Psyche
alle pijlers
Ik lach overal om
donderdag 1 september 2011 om 01:19
Volgens mij is er iets mis met mij. Ik bedoel, mijn gedrag is niet normaal. Ik ben namelijk iemand die om alles moet lachen of alles weg lacht. Ik heb geen idee hoe dit komt en eerlijk gezegd begin ik me nu na jeren toch wel zorgen te maken. Misschien miet ik een keer met een psycholoog gaan praten. Het rare is dat ik me heel goed bewust ben van mijn eigen gedrag en ook probeer om niet om elk dingetje dat wordt gezegd te lachen. Zijn er mensen die dit herkennen of weten hoe ik van dat zenuwachtige gelach afkom?
donderdag 1 september 2011 om 01:25
@TO: lachen is nogal een sterk afweermechanisme. Niets laten binnenkomen maar gewoon lekker lachen. Het maakt alles licht, luchtig en niet zo serieus.
Als je er echt van af wilt zou je een therapie oid kunnen overwegen. Daar leren ze je om te wachten met reageren. Een boodschap eerst binnen te latenkomen en dan pas een reactie te geven.
Als je er echt van af wilt zou je een therapie oid kunnen overwegen. Daar leren ze je om te wachten met reageren. Een boodschap eerst binnen te latenkomen en dan pas een reactie te geven.
donderdag 1 september 2011 om 01:32
Ste, als ik alleen ben kan ik ook lachen om b.v. de gekke dingen die mijn katten doen. Gewoon omdat ik hun gedrag grappig vind. Ik lach dus ook als ik alleen ben, als ik aan iets grappigs denk, iets grappigs op tv zie of lees.
Fleuriefleur, als ik alleen ben dan hoef ik me niet af te weren. Misschien is het een manier om te relativeren, heb echt geen idee. Zou ik door therapie duidelijkheid kunnen krijgen.
Fleuriefleur, als ik alleen ben dan hoef ik me niet af te weren. Misschien is het een manier om te relativeren, heb echt geen idee. Zou ik door therapie duidelijkheid kunnen krijgen.
donderdag 1 september 2011 om 01:39
quote:lachebekje5 schreef op 01 september 2011 @ 01:32:
Ste, als ik alleen ben kan ik ook lachen om b.v. de gekke dingen die mijn katten doen. Gewoon omdat ik hun gedrag grappig vind. Ik lach dus ook als ik alleen ben, als ik aan iets grappigs denk, iets grappigs op tv zie of lees.
Fleuriefleur, als ik alleen ben dan hoef ik me niet af te weren. Misschien is het een manier om te relativeren, heb echt geen idee. Zou ik door therapie duidelijkheid kunnen krijgen.Zou ik wel doen. Het gevaar dreigt namelijk dat je omgeving denkt dat je je hun nooit serieus neemt. Als een vriendin dan echt iets heeft, zal ze niet naar jou toegaan voor advies. Want het is wel even heavy nu en lachen is leuk, maar niet altijd.
Ste, als ik alleen ben kan ik ook lachen om b.v. de gekke dingen die mijn katten doen. Gewoon omdat ik hun gedrag grappig vind. Ik lach dus ook als ik alleen ben, als ik aan iets grappigs denk, iets grappigs op tv zie of lees.
Fleuriefleur, als ik alleen ben dan hoef ik me niet af te weren. Misschien is het een manier om te relativeren, heb echt geen idee. Zou ik door therapie duidelijkheid kunnen krijgen.Zou ik wel doen. Het gevaar dreigt namelijk dat je omgeving denkt dat je je hun nooit serieus neemt. Als een vriendin dan echt iets heeft, zal ze niet naar jou toegaan voor advies. Want het is wel even heavy nu en lachen is leuk, maar niet altijd.
donderdag 1 september 2011 om 01:45
Ik herken het wel, vooral van vroeger. Bij mij kwam het denk ik vooral voort uit ongemakkelijkheid, me een houding geven. Inmiddels ben ik daar aardig overheen gegroeid, maar gelukkig ben ik wel nog steeds vrolijk en lach ik ook vaak 
Heel af en toe kan ik het nog wel eens hebben als er iets ergs is gebeurd ofzo, juist omdat het dan zo belangrijk is om niet te lachen.
Ik heb bij de premiere van HP 7-2 overigens een half uur plat gelegen omdat de vrouw naast me maar bleef huilen nadat Fred overleed - erg gênant in een verder stille, overvolle zaal.
Heel af en toe kan ik het nog wel eens hebben als er iets ergs is gebeurd ofzo, juist omdat het dan zo belangrijk is om niet te lachen.Ik heb bij de premiere van HP 7-2 overigens een half uur plat gelegen omdat de vrouw naast me maar bleef huilen nadat Fred overleed - erg gênant in een verder stille, overvolle zaal.
donderdag 1 september 2011 om 01:47
Haha volgens mij ben je mijn vriendin, ze lacht om alles. Als ze in een moeilijke situatie terecht komt, dan lacht ze. Als zij plat op haar smoel gaat, dan zal ze daar liggen met tranen over de wangen. Alles wat verteld wordt, is met een lach. Als ze iets ernstigs vertelt, begint ze ernstig en dan komt er een stuk/opmerking/mijn reactie waar ze dan weer helemaal om lachen.
donderdag 1 september 2011 om 01:57
donderdag 1 september 2011 om 02:59
donderdag 1 september 2011 om 07:51
donderdag 1 september 2011 om 08:10
quote:lachebekje5 schreef op 01 september 2011 @ 01:19:
Volgens mij is er iets mis met mij. Ik bedoel, mijn gedrag is niet normaal. Ik ben namelijk iemand die om alles moet lachen of alles weg lacht. Ik heb geen idee hoe dit komt en eerlijk gezegd begin ik me nu na jeren toch wel zorgen te maken. Misschien miet ik een keer met een psycholoog gaan praten. Het rare is dat ik me heel goed bewust ben van mijn eigen gedrag en ook probeer om niet om elk dingetje dat wordt gezegd te lachen. Zijn er mensen die dit herkennen of weten hoe ik van dat zenuwachtige gelach afkom?Ik herken het ook van vroeger, ik moest echt om alles lachen en ik heb ersoms nog steeds last van. Maar ik probeer me ook in te houden. Soms schiet ik in de lach ook als het serieuze dingen moet gaan en het kan ook behoorlijk vervelend zijn. Ik vond het niet leuk meer dat ik om alles moest lachen maar ik ging mij zelf oefenen om mijzelf in te houden. Mede omdat mijn omgeving mij behoorlijk iritant begon te vinden. Ik doe het niet express maar het is een soort nerveuze tic zeg maar. Ik probeer control te houden over mijzelf en het lukt nu aardig. Ik probeer alleen te lachen als er echt gelachen moet worden het is moeilijk maar het kan verholpen worden door de hele tijd te oefenen.
Volgens mij is er iets mis met mij. Ik bedoel, mijn gedrag is niet normaal. Ik ben namelijk iemand die om alles moet lachen of alles weg lacht. Ik heb geen idee hoe dit komt en eerlijk gezegd begin ik me nu na jeren toch wel zorgen te maken. Misschien miet ik een keer met een psycholoog gaan praten. Het rare is dat ik me heel goed bewust ben van mijn eigen gedrag en ook probeer om niet om elk dingetje dat wordt gezegd te lachen. Zijn er mensen die dit herkennen of weten hoe ik van dat zenuwachtige gelach afkom?Ik herken het ook van vroeger, ik moest echt om alles lachen en ik heb ersoms nog steeds last van. Maar ik probeer me ook in te houden. Soms schiet ik in de lach ook als het serieuze dingen moet gaan en het kan ook behoorlijk vervelend zijn. Ik vond het niet leuk meer dat ik om alles moest lachen maar ik ging mij zelf oefenen om mijzelf in te houden. Mede omdat mijn omgeving mij behoorlijk iritant begon te vinden. Ik doe het niet express maar het is een soort nerveuze tic zeg maar. Ik probeer control te houden over mijzelf en het lukt nu aardig. Ik probeer alleen te lachen als er echt gelachen moet worden het is moeilijk maar het kan verholpen worden door de hele tijd te oefenen.
donderdag 1 september 2011 om 09:07
Ben benieuwd welke therapeut je zou behandelen voor een zenuwtic. Lijkt me dat je het eerder zou moeten zoeken in de richting van lichaamsbeheersing. Makkelijker is het om je ter plekke te verexcuseren als je merkt dat je lacht om iets dat niet lachwaardig is. Ik zou er pas een probleem bij een psycholoog van maken als je weet of vermoedt dat je een traumatisch verleden weglacht (maar zelfs dat kan een houding zijn die het prima leefbaar voor je houdt).
donderdag 1 september 2011 om 09:49
Als je alles weg lacht en dus geen verdiet of zo tot je door laat dringen dan kan ik me voorstellen dat je daar problemen mee kunt hebben. Een psychotherapeut zou je wel moeten kunnen helpen om te kijken wat daar achter zit.
Maar als je er geen last van hebt zou ik lachend in het leven blijven staan.
Maar als je er geen last van hebt zou ik lachend in het leven blijven staan.
donderdag 1 september 2011 om 09:49
quote:RoyalExp schreef op 01 september 2011 @ 01:47:
Haha volgens mij ben je mijn vriendin, ze lacht om alles. Als ze in een moeilijke situatie terecht komt, dan lacht ze. Als zij plat op haar smoel gaat, dan zal ze daar liggen met tranen over de wangen. Alles wat verteld wordt, is met een lach. Als ze iets ernstigs vertelt, begint ze ernstig en dan komt er een stuk/opmerking/mijn reactie waar ze dan weer helemaal om lachen.Zo grappig dan dat jij je post met een lachje begint
Haha volgens mij ben je mijn vriendin, ze lacht om alles. Als ze in een moeilijke situatie terecht komt, dan lacht ze. Als zij plat op haar smoel gaat, dan zal ze daar liggen met tranen over de wangen. Alles wat verteld wordt, is met een lach. Als ze iets ernstigs vertelt, begint ze ernstig en dan komt er een stuk/opmerking/mijn reactie waar ze dan weer helemaal om lachen.Zo grappig dan dat jij je post met een lachje begint
donderdag 1 september 2011 om 10:00
Dit is denk ik om houding te geven. ik heb het soms ook en mijn tante vertelde dat toen ze voor het eerst stage liep (vroeger) in het ziekenhuis en ze een dode af moest leggen (of hoe dat ook heet) deze nog lucht oid vrij liet,waardoor zij schrok maar heel hard begon te lachen..net op het moment dat familie binnenkwam..haar collega heeft haar toen zo in de kast gedrukt......ze heeft het vaker gehad.nu nog wel maar niet meer zo als toen
Puck
