Psyche
alle pijlers
Ik lach overal om
donderdag 1 september 2011 om 01:19
Volgens mij is er iets mis met mij. Ik bedoel, mijn gedrag is niet normaal. Ik ben namelijk iemand die om alles moet lachen of alles weg lacht. Ik heb geen idee hoe dit komt en eerlijk gezegd begin ik me nu na jeren toch wel zorgen te maken. Misschien miet ik een keer met een psycholoog gaan praten. Het rare is dat ik me heel goed bewust ben van mijn eigen gedrag en ook probeer om niet om elk dingetje dat wordt gezegd te lachen. Zijn er mensen die dit herkennen of weten hoe ik van dat zenuwachtige gelach afkom?
donderdag 1 september 2011 om 22:00
quote:_lupine_ schreef op 01 september 2011 @ 01:39:
[...]
Zou ik wel doen. Het gevaar dreigt namelijk dat je omgeving denkt dat je je hun nooit serieus neemt. Als een vriendin dan echt iets heeft, zal ze niet naar jou toegaan voor advies. Want het is wel even heavy nu en lachen is leuk, maar niet altijd.
Vriendin van mij lacht ook altijd, om alles.
Maar toch kan iedereen met serieuze zaken bij haar terecht. Ook dan lacht ze, maar het lijkt totaal niet op uitlachen. Dat maakt een verschil.
Ik denk dus niet direct dat altijd lachen anderen doet twijfelen aan de mate waarin je ze serieus neemt. En als het storend is, zeggen mensen dat toch?
[...]
Zou ik wel doen. Het gevaar dreigt namelijk dat je omgeving denkt dat je je hun nooit serieus neemt. Als een vriendin dan echt iets heeft, zal ze niet naar jou toegaan voor advies. Want het is wel even heavy nu en lachen is leuk, maar niet altijd.
Vriendin van mij lacht ook altijd, om alles.
Maar toch kan iedereen met serieuze zaken bij haar terecht. Ook dan lacht ze, maar het lijkt totaal niet op uitlachen. Dat maakt een verschil.
Ik denk dus niet direct dat altijd lachen anderen doet twijfelen aan de mate waarin je ze serieus neemt. En als het storend is, zeggen mensen dat toch?
donderdag 1 september 2011 om 22:59
ik herken beide kanten wel.
Ik kan zelf slecht overweg met overlijdens berichten. Ik weet gewoon niet hoe ik daar mee om moet gaan, wat ik moet doen/zeggen. (konijn van me zusje is dood, ik lig te schaterlachen. Leraar van me zusje overlijd, ik lach haar recht in het gezicht uit) Ja, erg vervelend/lullig. maar ik weet het van mezelf, en op zulke momenten probeer ik echt me gezicht in plooi te houden of even uit de situaie te stappen. (vriendin belt dat haar opa overleden is, ik zeg: bel je zo even terug. Ik ga keihard lachen en bel haar dan terug). Zo heb ik het opgelost, en het lukt heel goed tegenwoordig.
Aaan de andere kant, had ik ook een vriendin en die lachte ook daadwerkelijk om ALLES! van kleine zorgen tot grote zorgen, van iemand anders of van haarzelf. Geen enkel gesprek kon normaal gaan, nooit eens serieus. Heb haar er meerdere malen op aangesproken, dat ik het heel erg vervelend en storend vond. Haar reactie: ja ik ga er op letten, en vervolgens gewoon weer keihard lachen.
Dat heb ik op gegeven moment opgegeven en de vriendschap beëindigd.
Ik kan zelf slecht overweg met overlijdens berichten. Ik weet gewoon niet hoe ik daar mee om moet gaan, wat ik moet doen/zeggen. (konijn van me zusje is dood, ik lig te schaterlachen. Leraar van me zusje overlijd, ik lach haar recht in het gezicht uit) Ja, erg vervelend/lullig. maar ik weet het van mezelf, en op zulke momenten probeer ik echt me gezicht in plooi te houden of even uit de situaie te stappen. (vriendin belt dat haar opa overleden is, ik zeg: bel je zo even terug. Ik ga keihard lachen en bel haar dan terug). Zo heb ik het opgelost, en het lukt heel goed tegenwoordig.
Aaan de andere kant, had ik ook een vriendin en die lachte ook daadwerkelijk om ALLES! van kleine zorgen tot grote zorgen, van iemand anders of van haarzelf. Geen enkel gesprek kon normaal gaan, nooit eens serieus. Heb haar er meerdere malen op aangesproken, dat ik het heel erg vervelend en storend vond. Haar reactie: ja ik ga er op letten, en vervolgens gewoon weer keihard lachen.
Dat heb ik op gegeven moment opgegeven en de vriendschap beëindigd.
vrijdag 2 september 2011 om 20:52
Ik lach trouwens niet bij overijdensberichten e.d. Maar meer in situaties waarbij ik me niet op mijn gemak voel. Of waarbij ik met mensen moet omgaan die me niet zo goed liggen. Ik doe dan gemaakt aardig en dan komt weer die glimlach of dat lachje tevoorschijn.
Ik denk dat dat mijn overlevingsstrategie is. Ik kom uit een gezin waar niet over gevoelens werd gepraat, ongemakkelijke situaties of pijnlijke dingen (lees gevoelens) werden ook altijd weggelachen. Het was zelfs zo erg dat mijn moeder me soms dagen negeerde. Waarom, dat wist ik dan vaak niet, daar kon ik alleen maar naar gissen. Ik kan me herinneren dat ik dan ook geen raad wist met haar gedrag. Ging dan heel aardig tegen haar doen om het goed te maken.
Tot op de dag van vandaag weet ik dus niet hoe ik met mensen om moet gaan die me een ongemakkelijk gevoel geven. Ga dan giegelen, of stom zitten lachen.
Ik denk dat dat mijn overlevingsstrategie is. Ik kom uit een gezin waar niet over gevoelens werd gepraat, ongemakkelijke situaties of pijnlijke dingen (lees gevoelens) werden ook altijd weggelachen. Het was zelfs zo erg dat mijn moeder me soms dagen negeerde. Waarom, dat wist ik dan vaak niet, daar kon ik alleen maar naar gissen. Ik kan me herinneren dat ik dan ook geen raad wist met haar gedrag. Ging dan heel aardig tegen haar doen om het goed te maken.
Tot op de dag van vandaag weet ik dus niet hoe ik met mensen om moet gaan die me een ongemakkelijk gevoel geven. Ga dan giegelen, of stom zitten lachen.
vrijdag 2 september 2011 om 23:15
Ik kan daar wel inkomen. Zoals je al zei, het is een vorm van overleven. Maar dat neemt niet weg, dat het wel erg irritand kan zijn voor mensen.
Je bent je er in ieder geval al van bewust, dat is al heel wat. Nu kun je er op letten, en proberen op die momenten het lachen te stoppen.
Je bent zoals je bent. En dat is goed genoeg. De één vind je wel aardig en de ander niet. Probeer dat te onthouden als je jezelf erop betrapt dat je weer (glim)lacht. Hoop dat je er iets mee kan. Maar onthoud: je kan niet iedereen tevreden stellen, en iedereen te vriend houden/hebben.
Je bent je er in ieder geval al van bewust, dat is al heel wat. Nu kun je er op letten, en proberen op die momenten het lachen te stoppen.
Je bent zoals je bent. En dat is goed genoeg. De één vind je wel aardig en de ander niet. Probeer dat te onthouden als je jezelf erop betrapt dat je weer (glim)lacht. Hoop dat je er iets mee kan. Maar onthoud: je kan niet iedereen tevreden stellen, en iedereen te vriend houden/hebben.
