Psyche
alle pijlers
Is het mijn generatie? Of..
donderdag 10 oktober 2013 om 12:44
Het valt mij op dat ik om mij heen de laatste tijd veel hoor over psychische klachten. Lees mijn topics terug en je ziet dat ook ik even niet lekker in mijn vel heb gezeten. De ergste golf was een paar weken terug. Het is minder geworden nadat ik heb besloten milder te zijn voor mezelf en mezelf meer tijd te geven om mijn studie af te ronden. Ik ben tot het besef gekomen dat andere mensen nu eenmaal sneller leerstof oppikken en dus sneller afstuderen. Ik ben weer goed in andere dingen. Toch zit iets me af en toe niet lekker, al weet ik niet wat. Ik denk dat ik pieker over het feit dat ik pieker (piekerception).
De klachten die ik om mij heen hoor zijn van leeftijdsgenoten (20-25 jaar) en hebben niet zelden te maken met prestatiedruk, al dan niet door zichzelf opgelegd. Ook hebben vrienden/kennissen paniekaanvallen of regelrechte depressies gekregen.
Het roept vragen bij mij op. Is de trend die ik denk te zien alleen maar van toepassing bij mensen van mijn leeftijd?
Als dat zo is vraag ik me af hoe groot de rol van sociale media hierbij is. Theorie: begin twintigers zijn van de leeftijd dat ze sinds hun vroege pubertijd veel communiceren via sociale media. Op hun dertiende was het MSN, na een paar jaar kwam Hyves, en nu is het Facebook. Vrienden en kennissen zetten daar wel eens sombere berichten op, maar de meeste posts gaan vaak over hoe geweldig hun leven is en wat ze allemaal wel niet hebben bereikt. Je neigt er dan naar het vertekende leven dat andere mensen op hun Facebook plaatsen te vergelijken met jouw eigen leven, om daarna te concluderen dat jouw leven saai is en je maar weinig hebt gepresteerd in je leven.
Of is het gewoon een quarter life crisis en heeft het helemaal niks te maken met social media? Ik ben benieuwd naar jullie mening!
De klachten die ik om mij heen hoor zijn van leeftijdsgenoten (20-25 jaar) en hebben niet zelden te maken met prestatiedruk, al dan niet door zichzelf opgelegd. Ook hebben vrienden/kennissen paniekaanvallen of regelrechte depressies gekregen.
Het roept vragen bij mij op. Is de trend die ik denk te zien alleen maar van toepassing bij mensen van mijn leeftijd?
Als dat zo is vraag ik me af hoe groot de rol van sociale media hierbij is. Theorie: begin twintigers zijn van de leeftijd dat ze sinds hun vroege pubertijd veel communiceren via sociale media. Op hun dertiende was het MSN, na een paar jaar kwam Hyves, en nu is het Facebook. Vrienden en kennissen zetten daar wel eens sombere berichten op, maar de meeste posts gaan vaak over hoe geweldig hun leven is en wat ze allemaal wel niet hebben bereikt. Je neigt er dan naar het vertekende leven dat andere mensen op hun Facebook plaatsen te vergelijken met jouw eigen leven, om daarna te concluderen dat jouw leven saai is en je maar weinig hebt gepresteerd in je leven.
Of is het gewoon een quarter life crisis en heeft het helemaal niks te maken met social media? Ik ben benieuwd naar jullie mening!
donderdag 10 oktober 2013 om 15:08
quote:NummerZoveel schreef op 10 oktober 2013 @ 14:36:
@hoshi
Ik gaf in een eerdere post al aan dat ik erken dat het voor de generatie van TO lastig is. Ik geef alleen ook aan dat dit "vroeger" echt niet allemaal zoveel beter was.
En ik denk dat wat jij schrijft ook tekenend is voor het beeld dat oudere generaties soms hebben over de "verwende" jongere generatie van nu. Waarom zouden zaken als dure mobieltjes en auto's deel uit moeten maken van onze levenstandaard en wordt het als "arm" gezien wanneer je het zonder moet doen? Je kunt prima leven zonder. Dat is misschien niet van deze tijd, maar wel realiteit. En een realiteit die vorige generaties hebben meegemaakt, waardoor zij de wensen van nu afzetten tegen de wensen van vroeger. Toen was je al blij als je eens per jaar een paar schoenen en eens in de 3 jaar een nieuwe winterjas kon kopen.
Ik geef ook aan dat ik besef dat het voor andere generaties ook niet altijd makkelijk is geweest, en voor sommigen nog steeds niet is, maar ik val een beetje over de reacties (slechts een aantal gelukkig, maar je hoort het vaker) die vinden dat we ons aanstellen en dat we verwend zijn. De mensen die een alleenrecht hebben op klagen, zeg maar
Ik ben nu nog blij als ik eens in de zoveel jaar geld heb voor een nieuwe winterjas en goede schoenen, zoveel is er wat dat betreft niet veranderd. Gympies van een tientje kan je dan wel weer jaarlijks kopen, maar na een jaar zijn ze ook helemaal kapot
Mijn punt is dat je niet zonder sommige 'luxeproducten' kunt. Je moet een computer met internet hebben wil je bij je studiemateriaal kunnen. Misschien dat je eens in de zoveel tijd naar de universiteitsbibliotheek kunt voor de computers, maar de faciliteiten zijn zeker niet toereikend voor alle studenten, normaal gesproken zit het daar altijd vol en wordt je met de nek aangekeken als je wel een computer hebt weten te bemachtigen door de wachtenden achter je. Het is dus vrij noodzakelijk om er één te hebben.
Een telefoon kan ik nu nog wel zonder (en heb ik ook een tijdje gedaan), maar door werkgevers wordt dit als probleem gezien. Zelfs voor bijbaantjes en stageplekken, ze willen je toch wel graag kunnen bereiken. Tsja, vroeger was er nog wel een vaste telefoonlijn om je werknemers op te kunnen bereiken - die heb ik dan weer niet. Ofwel, weer een noodzaak. (En heus niet alle mensen van mijn leeftijd hebben een dure telefoon)
Een auto heb je echt nodig voor bepaalde banen. Als student niet - waarom denk je dat zo weinig studenten een auto hebben? Geen luxe, noodzaak in het werkende leven. Voor studenten wel een luxe, maar daarom hebben we het ook niet
TV kan je zonder, en heb ik ook gedaan tot ik toevallig een van iemand kreeg. Geen fancy flatscreen, een klein 'doosje'.
Maar dit alles is nog steeds niet bepaald een luxe, toch? Het 'hoort' in de huidige maatschappij. Een maatschappij die toevallig wel gecreëerd is door al die mensen die vroeger allemaal zonder konden en ons nu verwend vinden omdat zij wel van ons eisen dat we het hebben omdat ze ons anders niet kunnen bereiken...
@hoshi
Ik gaf in een eerdere post al aan dat ik erken dat het voor de generatie van TO lastig is. Ik geef alleen ook aan dat dit "vroeger" echt niet allemaal zoveel beter was.
En ik denk dat wat jij schrijft ook tekenend is voor het beeld dat oudere generaties soms hebben over de "verwende" jongere generatie van nu. Waarom zouden zaken als dure mobieltjes en auto's deel uit moeten maken van onze levenstandaard en wordt het als "arm" gezien wanneer je het zonder moet doen? Je kunt prima leven zonder. Dat is misschien niet van deze tijd, maar wel realiteit. En een realiteit die vorige generaties hebben meegemaakt, waardoor zij de wensen van nu afzetten tegen de wensen van vroeger. Toen was je al blij als je eens per jaar een paar schoenen en eens in de 3 jaar een nieuwe winterjas kon kopen.
Ik geef ook aan dat ik besef dat het voor andere generaties ook niet altijd makkelijk is geweest, en voor sommigen nog steeds niet is, maar ik val een beetje over de reacties (slechts een aantal gelukkig, maar je hoort het vaker) die vinden dat we ons aanstellen en dat we verwend zijn. De mensen die een alleenrecht hebben op klagen, zeg maar
Ik ben nu nog blij als ik eens in de zoveel jaar geld heb voor een nieuwe winterjas en goede schoenen, zoveel is er wat dat betreft niet veranderd. Gympies van een tientje kan je dan wel weer jaarlijks kopen, maar na een jaar zijn ze ook helemaal kapot
Mijn punt is dat je niet zonder sommige 'luxeproducten' kunt. Je moet een computer met internet hebben wil je bij je studiemateriaal kunnen. Misschien dat je eens in de zoveel tijd naar de universiteitsbibliotheek kunt voor de computers, maar de faciliteiten zijn zeker niet toereikend voor alle studenten, normaal gesproken zit het daar altijd vol en wordt je met de nek aangekeken als je wel een computer hebt weten te bemachtigen door de wachtenden achter je. Het is dus vrij noodzakelijk om er één te hebben.
Een telefoon kan ik nu nog wel zonder (en heb ik ook een tijdje gedaan), maar door werkgevers wordt dit als probleem gezien. Zelfs voor bijbaantjes en stageplekken, ze willen je toch wel graag kunnen bereiken. Tsja, vroeger was er nog wel een vaste telefoonlijn om je werknemers op te kunnen bereiken - die heb ik dan weer niet. Ofwel, weer een noodzaak. (En heus niet alle mensen van mijn leeftijd hebben een dure telefoon)
Een auto heb je echt nodig voor bepaalde banen. Als student niet - waarom denk je dat zo weinig studenten een auto hebben? Geen luxe, noodzaak in het werkende leven. Voor studenten wel een luxe, maar daarom hebben we het ook niet
TV kan je zonder, en heb ik ook gedaan tot ik toevallig een van iemand kreeg. Geen fancy flatscreen, een klein 'doosje'.
Maar dit alles is nog steeds niet bepaald een luxe, toch? Het 'hoort' in de huidige maatschappij. Een maatschappij die toevallig wel gecreëerd is door al die mensen die vroeger allemaal zonder konden en ons nu verwend vinden omdat zij wel van ons eisen dat we het hebben omdat ze ons anders niet kunnen bereiken...
donderdag 10 oktober 2013 om 15:10
quote:NummerZoveel schreef op 10 oktober 2013 @ 14:36:
@hoshi
Ik gaf in een eerdere post al aan dat ik erken dat het voor de generatie van TO lastig is. Ik geef alleen ook aan dat dit "vroeger" echt niet allemaal zoveel beter was.
En ik denk dat wat jij schrijft ook tekenend is voor het beeld dat oudere generaties soms hebben over de "verwende" jongere generatie van nu. Waarom zouden zaken als dure mobieltjes en auto's deel uit moeten maken van onze levenstandaard en wordt het als "arm" gezien wanneer je het zonder moet doen? Je kunt prima leven zonder. Dat is misschien niet van deze tijd, maar wel realiteit. En een realiteit die vorige generaties hebben meegemaakt, waardoor zij de wensen van nu afzetten tegen de wensen van vroeger. Toen was je al blij als je eens per jaar een paar schoenen en eens in de 3 jaar een nieuwe winterjas kon kopen.Elke tijd kent weer andere problemen. Maar ik denk dat juist het mobieltje etc nu heel makkelijk is om te hebben, ook als je het financieel minder hebt. Het zijn eigenlijk onbelangrijke dingen. Wat ik moeilijker vind ik dat ik geen pensioen op kan bouwen omdat er in mijn werkveld geen vaste banen meer zijn.
@hoshi
Ik gaf in een eerdere post al aan dat ik erken dat het voor de generatie van TO lastig is. Ik geef alleen ook aan dat dit "vroeger" echt niet allemaal zoveel beter was.
En ik denk dat wat jij schrijft ook tekenend is voor het beeld dat oudere generaties soms hebben over de "verwende" jongere generatie van nu. Waarom zouden zaken als dure mobieltjes en auto's deel uit moeten maken van onze levenstandaard en wordt het als "arm" gezien wanneer je het zonder moet doen? Je kunt prima leven zonder. Dat is misschien niet van deze tijd, maar wel realiteit. En een realiteit die vorige generaties hebben meegemaakt, waardoor zij de wensen van nu afzetten tegen de wensen van vroeger. Toen was je al blij als je eens per jaar een paar schoenen en eens in de 3 jaar een nieuwe winterjas kon kopen.Elke tijd kent weer andere problemen. Maar ik denk dat juist het mobieltje etc nu heel makkelijk is om te hebben, ook als je het financieel minder hebt. Het zijn eigenlijk onbelangrijke dingen. Wat ik moeilijker vind ik dat ik geen pensioen op kan bouwen omdat er in mijn werkveld geen vaste banen meer zijn.
donderdag 10 oktober 2013 om 15:55
quote:NummerZoveel schreef op 10 oktober 2013 @ 14:55:
@justmaartje
Als je zaken als telefoon en auto voor jouw werk nodig hebt, dan mag je ook van je werkgever verwachten dat hij daar een redelijke vergoeding tegenover stelt. En dat is natuurlijk ook een andere situatie dan wanneer je werkloos thuis op de bank zit en meent dat een mobieltje en een auto deel uitmaken van je eerste levensbehoeften.
Klopt, beiden betaald door de zaak. Helemaal eens wat betreft je tweede opmerking, ik had hem ook niet omdat het me teveel geld kostte.
Wat ik wilde aangeven; juist die luxe brengt een enorme druk en verantwoordelijkheid mee.
@justmaartje
Als je zaken als telefoon en auto voor jouw werk nodig hebt, dan mag je ook van je werkgever verwachten dat hij daar een redelijke vergoeding tegenover stelt. En dat is natuurlijk ook een andere situatie dan wanneer je werkloos thuis op de bank zit en meent dat een mobieltje en een auto deel uitmaken van je eerste levensbehoeften.
Klopt, beiden betaald door de zaak. Helemaal eens wat betreft je tweede opmerking, ik had hem ook niet omdat het me teveel geld kostte.
Wat ik wilde aangeven; juist die luxe brengt een enorme druk en verantwoordelijkheid mee.
donderdag 10 oktober 2013 om 15:59
donderdag 10 oktober 2013 om 16:08
quote:justmaartje schreef op 10 oktober 2013 @ 15:59:
[...]
Ah joh, die pensioenen zijn ook een schijnzekerheid gebleken. Spaarrekening openen geen optie?
Daar heb je gelijk in.
Spaargeld levert haast niets meer op. Ik heb wel een aanvullend pensioending met 4% rente, maar daar kan ik maar iets van 700 per jaar op kwijt.
[...]
Ah joh, die pensioenen zijn ook een schijnzekerheid gebleken. Spaarrekening openen geen optie?
Daar heb je gelijk in.
Spaargeld levert haast niets meer op. Ik heb wel een aanvullend pensioending met 4% rente, maar daar kan ik maar iets van 700 per jaar op kwijt.