Is het mijn generatie? Of..

Ik las hier pasgeleden iets interessants over.



Mijn ouders, en die van vele midden twintigers tot eind dertigers, waren Babyboomers. Mijn ouders zijn geboren in een tijd waarin de mogelijkheden enorm waren. Zowel in carriere, school, kopen van huizen etc..etc.. Ze kregen enorm de kans vooruitgang te boeken op financieel vlak.



Die boodschap word door je ouders onbewust (of bewust meegegeven) "jij bent bijzonder" "als je maar hard genoeg werkt, dan kun je alles bereiken"



Met als resultaat dat heel veel van mijn generatiegenoten de lat heel hoog heeft liggen en is opgevoed met het idee dat alles bereikbaar is en moet zijn.



Tel daarbij op dat iedereen zijn beste kant op bijv. Facebook en ander social media laat zien en je leeft met het idee dat het dus altijd groter, beter, mooier, succesvoller kan.



De werkelijkheid is dat er gewoon heel veel gemiddelde, normale mensen zijn. Dat scholing nu duur is en de goedbetaalde banen schaars. Dat niet iedereen al die kansen krijgt.



Ik denk dat er teveel mensen leven met het idee dat zij niet voldoen aan het beeld van de succesvolle twintiger/dertiger die een geweldige carriere combineert met 2 bloedjes van kinderen die het perfect op school doen en die daarnaast nog volop tijd heeft voor verre reizen, maatschappelijke ontwikkeling etc..etc.



Veruit de meeste mensen kunnen dat helemaal niet. Er zijn ook legio mensen die dit niet nastreven, alleen als je dat uit dat ben je een beetje sneu. Je zou geen genoegen moeten nemen met "gemiddeld".



Zoals ik.



Ik ben "maar" gewoon. Ik heb een leuke baan, geen carriere. Ik verdien geen Gouden Bergen, maar kan leven. Ik heb geen rijke man met dikke leasebak en ik heb een gewoon kind dat ook weleens strontvervelend is.



Azië en Afrika ken ik alleen van TV en ik heb welgeteld 3 keer in een vliegtuig gezeten in mijn leven.



Ik blink nergens in uit, maar ik geniet wel van wat ik heb. En wat ik doe doe ik met bezieling en plezier.



Ook mij heeft het tijd gekost om tot dit te komen. Ik probeer mijzelf niet te vergelijken met anderen. Ik steek mijn energie in mijn eigen levensgeluk.

Dit is een superinteressant stuk over Generatie Y:



http://www.huffingtonpost ... -y-unhappy_b_3930620.html

Mooie post Masquenada



Zo ervaar ik het ook, de babyboomers kozen voor zekerheid want dat was hen ingepeperd door de generatie die de oorlog had meegemaakt. Maar daardoor konden ze niet de dingen doen die ze wilden en ze hebben ons daarom geleerd om ons hart te volgen. Dat is ook niet ideaal dus gaan wij onze kinderen vertellen dat zekerheid belangrijk is en dan is het cirkeltje weer rond

Overigens is het een misverstand dat de crisis alleen van nu is. De laatste 5 jaar zijn we diep gevallen, na een jaar of wat voorspoed. De meeste jongeren van nu, kunnen zich alleen die voorspoed herinneren en dat vertekent het beeld. Toen ik opgroeide was het ook crisis. Het hebben van luxe als elke dag vlees, een auto of zelfs een tv was in mijn jeugd helemaal geen vanzelfsprekendheid. Mobieltjes, computers en internet bestonden nog niet eens. Toen ik begon met werken, was de arbeidsmarkt niet veel beter dan nu en werd er ook erg slecht betaald. Ik kon vaker net niet rond komen dan net wel.

quote:hannahmaria schreef op 10 oktober 2013 @ 13:00:

Ja, enorm.Ik ben niet goed in studeren, maar weet dat ik praktisch degelijk werk lever. Dat is dus geen probleem.

Maar mijn ambitie ligt in een doodbloedend vakgebied en dat in combinatie met de werkloosheidscijfers maakt mij onzeker. En dan zie je op Facebook dus allemaal mensen die na hun afstuderen direct een baan hebben gekregen.





maar als je dit weet...



Waarom dan geen switch maken? Je bent nu nog jong..



Klinkt flauw maar er zijn in sommige vakgebieden nog banen genoeg hoor...



Waarom toch aan deze studie vasthouden met de onzekerheid die het creëert voor je??

mijn levensloop verdient geen applaus. Verkeerde studie, beroerde vriendjes, foute relaties, stomme baantjes en zelfdestructieve keuzes. Inmiddels ben ik redelijk opgeknapt. En heb ik dus never nooit bereikt wat leeftijdsgenoten bereikt hebben. Ik heb geen man en geen kinderen. Geen auto, geen koophuis, geen vaste baan.

Maar ik heb heel veel wél. En daar ben ik trots en dankbaar voor. En de rest komt ook wel weer.

ik ben nu 32 en laat me niet gek maken door wat anderen op Facebook zetten. Ik durf zomaar te wedden dat er heel wat Facebook kennissen ook wel eens jaloers zijn op mij. Het gaat zoals het gaat. Ik neem mezelf en anderen niet te serieus. Ik geniet van mijn leven.

quote:DollyParton schreef op 10 oktober 2013 @ 13:45:

Mooie post Masquenada



Zo ervaar ik het ook, de babyboomers kozen voor zekerheid want dat was hen ingepeperd door de generatie die de oorlog had meegemaakt. Maar daardoor konden ze niet de dingen doen die ze wilden en ze hebben ons daarom geleerd om ons hart te volgen. Dat is ook niet ideaal dus gaan wij onze kinderen vertellen dat zekerheid belangrijk is en dan is het cirkeltje weer rond



Jeps, dat is mijn verhaal in een notendop.



Voor mijn gevoel heb ik er een eeuwigheid over gedaan om tot de conclusie te komen dat ik gewoon ik ben.



En dat ik het gelukkigst word van de dingen die ik doe, al is dat niet het hoogst haalbare, het vervult mijn leven met geluksgevoel. Het altijd nastreven van door anderen opgelegde doelen.... jezelf meten aan wat de rest heeft. Het heeft geen zin. En je word er zo ontevreden en onzeker van.

De generaties voor jullie voelden die druk ook. Maar die hadden die communicatiedwang die de sociale media uitoefenen niet.

Leg die smartphones eens weg een praat gewoon eens met elkaar!

En blijf eens een avond thuis. 4x per week sporten en 3x uitgaan hoeft niet, dat zijn zo langzamerhand verplichtingen geworden.

quote:zomerfreak schreef op 10 oktober 2013 @ 13:49:

mijn levensloop verdient geen applaus. Verkeerde studie, beroerde vriendjes, foute relaties, stomme baantjes en zelfdestructieve keuzes. Inmiddels ben ik redelijk opgeknapt. En heb ik dus never nooit bereikt wat leeftijdsgenoten bereikt hebben. Ik heb geen man en geen kinderen. Geen auto, geen koophuis, geen vaste baan.

Maar ik heb heel veel wél. En daar ben ik trots en dankbaar voor. En de rest komt ook wel weer.

ik ben nu 32 en laat me niet gek maken door wat anderen op Facebook zetten. Ik durf zomaar te wedden dat er heel wat Facebook kennissen ook wel eens jaloers zijn op mij. Het gaat zoals het gaat. Ik neem mezelf en anderen niet te serieus. Ik geniet van mijn leven.





Zou mijn verhaal zo kunnen zijn!



Oude brikkie, huurwoning in achterstandswijk, baan in de bediening.



Maar ook een fijne verkering, gezond kind en een gevulde koelkast. Een gezond lijf, positieve vibe en veel dingen die mijn leven de moeite waard maken.



Veel leuker om naar te kijken!

quote:masquenada schreef op 10 oktober 2013 @ 13:43:

Dit is een superinteressant stuk over Generatie Y:



http://www.huffingtonpost ... -y-unhappy_b_3930620.htmlDit zijn interessante reacties:

http://flavorwire.com/415 ... on-y-yuppies-are-unhappy/

http://godless-skeptic.bl ... g-about-generation-y.html



"Perhaps Generation Y is unhappy not because we think we're special, or because we have unrealistic expectations, but because the very same people who once told us we are special and encouraged us to follow our dreams are now telling us to stop whining and learn to be content with the mess we've been left. We're paying more for education that is less likely to land us steady jobs than it was for our parents, we're enduring rental and medical costs that are higher than they were for our parents, and the work force is not only unable to keep up with these rising expenses, but even discriminates against us at times and takes advantage of the less knowledgeable among us."

Van Facebook heb ik dus écht geen last, ik hecht er niet eens waarde aan behalve de waarde die een fijn tijdverdrijf kan hebben.



Natuurlijk zie ik die enkeling die de wereld over reist (waar hij/zij jaren voor heeft gewerkt of een lening voor afsluit) of diegene die een goeie baan heeft, maar ondertussen zie ik ook die oud klasgenoot met een bmi van 35, een met een baan in de kinderopvang (niets mis mee, begrijp me niet verkeerd, maar zou voor mij een hel zijn ) of die muts die niet in staat is om 1 zin te schrijven zonder dat deze barst van de spelfouten. Ik vind Facebook eigenlijk helemaal geen vertekend beeld geven, integendeel.



Wel ervaar ik in het dagelijks leven een hele grote druk op carrière gebied, maar die hoort nu eenmaal in mijn baan. Verder ben ik dolgelukkig, maar misschien ben ik dan wel een van die mensen die in het Utopia woont dat jij in je hoofd gecreëerd hebt. Ben overigens 25, maar werk al een aantal jaar. Veel van mijn vrienden zijn nu aan het afstuderen of net klaar en die hebben vanzelfsprekend een heel ander leven.

Wellicht ben ik de persoon op Facebook die jij ervaart als "druk", want ik zet er geen sores op. Maar dat wil niet zeggen dat ik die niet heb.

Ik zit ook niet lekker in m'n vel. (22). Maar dat heeft echt helemaal niets te maken met FB. Wel met mijn gezondheid.

Ik ben 24, werk nu 2 jaar daarvoor een hbo opleiding gedaan en ik ken zelf de druk als het gaat om presteren, leuk sociaal leven hebben, er leuk uit moeten zien, niet. Die onzekerheden, als het gaat om uiterlijkheden, lekker sociaal zijn etc. waren voor mij op de middelbare school van toepassing, maar dat heb ik lang geleden achter me gelaten, toen ik me realiseerde dat ik daar niet gelukkiger van werd.



Ik ben wie ik ben en daar heb ik vrede mee. Volgens mij heb ik een prima leven, ik ben gelukkig met wat ik heb, met wie ik samen ben en welke vrienden ik heb.



De keuzes die ik heb gemaakt zal niet iedereen hebben gemaakt, maar dat is dan maar zo. En natuurlijk heb ik wel mijn onzekerheden, wat denk ik menselijk is. Wat hierboven over facebook ( of andere social media) wordt geschetst komt me totaal niet bekend voor.



Ik heb denk ik redelijk normale mensen in mijn social media-netwerk, facebook neem ik af en toe met een korreltje zout, net zoals ik dat ook wel eens doe met holadijee verhalen in het normale leven.



Wel heb ik het grote geluk gehad eigenlijk direct een baan te vinden, waar ik prima op mijn plek zit en waar ik veel zelfvertrouwen uit haal. Wat dat betreft kan ik niet meepraten over druk voelen om een baan te vinden. Dat scheelt denk ik al behoorlijk in deze tijd.



Overigens weet ik van mijn vriendinnen dat zij wel degelijk druk ervaren als het gaat om prestatie, een goede baan vinden, lekker sociaal zijn, allerlei activiteiten moeten doen om iets te maken van je leven. Zij studeren allemaal nog en leven wat dat betreft een totaal ander leven dan dat ik op dit moment doe.

Ik denk dat het ook wel met onze generatie te maken heeft. Er wordt steeds meer van je verwacht in minder tijd en je moet jezelf vooral op werkvlak steeds meer bewijzen.



Ik ben van mening dat we veel dingen zelf in de hand hebben, alleen vraagt het ons de nodige zelfkennis om zo te handelen dat we de algemene druk van het leven zelf kunnen beheersen.



Klinkt misschien een beetje vreemd hoe ik het nu verwoord, maar ik ben bijvoorbeeld een echte piekeraar over van alles.



Soms moet ik echt even bij mijzelf stilstaan en prioriteiten stellen. Wat is het waard om me druk over te maken en wat is nou onzin.



Ook van zelfs de kleinste dingen waar je jezelf al aan ergert de positieve kant zien, helpt mij al enorm, en proberen nuchter te zijn.



Ik ervaar zelf helemaal geen druk van de samenleving en vindt het soms ook moeilijk te begrijpen hoe vaak je wel niet hoort/leest dat er weer de zoveelste een depressie heeft/overspannen is/burnout heeft noem maar op.



Het is nou eenmaal feit dat een hoop mensen hun baan zijn kwijtgeraakt, leven van de voedselbank of hun huis moeten verkopen, en dat de afgestudeerden na een lange dure studie niet aan het werk kunnen komen.

quote:NummerZoveel schreef op 10 oktober 2013 @ 13:46:

Overigens is het een misverstand dat de crisis alleen van nu is. De laatste 5 jaar zijn we diep gevallen, na een jaar of wat voorspoed. De meeste jongeren van nu, kunnen zich alleen die voorspoed herinneren en dat vertekent het beeld. Toen ik opgroeide was het ook crisis. Het hebben van luxe als elke dag vlees, een auto of zelfs een tv was in mijn jeugd helemaal geen vanzelfsprekendheid. Mobieltjes, computers en internet bestonden nog niet eens. Toen ik begon met werken, was de arbeidsmarkt niet veel beter dan nu en werd er ook erg slecht betaald. Ik kon vaker net niet rond komen dan net wel.



Een (groot) deel van ons heeft ook niet alleen maar voorspoed meegemaakt. Helaas behoren auto's, tv's, mobieltjes, computers en internet nu wel tot de standaarduitrusting van een woning (eigenlijk nauwelijks meer extra luxe te noemen, hoogstens meerdere van elk is extra luxe, het niet hebben wordt denk ik in het algemeen als armoe gezien), maar dat was in mijn jeugd ook niet allemaal doodnormaal. Dat het in jouw jeugd nog niet tot de standaarduitrusting behoorde, tsja, het bestond toen nog niet allemaal... over twintig jaar zijn deze dingen misschien ouderwets en zijn zelfs 6 stuks van elk geen luxe meer...



Het gaat erom dat het gewoon een onzekere tijd is voor velen van mijn leeftijd. Het gaat er niet om dat we verwend zijn, dat jullie het ook allemaal meegemaakt hebben of dat we onrealistische verwachtingen hebben. ALS je al zo'n periode meegemaakt hebt is het dan zoveel gevraagd om te erkennen dat het nou eenmaal een lastige, onzekere fase is voor onze generatie, zeker op dit moment met de huidige crisis en slechte arbeidsmarkt en mogelijk nog slechtere toekomstperspectieven m.b.t. studieschuld afbetalen, kinderbijslag, huizen kopen en pensioenen? Is het echt zo gek dat velen van ons er mee zitten?



Data het een leeftijdsdingetje is kan ik inkomen, gezien mensen nou eenmaal op deze leeftijd zich op de arbeidsmarkt gaan richten en dat brengt onzekerheid mee.

En natuurlijk zijn er ook mensen die zich wat aantrekken van het vertekende beeld op facebook, maar ik denk dat een meerderheid dat best wel kan relativeren. Ik denk dat het voor veel mensen op dit moment gewoon best lastig om invulling te geven aan de rest van je leven. Tegelijkertijd rust er best een grote druk op mensen van onze leeftijd om te presteren. Zo werkt studeren nou eenmaal - je leert, je heb een moment van 3 uur wanneer je op je top moet presteren om een goed cijfer te halen. Zonder goede cijfers wordt je (in mijn vakgebied) er al meteen uitgefilterd bij sollicitaties, dus die druk bestaat.



En waarschijnlijk hebben jullie gelijk en is deze druk echt niet groter dan die voor jullie geweest is of nog steeds is, feit blijft wel dat dit de eerste keer is dat mensen van mijn leeftijd daarmee in aanraking komen en dat dat best moeilijk kan zijn. Dat heeft niets te maken met dat we verwend zouden zijn of te hoge verwachtingen hebben van onze toekomst, dat heeft alles te maken met het feit dat het gewoon allemaal onzeker is waar we terecht komen, en dat, wegens het grote aanbod van vers afgestudeerden, een gemiddelde cijferlijst en een gemiddeld CV je gewoon geen baan bezorgt op dit moment.

Een artikel, niet over social media, maar over de neoliberale prestatiemaatschappij.



http://www.vn.nl/Archief/ ... e-mislukt-of-gestoord.htm

Even een aanvulling: Mijn beste vriendin bijv. is weer werkloos, en kon over een paar maanden weer opnieuw een contract krijgen bij haar werkgever. Nu moet ze tijdelijk een uitkering aanvragen waarna ze weer aan het werk zou kunnen, maar tijdelijk met een vrij laag salaris.



Nu heeft ze te horen gekregen dat het bedrijf waarschijnlijk failliet gaat en staat ze helemaal op straat. Maar het moedige van haar vindt ik haar nuchterheid en motivatie.



Geen woord paniek en zelfmedelijden of machteloosheid. Ze staat er vol in en het lijkt haar niets te doen. Dat bewonder ik. En daarnaast is ze thuiscursussen gaan doen om zichelf op andere vlakken te ontwikkelen mocht ze in haar branche niet meer aan werk kunnen komen.

quote:masquenada schreef op 10 oktober 2013 @ 13:43:

Dit is een superinteressant stuk over Generatie Y:



http://www.huffingtonpost ... -y-unhappy_b_3930620.htmlGeweldig. Story of my life.

@hoshi

Ik gaf in een eerdere post al aan dat ik erken dat het voor de generatie van TO lastig is. Ik geef alleen ook aan dat dit "vroeger" echt niet allemaal zoveel beter was.



En ik denk dat wat jij schrijft ook tekenend is voor het beeld dat oudere generaties soms hebben over de "verwende" jongere generatie van nu. Waarom zouden zaken als dure mobieltjes en auto's deel uit moeten maken van onze levenstandaard en wordt het als "arm" gezien wanneer je het zonder moet doen? Je kunt prima leven zonder. Dat is misschien niet van deze tijd, maar wel realiteit. En een realiteit die vorige generaties hebben meegemaakt, waardoor zij de wensen van nu afzetten tegen de wensen van vroeger. Toen was je al blij als je eens per jaar een paar schoenen en eens in de 3 jaar een nieuwe winterjas kon kopen.

Ik heb ook een knetter harde quarter life crisis, alhoewel het verre van psychische problemen is, vraag ik me ook wel regelmatig af 'of dit alles is' en 'waar ik het nou allemaal voor doe'. Maar ik wil sociale media de schuld niet geven. Tuurlijk geeft FB je wel het beste van iedereens leven, maar mijn ervaring is dat mensen in het echte leven ook vaak maar de schijn ophouden.



Toen ik op de middelbare school zat en ik onder hoge druk stond deed iedereen ook maar alsof alles prima in orde was, terwijl ik later hoorde dat bijna iedereen er aan onder door ging.



Ik post zowel foto's van m'n fantastische vakanties, als berichten dat ik in m'n pyjama op de bank zit met mijn kat. Mijn leven is ook niet altijd spannend en inspirerend. Ik ben ook maar een mens, net als ieder ander.

quote:NummerZoveel schreef op 10 oktober 2013 @ 14:36:

@hoshi

Waarom zouden zaken als dure mobieltjes en auto's deel uit moeten maken van onze levenstandaard en wordt het als "arm" gezien wanneer je het zonder moet doen? Je kunt prima leven zonder. .



Ik heb alles weg gehaald waar ik me zo ongeveer bij aansluit, maar dit viel me even op. Ik heb een aantal jaar zonder mobiel gedaan en dat beviel me zalig, maar ik kán niet meer. Mijn werkgever verwacht van mij een grotere beschikbaarheid dan ik naast een vaste telefoon kan zitten (door mijn andere werkzaamheden), dus het gaat niet. Net als de auto.



Vroeger kon dat, nu niet meer. Ik moet beschikbaar zijn, altijd en overal. Dat geeft een hele mooie vrijheid, maar ook een grote druk.

@justmaartje



Als je zaken als telefoon en auto voor jouw werk nodig hebt, dan mag je ook van je werkgever verwachten dat hij daar een redelijke vergoeding tegenover stelt. En dat is natuurlijk ook een andere situatie dan wanneer je werkloos thuis op de bank zit en meent dat een mobieltje en een auto deel uitmaken van je eerste levensbehoeften.

Wat is dat gedoe met Fb en het geklaag erover toch? En dat iedereen daar laat zien wat voor geweldig leven ze hebben waardoor "iedereen" een bepaalde druk gaat voelen ofzo. Ik heb ook FB maar herken er echt he-le-maal niets in.

Kan me niet voorstellen dat die 2 jaar dat ik ouder ben dan TO en nog een paar zoveel uit maakt.



Als je zo beïnvloedbaar bent, hup, stekker eruit en klaar.

Ik denk dat dit inherent is aan de hype dat we denken dat alles mogelijk en maakbaar is, als je maar genoeg je best doet. En dat wordt breed geuit in de media en social media. Enorme verwachtingen, voor jezelf zorgen (eigen broek kunnen ophouden anders ben je een profiteur), daarnaast prestatie en status bepalend zijn wie je bent en dat moet "gezien" worden. Pas dan ben je van waardevolle betekenis in de maatschappij..



En dat lokt vergelijkingen (en dus beoordelen) uit tov anderen: status, uiterlijk, successen, prestaties, inkomen, materieel bezit enz lenen zich uitstekend om te vergelijken.



En andersom werkt het tegen je, als je dat succes, uiterlijk (vertoon), status enz niet bereikt, is het dus je "eigen schuld", aan jezelf te wijten, eigen aandeel, enz. En dat lokt zelfveroordeling uit, faalangst, want als je jezelf vergelijkt met anderen, doen anderen dat ook met jou!



Mensen zijn dus continu bezig om te voldoen aan een van buitenaf opgelegd maatschappelijk beeld van wat "succesvol" is, de eisen waaraan je dan moet "voldoen" en er zijn altijd voorbeelden van mensen die het nog beter doen dan jijzelf.

Het wekt afgunst en jaloezie op, onmacht als je niet mee kan, falen als je niet max uit jezelf weet te halen wat er verwacht wordt.



En zo zijn mensen die daaraan meedoen weer bezig andermans verwachtingen in te vullen en niet van binnen te voelen/ weten wat hun werkelijke voldoening en betekenis in het leven zou schenken. Als je een zelfbeeld najaagt wat helemaal niet bij jou past kom je vroeg of laat in de knel met jezelf.



Of word je zwaar teleurgesteld als je dat alles eenmaal zelfs wel bereikt hebt, want het bleken niet jouw echte innerlijke levensdoelen, en het beloofde geluk en tevredenheid en daarvan genieten blijven uit..



Daarnaast voel je je ook falen als je door omstandigheden van buitenaf belemmerd wordt, waar je dus geen invloed op hebt, zoals crisis, leeftijd, ziekte, verlies. Je krijgt een onwaar, irreeel beeld dat je succes en falen volledig aan jezelf of je instelling te danken hebt.



Het maakt anderen ook onverdraagzamer, want mensen zien niet dat er werkelijke verschillen zijn in achtergronden, andere start in het leven (en daardoor verschil in (zelf)vertrouwen en (on)gezonde mechanismen en kansen, verschil in belastbaarheid en energie, in levenservaringen, intelligentie, in verschillen in vermogens, talenten, beperkingen in aanleg en ervaring. Alles is daardoor tot "eigen verantwoordelijkheid" gebombardeerd en alles is te overwinnen en overstijgen.



Mensen die niet meekomen aan die torenhoge verwachtingen worden niet alleen (of soms helemaal niet, maar denken ze) vergeleken en veroordeeld, maar zijn zelf om het hardst zelf de grootste vergelijkers en zelfveroordelaars.



Mensen die hun eigen pad volgen en niet al te veel laten bepalen of zich aantrekken van wat anderen daarvan vinden, niet meedoen aan al dat vergelijken (en er zelf minder af komen), lijken mij logischerwijs minder beinvloedbaar en minder onzeker als ze meer koers varen op hun eigen kompas..



Ik denk dat "met jezelf in de knoop" het al zegt: je luistert meer naar anderen en probeert dat te volgen, dan naar jezelf en wat je zelf nodig hebt/ bij jou past. Dan ben je dus continu aan het aanpassen, zelfs zonder het te weten, aan "hoe het hoort".



En hoe het hoort is maar relatief, verschilt naar tijd, plaats en cultuur. Morgen een nieuwe hype en loopt "iedereen" / de massa dat weer achterna. Of wat hun ouders vinden, of hun vriendje, in elk geval ligt de norm vaak buiten zichzelf en afhankelijk van anderen (normen, die ook nog eens veranderlijk zijn dus). Vandaag "hoor je er nog bij" en morgen kan dat zomaar anders zijn.. er wordt alsmaar iets nieuws verzonnen waar je niet bij "achter mag blijven"..



Want niks ergers dan bestempeld te worden als "achterblijven, ouderwets zijn" (niet meer mee tellen, er niet bij horen) en uitgestoten te voelen van de groep. En daarmee maken veel mensen zich voor hun eigenwaarde afhankelijk van "de groep", van anderen dan zichzelf..



Jammer. Het geeft mensen het gevoel dat het heel erg eng is om er niet bij te horen, en dus dat voor jezelf zorgen heel erg eng is, dat je anderen hard nodig hebt om te overleven (en dat is ook nog eens een oergevoel, instinct). Dat ondermijnt tegelijkertijd het gevoel dat je het zelf kan, zelf weet wat het beste is voor jou, op jezelf te (durven) vertrouwen. Vooral omdat er meteen tig mensen klaarstaan om te wijzen en in te wrijven als je eigenwijs bent geweest en dat "mislukt": eigen schuld..



Eigen verantwoordelijkheid nemen in de keuzes die je maakt betekent ook verantwoording moeten afleggen (als het fout gaat), veroordeeld worden, afgezeken, enz. Dus spelen veel mensen liever op "safe" en vertrouwen meer op wat anderen verzonnen hebben wat succes en geluk brengt dan op wat ze zelf voelen/ vinden.



Streven naar "zelfverbetering" en "perfectie" is op zich niks mis mee, maar altijd jezelf vergelijken met voorbeelden van mensen die "beter" zijn ergens in, of dat het nog meer en beter kan, nooit goed genoeg zijn/ voelen, is knap lastig en leidt denk ik vooral naar een weg vol ontevredenheid en gevoel van tekortschieten of dat jou tekortgedaan wordt.. dat je wel/niet beter verdiend hebt oid.



Zo vereenzelvig je "eigenwaarde" met de waarde die anderen aan jou toekennen, maar dat is "zelfbeeld"/ beeld wat je naar buiten laat zien.. Als dat niet overeenkomt met wie je innerlijk bent, geeft een grote(re) kans op psychische problemen..



Vroeger zijn er ook altijd maatschappelijke (of kerkelijke) "eisen" geweest, maar werd denk ik eerder geaccepteerd dat je ook geluk of ongeluk had in het leven, dat iets je 'lot" nu eenmaal was, niet iedereen die een dubbeltje was toch zelf een kwartje kon worden, dat het "je eigen schuld" was als iets je overkomt of niet snel te boven komt, maar pech, toeval, Gods wil, enz. Dat gaf misschien meer rust of berusting..