Psyche
alle pijlers
Ik snap er niets meer van
maandag 8 augustus 2011 om 19:33
Soms weet ik het allemaal even niet meer. Zal hier kort proberen uit te leggen hoe het gegaan is, ook al snap ik het zelf ook allemaal niet. Toen ik klein was, voor mijn 5de jaar ben ik misbruikt geweest. Ik ben er altijd heilig van overtuigd geweest dat mijn vader dit gedaan had en hij heeft dit altijd bevestigd en er zijn excusses voor aangeboden. Ruim een jaar terug kreeg ik voor de 7de keer een psycholoog die is gespecialiseerd in misbruik bij jonge kinderen. Op de een of andere manier wilde ik niet uit huis want ik voelde mij er niet fijn, maar ben wel heel graag bij mijn moeder en ja ik ben kwaad op haar geweest omdat ze mij niet geloofde en zich niet voor kon stellen dat mijn vader zoiets zou kunnen doen. Door die psycholoog ben ik in gaan zien dat ik geen directe herinneringen heb dat mijn vader dit heeft gedaan. Logisch want ik was nog erg jong. Aan de andere kant, waarom zou hij het bekennen? Aan de andere kant zegt mijn psycholoog (zij heeft ook met mijn ouders gepraat) dat mijn vader dit heeft gezegt om mij te helpen. Het leek hem vreselijk om zoiets mee te hebben gemaakt en niet te weten wie het heeft gedaan. Volgens die psycholoog heb ik hem als dader gezien omdat het voor mij te bedreigen was en niet te bevatten en als mijn vader het gedaan zou hebben gedaan dan werd het draaglijk en kon ik er mee omgaan. Of zoiets. Net op het moment dat ik er toch wel in begon te geloven, het klinkt allemaal heel erg logisch als zij het uitlegde. Op school ging het ook goed en toen ineens ging ze met pensioen, het ging met mij zo goed ik had geen hulp meer nodig. En dit ging ook prima, want ik kan mij goed op school concentreren en het gaat ook wel goed. Maar nu door de vakantie .. en mijn vader is werkeloos en dus de hele dag thuis en hij helpt nu al een paar maanden mee aan mijn bedrijf, we werken dus samen. Maar nu heb ik alweer een paar keer nare dromen gehad met mijn pa in de hoofdrol, die mij dingen aandoet. Ik weet dat het maar nachtmerries zijn en meestal herken ik niemand in mijn nachtmerries maar de laatste tijd dus wel. En krijg dan weer zo'n rotgevoel als mij pa dwars loopt te doen over de kleinste dingen. Ik kan ook gewoon niets van hem hebben. En mijn moeder lijkt mij alleen een fijne dochter te vinden als het goed gaat, als het minder gaat neemt ze gelijk afstand van me en laat ze mij voor mijn gevoel barsten. Ik snap het gewoon allemaal niet meer 
donderdag 22 september 2011 om 01:00
Hoewel er nog een hoop verstopt zit onder een deken van gevoelloosheid, valt het me op dat je eerlijk bent Ergernisjess. En dat is een eigenschap waar je het ver mee gaat schoppen.
Ook ik had en heb het geluk dat ik eerlijk durf te zijn. Daardoor zie ik waar ik aan moet sleutelen en kan ik zien waar mijn eigen aandeel zit.
Want ook al zit je nu in een ziekmakend milieu, jij hebt ook een aandeel in hoe dingen nu gaan. Dat is absoluut niet bedoeld om met een beschuldigende vinger te wijzen. Eerder om aan te geven dat jij de mogelijkheid en de kracht hebt om (deels) invloed uit te oefenen in hoe dingen gaan. Of iig écht te zien wat er zich afspeelt.
Als je moeder zich koud en onbereikbaar gedraagt, komt dat door hoe jij dingen brengt of reageert ze vooral uit eigenbelang? Of een combinatie van beiden? (ik pak nu zomaar een voorbeeld, het gaat erom dat je door begrijpen van hoe dingen lopen, meer controle voelt. Niet alles komt door jou, en het is zo ontzettend leerzaam om te zien wanneer je gemanipuleerd wordt om te denken dat het aan jou ligt).
Wat betreft het hyperalert zijn, de fysieke nabijheid van een manspersoon niet kunnen verdragen is mij helaas erg bekend.
Maar wel iets uit het verleden. Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat ik vandaag fysiek dicht bij mannen ben geweest en dat ik me volkomen op mijn gemak heb gevoeld
Hoe gaat het de laatste tijd met je eigenwaarde? Vind je jezelf redelijk ok, of scheld je je in je hoofd uit voor al wat lelijk is?
Zijn er mensen die je écht vertrouwt/vertrouwen kan? Met wie je kunt praten over hoe jij je voelt en wat jij wilt?
Hoe gaat het met je lijf? Voel je het een beetje? Krijgt het de voeding die het nodig heeft? Sport je?
Heb je een beetje lol in het leven of is het toch vooral veel en hard en alleen survivelen in de grote boze buitenwereld?
Ben je al achter concrete hulp aangegaan sinds onze tips? Wanneer het antwoord daarop nee is, waarom niet, wat zijn jouw harde grenzen die moeten bereikt worden vóór je tot actie overgaat? Is dat meer zelfbeschadiging, is dat niet meer kunnen functioneren op je opleiding?
Ik stel je deze vragen om na te denken, waar te nemen, te voelen. Wie jij bent doet ertoe. En helaas wordt je dat niet vaak genoeg gezegd.
Ik hoop dat je hele fijne vrienden gaat vinden en houden. Misschien is die jongen van de mail wel zo iemand.
Liefs, ik denk aan je
Hanke
Ook ik had en heb het geluk dat ik eerlijk durf te zijn. Daardoor zie ik waar ik aan moet sleutelen en kan ik zien waar mijn eigen aandeel zit.
Want ook al zit je nu in een ziekmakend milieu, jij hebt ook een aandeel in hoe dingen nu gaan. Dat is absoluut niet bedoeld om met een beschuldigende vinger te wijzen. Eerder om aan te geven dat jij de mogelijkheid en de kracht hebt om (deels) invloed uit te oefenen in hoe dingen gaan. Of iig écht te zien wat er zich afspeelt.
Als je moeder zich koud en onbereikbaar gedraagt, komt dat door hoe jij dingen brengt of reageert ze vooral uit eigenbelang? Of een combinatie van beiden? (ik pak nu zomaar een voorbeeld, het gaat erom dat je door begrijpen van hoe dingen lopen, meer controle voelt. Niet alles komt door jou, en het is zo ontzettend leerzaam om te zien wanneer je gemanipuleerd wordt om te denken dat het aan jou ligt).
Wat betreft het hyperalert zijn, de fysieke nabijheid van een manspersoon niet kunnen verdragen is mij helaas erg bekend.
Maar wel iets uit het verleden. Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat ik vandaag fysiek dicht bij mannen ben geweest en dat ik me volkomen op mijn gemak heb gevoeld
Hoe gaat het de laatste tijd met je eigenwaarde? Vind je jezelf redelijk ok, of scheld je je in je hoofd uit voor al wat lelijk is?
Zijn er mensen die je écht vertrouwt/vertrouwen kan? Met wie je kunt praten over hoe jij je voelt en wat jij wilt?
Hoe gaat het met je lijf? Voel je het een beetje? Krijgt het de voeding die het nodig heeft? Sport je?
Heb je een beetje lol in het leven of is het toch vooral veel en hard en alleen survivelen in de grote boze buitenwereld?
Ben je al achter concrete hulp aangegaan sinds onze tips? Wanneer het antwoord daarop nee is, waarom niet, wat zijn jouw harde grenzen die moeten bereikt worden vóór je tot actie overgaat? Is dat meer zelfbeschadiging, is dat niet meer kunnen functioneren op je opleiding?
Ik stel je deze vragen om na te denken, waar te nemen, te voelen. Wie jij bent doet ertoe. En helaas wordt je dat niet vaak genoeg gezegd.
Ik hoop dat je hele fijne vrienden gaat vinden en houden. Misschien is die jongen van de mail wel zo iemand.
Liefs, ik denk aan je
Hanke
donderdag 22 september 2011 om 01:20
Hey TO goed om je te lezen. Paar dingen, ga uit huis omdat jij dat wil zonder dat je daar een vriend voor gebruikt.
in dat licht vraag ik me af wat je met een date moet, je walgt immers van mannen in je nabijheid.
investeer in jezelf! Ga in therapie, zoek een studentenhuis, ga voelen dat Jij baas bent over jouw leven. Dat is je recht!!!
in dat licht vraag ik me af wat je met een date moet, je walgt immers van mannen in je nabijheid.
investeer in jezelf! Ga in therapie, zoek een studentenhuis, ga voelen dat Jij baas bent over jouw leven. Dat is je recht!!!
