moet en weer een nacht bang lig te wezen.
Ik heb dit lang niet altijd , Godzijdank. Het had het idee dat het best goed met me ging. Daarom vind ik het zo moeilijk om te geloven dat mijn klachten dus psychisch zijn want het ging toch goed ? Ik Google me helemaal gek , elk pijntje is opgezocht. En ja, ik weet dat ik daar mee moet stoppen maar dat kan ik dus niet.
Therapie heb ik al heel lang. Op en af sinds mn 18e. Ik weet dus rationeel wel wat ik tegen mezelf moet zeggen en wat ik moet doen om mezelf af te leiden. Is het realistisch wat ik denk ja/nee. Ik heb verschillende therapeuten gehad. Het is dus niet een kwestie van een ¨slechte¨ therapeut . Ik weet prima hoe het zit maar ik kan het niet. Ik heb een tijd medicijnen geslikt. Dat was met wisselend succes. Veel uit proberen tot iets wel of niet werkte en wanneer iets wel werkte was het van korte duur. Ik had vooral veel last van bijwerkingen waar ik dan weer angstig van werd. Gisteren kwam met de huisarts ter sprake dat ik wellicht toch weer medicijnen moet gaan gebruiken.
Kortom , ik wil hier vanaf. Ik heb een gezin , zij gaan hier ook onder lijden als dit zo door gaat. Dus wie heeft ervaring ? Kan me helpen hier wat op te peppen maar bovenal , hoe kom ik de nacht rustig door vannacht ....?
Bedankt voor het lezen.
Ik ben bang. Niet zo maar een beetje maar heel erg. Heel erg. Is in mn kinderjaren begonnen en nog steeds is het er , ben inmiddels begin 40. Ik wil niet te veel uitwijden over hoe het is ontstaan maar het heeft te maken met ziek zijn /worden , ziekenhuizen, artsen etc. Het was eigenlijk nooit gericht op mezelf maar altijd op mn dierbaren en het verliezen van hen. Sinds ik een kind heb ben ik ook bang geworden dat er iets met mezelf gebeurt. Of eigenlijk, specifieker , dat ik heel erg ziek wordt en accuut naar een ziekenhuis gebracht moet worden. En vooral dat mijn kind dit moet meemaken.
Het klinkt allemaal te achterlijk natuurlijk maar ik zit er maar mooi mee. Zoals nu , ik heb wat stressklachten (pijn) die ik niet kan handelen. En nu wordt het avond en word ik bang bang bang. Bang dat het vannacht mis gaat met me , dat er een ambulance moet komen en ik in het ziekenhuis terecht kom. Het gaat me dus niet zo zeer om doodgaan . Ik ben nu zo ver dat ik al ruim anderhalve week , op een nachtje na, amper slaap. Ik heb Oxazepam gekregen van de huisarts en dat helpt een beetje. Maar ik zit nu al trillend op de bank. Letterlijk. Bang dat het donker wordt , ik zo naar bed moet en weer een nacht bang lig te wezen.
Ik heb dit lang niet altijd , Godzijdank. Het had het idee dat het best goed met me ging. Daarom vind ik het zo moeilijk om te geloven dat mijn klachten dus psychisch zijn want het ging toch goed ? Ik Google me helemaal gek , elk pijntje is opgezocht. En ja, ik weet dat ik daar mee moet stoppen maar dat kan ik dus niet.
Therapie heb ik al heel lang. Op en af sinds mn 18e. Ik weet dus rationeel wel wat ik tegen mezelf moet zeggen en wat ik moet doen om mezelf af te leiden. Is het realistisch wat ik denk ja/nee. Ik heb verschillende therapeuten gehad. Het is dus niet een kwestie van een ¨slechte¨ therapeut . Ik weet prima hoe het zit maar ik kan het niet. Ik heb een tijd medicijnen geslikt. Dat was met wisselend succes. Veel uit proberen tot iets wel of niet werkte en wanneer iets wel werkte was het van korte duur. Ik had vooral veel last van bijwerkingen waar ik dan weer angstig van werd. Gisteren kwam met de huisarts ter sprake dat ik wellicht toch weer medicijnen moet gaan gebruiken.
Kortom , ik wil hier vanaf. Ik heb een gezin , zij gaan hier ook onder lijden als dit zo door gaat. Dus wie heeft ervaring ? Kan me helpen hier wat op te peppen maar bovenal , hoe kom ik de nacht rustig door vannacht ....?
Bedankt voor het lezen.
zaterdag 27 februari 2016 om 19:41
Ah dankje ! Fijn dat er weer iemand reageert!
Ik voel niet echt baat, ik heb voornamelijk veel pijn. Ik was er net vanaf en de volgende dag had ik weer vreselijke pijn na een behandeling. Echt abnormaal. Liggen is echt een drama. Ik heb wel ergens een kruik ! Ik lig nu vooral met een electrische op mn lijf. Ik ga serieus nog liever bevallen dan deze pijn. De vorige keer duurde het drie dagen voordat ik er vanaf was. Ik heb dus ws nog twee nachten te gaan
Ik voel niet echt baat, ik heb voornamelijk veel pijn. Ik was er net vanaf en de volgende dag had ik weer vreselijke pijn na een behandeling. Echt abnormaal. Liggen is echt een drama. Ik heb wel ergens een kruik ! Ik lig nu vooral met een electrische op mn lijf. Ik ga serieus nog liever bevallen dan deze pijn. De vorige keer duurde het drie dagen voordat ik er vanaf was. Ik heb dus ws nog twee nachten te gaan
zaterdag 27 februari 2016 om 20:03