Psyche
alle pijlers
Ik ben een beetje verdrietig..
woensdag 3 augustus 2011 om 22:43
Wat de titel al zegt.. Ik ben een beetje verdrietig. Twee jaar geleden kreeg ik een zoontje waar ik dolgelukkig mee ben en waar ik ontzettend veel van hou. M'n leven moest anders, helemaal om, maar een moeilijke keus was dat niet. De vader van mijn zoon wilde echter helemaal niks van hem weten. We hadden geen relatie en ik kwam er pas te laat achter dat ik zwanger was om er nog überhaupt iets aan te kunnen doen. Ik was en ben van mening dat mijn zoon beter af is zonder iemand in zijn leven die hem niet wil.
Boven alles heb ik hierin voor mijn zoon gekozen. Hoe boos ik ook ben op zijn vader, ik uit dit niet naar hem en ik eis absoluut niks van hem. Ik heb wel gezegd dat ik mijn zoon alle informatie zal geven en hem nooit tegen zal houden als hij zijn vader wil opzoeken. Verder hou ik alle wegen open, mocht vader mijn zoon ooit willen bezoeken oid. Dit kost moeite, maar ik doe het graag voor m'n zoon. Ik wil niet dat hij het gevoel krijgt ooit hier schuld aan te hebben.
Nu vraagt m'n zoontje steeds om papa. En hoe positief ik ook blijf, het doet zeer.
Door omstandigheden moest ik afgelopen jaar een uitkering aanvragen. Dat was zo naar. Ik wilde voor mijzelf en mijn zoontje zorgen, maar dat lukte maar niet.. Toen vond ik eindelijk een baan, te mooi om waar te zijn, en werd ik ontslagen. Zomaar. Dit kon niet, en een goede vriend van mij die advocaat is begeleidde mij naar de rechter. Hij had nog nooit een zaak zo dik zien winnen. Heel veel maanden later echter heb ik nog steeds geen geld gekregen van de baas. Wel een brief dat het bedrijf niet meer bestaat en dat ik naar mijn geld kan fluiten.
Iedereen in mijn omgeving is heel lief en zorgt goed voor ons, maar ik ben er zo klaar mee.. Ik hoef geen advies, maar wilde eigenlijk even van me af schrijven..
Boven alles heb ik hierin voor mijn zoon gekozen. Hoe boos ik ook ben op zijn vader, ik uit dit niet naar hem en ik eis absoluut niks van hem. Ik heb wel gezegd dat ik mijn zoon alle informatie zal geven en hem nooit tegen zal houden als hij zijn vader wil opzoeken. Verder hou ik alle wegen open, mocht vader mijn zoon ooit willen bezoeken oid. Dit kost moeite, maar ik doe het graag voor m'n zoon. Ik wil niet dat hij het gevoel krijgt ooit hier schuld aan te hebben.
Nu vraagt m'n zoontje steeds om papa. En hoe positief ik ook blijf, het doet zeer.
Door omstandigheden moest ik afgelopen jaar een uitkering aanvragen. Dat was zo naar. Ik wilde voor mijzelf en mijn zoontje zorgen, maar dat lukte maar niet.. Toen vond ik eindelijk een baan, te mooi om waar te zijn, en werd ik ontslagen. Zomaar. Dit kon niet, en een goede vriend van mij die advocaat is begeleidde mij naar de rechter. Hij had nog nooit een zaak zo dik zien winnen. Heel veel maanden later echter heb ik nog steeds geen geld gekregen van de baas. Wel een brief dat het bedrijf niet meer bestaat en dat ik naar mijn geld kan fluiten.
Iedereen in mijn omgeving is heel lief en zorgt goed voor ons, maar ik ben er zo klaar mee.. Ik hoef geen advies, maar wilde eigenlijk even van me af schrijven..
donderdag 4 augustus 2011 om 14:37
quote:nausicaa schreef op 04 augustus 2011 @ 10:38:
Voor het kindje van mijn vriendin is iedereen die haar eten geeft 'papa'. Dus ook ik als ik op haar pas, maar ook de ober in een restaurant ( en ja, dat is vrij hilarisch als zo'n ukje met een stralende lach 'papa!' roept naar een geschrokken ober ).
Haha, herkenbaar
Zoon riep een keer tegen een grote, overduidelijk donkere man papa. Je had hem moeten zien kijken
Voor het kindje van mijn vriendin is iedereen die haar eten geeft 'papa'. Dus ook ik als ik op haar pas, maar ook de ober in een restaurant ( en ja, dat is vrij hilarisch als zo'n ukje met een stralende lach 'papa!' roept naar een geschrokken ober ).
Haha, herkenbaar
Zoon riep een keer tegen een grote, overduidelijk donkere man papa. Je had hem moeten zien kijken
Frankly my dear, I don"t give a damn
donderdag 4 augustus 2011 om 15:11
quote:calvijn1 schreef op 04 augustus 2011 @ 09:07:
[...]
Hoe zo bijzonder?
Het knulletje ziet op het kdv dat andere kindjes door hun papa worden opgehaald, hij heeft niet iemand die hij papa kan noemen en dat heeft hij door.
Mijn zoon heeft ook geen broertjes of zusjes, maar hij weet wel wat het betekent. Hij begrijpt dat zijn neefje wel een zusje heeftMisschien is jouw zoon ook wel heel bijzonder!
[...]
Hoe zo bijzonder?
Het knulletje ziet op het kdv dat andere kindjes door hun papa worden opgehaald, hij heeft niet iemand die hij papa kan noemen en dat heeft hij door.
Mijn zoon heeft ook geen broertjes of zusjes, maar hij weet wel wat het betekent. Hij begrijpt dat zijn neefje wel een zusje heeftMisschien is jouw zoon ook wel heel bijzonder!
donderdag 4 augustus 2011 om 16:21
donderdag 4 augustus 2011 om 20:29
Je hebt het de laatste tijd ook niet gemakkelijk gehad: ineens een kind, een vader die zich niet om zijn kind bekommert, alleen je kind opgevoed, baan kwijt geraakt...
Begrijpelijk dat je verdrietig bent.
Je schrijft dat je ondanks alles positief bent. Hartstikke goed van je. Je bent vast een hele sterke vrouw, dat je dit alles zo goed hebt doorstaan.
Goed van je dat je je zoon gunt dat hij zijn vader altijd kan ontmoeten als hij dat wil.
Over een aantal jaren komt er ongetwijfeld een moment dat je denkt: ik heb me er ondanks alles goed doorheen geslagen.
Hopelijk kun je kracht putten uit de lieve mensen in je omgeving. Veel sterkte, jij redt het wel!
Begrijpelijk dat je verdrietig bent.
Je schrijft dat je ondanks alles positief bent. Hartstikke goed van je. Je bent vast een hele sterke vrouw, dat je dit alles zo goed hebt doorstaan.
Goed van je dat je je zoon gunt dat hij zijn vader altijd kan ontmoeten als hij dat wil.
Over een aantal jaren komt er ongetwijfeld een moment dat je denkt: ik heb me er ondanks alles goed doorheen geslagen.
Hopelijk kun je kracht putten uit de lieve mensen in je omgeving. Veel sterkte, jij redt het wel!
...
