Ik ben mezelf even kwijt

Vandaag heb ik een gesprekje gehad op het werk, het ging over hoe ik weer stappen vooruit kon gaan zetten. Ik ben namelijk nadat mijn broer een zelfmoordpoging heeft gedaan niet meer de oude geworden (althans dat zeggen mensen om mij heen). Hij leeft nog en ook na de tweede poging nog steeds maar het is gewoon moeilijk. Enerzijds kan ik er heel boos om worden en anderzijds heel bang, nou heb ik niet het gevoel dat ik dit altijd met me meedraag maar toch lijkt het alsof ik zelf ergens onder doorga. Ik herken mezelf niet meer, en dat is eng.

Ik weet af en toe zelf niet eens waarom mijn gedachten gaan hoe ze gaan. En soms, ookal denk ik helemaal nergens aan, word ik opeens intens bang(in de intentie van dat het niet lukt)/verdrietig. Op zo'n moment verkeer ik in een soort vissenkom, ik snap dingen niet meer, doe opeens iets vier keer opniew en vergeet waar ik mee bezig ben. Het enige wat ik wil is dan huilen. (weet je wel, dat gevoel dat je ongesteld moet worden en alles je teveel is ;P maar dan net even erger).

Ook ben ik opeens weer veel onzekerder geworden als ik op mensen af moet stappen en durf ik de confrontatie nog maar moeilijk aan te gaan (ik doe het wel maar het kost zoveel moeite dat ik het na drie keer wel gehad heb). Ik ben dan gewoon moe.

Ook kan ik geen keuzes maken in het dagelijks leven (school, eten, dieet of niet). En is mijn motivatie om te winnen snel verdwenen, ik laat snel dingen schieten..

Het lijkt gewoon wel alsof ik alle stappen die ik had gemaakt nu weer in twee maanden terug heb gezet..

Ik zat laatst te denken zal er echt iets mis zijn, kunnen ze niet gewoon met een hersenscan alle linkjes nalopen (tuurlijk niet, maar stel de optie had er geweest)..

Ik weet het even niet meer..

Ik vind het gewoon moeilijk om die stap te nemen omdat ik er net vanaf was.. Ja, humor helpt zeker! (Ik heb megaleuke collega's die me allemaal vrolijk maken ). Ik wil graag geholpen worden maar ik wil ook gewoon mezelf kunnen helpen omdat ik niet altijd door anderen weer op het goede pad gebracht moet worden. Eigen kracht moet ook sterk genoeg kunnen zijn (hoop ik)..



Ja, t is inderdaad heel vervelend voor hem, ons en iedereen. Het is zo eng, zo ongrijpbaar. We willen hem ook helpen waar nodig en doen dit ook (hopen we).