Psyche
alle pijlers
Hoe zorg ik dat het anders gaat in mijn leven
vrijdag 13 mei 2011 om 21:44
Hallo allemaal,
Heb even een dipje en behoefte aan wat objectieve reacties en zal proberen het duidelijk te houden.
Ben eerder deze week gevraagd door een van mijn broers om peettante te worden van zijn dochtertje, voelde me, nog steeds, erg vereerd, en ben er blij mee, ben gek op mijn nichtje, en op mijn ander nichtje ook (van andere broer), zijn 2 schatjes maar tegelijkertijd en dat laat ik niet merken (behalve soms aan mijn moeder en paar goede vrienden) dat het me soms pijn doet.
Laat ik voorop stellen dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen leven en geluk maar ik weet niet goed hoe ik dat moet bereiken. Ik ben opgegroeid in een gezin waarbij mijn vader zich als tiran gedroeg, mn mijn moeder en broer moesten het ontgelden en ik trok mij vaak terug in mijn kamer, heb eenzame jeugd gehad, at alles weg, voelde me verantwoordelijk voor mijn moeder omdat ik wist dat mijn vader haar zo nu en dan sloeg, voelde me ongelukkig etc,
Nu ben ik 38 en nog voel ik me soms nog steeds onzichtbaar, verwacht geen erkenning meer van mijn vader, ik leef mijn leven maar daar zit nu net het knelpunt, ik voel me te vaak aan de zijlijn staan, nogmaals ben verantwoordelijk voor mijn eigen leven maar weet even niet hoe ik het om moet draaien, hoe ik middels een andere houding wellicht wel kan bereiken wat ik graag zou willen. Heb wat therapieen gedaan o.a. voor depressiviteit en hoe ik beter met negatieve gevoelens om kan gaan en dat lukt heel goed, depressiviteit heb ik van kleins af aan (moeder was erg depressief toen ze zwanger was van mij) maar kan er nu beter mee omgaan.
Maar ik wil meer, ik heb al jaren een grote kinderwens maar niet uitgekomen en of dat ooit gaat gebeuren weet ik natuurlijk niet, ben serieus aan het overwegen om het alleen te doen maar ook morele bezwaren omdat ik een kindje niet een vader wil ontzeggen.
Heb al aantal dingen ten positieve kunnen veranderen middels therapie, vorige week naar paranormale therapeut geweest die zonder dat ik zelf wat verteld had zulke rake dingen zei waar we komende tijd aan gaan werken. Tijdje terug naar helderziende geweest, en nee ik ga mijn leven er niet naar leiden maar ik heb soms behoefte aan wat positieve dingen zodat ik weer hoop krijg.
Ik weet gewoon even niet, ben ook trots op mijzelf op wat ik bereikts heb, ben ten goede veranderd, heb leuke vrienden, voor 2e keer eigen koopwoning gekocht en dat laatste geeft me tegelijkertijd een dubbel gevoel, leef ik mijn leven niet teveel uit oogpunt dat ik wel alleen zal blijven.
Misschien erg warrig verhaal geworden, hoop dat iemand zich hierin herkent.
Alvast bedankt.
Heb even een dipje en behoefte aan wat objectieve reacties en zal proberen het duidelijk te houden.
Ben eerder deze week gevraagd door een van mijn broers om peettante te worden van zijn dochtertje, voelde me, nog steeds, erg vereerd, en ben er blij mee, ben gek op mijn nichtje, en op mijn ander nichtje ook (van andere broer), zijn 2 schatjes maar tegelijkertijd en dat laat ik niet merken (behalve soms aan mijn moeder en paar goede vrienden) dat het me soms pijn doet.
Laat ik voorop stellen dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen leven en geluk maar ik weet niet goed hoe ik dat moet bereiken. Ik ben opgegroeid in een gezin waarbij mijn vader zich als tiran gedroeg, mn mijn moeder en broer moesten het ontgelden en ik trok mij vaak terug in mijn kamer, heb eenzame jeugd gehad, at alles weg, voelde me verantwoordelijk voor mijn moeder omdat ik wist dat mijn vader haar zo nu en dan sloeg, voelde me ongelukkig etc,
Nu ben ik 38 en nog voel ik me soms nog steeds onzichtbaar, verwacht geen erkenning meer van mijn vader, ik leef mijn leven maar daar zit nu net het knelpunt, ik voel me te vaak aan de zijlijn staan, nogmaals ben verantwoordelijk voor mijn eigen leven maar weet even niet hoe ik het om moet draaien, hoe ik middels een andere houding wellicht wel kan bereiken wat ik graag zou willen. Heb wat therapieen gedaan o.a. voor depressiviteit en hoe ik beter met negatieve gevoelens om kan gaan en dat lukt heel goed, depressiviteit heb ik van kleins af aan (moeder was erg depressief toen ze zwanger was van mij) maar kan er nu beter mee omgaan.
Maar ik wil meer, ik heb al jaren een grote kinderwens maar niet uitgekomen en of dat ooit gaat gebeuren weet ik natuurlijk niet, ben serieus aan het overwegen om het alleen te doen maar ook morele bezwaren omdat ik een kindje niet een vader wil ontzeggen.
Heb al aantal dingen ten positieve kunnen veranderen middels therapie, vorige week naar paranormale therapeut geweest die zonder dat ik zelf wat verteld had zulke rake dingen zei waar we komende tijd aan gaan werken. Tijdje terug naar helderziende geweest, en nee ik ga mijn leven er niet naar leiden maar ik heb soms behoefte aan wat positieve dingen zodat ik weer hoop krijg.
Ik weet gewoon even niet, ben ook trots op mijzelf op wat ik bereikts heb, ben ten goede veranderd, heb leuke vrienden, voor 2e keer eigen koopwoning gekocht en dat laatste geeft me tegelijkertijd een dubbel gevoel, leef ik mijn leven niet teveel uit oogpunt dat ik wel alleen zal blijven.
Misschien erg warrig verhaal geworden, hoop dat iemand zich hierin herkent.
Alvast bedankt.
vrijdag 13 mei 2011 om 21:49
vrijdag 13 mei 2011 om 21:56
Dat klopt nummerzoveel. Ik heb al veel bereikt, ook hoe ik met bepaalde dingen omga en daar ben ik trots op maar ik voel me te vaak aan de zijlijn staan, doe ik zelf dat weet ik maar weet even niet hoe ik dat kan veranderen. Ik gun iedereen die me dierbaar is alles, ben blij voor mijn broers, ben gek op mijn nichtjes en alle anderen die dicht bij me staan maar ik voel me soms alleen in mijn verdriet.
Gaat vaak goed en heb ik hoop en leef ik daar ook naar maar vanavond heb ik even een dipje en dan weet ik even niet hoe ik het allemaal kan veranderen. De paranormale therapeut gaf me een goed gevoel, ondanks de confronterende dingen maar daar ga ik zeker mee door, al is het maar omdat ik denk dat ik van alles wel iets mee pik, maar hoe kom ik af van het gevoel dat ik me soms dingen ontzeg door mijn levenswijze.
Gaat vaak goed en heb ik hoop en leef ik daar ook naar maar vanavond heb ik even een dipje en dan weet ik even niet hoe ik het allemaal kan veranderen. De paranormale therapeut gaf me een goed gevoel, ondanks de confronterende dingen maar daar ga ik zeker mee door, al is het maar omdat ik denk dat ik van alles wel iets mee pik, maar hoe kom ik af van het gevoel dat ik me soms dingen ontzeg door mijn levenswijze.
vrijdag 13 mei 2011 om 22:14
Elisabeth, bedankt voor je reactie, ik heb vorig jaar cognitieve therapie gevolgd en dat heeft me heel goed geholpen om de negatieve gedachten om te zetten naar positieve, ik heb hier heel veel aan gehad en merk ik ook in het dagelijks leven, maar soms, zoals vanavond, bekruipt me toch het gevoel aan de zijlijn te staan. Wat ik in mijn openingstopic aangaf, vind het een eer om gevraagd te zijn als peettante en ben ook blij voor mijn broer en vrouw maar het lijkt hun zo makkelijk af te gaan, niet eerlijk en ook niet terecht, maar we komen alle 3 uit hetzelffde nest en zij hebben waar ik altijd op heb gedroomd en bij mij is het niet uitgekomen en dan denk ik waar komt dat door, ten dele weet ik het wel, ander karakter, meer ondernemend, niet te veel stilstaan bij het verleden wat ik te vaak wel doe, maar tegelijkertijd ook een vader die mij anders benaderd en behandeld heeft als hun. Ik heb mij van kleins af aan al nooit thuis gevoeld binnen het gezin, altijd het gevoel gehad dat ik in het verkeerde gezin ben beland, klinkt raar wellicht maar zo voelt het.
vrijdag 13 mei 2011 om 22:24
@cappi
Juist door jou als peetmoeder te vragen, geven zij aan dat zij jou wel degelijk in het gezin vinden horen!
Ik denk dat je wellicht wel wat aan de therapie hebt gehad, maar kennelijk niet genoeg om verder te gaan.
Je wilt dus een gezin. Waarom heb je dat niet? Stel jij je niet open voor anderen? Ben je bang voor afwijzing? Durf jij je niet te binden? Zoek je iets wat niet bestaat? En waarom dan? Dat zijn vragen waar je mee aan de slag, voordat je kunt ontdekken hoe je dat kunt veranderen.
Juist door jou als peetmoeder te vragen, geven zij aan dat zij jou wel degelijk in het gezin vinden horen!
Ik denk dat je wellicht wel wat aan de therapie hebt gehad, maar kennelijk niet genoeg om verder te gaan.
Je wilt dus een gezin. Waarom heb je dat niet? Stel jij je niet open voor anderen? Ben je bang voor afwijzing? Durf jij je niet te binden? Zoek je iets wat niet bestaat? En waarom dan? Dat zijn vragen waar je mee aan de slag, voordat je kunt ontdekken hoe je dat kunt veranderen.
vrijdag 13 mei 2011 om 22:30
quote:cappi schreef op 13 mei 2011 @ 22:14:
. Wat ik in mijn openingstopic aangaf, vind het een eer om gevraagd te zijn als peettante en ben ook blij voor mijn broer en vrouw maar het lijkt hun zo makkelijk af te gaan, niet eerlijk en ook niet terecht, maar we komen alle 3 uit hetzelffde nest en zij hebben waar ik altijd op heb gedroomd en bij mij is het niet uitgekomen en dan denk ik waar komt dat door, ten dele weet ik het wel, ander karakter, meer ondernemend, niet te veel stilstaan bij het verleden wat ik te vaak wel doe,
Weet je, ik heb een gezin, en toch heel vaak ontevreden over mezelf/ mijn leven. En als ik jouw berichten lees, vind ik mezelf eigenlijk ondankbaar.
Maar probeer te geloven dat geen relatie niets te maken heeft met jou als persoon zelf.
Tenminste, als ik het goed lees, wijt je het aan jezelf dat jij niet dat hebt wat je broer wel heeft. Alsof je niet goed genoeg bent.
. Wat ik in mijn openingstopic aangaf, vind het een eer om gevraagd te zijn als peettante en ben ook blij voor mijn broer en vrouw maar het lijkt hun zo makkelijk af te gaan, niet eerlijk en ook niet terecht, maar we komen alle 3 uit hetzelffde nest en zij hebben waar ik altijd op heb gedroomd en bij mij is het niet uitgekomen en dan denk ik waar komt dat door, ten dele weet ik het wel, ander karakter, meer ondernemend, niet te veel stilstaan bij het verleden wat ik te vaak wel doe,
Weet je, ik heb een gezin, en toch heel vaak ontevreden over mezelf/ mijn leven. En als ik jouw berichten lees, vind ik mezelf eigenlijk ondankbaar.
Maar probeer te geloven dat geen relatie niets te maken heeft met jou als persoon zelf.
Tenminste, als ik het goed lees, wijt je het aan jezelf dat jij niet dat hebt wat je broer wel heeft. Alsof je niet goed genoeg bent.
zaterdag 14 mei 2011 om 07:46
Wat ik begrijp is dat je vroeger in het gezin aan de zijlijn stond en denkt dat je dat gevoel niet meer zal hebben als je een gezin sticht?
Gaat een partner of gezin dat gevoel veranderen? Sta je dan samen aan de zijlijn, of kijk jij vanaf de zijlijn naar zijn leven? Of moet hij je mee het leven in sleuren?
Wat wil je precies veranderen?
Gaat een partner of gezin dat gevoel veranderen? Sta je dan samen aan de zijlijn, of kijk jij vanaf de zijlijn naar zijn leven? Of moet hij je mee het leven in sleuren?
Wat wil je precies veranderen?
Ga in therapie!
zaterdag 14 mei 2011 om 09:29
Ten eerste vind ik het onzin dat het hebben van een eigen koophuis zou uitdragen dat je niet open staat om in de toekomst je leven te delen met een partner.
Ikzelf en met mij weet ik hoeveel vrouwen zijn gestart met hun relatie, terwijl ze een eigen koophuis hadden. Dat is echt gebruikelijk hoor, zeker als je de dertig gepasseerd bent.
Ik denk te herkennen wat je bedoelt met aan de zijlijn staan. Ik heb ook jaren aan de zijlijn gestaan. Danwel met partners in hopeloze relaties, maar goed wel aan de zijlijn.
Het is idd heel lief van jouw broer om jou bij zijn gezin te betrekken, door zoiets bijzonders aan jou te vragen.
Voor sommige mensen is het hebben van kinderen/ een gelukkig gezin nu eenmaal hun grootste wens die in vervulling kan gaan. Maar mijn geluksgevoel niveau ligt niet hoger met eigen gezin, dan mijn geluksgevoel niveau dat had ik had als ik lekker in mijn vel zat zonder kinderen. Ik geniet en ben ik dankbaar voor wat ik heb. Het verschil is dat ik nu mijn tijd niet meer besteed met mokken wat ik graag zou willen hebben, maar blij ben met wat ik heb. Eigen verantwoording nemen, doe je al. Je bent op de goede weg.
Ikzelf en met mij weet ik hoeveel vrouwen zijn gestart met hun relatie, terwijl ze een eigen koophuis hadden. Dat is echt gebruikelijk hoor, zeker als je de dertig gepasseerd bent.
Ik denk te herkennen wat je bedoelt met aan de zijlijn staan. Ik heb ook jaren aan de zijlijn gestaan. Danwel met partners in hopeloze relaties, maar goed wel aan de zijlijn.
Het is idd heel lief van jouw broer om jou bij zijn gezin te betrekken, door zoiets bijzonders aan jou te vragen.
Voor sommige mensen is het hebben van kinderen/ een gelukkig gezin nu eenmaal hun grootste wens die in vervulling kan gaan. Maar mijn geluksgevoel niveau ligt niet hoger met eigen gezin, dan mijn geluksgevoel niveau dat had ik had als ik lekker in mijn vel zat zonder kinderen. Ik geniet en ben ik dankbaar voor wat ik heb. Het verschil is dat ik nu mijn tijd niet meer besteed met mokken wat ik graag zou willen hebben, maar blij ben met wat ik heb. Eigen verantwoording nemen, doe je al. Je bent op de goede weg.
zaterdag 14 mei 2011 om 11:02
Hallo Cappi,
ik weet deels hoe jij je voelt. Wel zijn verschillen tussen ons.
Ik ben moeder van 2x2 kinderen, heb geen vast baan( moet dus altijd zoeken na werk) geen koophuis en geen partner.
Wel heb ik binnenkort een intakegespreek bij een instanctie waar ik mij wil en moet lat behandelen ..om ook mijn verleden te kunen verwerken. Kom namelijk uit en gescheiden gezin en ben van mijn stiefvader mishandelt, door moeder al als baby 90% alleen gelaten/ heb weinig waardering ontvangen en ook nu is weinig contact ... ik moest mij altijd sterk opstellen maar
kan het op eens niet meer ... ook omdat ik bang ben om ww-uitkering te krijgen. Vraag ik mij af wat ik berijkt heb ... alleen kinderen ( waar het jongst gelukkig bij mij woont ) en dat kind wil ik alles geven dat het niet zo een zielig leven moet leiden ..
omdat al mijn 4 kinderen hoog score hebben ( VWO-nievau )..
Ik werk graag maar mijn verleden maakt het erg moelijk om te laten zien wat ik kan en daardoor kan ik geen vastigheid krijgen...en ben het zoeken zat.
Lees zelf veel psyche boeken wat mij al inzicht geeft waar het probleem ligt ..maar alleen oplossen lukt niet meer.
En de juist vriend kom ik niet tegen of hij ziet het met mij niet zitten ..dus ik trek mij steds meer terug, wat ook niet leuk is.
Maar ik wil graag ik kunen zijn en daarom heb ik wel de kracht ervoor om toch een draai te krijgen.
Jij hebt nog ietsje tijd om zelf moeder te worden .. maar maak het jou niet als doel .. dat kost tijd de juist partner te vinden weet ik en geniet van peettante mogen zijn. Dat is al een eer
en geeft ook aan dat jij bij het gezin mag horen.
Sterkte
ik weet deels hoe jij je voelt. Wel zijn verschillen tussen ons.
Ik ben moeder van 2x2 kinderen, heb geen vast baan( moet dus altijd zoeken na werk) geen koophuis en geen partner.
Wel heb ik binnenkort een intakegespreek bij een instanctie waar ik mij wil en moet lat behandelen ..om ook mijn verleden te kunen verwerken. Kom namelijk uit en gescheiden gezin en ben van mijn stiefvader mishandelt, door moeder al als baby 90% alleen gelaten/ heb weinig waardering ontvangen en ook nu is weinig contact ... ik moest mij altijd sterk opstellen maar
kan het op eens niet meer ... ook omdat ik bang ben om ww-uitkering te krijgen. Vraag ik mij af wat ik berijkt heb ... alleen kinderen ( waar het jongst gelukkig bij mij woont ) en dat kind wil ik alles geven dat het niet zo een zielig leven moet leiden ..
omdat al mijn 4 kinderen hoog score hebben ( VWO-nievau )..
Ik werk graag maar mijn verleden maakt het erg moelijk om te laten zien wat ik kan en daardoor kan ik geen vastigheid krijgen...en ben het zoeken zat.
Lees zelf veel psyche boeken wat mij al inzicht geeft waar het probleem ligt ..maar alleen oplossen lukt niet meer.
En de juist vriend kom ik niet tegen of hij ziet het met mij niet zitten ..dus ik trek mij steds meer terug, wat ook niet leuk is.
Maar ik wil graag ik kunen zijn en daarom heb ik wel de kracht ervoor om toch een draai te krijgen.
Jij hebt nog ietsje tijd om zelf moeder te worden .. maar maak het jou niet als doel .. dat kost tijd de juist partner te vinden weet ik en geniet van peettante mogen zijn. Dat is al een eer
en geeft ook aan dat jij bij het gezin mag horen.
Sterkte
zondag 15 mei 2011 om 17:58
Nike, ik begrijp je opmerking maar zo was mijn reactie niet helemaal bedoeld, ben er eigenlijk erg trots op dat ik het allemaal alleen kan maar vraag me soms weleens af of ik niet te zelfstandig ben geworden, het is een dubbel gevoel, aan de ene kant ben ik trots en aan de andere kant heb ik ook weleens het gevoel gehad ik moet het weer alleen doen, dat gevoel is ook zo weer weg want nieuw huis kopen geeft me energie en voelt als een nieuwe start maar ik baal er soms gewoon even van, is vandaag weer minder dan op vrijdag toen ik het topic plaatste.
waterbloemen, bedankt voor je reactie en knap dat je toch probeert een positieve draai te geven aan dingen. Snap je gevoel dat je je altijd sterk moet opstellen en dat je het soms niet meer kan maar ik hoop voor je dat het gaat lopen zoals jij hoopt.
Het moeder worden maak ik niet als doel, ik probeer echt wel te genieten van de dingen die ik heb en de mensen om mij heen, ben ook trots op mezelf wat ik bereikt heb, en dat ik peettante wordt van een van mijn nichtjes vind ik heel bijzonder en een eer en ook waarom zij mij gevraagd hebben. Maar niet om dit allemaal teniet te doen maar het knaagt soms wel, het gevoel waarschijnlijk de boot gemist te hebben op dat vlak maar neemt niet weg dat ik toch hoop blijf houden en probeer blij te zijn en te blijven met de dingen die ik wel heb maar is soms weleens moeilijk.
waterbloemen, bedankt voor je reactie en knap dat je toch probeert een positieve draai te geven aan dingen. Snap je gevoel dat je je altijd sterk moet opstellen en dat je het soms niet meer kan maar ik hoop voor je dat het gaat lopen zoals jij hoopt.
Het moeder worden maak ik niet als doel, ik probeer echt wel te genieten van de dingen die ik heb en de mensen om mij heen, ben ook trots op mezelf wat ik bereikt heb, en dat ik peettante wordt van een van mijn nichtjes vind ik heel bijzonder en een eer en ook waarom zij mij gevraagd hebben. Maar niet om dit allemaal teniet te doen maar het knaagt soms wel, het gevoel waarschijnlijk de boot gemist te hebben op dat vlak maar neemt niet weg dat ik toch hoop blijf houden en probeer blij te zijn en te blijven met de dingen die ik wel heb maar is soms weleens moeilijk.
