Is toch niet eerlijk?

quote:Feeksje1977 schreef op 02 februari 2015 @ 23:24:

Iemand mijn handen vast houden graag, ik word nu echt een beetje boos zelfs.

Staat je goed hoor.

quote:hondenmens schreef op 02 februari 2015 @ 22:54:

VMBO basis en HAVO is niet extreem verschil. Wel een flink stuk moeilijker en veel meer huiswerk. Maar ik verbaas me soms ook over bepaalde mensen. Sommigen gooiden er met de pet naar. Een oude vriendin van mij ook. Als kind een leuke meid, maar een hele lastige puber. Aan de drugs geweest en alleen maar feesten en beesten. Ze was ook wel verwend. Op haar 15e kreeg ze een scooter van ouders. Vond ik ook al vreemd, voordat je je certificaat hebt. Dat ging bij mijn ouders niet door. Dat certificaat heeft ze nooit behaald, want ze was te lui om te leren. Ze zei dat ze na 5 minuten boven haar boek in slaap viel. Dus ze heeft er nooit op gereden. Een paar jaar ging ze een thuisstudie doen, wat ze ook liet versloffen. Vier jaar geleden wilde ze zwemonderwijzer worden. Ze ging een studie van MBO 3 en 4 in 1 doen. En het is haar nog gelukt ook. Ze is best slim, maar laks. Maar die opleiding is veel praktijk en ze is erg handig. Bij de praktijklessen kwam ze er ook maar de helft van opdagen, maar ze slaagde toch.

Ik daarentegen heb altijd hard moeten knokken voor weinig resultaat. Ben begonnen in een MAVO/HAVO brugklas en had genoeg punten voor HAVO 2. Dat geprobeerd, maar het was te hoog gegrepen. Ik verzoop in de hoeveelheid huiswerk en ik moest veel moeite doen voor een 6. Ben een stapje terug gegaan, MAVO. Daar heb ik een diploma van. Daarna een MBO 4 opleiding. De theorie behaald, maar de stages mislukten. Dat bleek door Autisme te komen, wat ik pas op mijn 20e ontdekt is. Dan nog een opleiding in België gedaan, vergelijkbaar met MBO 3. Maar daar is geen werk in te vinden. Ik kwam niet aan een baan, dus ben vrijwilligerswerk gaan doen. En nu werk ik bij de Sociale Werkplaats, heb wel een vast contract. Het is veel rustiger in mijn hoofd en ervaar niet meer die stress zoals vroeger. Maar het voelt wel eens oneerlijk. Ik was een serieuze leerling en wilde het graag goed doen. Maar vaak tegen de lamp gelopen, doordat ik niet begrepen werd en meer tijd nodig had dan gemiddeld. En zij ging flierefluitend door het leven. Is ook heel vaak ontslagen geweest doordat ze de kantjes er vanaf liep. Bijv. zich regelmatig verslapen en zich ziekmelden terwijl ze met een vriendin de stad in ging. Ze komt overal binnen, want ze is heel enthousiast en kan zichzelf goed verkopen. Dan denk ik: als je het wel kan, maak daar dan gebruik van. Ik wilde wel, maar kon het niet in de praktijk.

Misschien kan jouw vriendin zich ook wel heel goed verkopen.



Hm ja ik snap dat dat zuur voelt, maar helaas is dat nu eenmaal zo.

Ik heb ook een vriendin die zich goed kan verkopen, ikzelf ben daar echt slecht in haha.

Zij heeft altijd binnen notime een bijbaantje gehad in tegenstelling tot mij .

Maar daar ben ik eigenlijk nooir jaloers om geweest, gek genoeg. Sommige mensen gaat het nu eenmaal makkelijker af. Maar bedenk dan wel dat jij iniedergeval je best hebt gedaan he.

Er zijn zoveel mensen die niet verder komen in bepaalde dingen om bepaalde redenen, maar er wel hun best voor doen. Je moet gewoon zoeken wat bij je capaciteiten past, en blijkbaar heb jij dat nu ook gevonden aangezien je meer rust ervaart. Ook iets om trots op te zijn vind ik

Het leven hangt van teleurstellingen aan elkaar.

En dit is serieus? Nou lekkere vriendin ven jij zeg! Wat maakt het nou uit hoe ze het doet als ze maar doet wat haar gelukkig maakt, wat ben jij jaloers zeg

quote:hondenmens schreef op 02 februari 2015 @ 22:54:

VMBO basis en HAVO is niet extreem verschil. Wel een flink stuk moeilijker en veel meer huiswerk. Maar ik verbaas me soms ook over bepaalde mensen. Sommigen gooiden er met de pet naar. Een oude vriendin van mij ook. Als kind een leuke meid, maar een hele lastige puber. Aan de drugs geweest en alleen maar feesten en beesten. Ze was ook wel verwend. Op haar 15e kreeg ze een scooter van ouders. Vond ik ook al vreemd, voordat je je certificaat hebt. Dat ging bij mijn ouders niet door. Dat certificaat heeft ze nooit behaald, want ze was te lui om te leren. Ze zei dat ze na 5 minuten boven haar boek in slaap viel. Dus ze heeft er nooit op gereden. Een paar jaar ging ze een thuisstudie doen, wat ze ook liet versloffen. Vier jaar geleden wilde ze zwemonderwijzer worden. Ze ging een studie van MBO 3 en 4 in 1 doen. En het is haar nog gelukt ook. Ze is best slim, maar laks. Maar die opleiding is veel praktijk en ze is erg handig. Bij de praktijklessen kwam ze er ook maar de helft van opdagen, maar ze slaagde toch.

Ik daarentegen heb altijd hard moeten knokken voor weinig resultaat. Ben begonnen in een MAVO/HAVO brugklas en had genoeg punten voor HAVO 2. Dat geprobeerd, maar het was te hoog gegrepen. Ik verzoop in de hoeveelheid huiswerk en ik moest veel moeite doen voor een 6. Ben een stapje terug gegaan, MAVO. Daar heb ik een diploma van. Daarna een MBO 4 opleiding. De theorie behaald, maar de stages mislukten. Dat bleek door Autisme te komen, wat ik pas op mijn 20e ontdekt is. Dan nog een opleiding in België gedaan, vergelijkbaar met MBO 3. Maar daar is geen werk in te vinden. Ik kwam niet aan een baan, dus ben vrijwilligerswerk gaan doen. En nu werk ik bij de Sociale Werkplaats, heb wel een vast contract. Het is veel rustiger in mijn hoofd en ervaar niet meer die stress zoals vroeger. Maar het voelt wel eens oneerlijk. Ik was een serieuze leerling en wilde het graag goed doen. Maar vaak tegen de lamp gelopen, doordat ik niet begrepen werd en meer tijd nodig had dan gemiddeld. En zij ging flierefluitend door het leven. Is ook heel vaak ontslagen geweest doordat ze de kantjes er vanaf liep. Bijv. zich regelmatig verslapen en zich ziekmelden terwijl ze met een vriendin de stad in ging. Ze komt overal binnen, want ze is heel enthousiast en kan zichzelf goed verkopen. Dan denk ik: als je het wel kan, maak daar dan gebruik van. Ik wilde wel, maar kon het niet in de praktijk.

Misschien kan jouw vriendin zich ook wel heel goed verkopen.

Nou, dat kan ik me best voorstellen. We krijgen niet allemaal dezelfde eigenschappen, talenten en omstandigheden uitgedeeld. Jij hebt dus meer problemen met je opleiding, maar misschien heb je wel vreselijk geboft met je uiterlijk, gezondheid, de genegenheid en liefde die je van je familie en vrienden krijgt.



Ik denk dat iedereen wel vindt dat hij iets tekort komt of gemist heeft in dit leven. Dit forum staat vol met leed. Hopelijk ben je toch gelukkig. Succes.

OT, ik vind jouw vriendin veel slimmer. Jij moet nog heel veel leren. Sjonge, dat noemt zich een vriendin.

Ik ben ook wel gelukkig met de dingen die ik wel heb. Het is alleen het gevoel dat iedereen alles beter kan.

Wat mij vooral opvalt is dat je niet eens (een klein beetje) blij voor haar kunt zijn. Het is toch juist top van haar dat ze ondanks dat ze geen enorm hoge opleiding gedaan heeft nu toch HBO kan en wil gaan doen? Ze heeft zich schijnbaar bedacht en wilde meer doen dan haar MBO2 diploma. Erg jammer dat je niet trots op haar kunt zijn maar je gepasseerd voelt.



Dan erbij: dat je zegt dat je een MBO2 diploma "door de wc kunt spoelen" vind ik regelrechte onzin en helemaal niet leuk voor de mensen die hier keihard hun best voor hebben gedaan. Ikzelf heb een HBO diploma maar zal nooit neer kijken op mensen met een MBO of helemaal geen diploma. Daarnaast zal ik ook niet "opkijken" tegen mensen met een diploma van de universiteit. Natuurlijk is het knap dat iemand dat haalt begrijp me niet verkeerd.



Als ik zou weten dat één van mijn vriendinnen met een veel hogere diploma nog met mij om wil gaan "ondanks ons grote verschil in intelligentie", bedank ik feestelijk.

Ik deed vroeger ook niks op school, was een onderpresteerder. Ik dacht dat ik heel dom was en toen haalde ik met twee vingers in mijn neus een diploma op een school in het buitenland in een andere taal... Ik bleek gewoon niet genoeg uitdaging te hebben gehad tijdens mijn schooltijd.. Pas als het echt moeilijk is, interesseert het mij. En dan ook nog het liefst tweetalig..



Jouw vriendin zal ook wel makkelijk kunnen leren en er toendertijd met de pet naar hebben gegooid...

dubbel

Nou, gelukkig maar dat je beslist niet jaloers bent TO.

Of ze even slim is kan ik niet beoordelen, maar er is duidelijk niet veel nodig om aardiger te zijn dan jij, want wat ben jij een heks zeg.

Daar ga je met je enorme niveau verschil.

Wat ben jij jaloers TO zeg 3 werf bah. Mag ik even weten wat er mis als je een niv 2 diploma heb. Akelig kind dat je er bent. Bah. Lekker om zon vriendin te hebben als jou.

quote:hondenmens schreef op 03 februari 2015 @ 13:59:

Ik ben ook wel gelukkig met de dingen die ik wel heb. Het is alleen het gevoel dat iedereen alles beter kan.



Dus je bent gelukkig maar verbitterd? Of gelukkig met het idee dat iedereen alles beter kan? Of gelukkig ondanks dat iedereen alles beter kan? Of ...



Oftewel .. ik stel voor dat je ergens onvoorstelbaar gelukkig gaat zitten zijn, zodat je het gevoel hebt dat niemand zo goed gelukkig kan zitten zijn als jij. Dan is dat meteen opgelost. Het maakt niet uit of anderen iets beter kunnen dan jij; het gaat er om of jij jezelf daar ongelukkig door laat voelen of niet.



Graag gedaan, ik verwacht binnenkort een kaartje of een bloemetje

Blijkbaar heb je niet hard genoeg geleerd, je maakt zo ongelooflijk veel taalfouten! Verder ben je absoluut niet jaloers maar kan je het niet accepteren???????



Wij hoeven ons in ieder geval niet af te vragen wie van jullie twee de slimste is, zowel qua iq als qua eq!

quote:hondenmens schreef op 03 februari 2015 @ 13:59:

Ik ben ook wel gelukkig met de dingen die ik wel heb. Het is alleen het gevoel dat iedereen alles beter kan.



De oplossing is minder op de prestaties van anderen letten en dankbaar zijn voor wat je zelf hebt. En oefenen in blij zijn voor een ander en ze wat gunnen. Ik bedoel, wat je vriendin doet gaat toch helemaal niet ten koste van je eigen prestaties, of wel dan?



Toen ik jonger was, was ik ook veel meer bezig met vergelijken hoor, gelukkig ben ik daar redelijk over heen gegroeid. Wat hielp was dat ik een vriendin kreeg die zo oprecht blij kon zijn voor het succes en de leuke dingen van een ander, ik vond dat enorm inspirerend.



Kijk als je gaat vergelijken gaat het altijd mis. Of je voelt je beter dan een ander en je wordt arrogant, of je voelt je minder dan een ander en je voelt je daarom slecht. Kortom, beginnen met jezelf vergelijken met anderen is beginnen met verlizen, er is altijd wel iets wat een ander beter kan of heeft. En zo niet, wat schiet je er mee op door jezelf slimmer te voelen dan een ander? Is dat nou zo'n lekker gevoel in een vrienschap?

Het is al jaren een kennis geworden. Ons life contact is al jaren verwaterd, toen ze een relatie kreeg. Ze was niet zo trouw in afspraken. Je kon iets afspreken met haar, maar als ze een ander tegenkwam met een leuker idee, ging ze dat doen. Heb haar nog wel op Facebook.

Kun je wel oefenen in echt blij zijn voor een ander? Want dat is een gevoel. Je kunt wel net alsof doen om sociaal over te komen, maar gevoelens kun je niet dwingen. Net als dat je jezelf niet kunt dwingen om bv. alle collega's aardig te vinden. Ik doe er normaal tegen en doe wat ik moet doen. Maar bij sommigen doe ik dat puur met mijn verstand en komt er geen gevoel aan te pas.

Die gevoelens komen door denkpatronen. Je wordt niet spontaan jaloers, maar pas als je je bedenkt dat hij iets tekort komt of band bent om iets niet te krijgen of mis te lopen. En dat kun je echt wel door oefenen veranderen. Door te kiezen of je blijft vergelijken bijvoorbeeld. Het is niet voor niets dat mensen die bijvoorbeeld een dankbaarheid dagboek bijhouden het leven leuker gaan vinden.



En als je niks probeert krijg je in ieder geval geen verandering.

En als je denkt dat je gevoelens niet kunnen veranderen, dan blijf je er toch gewoon lekker in hangen? (Al snap ik niet wat daar zo leuk aan is).



Ik neem mijn eigen gevoel wel serieus hoor. Als ik mee jaloers voel, dan onderzoek ik dat. Waar het vandaan komt. En als ik dat van kan relativeren en in perspectief zien gaat het bijna vanzelf weg. Dat voorkomt dat ik er in blijf hangen. Gevoelens komen en gaan, en je hebt zelf de verantwoordelijkheid om daar mee om te gaan. Op die manier neem ik het dan weer niet te serieus die gevoelens. Ook bese mee heel goed dat ze uit absurde aannames of onredelijke angsten kunnen voortkomen.

quote:blijfgewoonbianca schreef op 02 februari 2015 @ 21:37:

Ja joh, het leven is hard. En een pijpkaneel; ieder zuigt er aan en krijgt zijn deel.oh mijn god, mijn moeder zit op het viva forum....(Is namelijk de enige die ik dit ooit heb horen zeggen)

Dit doet mij echt denken aan sommige trieste WO narcisten die denken dat iedereen die een niveau lager doet dan hen, automatisch een pauperachtige sloof is voor de 'uitverkorenen'. Hahaha ik heb WO niveau en ik ben blij dat ik met beide benen op de grond sta en met mensen omga die verschillende opleidingen hebben gedaan.

"het universiteit"



dus....