Psyche
alle pijlers
Ik raak het niet kwijt....
dinsdag 24 januari 2012 om 22:09
Hallo dames,
Ik ben geheel nieuw hier dus vergeef me als ik het fout plaats.
Mijn vraag: ben 8 jaar lang mantelzorger geweest als enig kind voor vader en tussendoor ook voor schoonouders. Was nogal een heftige tijd, temeer daar ik mijn vader die dement was tot een jaar voor zijn overlijden persé niet in een verzorgingshuis wilde. Uiteindelijk heeft hij toch zijn laatste levensjaar in een tehuis moeten doorbrengen, prachtig tehuis, groot appartement maar toen het nog slechter ging helaas 3 maanden op een PG. Ik was er al die jaren letterlijk 24/7 voor mijn vader en had alle touwtjes in handen, elke dag.Inmiddels zijn ze er allemaal niet meer, rust dus zou je zeggen maar zelfs nu na 3 jaar zit ik in de knoop. Zit nog een hele historie achter mbt mijn jeugd maar nu heb ik rust en vrijheid maar kom totaal niet tot rust, het Damocles-gevoel, what's next?
Kan me totaal niet ontspannen en maak me zorgen om vanalles en nog wat. Geen kinderen, geen broer/zussen (heb wel een broer gehad maar helaas oerleden toen ik 12 was), man ook geen familie meer dus samen alleen.
Financieel hebben we het supergoed dus ook daar geen zorgen.
Waarom kan ik maar geen rust vinden. waarom zie ik enkel beren op de weg(hele grote ) en waarom voel ik me zo klote, denkend dat ik niet genoeg heb gedaan?
Ben ik nou echt aan het malen of is het herkenbaar?
Ik ben geheel nieuw hier dus vergeef me als ik het fout plaats.
Mijn vraag: ben 8 jaar lang mantelzorger geweest als enig kind voor vader en tussendoor ook voor schoonouders. Was nogal een heftige tijd, temeer daar ik mijn vader die dement was tot een jaar voor zijn overlijden persé niet in een verzorgingshuis wilde. Uiteindelijk heeft hij toch zijn laatste levensjaar in een tehuis moeten doorbrengen, prachtig tehuis, groot appartement maar toen het nog slechter ging helaas 3 maanden op een PG. Ik was er al die jaren letterlijk 24/7 voor mijn vader en had alle touwtjes in handen, elke dag.Inmiddels zijn ze er allemaal niet meer, rust dus zou je zeggen maar zelfs nu na 3 jaar zit ik in de knoop. Zit nog een hele historie achter mbt mijn jeugd maar nu heb ik rust en vrijheid maar kom totaal niet tot rust, het Damocles-gevoel, what's next?
Kan me totaal niet ontspannen en maak me zorgen om vanalles en nog wat. Geen kinderen, geen broer/zussen (heb wel een broer gehad maar helaas oerleden toen ik 12 was), man ook geen familie meer dus samen alleen.
Financieel hebben we het supergoed dus ook daar geen zorgen.
Waarom kan ik maar geen rust vinden. waarom zie ik enkel beren op de weg(hele grote ) en waarom voel ik me zo klote, denkend dat ik niet genoeg heb gedaan?
Ben ik nou echt aan het malen of is het herkenbaar?
dinsdag 24 januari 2012 om 22:22
Zou het kunnen zijn dat je juist te lang en teveel voor anderen gezorgd hebt, en dat je daardoor uit het oog verloren bent wat goed voor jou is? En dat je, nu je wel alle tijd voor jezelf hebt, misschien niet goed (meer) weet hoe je die tijd zo in kunt vullen dat je daar een goed gevoel bij kunt hebben?
dinsdag 24 januari 2012 om 22:37
Dat vraag ik me ook telkens af, heb mijn goede baan waar ik 22 jaar werkte opgegeven voor mijn vader en wellicht daarmee ook mijn eigen identiteit, je zou zo maar eens gelijk kunnen hebben. Ik ben een zorgtype, sta altijd voor letterlijk iedereen klaar maar omgekeerd is een ander verhaal. Ik was niet zo moeilijk vroeger, alles kon, deur altijd open voor anderen, ik kookte en brouwde alles voor vrienden en spontaan bezoek, genoot van mensen die me hebben laten stikken toen het allemaal niet meer zo makkelijk kon, dat hier eten en zo, ergo, voel me in de steek gelaten, ben soort van kluizenaar geworden en voel me het best als ik alleen ben. Sterker nog, heb een schat van een man maar ik zucht al als hij thuis komt: "verplichting" zus en zo naar mijn gevoel. Maar geen hond die (behalve hij) naar MIJ omkijkt. Heeeeeeeel grof gezegd, als ik dood ga mist geen hond me (behalve mijn hond en man, dat dan weer wel)
Zonder gein, ik ben absoluut geen zelfmoordtype maar vraag me wel af war mijn nut nog is, is stom, weet ik maar toch.
Zonder gein, ik ben absoluut geen zelfmoordtype maar vraag me wel af war mijn nut nog is, is stom, weet ik maar toch.
dinsdag 24 januari 2012 om 22:38
Eens met Nummerzoveel.
Als je altijd maar voor anderen zorgt en dat valt ineens weg dan ben je op jezelf aangewezen, dan weet je niet meer wat jij wilt, wat goed is voor jou.
Heb je hulp?
Misschien moet je eens gaan praten met een psycholoog, als je na drie jaar nog niet verder bent gekomen.
Zodat je wel kan gaan genieten van je vrijheid en dat je rust kan vinden voor jezelf, en je partner.
En de gedachte dat je niet genoeg gedaan zou hebben?
Nee, je hebt meer gedaan dan je eigenlijk van iemand zou kunnen verwachten, je mag trots zijn op jezelf hoor!
In ieder geval een dikke knuffel voor jou!
Als je altijd maar voor anderen zorgt en dat valt ineens weg dan ben je op jezelf aangewezen, dan weet je niet meer wat jij wilt, wat goed is voor jou.
Heb je hulp?
Misschien moet je eens gaan praten met een psycholoog, als je na drie jaar nog niet verder bent gekomen.
Zodat je wel kan gaan genieten van je vrijheid en dat je rust kan vinden voor jezelf, en je partner.
En de gedachte dat je niet genoeg gedaan zou hebben?
Nee, je hebt meer gedaan dan je eigenlijk van iemand zou kunnen verwachten, je mag trots zijn op jezelf hoor!
In ieder geval een dikke knuffel voor jou!
dinsdag 24 januari 2012 om 22:47
Ik herken het. Ik ben ook zo geweest, geweest dus. Door een groot minderwaardigheidscomplex heb ik mijzelf ook opgeofferd voor anderen. Nu achteraf kan ik zien waarom ik dat deed, wat dat mij opleverde. Maar toen dacht ik dat ik alles voor anderen deed. Mensen waren je dankbaar, soms zelfs afhankelijk van je. Het gaf waardering en een soort doel in je leven. Alleen trekt het verkeerde mensen aan. Omdat jij een opofferend en begrijpend iemand bent, trek je mensen aan die dat nodig hebben. Als jij dan hulp nodig hebt, geven deze mensen niet thuis, omdat zij dat niet kunnen geven.
Maar nu sta jij eigenlijk met lege handen. Je hebt eigenlijk je hele leven opgeofferd voor anderen en dat is niet meer nodig. Nu jij iemand nodig hebt is er niemand voor je. Dat kan je erg verbitterd maken. Niet doen.
Ga positief voor jezelf zorgen. Ga eindelijk jezelf leren kennen. Heb ik ook gedaan. En het is heel bevrijdend. Dat je echt met niemand rekening hoeft te houden. Doe dingen die jij leuk vindt. Ga niet zitten mokken dat je niemand hebt. Je kunt nieuwe vrienden maken, maar dan types die niet de energie uit je zuigen, maar die gelijkwaardig zijn.
Kan me voorstellen dat je nu niet ontspannen bent. Je moet afkicken van al dat zorgen. Dat kan je een ontzettend onrustig gevoel geven. Maar dat gaat over. Echt waar.
Ik hoop dat jij jezelf gaat leren kennen en dat je leuke dingen gaat doen. Dan trek je ook leuke mensen aan.
Maar nu sta jij eigenlijk met lege handen. Je hebt eigenlijk je hele leven opgeofferd voor anderen en dat is niet meer nodig. Nu jij iemand nodig hebt is er niemand voor je. Dat kan je erg verbitterd maken. Niet doen.
Ga positief voor jezelf zorgen. Ga eindelijk jezelf leren kennen. Heb ik ook gedaan. En het is heel bevrijdend. Dat je echt met niemand rekening hoeft te houden. Doe dingen die jij leuk vindt. Ga niet zitten mokken dat je niemand hebt. Je kunt nieuwe vrienden maken, maar dan types die niet de energie uit je zuigen, maar die gelijkwaardig zijn.
Kan me voorstellen dat je nu niet ontspannen bent. Je moet afkicken van al dat zorgen. Dat kan je een ontzettend onrustig gevoel geven. Maar dat gaat over. Echt waar.
Ik hoop dat jij jezelf gaat leren kennen en dat je leuke dingen gaat doen. Dan trek je ook leuke mensen aan.
dinsdag 24 januari 2012 om 22:50
Wat een heftige tijd moet jij hebben gehad, zo intensief zorgen voor je vader en schoonouders is niet niks.
Wat jij hebt meegemaakt is heel erg heftig, en dat moet je verwerken.
Aan de ene kant is het zo mooi dat je dit voor hun hebt gedaan, van de andere kant ben je jezelf misschien wat kwijtgeraakt.
Misschien is het goed voor je dat je hulp zoekt, iemand die je kan helpen met het verwerken en met je gevoelens op een rijtje te krijgen.
Ik vind het super van je dat je dit voor hen hebt gedaan, nu wordt het tijd dat je tijd neemt voor jezelf, en voor jezelf zorgt.
Heel veel sterkte
Wat jij hebt meegemaakt is heel erg heftig, en dat moet je verwerken.
Aan de ene kant is het zo mooi dat je dit voor hun hebt gedaan, van de andere kant ben je jezelf misschien wat kwijtgeraakt.
Misschien is het goed voor je dat je hulp zoekt, iemand die je kan helpen met het verwerken en met je gevoelens op een rijtje te krijgen.
Ik vind het super van je dat je dit voor hen hebt gedaan, nu wordt het tijd dat je tijd neemt voor jezelf, en voor jezelf zorgt.
Heel veel sterkte
dinsdag 24 januari 2012 om 22:55
Die virtuele knuffel is lief, thanx!
Het gekke is, heb niks te klagen verder, een schat van een man dus, al 30 jaar, een superkoddig hondje wat mijn alles is, en da was het dan. Moet er echter niet aan denken zo nog 20 jaar rond te tobben temeer daar ik een verhoogde kans op Alzheimer op relatie jonge leeftijd heb (ben nu 52 en al niet helemaal helder meer)
Kortom, voor mijn gevoel heb ik, nu ik "vrijheid" heb, geen functie meer en kom maar niet in mijn ritme.
Mijn huis en tuin zijn mijn passie maar kan maar niet over het punt komen weer eens onbezorgd en gelukkig te zijn.
Eigenlijk een luxeprobleen maar een moeder die je niet moet en hoop sores vanaf 12 jaar hakt er best in. De zorg voor mijn vader was liefde, had een hele lieve paps maar die zorg voor die zelfde paps heeft er zó immens in gehakt. En mijn schoonouders waren nogal niet erg aardig zal ik maar zeggen maar de zorg voor hen kwam er nog even tussendoor bij.
Ik weet dat ik eigenlijk zeur maar laat ik het zo zeggen, ik zie mezelf niet meer zitten, hoop dat jullie snappen wat ik bedoel. Man en ik hebben het samen zo goed maar het verleden blijft letterlijk alles en ik blijf maar hangen in die zooi van vroeger.
Ik ben echt een doos.
Het gekke is, heb niks te klagen verder, een schat van een man dus, al 30 jaar, een superkoddig hondje wat mijn alles is, en da was het dan. Moet er echter niet aan denken zo nog 20 jaar rond te tobben temeer daar ik een verhoogde kans op Alzheimer op relatie jonge leeftijd heb (ben nu 52 en al niet helemaal helder meer)
Kortom, voor mijn gevoel heb ik, nu ik "vrijheid" heb, geen functie meer en kom maar niet in mijn ritme.
Mijn huis en tuin zijn mijn passie maar kan maar niet over het punt komen weer eens onbezorgd en gelukkig te zijn.
Eigenlijk een luxeprobleen maar een moeder die je niet moet en hoop sores vanaf 12 jaar hakt er best in. De zorg voor mijn vader was liefde, had een hele lieve paps maar die zorg voor die zelfde paps heeft er zó immens in gehakt. En mijn schoonouders waren nogal niet erg aardig zal ik maar zeggen maar de zorg voor hen kwam er nog even tussendoor bij.
Ik weet dat ik eigenlijk zeur maar laat ik het zo zeggen, ik zie mezelf niet meer zitten, hoop dat jullie snappen wat ik bedoel. Man en ik hebben het samen zo goed maar het verleden blijft letterlijk alles en ik blijf maar hangen in die zooi van vroeger.
Ik ben echt een doos.
dinsdag 24 januari 2012 om 22:59
Ik denk ook dat het goed is als je hulp zoekt. Je bent niet alleen jezelf kwijt geraakt, maar ook erg teleurgesteld geraakt onderweg. Teleurgesteld in het leven en in de mensen die in jouw leven een rol hebben gespeeld. Met hulp kun je leren weer te durven vertrouwen, eerst op jezelf en dan op anderen, en kun je ook het plezier in je leven weer terug vinden. Je hebt een heftige tijd meegemaakt en dat gaat je niet in je koude kleren zitten. Verspil niet nog meer tijd met ongelukkig zijn, dat hoeft echt niet.
dinsdag 24 januari 2012 om 23:14
Jullie zijn lief!
Maar hulp heb ik gehad, een lieve die ook psychische hulp aan mijn pap gaf en dus de hele situatie kende tot op het bot. ik ben wel een giga kwek maar niet mbt het diepste in mijn ziel. Na het overlijden van mijn broer vond mijn moeder het wel nodig te zeggen dat ik onder de grond had moeten liggen ipv "haar kind" dus dat ik geen sterke eigendunk heb is niet zo raar en dat erken ik ook (mijn man heeft mijn moeder ook goed gekend en die vond het ook geen feest zal ik maar zeggen).
Dat elders afleiding zoeken gaat gewoon niet, ik ben niet graag ver van mijn huis, hooguit met de hond de natuur in en ik háát winkelen (ja, echt)
Misschien was het niet zo zeer een vraag maar meer even van me aflullen. Wat ik zou moeten of kunnen doen weet ik wel, mezelf er toe zetten is echter een knokploeg voor nodig vrees ik. Ik heb zo'n letterlijke schop onder de reet nodig, ik weet het, en tóch blijf ik, naar mijn overtuiging maar met mezelf zitten te knoeien.
Zei vorige week zelfs tegen de huisarts: geef mij die drionpil maar, kom op, dan spoor je toch niet?
En dan weet ik het zelf, met zoveel goeds (man en hond) en dat toch.
Ik zit echt zó klem met mezelf
Maar hulp heb ik gehad, een lieve die ook psychische hulp aan mijn pap gaf en dus de hele situatie kende tot op het bot. ik ben wel een giga kwek maar niet mbt het diepste in mijn ziel. Na het overlijden van mijn broer vond mijn moeder het wel nodig te zeggen dat ik onder de grond had moeten liggen ipv "haar kind" dus dat ik geen sterke eigendunk heb is niet zo raar en dat erken ik ook (mijn man heeft mijn moeder ook goed gekend en die vond het ook geen feest zal ik maar zeggen).
Dat elders afleiding zoeken gaat gewoon niet, ik ben niet graag ver van mijn huis, hooguit met de hond de natuur in en ik háát winkelen (ja, echt)
Misschien was het niet zo zeer een vraag maar meer even van me aflullen. Wat ik zou moeten of kunnen doen weet ik wel, mezelf er toe zetten is echter een knokploeg voor nodig vrees ik. Ik heb zo'n letterlijke schop onder de reet nodig, ik weet het, en tóch blijf ik, naar mijn overtuiging maar met mezelf zitten te knoeien.
Zei vorige week zelfs tegen de huisarts: geef mij die drionpil maar, kom op, dan spoor je toch niet?
En dan weet ik het zelf, met zoveel goeds (man en hond) en dat toch.
Ik zit echt zó klem met mezelf
dinsdag 24 januari 2012 om 23:24
Thaorchid, ik zit een beetje in hetzelfde schuitje. Na zo intensief voor anderen te hebben gezorgd, donder je een beetje in een gat als dat wegvalt. Mijn vader aan kanker is overleden, mijn moeder en stiefvader leven nog, beiden met één been in het graf. De zorgtaak is voor mij wat afgenomen nu ze in een verzorgingstehuis zitten, maar voorheen ben ik intensief met mijn moeder bezig geweest na haar beroerte.
Ik heb wat meer afstand nu kunnen nemen, wat meer rust gekregen, maar ik heb het gevoel dat ik ook niet aan mezelf toekom. Kan niet echt genieten van dingen. Ik werk, heb een relatie zonder kinderen, en dobber nu rond in een burnout.
Dit is een gevolg van de afgelopen jaren. Zorg, druk, stress en hoge werkdruk. Ik was alleen maar aan het geven.
Nu ik iets meer aan mezelf probeer te denken, heb ik het gevoel dat ik faal als dochter. En zogenaamde vrienden uit het verleden zijn ook afgehaakt nadat ik ingestort was vlak na de beroerte van mijn moeder.
Kortom: ik weet eigenlijk ook niet hoe ik verder moet. Ik probeer nu met kleine stapjes weer leren te genieten van dingen. Ik denk dat het heel veel tijd kost, en dat je een ommekeer moet maken in je denkpatroon. Ook ik denk wel eens dat het , behalve mijn vriend, niemand boeit als ik onder de graszoden lig.
Maar is dat wel zo?
En ik denk dat zowel jij als ik misschien eens een nieuwe kring moeten opbouwen. Ik denk dat het dan wel weer een stukje beter gaat.
En vooral proberen om los te laten. Dat is nog het moeilijkst, maar wel essentieel om verder te kunnen in het leven.
Ik wens je veel sterkte.
Ik heb wat meer afstand nu kunnen nemen, wat meer rust gekregen, maar ik heb het gevoel dat ik ook niet aan mezelf toekom. Kan niet echt genieten van dingen. Ik werk, heb een relatie zonder kinderen, en dobber nu rond in een burnout.
Dit is een gevolg van de afgelopen jaren. Zorg, druk, stress en hoge werkdruk. Ik was alleen maar aan het geven.
Nu ik iets meer aan mezelf probeer te denken, heb ik het gevoel dat ik faal als dochter. En zogenaamde vrienden uit het verleden zijn ook afgehaakt nadat ik ingestort was vlak na de beroerte van mijn moeder.
Kortom: ik weet eigenlijk ook niet hoe ik verder moet. Ik probeer nu met kleine stapjes weer leren te genieten van dingen. Ik denk dat het heel veel tijd kost, en dat je een ommekeer moet maken in je denkpatroon. Ook ik denk wel eens dat het , behalve mijn vriend, niemand boeit als ik onder de graszoden lig.
Maar is dat wel zo?
En ik denk dat zowel jij als ik misschien eens een nieuwe kring moeten opbouwen. Ik denk dat het dan wel weer een stukje beter gaat.
En vooral proberen om los te laten. Dat is nog het moeilijkst, maar wel essentieel om verder te kunnen in het leven.
Ik wens je veel sterkte.
woensdag 25 januari 2012 om 00:00
woensdag 25 januari 2012 om 07:01
@thoarchid
Ik snap wel dat je graag thuis bent, maar juist door in huis te blijven en alleen met je hond te wandelen, maak jij jouw wereld letterlijk en figuurlijk steeds kleiner. Ik denk toch dat je jezelf moet dwingen om wat meer te doen. De meeste energie krijgen wij meestal toch van interactie met andere mensen, hoe vermoeiend of zelfs eng dat ook kan zijn. Ik zeg niet dat je meteen naar de andere kant van de wereld moet vliegen, maar zijn er geen dingen te bedenken die je dichtbij huis kunt doen, maar wel met anderen? Een wandelgoep met andere hondenliefhebbers, sporten, een creatieve cursus van het een of ander? Probeer in elk geval iets te gaan doen waarbij je ook nieuwe mensen ontmoet, al is het maar een uurtje per week.
Ik snap wel dat je graag thuis bent, maar juist door in huis te blijven en alleen met je hond te wandelen, maak jij jouw wereld letterlijk en figuurlijk steeds kleiner. Ik denk toch dat je jezelf moet dwingen om wat meer te doen. De meeste energie krijgen wij meestal toch van interactie met andere mensen, hoe vermoeiend of zelfs eng dat ook kan zijn. Ik zeg niet dat je meteen naar de andere kant van de wereld moet vliegen, maar zijn er geen dingen te bedenken die je dichtbij huis kunt doen, maar wel met anderen? Een wandelgoep met andere hondenliefhebbers, sporten, een creatieve cursus van het een of ander? Probeer in elk geval iets te gaan doen waarbij je ook nieuwe mensen ontmoet, al is het maar een uurtje per week.
woensdag 25 januari 2012 om 12:26
Ik vind het logisch dat je na acht jaar zo intensief voor je vader zorgen, alles wat overblijft maar klein en nutteloos vindt. Het voelde immers als dat zijn leven van jou afhankelijk was. En dat kan ik nu, in mijn leven, alleen maar vergelijken met de zorg voor mijn dochter. Als die zou doodgaan, oh, ik zou (vrees ik) ook op de pauze-stand gaan. En nuja, ik kan me niet voorstellen hoe lang en hoe erg ik zou rouwen / rauwen.
En als ik zou bedenken, of als iemand dan tegen me zou zeggen dat ik toch geluk heb en de lucht zo mooi blauw is, zou ik als eerste denken aan het gedicht Zonder Jou van Annie MG Schmidt.
Maar toch zou ik meer willen dan alleen mijn man en een hond en genoeg geld.
Natuurlijk zijn dat goede / mooie / heerlijke dingen. (Genoeg geld; teach me how!
Maar die heffen het lege gevoel niet op. En het lijkt of jij vindt dat dat hoort / moet? Want: er zullen altijd anderen zijn die het nog zwaarder hebben, en dat is goed om te bedenken (ook super goed om stil te staan bij wat goed is!) maar het zijn niet zondermeer communicerende vaten. En je mag je ook ka voelen.
Mag jij dat? Van jezelf?
En in ieder geval: ik zou meer mensen om me heen willen, die begrijpen wat ik heb meegemaakt, die hetzelfde meemaakten. (Alhoewel ik dan ook zou waken dat ik niet hetzelfde hoef te reageren als de collega-lijders. Of juist ook mensen, die dat juist niet zelf hebben meegemaakt, en met wie ik dan een onbezorgde middag kan doorbrengen, zonder het over verlies te hoeven hebben. (Taart meenemen en die samen in het bos opeten..)
Misschien als mogelijkheid: plaats een mini in de krant en roep mensen die hetzelfde als jij meemaakten op om op 14 februari om 14 uur te verzamelen bij punt x op het strand.
Ga daar met je hond naar toe en bereid je voor op een wandeling met je hond alleen.
Maar misschien zijn er meer mensen.
Of nuja, je weet zelf hoe je (op een voor jou leukere manier?) virtueel / in het echt nieuwe mensen kunt spreken. Als je dat wilt.
Ik hoop van harte dat aan het eind van 2012 je wereld weer een stuk groter is.
En als ik zou bedenken, of als iemand dan tegen me zou zeggen dat ik toch geluk heb en de lucht zo mooi blauw is, zou ik als eerste denken aan het gedicht Zonder Jou van Annie MG Schmidt.
Maar toch zou ik meer willen dan alleen mijn man en een hond en genoeg geld.
Natuurlijk zijn dat goede / mooie / heerlijke dingen. (Genoeg geld; teach me how!
Maar die heffen het lege gevoel niet op. En het lijkt of jij vindt dat dat hoort / moet? Want: er zullen altijd anderen zijn die het nog zwaarder hebben, en dat is goed om te bedenken (ook super goed om stil te staan bij wat goed is!) maar het zijn niet zondermeer communicerende vaten. En je mag je ook ka voelen.
Mag jij dat? Van jezelf?
En in ieder geval: ik zou meer mensen om me heen willen, die begrijpen wat ik heb meegemaakt, die hetzelfde meemaakten. (Alhoewel ik dan ook zou waken dat ik niet hetzelfde hoef te reageren als de collega-lijders. Of juist ook mensen, die dat juist niet zelf hebben meegemaakt, en met wie ik dan een onbezorgde middag kan doorbrengen, zonder het over verlies te hoeven hebben. (Taart meenemen en die samen in het bos opeten..)
Misschien als mogelijkheid: plaats een mini in de krant en roep mensen die hetzelfde als jij meemaakten op om op 14 februari om 14 uur te verzamelen bij punt x op het strand.
Ga daar met je hond naar toe en bereid je voor op een wandeling met je hond alleen.
Maar misschien zijn er meer mensen.
Of nuja, je weet zelf hoe je (op een voor jou leukere manier?) virtueel / in het echt nieuwe mensen kunt spreken. Als je dat wilt.
Ik hoop van harte dat aan het eind van 2012 je wereld weer een stuk groter is.
