Psyche
alle pijlers
Kleinerende vader
maandag 7 februari 2011 om 12:55
Hallo,
Ik wil graag even iets kwijt waar ik al heel lang mee zit en waarmee ik zojuist weer geconfronteerd ben.
Sinds dat ik klein ben kan ik in de ogen van mijn vader niks goed doen en kleineert hij me. Hij zegt zelfs letterlijk dat ik dingen niet kan of uitspraken als 'daar ben jij toch niet toe in staat' en dergelijke. Ook doet hij tegen mijn twee broers altijd superlief maar tegen mij dus altijd alleen maar opmerkingen als ik iets doe wat hem niet bevalt, over hele onbenullige dingen vaak. Ik heb de universiteit gedaan, maar dat zegt volgens mijn vader niks. Bij de uitreiking van mijn bachelor vond hij het niet belangrijk genoeg om mee te gaan. Volgens hem heb je niks bereikt als je geen huis en baan hebt en nog bij je ouders woont. Zelf heeft hij nooit een opleiding afgemaakt en een vrij laagopgeleide baan gehad, getrouwd met 18 en een huis gebouwd met 20 ofzoiets.
Het schijnt dat ik vroeger toen ik klein was een keer klootzak tegen hem heb gezegd, wat ik zelf niet eens meer kan herinneren. Dat was in een periode dat hij heel veel dronk en woede uitbarstingen had, ook tegen mijn moeder, waar ik dan bij zat hardstikke bang, ik was toen denk ik 7 ofzo. Als kind weet je niet eens wat je zegt, dus als volwassene zou je daar toch niet over moeten vallen en daar voor de rest van je leven boos over moeten blijven?
Ik merk dat ik er heel veel hinder van ondervind in mijn dagelijkse leven. Heb nooit veel vertrouwen in mezelf gehad en altijd erg onzeker geweest. Ik woon nog thuis, heb sinds oktober geen baan meer, anders was ik ergens dit jaar op mezelf gaan wonen. Ik voel een enorme druk ook nu met solliciteren (dat is natuurlijk helemaal niet te accepteren geen baan), en dat helpt totaal niet. Voor mij is dit de omgekeerde wereld en horen je ouders je te steunen en lief te hebben. Ik heb het idee dat mijn vader nooit echt van mij heeft gehouden. En dat ik heel anders in mijn schoenen zou hebben gestaan als mijn ouders en vooral mijn vader wat meer vertrouwen in mij had gehad en getoond. Als ik zie hoe andere ouders achter hun kinderen staan.. Naar buiten toe werd uiteraard altijd gedaan of we een perfect gezin waren. Zo dacht ik er vroeger ook over maar hoe ouder ik word des te meer ik erachter kom dat dat helemaal niet zo is.
Het liefst wil ik dan ook zo snel mogelijk op mezelf gaan wonen. Ik merk dat het beter is voor mij als ik die negatieve invloeden niet om me heen heb. Ze staan me in de weg een succesvol leven op te bouwen. Alleen kan ik zonder baan niet weg thuis.
Iemand tips hoe ik hiermee om kan gaan?
Ik wil graag even iets kwijt waar ik al heel lang mee zit en waarmee ik zojuist weer geconfronteerd ben.
Sinds dat ik klein ben kan ik in de ogen van mijn vader niks goed doen en kleineert hij me. Hij zegt zelfs letterlijk dat ik dingen niet kan of uitspraken als 'daar ben jij toch niet toe in staat' en dergelijke. Ook doet hij tegen mijn twee broers altijd superlief maar tegen mij dus altijd alleen maar opmerkingen als ik iets doe wat hem niet bevalt, over hele onbenullige dingen vaak. Ik heb de universiteit gedaan, maar dat zegt volgens mijn vader niks. Bij de uitreiking van mijn bachelor vond hij het niet belangrijk genoeg om mee te gaan. Volgens hem heb je niks bereikt als je geen huis en baan hebt en nog bij je ouders woont. Zelf heeft hij nooit een opleiding afgemaakt en een vrij laagopgeleide baan gehad, getrouwd met 18 en een huis gebouwd met 20 ofzoiets.
Het schijnt dat ik vroeger toen ik klein was een keer klootzak tegen hem heb gezegd, wat ik zelf niet eens meer kan herinneren. Dat was in een periode dat hij heel veel dronk en woede uitbarstingen had, ook tegen mijn moeder, waar ik dan bij zat hardstikke bang, ik was toen denk ik 7 ofzo. Als kind weet je niet eens wat je zegt, dus als volwassene zou je daar toch niet over moeten vallen en daar voor de rest van je leven boos over moeten blijven?
Ik merk dat ik er heel veel hinder van ondervind in mijn dagelijkse leven. Heb nooit veel vertrouwen in mezelf gehad en altijd erg onzeker geweest. Ik woon nog thuis, heb sinds oktober geen baan meer, anders was ik ergens dit jaar op mezelf gaan wonen. Ik voel een enorme druk ook nu met solliciteren (dat is natuurlijk helemaal niet te accepteren geen baan), en dat helpt totaal niet. Voor mij is dit de omgekeerde wereld en horen je ouders je te steunen en lief te hebben. Ik heb het idee dat mijn vader nooit echt van mij heeft gehouden. En dat ik heel anders in mijn schoenen zou hebben gestaan als mijn ouders en vooral mijn vader wat meer vertrouwen in mij had gehad en getoond. Als ik zie hoe andere ouders achter hun kinderen staan.. Naar buiten toe werd uiteraard altijd gedaan of we een perfect gezin waren. Zo dacht ik er vroeger ook over maar hoe ouder ik word des te meer ik erachter kom dat dat helemaal niet zo is.
Het liefst wil ik dan ook zo snel mogelijk op mezelf gaan wonen. Ik merk dat het beter is voor mij als ik die negatieve invloeden niet om me heen heb. Ze staan me in de weg een succesvol leven op te bouwen. Alleen kan ik zonder baan niet weg thuis.
Iemand tips hoe ik hiermee om kan gaan?
maandag 7 februari 2011 om 13:04
allereerst een dikke knuffel !
herken je verhaal wel een beetje, maar dan met mijn moeder. ik ben daarop op mijn 16e uit huis gegaan en zo goed en zo kwaad als het ging mijn leven opgebouwd. heb ondertussen ook geen contact meer met mijn moeder en heb nu rust in mijn leven. wel leef ik met de consequenties van het uithuisgaan lees schulden maar ook die ben ik flink aan het afbetalen !
mijn verhaal is mss rigorieus voor jou en mss kun je met je moeder praten over het gedrag van je vader ?
herken je verhaal wel een beetje, maar dan met mijn moeder. ik ben daarop op mijn 16e uit huis gegaan en zo goed en zo kwaad als het ging mijn leven opgebouwd. heb ondertussen ook geen contact meer met mijn moeder en heb nu rust in mijn leven. wel leef ik met de consequenties van het uithuisgaan lees schulden maar ook die ben ik flink aan het afbetalen !
mijn verhaal is mss rigorieus voor jou en mss kun je met je moeder praten over het gedrag van je vader ?
maandag 7 februari 2011 om 13:04
quote:redhead25 schreef op 07 februari 2011 @ 13:03:
Die weet ervan en heeft er zelf ook last van. Ze kan mij niet verdedigen want ze wil geen problemen binnen het gezin of dat het uit de hand loopt, zegt ze. Ik moet het maar langs me heen laten gaan.Zo...en zij zit wss de rest van haar leven met deze zak hooi!
Die weet ervan en heeft er zelf ook last van. Ze kan mij niet verdedigen want ze wil geen problemen binnen het gezin of dat het uit de hand loopt, zegt ze. Ik moet het maar langs me heen laten gaan.Zo...en zij zit wss de rest van haar leven met deze zak hooi!
Nope
maandag 7 februari 2011 om 13:06
maandag 7 februari 2011 om 13:09
Ik ken het probleem. Het zou mijn verhaal kunnen zijn.
Het probleem ligt niet bij jou, maar bij je vader/ouders. Wat zij vinden of wat hij vindt, zegt niets over hoe jij werkelijk bent. Gezien het feit dat hij tegen je broers heel aardig doet, klinkt het alsof jij de gebeten hond in huis bent, een gemakkelijk doelwit als hij gefrusteerd of chagrijnig is.
Ik ben er in de loop der jaren achtergekomen, dat mijn ouders hun ideeën over mij toch niet veranderen. Neem dus het heft in eigen handen, en zorg goed voor jezelf. Het is vervelend dat je nog geen baan hebt. Neem desnoods werk op lager niveau aan, en kijk van daaruit rond naar ander werk. Dan kun je in ieder geval de deur uit.
En als het je dageljiks leven zo beïnvloedt, zoek dan iemand die je kan helpen. Therapie via Internet schijnt ook voor veel mensen prettig te zijn.
Het probleem ligt niet bij jou, maar bij je vader/ouders. Wat zij vinden of wat hij vindt, zegt niets over hoe jij werkelijk bent. Gezien het feit dat hij tegen je broers heel aardig doet, klinkt het alsof jij de gebeten hond in huis bent, een gemakkelijk doelwit als hij gefrusteerd of chagrijnig is.
Ik ben er in de loop der jaren achtergekomen, dat mijn ouders hun ideeën over mij toch niet veranderen. Neem dus het heft in eigen handen, en zorg goed voor jezelf. Het is vervelend dat je nog geen baan hebt. Neem desnoods werk op lager niveau aan, en kijk van daaruit rond naar ander werk. Dan kun je in ieder geval de deur uit.
En als het je dageljiks leven zo beïnvloedt, zoek dan iemand die je kan helpen. Therapie via Internet schijnt ook voor veel mensen prettig te zijn.
maandag 7 februari 2011 om 13:27
Hoi Redhead. Ik herken je probleem. Hier is het precies hetzelfde. Het enigste verschil is dat mijn vader ook zo kleinerend doet tegenover m'n broertje. Hij heeft dus geen favoriet 
Sinds dat ik uit huis ben gegaan, gaat het beter. Ik ben geëmigreerd, dus zie mijn ouders zo'n 2x per jaar. Dan is het ff op de tenen lopen als ik bij hun thuis ben (maar gelukkig zie ik dan ook weer heel veel familie en vrienden) maar dat is maar 2x per jaar. Over de telefoon is onze relatie stukken verbeterd, zolang we het niet over heikele onderwerpen hebben.
Ik ben 28, heb een HBO diploma, een baan met vast contract, een relatie, een koopflat en nu een dochtertje. Maar toch is dat niet goed genoeg in de ogen van mijn vader. Tja, dan houdt het op he ? Ik heb me erbij neergelegd dat het zo is, je kan een man van 62 toch niet veranderen
Maar moeilijk is het wel hoor, merk nog steeds dat ik af en toe moeite mee heb en dat ik het gevoel heb niet goed genoeg te zijn... Maar ja, ik heb het geaccepteerd dat het daardoor komt en ik ga gewoon een betere moeder voor mijn dochter zijn !
Dus, probeer zsm uit huis te gaan en voorderest te accepteren dat hij zo is, je kan het toch niet veranderen. Voor nu is het : het ene oor in, het andere oor uit ! (Is makkelijker gezegd dan gedaan, I know)
Hele dikke knuffel
Sinds dat ik uit huis ben gegaan, gaat het beter. Ik ben geëmigreerd, dus zie mijn ouders zo'n 2x per jaar. Dan is het ff op de tenen lopen als ik bij hun thuis ben (maar gelukkig zie ik dan ook weer heel veel familie en vrienden) maar dat is maar 2x per jaar. Over de telefoon is onze relatie stukken verbeterd, zolang we het niet over heikele onderwerpen hebben.
Ik ben 28, heb een HBO diploma, een baan met vast contract, een relatie, een koopflat en nu een dochtertje. Maar toch is dat niet goed genoeg in de ogen van mijn vader. Tja, dan houdt het op he ? Ik heb me erbij neergelegd dat het zo is, je kan een man van 62 toch niet veranderen
Maar moeilijk is het wel hoor, merk nog steeds dat ik af en toe moeite mee heb en dat ik het gevoel heb niet goed genoeg te zijn... Maar ja, ik heb het geaccepteerd dat het daardoor komt en ik ga gewoon een betere moeder voor mijn dochter zijn !
Dus, probeer zsm uit huis te gaan en voorderest te accepteren dat hij zo is, je kan het toch niet veranderen. Voor nu is het : het ene oor in, het andere oor uit ! (Is makkelijker gezegd dan gedaan, I know)
Hele dikke knuffel
maandag 7 februari 2011 om 14:12
De meeste mensen zijn hun hele leven op zoek naar erkenning en waardering van hun ouders. En niet iedereen krijgt dat.
Het klinkt misschien hard, maar hoe hard je ook je best doet, je gaat nooit erkenning, trots of waardering van je vader krijgen. Nooit.
Leg jezelf er bij neer en ga er voor zorgen dat je jezelf waardeert.
Schrijf eens op wat je allemaal hebt gedaan waar je trots op bent.
Je hebt een studie afgemaakt. Dat is een geweldige prestatie. De meeste mensen die beginnen met een studie maken het niet af. En jij wel.
Er zijn vast wel meer dingen waar je trots op kunt zijn.
Lees iedere avond voor je gaat slapen dat lijstje nog eens na.
En ook voor je naar een sollicitatiegesprek gaat.
Dan heb je heel snel iets nieuws om trots op te zijn, een baan en een eigen huis.
Laat je leven niet verpesten door iets dat je toch niet kunt veranderen. M'n vader heeft z'n hele leven gehoopt dat z'n moeder eens een keertje trots op hem zou zijn. Is nooit gebeurt. Nu heeft hij z'n hele leven ingericht zodat hij eindelijk waardering van z'n moeder zou krijgen, voor niks.
Dat gaat jou niet gebeuren.
Het klinkt misschien hard, maar hoe hard je ook je best doet, je gaat nooit erkenning, trots of waardering van je vader krijgen. Nooit.
Leg jezelf er bij neer en ga er voor zorgen dat je jezelf waardeert.
Schrijf eens op wat je allemaal hebt gedaan waar je trots op bent.
Je hebt een studie afgemaakt. Dat is een geweldige prestatie. De meeste mensen die beginnen met een studie maken het niet af. En jij wel.
Er zijn vast wel meer dingen waar je trots op kunt zijn.
Lees iedere avond voor je gaat slapen dat lijstje nog eens na.
En ook voor je naar een sollicitatiegesprek gaat.
Dan heb je heel snel iets nieuws om trots op te zijn, een baan en een eigen huis.
Laat je leven niet verpesten door iets dat je toch niet kunt veranderen. M'n vader heeft z'n hele leven gehoopt dat z'n moeder eens een keertje trots op hem zou zijn. Is nooit gebeurt. Nu heeft hij z'n hele leven ingericht zodat hij eindelijk waardering van z'n moeder zou krijgen, voor niks.
Dat gaat jou niet gebeuren.
maandag 7 februari 2011 om 14:20
Redhead, je vraagt tips om hier mee om te gaan. Die ga ik je niet geven want wat mij betreft hoef je hier helemaal niet mee om te gaan. Je moet gewoon zo snel mogelijk het ouderlijk huis verlaten. Ik begrijp dat je werkeloos bent dus dat bemoeilijkt dat natuurlijk flink. Dus zoek eerst werk en vertrek dan z.s.m.
Daar moet nu even je prioriteit zijn. Als je straks op je eigen stek zit dan moet je er mee om leren gaan, dan moet je dit verwerken. Maar zover ben je nu nog niet.
Sterkte en wees trots op jezelf. Dat laatste meen ik, je hebt alle reden om trots op jezelf te zijn, leer dat en zie het in want jij moet ook compenseren voor waar hij, je vader, je in tekort heeft gedaan.
Daar moet nu even je prioriteit zijn. Als je straks op je eigen stek zit dan moet je er mee om leren gaan, dan moet je dit verwerken. Maar zover ben je nu nog niet.
Sterkte en wees trots op jezelf. Dat laatste meen ik, je hebt alle reden om trots op jezelf te zijn, leer dat en zie het in want jij moet ook compenseren voor waar hij, je vader, je in tekort heeft gedaan.
maandag 7 februari 2011 om 15:00
maandag 7 februari 2011 om 17:01
volgens mij is dit een soort gedrag van 'naar beneden trappen, zodat ik zelf beter lijk' De vader van mijn ex had dat ook heel sterk. Hoemeer je (voor jezelf) anderen omlaag duwt, hoe 'hoger' lijk jij te staan. Voor jezelf steek je dan ineens heel goed af.
Zeker omdat hij kennelijk nooit de kansen heeft gehad, die jij wel had én hebt benut, zou dit een reden kunnen zijn.
Dit helpt jou natuurlijk niet.
Als hij je niet steunt, moet je die steun bij jezelf zoeken/uit jezelf halen. Zoals gezegd, een opleiding afmaken is niet niets!
Zeker omdat hij kennelijk nooit de kansen heeft gehad, die jij wel had én hebt benut, zou dit een reden kunnen zijn.
Dit helpt jou natuurlijk niet.
Als hij je niet steunt, moet je die steun bij jezelf zoeken/uit jezelf halen. Zoals gezegd, een opleiding afmaken is niet niets!
Later is nu
maandag 7 februari 2011 om 17:35
In de ogen van kinderen blijven ouders vaak altijd een soort halfgoden. Er is bijna geen kracht sterker dan de loyaliteit van een kind naar en bewondering voor zijn ouders. Men is daarom geneigd zijn ouders op een diep niveau te geloven. Dit gaat grotendeels onbewust en komt doordat voor een kind de ouders zijn hele wereld zijn, en zijn enige bron van overleven. Een kind heeft nog geen weet van de wereld buiten het gezin en het verliezen van de ouders betekent voor een kind niets minder dan ten dode opgeschreven zijn. Dat basisgevoel wordt meestal meegenomen de volwassenheid in. Omdat je met je ouders de langste geschiedenis hebt, en omdat er wederzijdse verwachtingen zijn, is het bijzonder moeilijk om niet telkens in oude patronen te vervallen. Voor het kind en nog meer voor de ouder.
Ook al weet je met je bewustzijn dat je vader zich tegenover jou opstelt - en ook altijd heeft opgesteld - als een regelrechte klootzak, iets diep in jou wil niets liever dan erkenning dat je wél de moeite waard bent. Juist van hem. Van alle mensen ter wereld het liefst van hem. Je loopt zelfs het risico om telkens opnieuw verliefd te worden op mannen die jou net zo schofterig behandelen als hij, omdat je van hen wél die erkenning hoopt te krijgen... wat niet gaat gebeuren. Waarop je het opnieuw probeert met weer een andere klootzak. Ergens voelen ze nog heel vertrouwd ook: je bent immers weinig anders gewend geweest. Dit is een grotendeels onbewust keuzemechanisme. Ik zeg niet dat dit bij jou zo is, wel dat je het risico loopt.
Maar goed, je vader. Die gaat niet veranderen. Je kunt hem helemaal analyseren, maar dat zal je geen sikkepit helpen. Hooguit zal het hem alleen maar meer irriteren, wanneer blijkt dat hij doorzien wordt. Hij zal uit alle macht ontkennen dat er iets te doorzien vált. Dat is zijn overlevingsmechanisme. Mensen die al zo lang zulke gewoonten hebben, hoe naar ook, leren die niet meer af, ga daar maar van uit. Als ze er zelf niet in geloofden zouden ze het zo niet doen.
Wat voor rare konkel moet je dan hebben? Tja. Waarschijnlijk heeft zijn vader of iemand anders die heel belangrijk voor hem was ook hem gekleineerd in zijn jeugd. Jij hebt een hogere opleiding dan hij en bent ook nog eens een meisje... dat is vermoedelijk te pijnlijk voor hem om mee om te kunnen gaan. Jouw bachelordiploma bijvoorbeeld, is voor hem een keihard 'bewijs' dat hij inderdaad niets presteert (wat ze hem vroeger waarschijnlijk zeiden en wat ook bij hem heel diep zit). Hierover praten met hem is uitgesloten. Precies de compensatiemechanismen die hij zich heeft eigengemaakt (anderen kleineren zodat hij zich ietsje beter over zichzelf voelt) verhinderen dat. Alles wat hem in de verte het idee geeft dat hij iemands mindere ergens in zou kunnen zijn, zal hij ontkennen, bagatelliseren, bashen of belachelijk maken.
Triest. En nóg triester omdat hier helemaal niets aan te doen is. Proberen hem beter over zichzelf te doen voelen door jezelf heel klein te maken is ook zinloos. Ten eerste zal hij het aanvoelen, en eerder kwaad worden dat hij in de maling genomen wordt dan er in trappen. Ten tweede heb je daar jezelf veel méér mee dan dat het je vader beter doet voelen.
Ik ben het daarom eens met degenen hier die zeggen dat er maar één ding voor je op zit: zo snel mogelijk het huis uit gaan.
Wat kan helpen als hij je weer kleineert, is om een beschermend ei met een dunne schil van ondoordringbaar licht om je heen te denken, waar hij niet doorheen kan komen. Zoals iemand hier al zei: blijf in jezelf geloven!!! Hoe 'verleidelijk' het misschien ook is om ergens diep vanbinnnen een stukje van je vaders woorden te geloven en aan jezelf te twijfelen, Niet Doen. Hij heeft geen andere reden dan zijn eigen beschadigd-zijn en hij kiest jou uit als doelwit omdat jij op een of andere manier bedreigend voor hem bent. Je zou het als een compliment hebben kunnen opvatten, als het althans niet zo verdrietig was dat je vader dat moois stuk wil maken omdat 'ie zelf is stukgemaakt.
Sterkte, Rooie!
Ook al weet je met je bewustzijn dat je vader zich tegenover jou opstelt - en ook altijd heeft opgesteld - als een regelrechte klootzak, iets diep in jou wil niets liever dan erkenning dat je wél de moeite waard bent. Juist van hem. Van alle mensen ter wereld het liefst van hem. Je loopt zelfs het risico om telkens opnieuw verliefd te worden op mannen die jou net zo schofterig behandelen als hij, omdat je van hen wél die erkenning hoopt te krijgen... wat niet gaat gebeuren. Waarop je het opnieuw probeert met weer een andere klootzak. Ergens voelen ze nog heel vertrouwd ook: je bent immers weinig anders gewend geweest. Dit is een grotendeels onbewust keuzemechanisme. Ik zeg niet dat dit bij jou zo is, wel dat je het risico loopt.
Maar goed, je vader. Die gaat niet veranderen. Je kunt hem helemaal analyseren, maar dat zal je geen sikkepit helpen. Hooguit zal het hem alleen maar meer irriteren, wanneer blijkt dat hij doorzien wordt. Hij zal uit alle macht ontkennen dat er iets te doorzien vált. Dat is zijn overlevingsmechanisme. Mensen die al zo lang zulke gewoonten hebben, hoe naar ook, leren die niet meer af, ga daar maar van uit. Als ze er zelf niet in geloofden zouden ze het zo niet doen.
Wat voor rare konkel moet je dan hebben? Tja. Waarschijnlijk heeft zijn vader of iemand anders die heel belangrijk voor hem was ook hem gekleineerd in zijn jeugd. Jij hebt een hogere opleiding dan hij en bent ook nog eens een meisje... dat is vermoedelijk te pijnlijk voor hem om mee om te kunnen gaan. Jouw bachelordiploma bijvoorbeeld, is voor hem een keihard 'bewijs' dat hij inderdaad niets presteert (wat ze hem vroeger waarschijnlijk zeiden en wat ook bij hem heel diep zit). Hierover praten met hem is uitgesloten. Precies de compensatiemechanismen die hij zich heeft eigengemaakt (anderen kleineren zodat hij zich ietsje beter over zichzelf voelt) verhinderen dat. Alles wat hem in de verte het idee geeft dat hij iemands mindere ergens in zou kunnen zijn, zal hij ontkennen, bagatelliseren, bashen of belachelijk maken.
Triest. En nóg triester omdat hier helemaal niets aan te doen is. Proberen hem beter over zichzelf te doen voelen door jezelf heel klein te maken is ook zinloos. Ten eerste zal hij het aanvoelen, en eerder kwaad worden dat hij in de maling genomen wordt dan er in trappen. Ten tweede heb je daar jezelf veel méér mee dan dat het je vader beter doet voelen.
Ik ben het daarom eens met degenen hier die zeggen dat er maar één ding voor je op zit: zo snel mogelijk het huis uit gaan.
Wat kan helpen als hij je weer kleineert, is om een beschermend ei met een dunne schil van ondoordringbaar licht om je heen te denken, waar hij niet doorheen kan komen. Zoals iemand hier al zei: blijf in jezelf geloven!!! Hoe 'verleidelijk' het misschien ook is om ergens diep vanbinnnen een stukje van je vaders woorden te geloven en aan jezelf te twijfelen, Niet Doen. Hij heeft geen andere reden dan zijn eigen beschadigd-zijn en hij kiest jou uit als doelwit omdat jij op een of andere manier bedreigend voor hem bent. Je zou het als een compliment hebben kunnen opvatten, als het althans niet zo verdrietig was dat je vader dat moois stuk wil maken omdat 'ie zelf is stukgemaakt.
Sterkte, Rooie!
maandag 7 februari 2011 om 20:52
quote:Frankie33 schreef op 07 februari 2011 @ 17:35:aan.
. Hij heeft geen andere reden dan zijn eigen beschadigd-zijn en hij kiest jou uit als doelwit omdat jij op een of andere manier bedreigend voor hem bent. Je zou het als een compliment hebben kunnen opvatten, als het althans niet zo verdrietig was dat je vader dat moois stuk wil maken omdat 'ie zelf is stukgemaakt.
Sterkte, Rooie! Daar twijfel ik aan. Sommige mensen vinden het gewoon gemakkelijk om een uitlaatklep te hebben, en dan is het 'slechte' kind een gemakkelijk doelwit. Toen mijn zus het huis uitging, kreeg ik het te verduren, en werd ik een soort 'plaatsvervanger'.
. Hij heeft geen andere reden dan zijn eigen beschadigd-zijn en hij kiest jou uit als doelwit omdat jij op een of andere manier bedreigend voor hem bent. Je zou het als een compliment hebben kunnen opvatten, als het althans niet zo verdrietig was dat je vader dat moois stuk wil maken omdat 'ie zelf is stukgemaakt.
Sterkte, Rooie! Daar twijfel ik aan. Sommige mensen vinden het gewoon gemakkelijk om een uitlaatklep te hebben, en dan is het 'slechte' kind een gemakkelijk doelwit. Toen mijn zus het huis uitging, kreeg ik het te verduren, en werd ik een soort 'plaatsvervanger'.
maandag 7 februari 2011 om 21:54
@ Melpomene
Bij jou was dat blijkbaar zo: afreageren om het afreageren. Misschien bij TO ook, dat weet ik niet. De reden waarom ik bij TO echter vermoed wat ik dus vermoed is dit stukje van de OP:
quote:redhead25 schreef op 07 februari 2011 @ 12:55:
Ik heb de universiteit gedaan, maar dat zegt volgens mijn vader niks. Bij de uitreiking van mijn bachelor vond hij het niet belangrijk genoeg om mee te gaan. Volgens hem heb je niks bereikt als je geen huis en baan hebt en nog bij je ouders woont. Zelf heeft hij nooit een opleiding afgemaakt en een vrij laagopgeleide baan gehad, getrouwd met 18 en een huis gebouwd met 20 ofzoiets.Dit is absurd. En het is geen afreageren om het afreageren. Dit is niet impulsief, dit is zogezegd 'principieel'. Maar welk gezond mens vindt nu een bachelordiploma principieel afkeurenswaardig? Vindt hij het diploma van zijn specialist bijvoorbeeld ook afkeurenswaardig als hij dringend medische hulp nodig heeft? Nee, dit zit veel dieper.
Bij jou was dat blijkbaar zo: afreageren om het afreageren. Misschien bij TO ook, dat weet ik niet. De reden waarom ik bij TO echter vermoed wat ik dus vermoed is dit stukje van de OP:
quote:redhead25 schreef op 07 februari 2011 @ 12:55:
Ik heb de universiteit gedaan, maar dat zegt volgens mijn vader niks. Bij de uitreiking van mijn bachelor vond hij het niet belangrijk genoeg om mee te gaan. Volgens hem heb je niks bereikt als je geen huis en baan hebt en nog bij je ouders woont. Zelf heeft hij nooit een opleiding afgemaakt en een vrij laagopgeleide baan gehad, getrouwd met 18 en een huis gebouwd met 20 ofzoiets.Dit is absurd. En het is geen afreageren om het afreageren. Dit is niet impulsief, dit is zogezegd 'principieel'. Maar welk gezond mens vindt nu een bachelordiploma principieel afkeurenswaardig? Vindt hij het diploma van zijn specialist bijvoorbeeld ook afkeurenswaardig als hij dringend medische hulp nodig heeft? Nee, dit zit veel dieper.
dinsdag 8 februari 2011 om 08:37
Ik heb precies hetzelfde probleem (gehad). Gelukkig zijn mijn ouders gescheiden, en heb ik na allerlei andere problemen met mijn vader besloten dat ik een beetje bij hem uit de buurt blijf. Ik zie hem zo nu en dan en spreek hem wekelijks aan de telefoon. Dit werkt goed.
Ik maak hem ook goed duidelijk dat IK nu aan het roer sta van onze 'relatie'. Ik heb hem verteld hoe ik me over hem voel en hoewel hij er niet blij mee is, weet hij nu wel dat hij geen invloed meer over me heeft. En het moment dat hij toch weer probeert naar beneden te halen of de machtspelletjes te spelen, dat hij me dan kwijt is.
Ik maak hem ook goed duidelijk dat IK nu aan het roer sta van onze 'relatie'. Ik heb hem verteld hoe ik me over hem voel en hoewel hij er niet blij mee is, weet hij nu wel dat hij geen invloed meer over me heeft. En het moment dat hij toch weer probeert naar beneden te halen of de machtspelletjes te spelen, dat hij me dan kwijt is.
dinsdag 8 februari 2011 om 09:36
quote:cha1987 schreef op 08 februari 2011 @ 08:37:
Ik maak hem ook goed duidelijk dat IK nu aan het roer sta van onze 'relatie'. Ik heb hem verteld hoe ik me over hem voel en hoewel hij er niet blij mee is, weet hij nu wel dat hij geen invloed meer over me heeft. En het moment dat hij toch weer probeert naar beneden te halen of de machtspelletjes te spelen, dat hij me dan kwijt is.
Heel goed! Dat is de enige manier van omgaan met kleinerende ouders.
Ik heb mijn vader laatst ook ingepeperd dat het van hem afhangt of ik hem kan blijven zien. Mijn vader is een ontzettend lieve en wijze man, maar ook zeer van slechts zijn eigen wijsheid overtuigd, met als gevolg dat hij mij nog steeds ongevraagd adviseert en mijn enthousiasme over bepaalde prestaties naar beneden haalt omdat hij zelf die ambities niet heeft (maar ook niet het talent dus nee, dan heb je die ambities al gauw niet).
Ik maak hem ook goed duidelijk dat IK nu aan het roer sta van onze 'relatie'. Ik heb hem verteld hoe ik me over hem voel en hoewel hij er niet blij mee is, weet hij nu wel dat hij geen invloed meer over me heeft. En het moment dat hij toch weer probeert naar beneden te halen of de machtspelletjes te spelen, dat hij me dan kwijt is.
Heel goed! Dat is de enige manier van omgaan met kleinerende ouders.
Ik heb mijn vader laatst ook ingepeperd dat het van hem afhangt of ik hem kan blijven zien. Mijn vader is een ontzettend lieve en wijze man, maar ook zeer van slechts zijn eigen wijsheid overtuigd, met als gevolg dat hij mij nog steeds ongevraagd adviseert en mijn enthousiasme over bepaalde prestaties naar beneden haalt omdat hij zelf die ambities niet heeft (maar ook niet het talent dus nee, dan heb je die ambities al gauw niet).
