Psyche
alle pijlers
Ik voel me verschrikkelijk...
donderdag 20 december 2012 om 19:25
Ik voel me al een hele tijd behoorlijk slecht. Er is dan ook wel een hele hoop gebeurd, dus ik begrijp zelf wel dat dit misschien niet zo gek is, maar ik wordt er wel behoorlijk krankjorum van... op het wanhopige af. Ik weet echt niet meer wat ik met mezelf aan moet.
Ik voel me vooral vreselijk eenzaam de laatste weken. Ik voel me onzichtbaar, alsof ik in een soort glazen ei zit en wel zie wat er allemaal in de wereld gebeurt, met een afstand, maar niemand ziet mij.
Ik ben in juli mijn baan kwijt geraakt (voor de zoveelste keer) en daarbij overspannen uit dienst gegaan. Ik ben mijn moeder min of meer kwijt (in ieder geval gevoelsmatig) aan een hele progressieve vorm van dementie en ik heb een hele ingewikkelde relatie met mijn ex afgesloten.
En nu...het is alsof alles keihard bij me binnenkomt. Alle emoties liggen heel erg aan de oppervlakte. Ik mis mijn moeder vreselijk!! Nooit meer even een telefoontje van haar, vragen hoe het met me gaat, het 'dag, lieve schat' horen. Ik mis de verbondenheid die je kan voelen als ouder en kind. Ik heb mijn vader nog, maar die is emotioneel erg moeilijk bereikbaar. De laatste tijd die ik allerlei verwoede pogingen om toenadering te zoeken, maar het lukt maar niet. Ik kan heel moeilijk laten zien wat ik nodig heb of wat ik van hem wil blijkbaar.
Ik voel alleen maar een enorme behoefte aan iemand die me even vasthoudt. Gewoon waar ik even heel erg hard bij kan uithuilen en verder niets... Maar dat kan niet.
Natuurlijk heb ik vrienden waar ik ook (deels) terecht kan, maar evengoed voel ik me intens alleen. Ik ben de enige in mijn vriendenkring die een moeder zo jong 'verliest' (ze is 59). Dus het is voor hen ook vaak gewoon moeilijk te begrijpen.
E ik mis mijn ex ook vreselijk. Juist nu ik zo'n behoefte heb aan mensen om me heen waar de vertrouwensband sterk mee is (en dat had ik met hem), heb ik hem nodig. Ik wil zo graag even met hem praten, omdat hij me begrijpt. Ik moet echt op mijn handen gaan zitten om hem niet te bellen.
Maar ondertussen wordt ik helemaal gek hier.
Ik ben al in therapie, ik sport drie keer per week, probeer alles om uit dit vreselijke gevoel te komen, maar het lukt me niet
Ik heb me ook maar aangemeld bij het GGZ, want ik kom er zelf niet meer uit. Dat gesprek is echter pas begin februari.
Ik weet niet precies wat ik hier nu zoek of verwacht, maar ik zoek nu vooral afleiding en een plek om van me af te schrijven.
Ik voel me vooral vreselijk eenzaam de laatste weken. Ik voel me onzichtbaar, alsof ik in een soort glazen ei zit en wel zie wat er allemaal in de wereld gebeurt, met een afstand, maar niemand ziet mij.
Ik ben in juli mijn baan kwijt geraakt (voor de zoveelste keer) en daarbij overspannen uit dienst gegaan. Ik ben mijn moeder min of meer kwijt (in ieder geval gevoelsmatig) aan een hele progressieve vorm van dementie en ik heb een hele ingewikkelde relatie met mijn ex afgesloten.
En nu...het is alsof alles keihard bij me binnenkomt. Alle emoties liggen heel erg aan de oppervlakte. Ik mis mijn moeder vreselijk!! Nooit meer even een telefoontje van haar, vragen hoe het met me gaat, het 'dag, lieve schat' horen. Ik mis de verbondenheid die je kan voelen als ouder en kind. Ik heb mijn vader nog, maar die is emotioneel erg moeilijk bereikbaar. De laatste tijd die ik allerlei verwoede pogingen om toenadering te zoeken, maar het lukt maar niet. Ik kan heel moeilijk laten zien wat ik nodig heb of wat ik van hem wil blijkbaar.
Ik voel alleen maar een enorme behoefte aan iemand die me even vasthoudt. Gewoon waar ik even heel erg hard bij kan uithuilen en verder niets... Maar dat kan niet.
Natuurlijk heb ik vrienden waar ik ook (deels) terecht kan, maar evengoed voel ik me intens alleen. Ik ben de enige in mijn vriendenkring die een moeder zo jong 'verliest' (ze is 59). Dus het is voor hen ook vaak gewoon moeilijk te begrijpen.
E ik mis mijn ex ook vreselijk. Juist nu ik zo'n behoefte heb aan mensen om me heen waar de vertrouwensband sterk mee is (en dat had ik met hem), heb ik hem nodig. Ik wil zo graag even met hem praten, omdat hij me begrijpt. Ik moet echt op mijn handen gaan zitten om hem niet te bellen.
Maar ondertussen wordt ik helemaal gek hier.
Ik ben al in therapie, ik sport drie keer per week, probeer alles om uit dit vreselijke gevoel te komen, maar het lukt me niet
Ik heb me ook maar aangemeld bij het GGZ, want ik kom er zelf niet meer uit. Dat gesprek is echter pas begin februari.
Ik weet niet precies wat ik hier nu zoek of verwacht, maar ik zoek nu vooral afleiding en een plek om van me af te schrijven.
maandag 24 december 2012 om 00:04
Kerst zijn voor mij ook altijd lastige dagen en ik herken dat doelloze shoppen, heb ik nl ook erg last van. Ik ben blij om te horen dat het vandaag ietsje beter is gegaan. Ik wens je ondanks alles mocht ik geen post meer van je zien deze dagen toch hele fijne kerstdagen en heel veel sterkte! Hoop dat je ze goed doorkomt.
maandag 24 december 2012 om 00:11
Nou ging iets mis bij mijn vorige post dus nu even een nieuwe. Het doelloze shoppen is heel herkenbaar, daar heb ik zelf ook last van namelijk. En ik zelf zie ook op tegen de kerstdagen. Ik hoop voor je dat je je er toch door heen slaat, en dat het misschien toch nog een klein beetje gezellig wordt, maar idd zeker niets forceren.
Liefs en slaap lekker!
Liefs en slaap lekker!
maandag 24 december 2012 om 10:03
Lieve Misia, bedankt voor je post! Die film heb ik inderdaad een jaar geleden gezien, mooie film! En het is zó waar wat je zegt over gevoelens niet wegdrukken, dan worden ze alleen maar sterker en het kost idd een hele hoop energie (die ik beter kan gebruiken).
Ik denk ook dat mijn gevoel voor mijn ex niet overgaat, misschien wordt het minder, misschien verdwijnt het naar de achtergrond als ik (ooit) een andere man ontmoet, maar overgaan....?
We hebben toch een groot deel van ons leven met elkaar gedeeld, dat blijft. En ik ben bang dat de man die mij voor zich wil winnen wel enorm veel in huis moet hebben. Niet zozeer qua mooie eigenschappen, want mijn ex was nou ook weer geen lieverdje en ik heb veel problemen met hem gehad, maar qua aantrekkingskracht of zo.
Maar het is idd zo vreemd om na zo'n intense band met iemand, ineens niets meer te horen van hem, niet wetende wat hij doet, hoe het met hem gaat etc. Dat doet me vaak nadenken over wat liefde nu eigenlijk inhoudt/is. Ik vind het soms allemaal zo onbegrijpelijk.
Heb jij inmiddels een andere man ontmoet of opnieuw iets in de liefde ondernomen na je ex? Ik merk dat ik (ondanks verschillende pogingen) mijn ex steeds maar het aantrekkelijkst blijf vinden... moeilijk te overtreffen blijkbaar,pfff.
Ik ga zo meteen naar een vriendin van me in Utrecht en de dag erop naar de man van mijn moeder, waar we kerst 'vieren' met wat vrienden, maar zonder mijn moeder dus. Dat laatste voelt uiteraard een beetje dubbel, maar we maken er het beste van.
Jij ook fijne dagen!
Liefs, Valesca
Ik denk ook dat mijn gevoel voor mijn ex niet overgaat, misschien wordt het minder, misschien verdwijnt het naar de achtergrond als ik (ooit) een andere man ontmoet, maar overgaan....?
We hebben toch een groot deel van ons leven met elkaar gedeeld, dat blijft. En ik ben bang dat de man die mij voor zich wil winnen wel enorm veel in huis moet hebben. Niet zozeer qua mooie eigenschappen, want mijn ex was nou ook weer geen lieverdje en ik heb veel problemen met hem gehad, maar qua aantrekkingskracht of zo.
Maar het is idd zo vreemd om na zo'n intense band met iemand, ineens niets meer te horen van hem, niet wetende wat hij doet, hoe het met hem gaat etc. Dat doet me vaak nadenken over wat liefde nu eigenlijk inhoudt/is. Ik vind het soms allemaal zo onbegrijpelijk.
Heb jij inmiddels een andere man ontmoet of opnieuw iets in de liefde ondernomen na je ex? Ik merk dat ik (ondanks verschillende pogingen) mijn ex steeds maar het aantrekkelijkst blijf vinden... moeilijk te overtreffen blijkbaar,pfff.
Ik ga zo meteen naar een vriendin van me in Utrecht en de dag erop naar de man van mijn moeder, waar we kerst 'vieren' met wat vrienden, maar zonder mijn moeder dus. Dat laatste voelt uiteraard een beetje dubbel, maar we maken er het beste van.
Jij ook fijne dagen!
Liefs, Valesca
maandag 24 december 2012 om 10:08
Rakker, jij ook hele fijne dagen! (wat ga jij doen?)
Ja, erg he, dat shoppen! Het is ook allemaal zo'n korte-termijn oplossing, maar daarna voel ik me er meestal niet beter op... zeker niet als ik dan mijn banksaldo bekijk
Ik voel me vooral wat beter nu, wetende dat ik even mijn huis kan 'ontvluchten'. Dat is misschien een beetje overdreven, maar ik heb soms het gevoel dat ik in een donker hol zit weggestopt (hoe gezellig ik het ook probeer te maken voor mezelf) en ben blij dat ik daar nu even uit kan. Even in een andere omgeving, even weg uit de stad.
Jij in ieder geval ook hele fijne dagen!
Ik zal hier ook een weekje niet posten denk ik.
Liefs, Valesca!
Ja, erg he, dat shoppen! Het is ook allemaal zo'n korte-termijn oplossing, maar daarna voel ik me er meestal niet beter op... zeker niet als ik dan mijn banksaldo bekijk
Ik voel me vooral wat beter nu, wetende dat ik even mijn huis kan 'ontvluchten'. Dat is misschien een beetje overdreven, maar ik heb soms het gevoel dat ik in een donker hol zit weggestopt (hoe gezellig ik het ook probeer te maken voor mezelf) en ben blij dat ik daar nu even uit kan. Even in een andere omgeving, even weg uit de stad.
Jij in ieder geval ook hele fijne dagen!
Ik zal hier ook een weekje niet posten denk ik.
Liefs, Valesca!
dinsdag 25 december 2012 om 23:33
Lieve Valesca, dank je wel voor je fijne wensen. Ik heb kerstdag met een goede vriend gevierd, voel me er heel erg thuis. Ik dacht na over je post en het gevoelens wegdrukken enzovoorts. Bij mij was het schaamte, een soort weg-willen-hebben voor de buitenwereld van gevoelens die er nu eenmaal waren. Dat werkte averechts, k voelde me gewoon opgesloten uiteindelijk, terwijl een ander er heus niet mee zit of jij nu wel of niet iets voelt. Ja, last ervan hebben sommige mensen, omdat het henzelf met onaangename gevoelens confronteert, maar so waht. Je post raakt me ook, omdat je nu zonder je moeder kerst moet vieren. Lieverd, ik ken je niet maar stuur en wens je veel kracht. je moeder zou ongetwijfeld trots op je zijn. Oenig klinkt dat, maar misschien helpt het om je voor te stellen wat je moeder tegen je zou zeggen, nu met deze extra moeilijke dagen. Of misschien kun je nog wel met haar p[raten? Sorry als ik dingen verkeerd inschat of mijn woorden je pijn doen. Ik ken je situatie niet, maar ik denk dat het je voorstellen dat je moeder altijd achter je staat ook in deze tijd wel veel goed kan doen.
Daarnaast dacht ik aan de boeken van Russ Harris. Vind je het fijn over dit soortdingen (bewustwording enz) te lezen? Dan zijn zijn boeken erg aan te raden vind ik. Hij schrijft bv heel interessante dingen over wat je met gevoelens kunt doen. We leren dat we ze moeten wegdrukken of uit de weg ruimen, maar hij heeft daar een heel andere kijk op: maar dat is wat lastig in paar woorden uit te leggen.
Misschien kun je als je zin hebt zelf erin neuzen en kijken wat je ervan vindt.
Liefs en een goede week gewenst,
Misia
Daarnaast dacht ik aan de boeken van Russ Harris. Vind je het fijn over dit soortdingen (bewustwording enz) te lezen? Dan zijn zijn boeken erg aan te raden vind ik. Hij schrijft bv heel interessante dingen over wat je met gevoelens kunt doen. We leren dat we ze moeten wegdrukken of uit de weg ruimen, maar hij heeft daar een heel andere kijk op: maar dat is wat lastig in paar woorden uit te leggen.
Misschien kun je als je zin hebt zelf erin neuzen en kijken wat je ervan vindt.
Liefs en een goede week gewenst,
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 29 december 2012 om 22:10
quote:Valesca.C schreef op 22 december 2012 @ 21:26:
Biobitch, ik ben benieuwd naar je verhaal! Misschien dat het helpt door het hier te delen...
Beloofd is beloofd dus daar gaat ie. Ik herken dat gevoel wat in dit topic besproken wordt als zijnde 'voor erbij'. Dat ik alleen maar leuk ben om af en toe dronken mee te worden en gezellig. Diepgang ontbreekt. Heb wel echte vrienden, wonen ver weg. Vriendschappen in mijn eigen stad zijn zo snel als ze ontstonden ook zo snel weer weggegaan.
Ook in de liefde wil het allemaal niet vlotten. Werkelijk niemand die me ziet staan (of alleen wat vluchtig zoenen als ze knetterlam zijn) en carriere komt ook niet van de grond ondanks als die jaren studeren en diploma's.
Problemen met werken (ADD-achtige klachten), problemen met vriendschappen onderhouden, problemen met op gewicht blijven. Zorgen om familieleden. Ik ben te moe even om het heel uitgebreid te bewoorden. Nu vakantie en alleen maar slapen en rondslenteren en de dagboeken over mijn jeugd aan het lezen. Confronterend ook, was vroeger niet gemakkelijk en dat lees ik nu terug. Sommige van die problemen nog steeds last van.. het slechte slapen, de woedeaanvallen (minder heftig).. letterlijk stond er dat ik gewoon anders was dan andere kinderne en dat dat opviel.
lekker warrig weer dit :s.
Biobitch, ik ben benieuwd naar je verhaal! Misschien dat het helpt door het hier te delen...
Beloofd is beloofd dus daar gaat ie. Ik herken dat gevoel wat in dit topic besproken wordt als zijnde 'voor erbij'. Dat ik alleen maar leuk ben om af en toe dronken mee te worden en gezellig. Diepgang ontbreekt. Heb wel echte vrienden, wonen ver weg. Vriendschappen in mijn eigen stad zijn zo snel als ze ontstonden ook zo snel weer weggegaan.
Ook in de liefde wil het allemaal niet vlotten. Werkelijk niemand die me ziet staan (of alleen wat vluchtig zoenen als ze knetterlam zijn) en carriere komt ook niet van de grond ondanks als die jaren studeren en diploma's.
Problemen met werken (ADD-achtige klachten), problemen met vriendschappen onderhouden, problemen met op gewicht blijven. Zorgen om familieleden. Ik ben te moe even om het heel uitgebreid te bewoorden. Nu vakantie en alleen maar slapen en rondslenteren en de dagboeken over mijn jeugd aan het lezen. Confronterend ook, was vroeger niet gemakkelijk en dat lees ik nu terug. Sommige van die problemen nog steeds last van.. het slechte slapen, de woedeaanvallen (minder heftig).. letterlijk stond er dat ik gewoon anders was dan andere kinderne en dat dat opviel.
lekker warrig weer dit :s.
dinsdag 1 januari 2013 om 18:08
quote:Apatura schreef op 29 december 2012 @ 22:12:
Bio Ik kom je ff een knuffel geven
Ik denk dat jij mij kent en ik jou. We hebben eens samen in de trein gezeten.Dankjewel. Bedoel je letterlijk in de trein of figuurlijk? Zo zal eens mezelf naar de keuken slepen om iets in elkaar te flansen. Ben ziek het nieuwe jaar ingegaan. Scheelt kan het hierna alleen maar beter worden
Bio Ik kom je ff een knuffel geven
Ik denk dat jij mij kent en ik jou. We hebben eens samen in de trein gezeten.Dankjewel. Bedoel je letterlijk in de trein of figuurlijk? Zo zal eens mezelf naar de keuken slepen om iets in elkaar te flansen. Ben ziek het nieuwe jaar ingegaan. Scheelt kan het hierna alleen maar beter worden
donderdag 3 januari 2013 om 15:16
Ben weer terug... even rustig bij-lezen hier.
Wat een ontzettend rare week heb ik gehad. Ik kan niet echt zeggen dat ik fijne Kerstdagen heb gehad en al helemaal geen leuk Oud&Nieuw. Al dat 'gefeest' staat zo enorm in contrast met wat ik van binnen voel en het pijnlijke gemis van mijn moeder.
Er is eigenlijk zoveel gebeurd (vooral op emotioneel vlak) dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen en of ik wel alles kan vertellen. Dus ik doe het denk ik maar in etappes.
Nu ben ik erg moe en gespannen, dus ik hou het even kort.
Rakker, hoe is het nu met je? Je 'verplichte' kerst-avond was dus ook niet zo'n succes begrijp ik. Ik ken het gevoel.
Misia, wat mooi en fijn dat je de kerst met een goede vriend hebt doorgebracht. Lijkt me heerlijk.
Dat gevoel van schaamte speelt idd heel erg bij mij. Ik weet dat wegstoppen het alleen maar erger maakt, maar ik schipper steeds tussen de angst de ander niet teveel te belasten met mijn verhaal en de schaamte om werkelijk te vertellen wat ik voel. Al ben ik wel een heel eind gekomen, moet ik zeggen, tegenover de man van mijn moeder. Dat luchtte enorm op.
En het geeft niks, natuurlijk ken je mijn situatie niet goed, dus hoe kan ik je kwalijk nemen dat je misschien de dingen verkeerd inschat? Ik ben gewoon blij dat ik hier mijn verhaal kan doen en dat je de tijd en de moeite neemt daarop te reageren.
Met mijn moeder kan ik eigenlijk geen gesprek meer voeren, maar ik denk wel vaak aan wat ze zou vinden van wat ik doe of wat ze zou zeggen als ze nog kon reageren. Dat troost me dan enigszins.
Biobitch, volgens mij is de grote overeenkomst in ons verhaal het gevoel van eenzaamheid. En al is het misschien niet 'letterlijk' zo, zo vóelt het wél. Ook wat je vertelt over je werk en ADD herken ik heel erg. Ik had me er nooit in verdiept of mezelf afgevraagd of ik ADD zou kunnen hebben (kende ook alleen de drukke variant eigenlijk), maar sinds kort weet ik dat ik het waarschijnlijk ook heb. Tenminste: ik voldoe vrijwel volledig aan alle symptomen. Maar... wat doe je ermee? Het verklaart misschien waarom het op bepaalde vlakken in mijn leven niet zo wil vlotten, maar ik kan er verder weinig mee.
Ook in de liefde hier geen succesverhaal van mijn kant.
Het is moeilijk om te constateren dat het al zo lang niet lekker gaat, dat zie ik ook als ik mijn dagboeken teruglees. Maar ik heb ergens wel de drang om me er niet aan onderdoor te laten gaan. Daarbij merk ik dat ik het leven te mooi vind. Ik kan er niks aan doen dat ik de jeugd heb gehad die ik heb gehad, maar ik kan nu wel iets aan mijn eigen leven doen. Dat houd me nog enigszins op de been zeg maar.
Ik kom later weer even terg op afgelopen week. Nu te moe daarvoor en een te vol hoofd.
Wat een ontzettend rare week heb ik gehad. Ik kan niet echt zeggen dat ik fijne Kerstdagen heb gehad en al helemaal geen leuk Oud&Nieuw. Al dat 'gefeest' staat zo enorm in contrast met wat ik van binnen voel en het pijnlijke gemis van mijn moeder.
Er is eigenlijk zoveel gebeurd (vooral op emotioneel vlak) dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen en of ik wel alles kan vertellen. Dus ik doe het denk ik maar in etappes.
Nu ben ik erg moe en gespannen, dus ik hou het even kort.
Rakker, hoe is het nu met je? Je 'verplichte' kerst-avond was dus ook niet zo'n succes begrijp ik. Ik ken het gevoel.
Misia, wat mooi en fijn dat je de kerst met een goede vriend hebt doorgebracht. Lijkt me heerlijk.
Dat gevoel van schaamte speelt idd heel erg bij mij. Ik weet dat wegstoppen het alleen maar erger maakt, maar ik schipper steeds tussen de angst de ander niet teveel te belasten met mijn verhaal en de schaamte om werkelijk te vertellen wat ik voel. Al ben ik wel een heel eind gekomen, moet ik zeggen, tegenover de man van mijn moeder. Dat luchtte enorm op.
En het geeft niks, natuurlijk ken je mijn situatie niet goed, dus hoe kan ik je kwalijk nemen dat je misschien de dingen verkeerd inschat? Ik ben gewoon blij dat ik hier mijn verhaal kan doen en dat je de tijd en de moeite neemt daarop te reageren.
Met mijn moeder kan ik eigenlijk geen gesprek meer voeren, maar ik denk wel vaak aan wat ze zou vinden van wat ik doe of wat ze zou zeggen als ze nog kon reageren. Dat troost me dan enigszins.
Biobitch, volgens mij is de grote overeenkomst in ons verhaal het gevoel van eenzaamheid. En al is het misschien niet 'letterlijk' zo, zo vóelt het wél. Ook wat je vertelt over je werk en ADD herken ik heel erg. Ik had me er nooit in verdiept of mezelf afgevraagd of ik ADD zou kunnen hebben (kende ook alleen de drukke variant eigenlijk), maar sinds kort weet ik dat ik het waarschijnlijk ook heb. Tenminste: ik voldoe vrijwel volledig aan alle symptomen. Maar... wat doe je ermee? Het verklaart misschien waarom het op bepaalde vlakken in mijn leven niet zo wil vlotten, maar ik kan er verder weinig mee.
Ook in de liefde hier geen succesverhaal van mijn kant.
Het is moeilijk om te constateren dat het al zo lang niet lekker gaat, dat zie ik ook als ik mijn dagboeken teruglees. Maar ik heb ergens wel de drang om me er niet aan onderdoor te laten gaan. Daarbij merk ik dat ik het leven te mooi vind. Ik kan er niks aan doen dat ik de jeugd heb gehad die ik heb gehad, maar ik kan nu wel iets aan mijn eigen leven doen. Dat houd me nog enigszins op de been zeg maar.
Ik kom later weer even terg op afgelopen week. Nu te moe daarvoor en een te vol hoofd.