ingewikkelde band met moeder

,,,

quote:nessemeisje schreef op 17 augustus 2013 @ 23:47:

Mijn moeder is ook niet van het knuffelige en veel meer van de praktische zaken. Opgegroeid in een groot gezin, dus weinig aandacht gehad em heel praktisch ingesteld, doet veel vrijwilligerswerk. Op de belangrijke momenten is ze er en ik hou van haar zoals ze is. Zou niet in me opkomen om haar te verwijten dat ze me niet knuffelt. Jij wilt de band verbeteren op jouw condities TO. Waarom je moeder niet nemen en respecteren zoals ze is?Fijn dat jou moeder er altijd voor je was en is als je haar nodig hebt. Dit was in mijn geval niet zo. Op heel veel momenten heb ik me in de kou voelen staan en had ik haar keihard nodig. Ik kan op dit moment nog niet accepteren dat ik zoveel gemist heb van mijn eigen moeder. Ik dacht dat het normaal was. Maar ik zie bij vele leeftijdsgenoten iets totaal anders qua band met hun moeder. Dit doet pijn. Ik vind dat ik het recht heb om te voelen wat ik voel, en dat ik mag voelen dat ik wel degelijk veel gemist heb.

quote:mika65 schreef op 17 augustus 2013 @ 23:26:

Ik kon het op een gegeven moment "loslaten" omdat ik haar situatie begon te begrijpen. Mijn moeder is opgegroeid in een groot gezin, ik denk dat daar ook weinig liefde was. Ze kreeg zelf veel kinderen en een echtgenoot die aan de alcohol verslaafd was. Tja wat kon ze haar kinderen aan liefde geven als ze het zelf niet had geleerd en ook veel zorgen over haar man.

Dus die boosheid ebde weg. Mijn moeder is inmiddels overleden maar echt een warme moeder/dochter band heb ik nooit gehad



Hoi Mika,



Dankje voor je reactie. Fijn dat je mijn verhaal herkend. Wat vervelend dat je ook nooit echt een warme band hebt gehad met jou moeder. Knap dat je dit op een gegeven moment hebt kunnen loslaten. Heb je hier in jaren lang over gedaan? Hier ben ik wel benieuwd naar. Mijn moeder is ook opgegroeid in een groot gezin waar vooral gewerkt moest worden. Ze heeft weleens verteld dat ze met 7 jaar al werkte en hielp in huis.



Heb jij de warmte/liefde nooit gemist van je moeder? En kon je je leven 'prima' zelf leiden zonder deze warmte?



Aangezien mijn moeder uit een groot gezin komt kan ik me haar situatie ook wel indenken. Maar dan vind ik eigenlijk niet dat je het als moeder kan maken dat je dit doorgeeft aan je eigen kind(eren). Die wil je dan toch juist meer liefde geven dat je zelf hebt gehad?

quote:nessemeisje schreef op 18 augustus 2013 @ 08:59:

[...]



Er is tussendoor iets bijgekomen he? Laat ik nou denken dat TO om herkenbaarheid vroeg. Ik herken het "koude", "niet knuffelige". Maar prima. Voortaan even melden dat er alleen prijs gesteld wordt op ervaringen met psychische problemen als gevolg van zo'n koude moeder. Scheelt mij weer typen.



Hoi nessemeisje,



Ja ik heb er voor de duidelijkheid een aantal dingen bijgezet. Ik vroeg inderdaad om herkenbaarheid. Fijn dat je het koude en niet knuffelige herkend. En fijn dat jou moeder er wel voor je was op de momenten dat je het nodig had.



Het koude van mijn moeder ligt inderdaad dubbel, omdat ze de agressiviteit van mijn vader naar mij toe altijd heeft 'gelaten voor wat het is'. Ze wist ervan maar handelde hier niet in zodat mijn vader gewoon agressief kon blijven naar mij wanneer hij een agressieve bui had. Ook mijn broer was erg extreem in zijn gedrag, en manipuleerde mij vaak op mentaal gebied. Ik ben hierdoor ook afstand gaan houden van mijn moeder. En daardoor ben ik vooral ook boos en verbitterd naar haar toe. Mijn hart staat niet open voor haar. Maar andersom ontvang ik ook geen warmte van haar. Heel ingewikkeld dus.

quote:under-the-ivy schreef op 18 augustus 2013 @ 01:54:

Bloem, nog maar 'ns; ik herken veel van wat je schrijft. En ik heb, heel wat jaartjes later, een mooi en fijn leven; "accepteren" is wel het sleutelwoord; maar das maar een woord... kan niemand je voor doen; niemand vóór jou doen Go Girl!!!



Hoi Under the ivy..



Dankjewel Fijn dat je veel herkend in mijn verhaal.. (ben ik dus toch niet de enige..) tenminste dat is wel wat je op een gegeven moment denkt. Accepteren ja dat klinkt wel mooi. Hoe is jou dit gelukt?

quote:mika65 schreef op 17 augustus 2013 @ 23:28:

Bij de psychiater scoorde ik hoog met Emotionele Deprivatie



Google daar maar eens opBedankt voor de tip.. Emotionele Deprivatie.. Dat herken ik erg. Is dit het zelfde als emotionele verwaarlozing?

quote:hupseflups schreef op 17 augustus 2013 @ 23:38:

Een deel van je verhaal herken ik wel. De band met mijn moeder is ook redelijk afstandelijk. Toch zou ik niet zeggen dat we een slechte band hebben, alleen nogal oppervlakkig. Daar kan ik wel mee leven.



Bij mij komt het denk ik mede vanuit de gezinssituatie dat meerdere mensen in ons gezin autistisch zijn (vader, broertjes). Mijn moeder was regelmatig overspannen en depressief. Ik was (ben) de oudste dochter, en ik de praktijk kwam en vrij veel bij mij terecht. Een tijdje geleden ben ik nog eens een korte tijd bij een psycholoog geweest om over het een en ander te praten (ik liep tegen bepaalde problemen aan op mn werk, had moeite om collega's goed te kunnen vertrouwn, dat bleek ook hieruit te komen, om een lang verhaal komt te maken). Zij noemde het parentificatie. Ik geloof niet dat dat een term is die nog veel gebruikt wordt, maar ik herkende wel wat ze bedoelde. In ieder geval is er voor mij, en mijn gevoelens en behoeftes, nooit veel ruimte geweest. Mijn ouders waren simpelweg te druk met andere issues.



Dat had ik al vroeg door, dus verdere genegenheid heb ik ook nooit echt gezocht. Ik kan het me ook niet echt herinneren, dat mijn ouders echte interesse in mij als kind hadden. Vast wel toen ik klein was, maar het was snel te veel, en ik was degene zonder problemen. Er zijn momenten geweest dat ik wel initiatief voor meer intensief contact met mijn ouders heb genomen. Maar de ruimte was er gewoon niet. Als puber was het ook gewoon niet anders. Ik was me ook niet echt bewust van wat ik miste, denk ik.



Het verdriet wat je beschrijft, herken ik wel. Later ben ik erg verdrietig geweest. Ik heb mijn ouders heel erg gemist. Ik heb er ook heel veel moeite mee gehad, dat ik van het hele gebeuren in mijn jeugd toch wel een grotere rugzak mee had gekregen dan dat ik eigenlijk wilde. Ik had dus moeite om mensen te vertrouwen (als je zelfs je eigen ouders niet blind kan vertrouwen, wie dan wel) en moeite om aandacht voor mezelf te vragen. In mijn werk heb ik het hierover gehad, en mijn baas adviseerde een coachingstraject, zo kwam ik bij een psycholoog. Daar heb ik een paar maanden alles op een rijtje gezet. Alleen al het begrip, heeft mij heel erg geholpen om de boel te verwerken, en het verdriet een plaats te geven. De boosheid die je beschrijft, heb ik nooit gevoeld. Mijn ouders hebben namelijk wel hun best gedaan, daar ben ik van overtuigd. Ik hoop dat je hier wat mee kan. Ik denk dat dit dingen zijn die echt tijd nodig hebben. Bedenk dat iedereen wel een rugzakje met het een of ander heeft, je bent niet alleen. Maar als je er zo niet uitkomt, dan kan het dus wel helpen om misschien eens met iemand (ofwel goede vriendin, ofwel professional) te gaan praten. Het heeft mij heel erg geholpen!



Hupseflups,



Dankjewel voor je reactie. Fijn dat je een deel van mijn verhaal herkend. Wat naar voor je dat er voor jou gevoelens en behoeftes nooit echt ruimte was. Ik kan me voorstellen dat dit ook de nodige gevolgen heeft gehad. Ergens wel hard dat je ouders druk waren met andere dingen.



En het lijkt mij erg rot als je beseft dat je eigen ouders niet echt zoveel interesse in je hebben...



Wel erg fijn dat jou baas wilde meedenken, en je hierdoor een coachingstraject kon volgen.. En vooral dat dit je erg geholpen heeft!



Moeite met het vertrouwen in mensen herken ik erg. Ja ik ga binnenkort beginnen om met een professional hier over te praten.



Dat je niet boos bent geweest op je ouders vind ik wel knap. Dit is mij niet gelukt. Ik ben vooral erg boos op mijn moeder omdat ze mij in mijn jeugd voor bepaalde zaken had kunnen behoeden zodat ik niet al teveel beschadigd zou raken.



Maar dit heeft ze nooit gedaan. Hier bedoel ik mee dat ik bescherming van mijn moeder heb gemist op de momenten dat mijn vader agressief was naar mij terwijl ik nog een kind was (ongeveer vanaf 12 jaar). Hier heb ik namelijk wel een flinke deuk door opgelopen en hierdoor ben ik beschadigd. Ook heb ik haar bescherming gemist voor het feit ik altijd de zondebok was van mijn broer. Heel vaak boorde hij me grond in en hij deed dit op mentaal niveau en op mij als persoon. Hier heb ik alsnog een extra deuk en knal door gekregen. Dit is wat ik mijn moeder verwijt. En dit is ook ongetwijfeld een reden waardoor ik mij niet open kan stellen voor mijn moeder. Ik zit inmiddels al jaren in een uitkering. En heb moeite om mijn eigen leven te leiden. Dit vind ik moeilijk. En zeker omdat ik weet dat de oorsprong hiervan uit mijn jeugd komt. Iets wat voor een groot gedeelte wel voorkomen had kunnen worden.