Psyche
alle pijlers
Leunen op anderen?
zondag 1 juli 2012 om 11:39
Ik denk dat je met zoveel tegenslag veel steun kunt gebruiken. Uit je verhaal maak ik op dat je deze steun niet kunt verdelen over meerdere mensen. Het lijkt mij dus logisch dat je dit bij deze dame doet. Als deze dame er geen problemen mee heeft, wat blijkt uit het feit dat ze er steeds weer voor je is, zou ik me er geen zorgen over maken. Je hebt al genoeg op je bordje. Krijg je EMDR tegen je PTSS? Ik hoop voor je van wel, mijn ervaringen zijn er heel goed mee! Sterkte!
zondag 1 juli 2012 om 12:29
Bedankt!
Ik heb wel meerdere goede vriendinnen, maar zij werken 40 uur en hebben een gezin. Ze hebben dus letterlijk wat minder tijd voor me. Ook mijn vriend moet veel werken om ons huis te kunnen financieren. Hij is er ook wel voor me, maar is ook minder flexibel. Mijn oudere vriendin heeft een eigen bedrijf en kan haar eigen tijd indelen. Dus als zij mee gaat met een onderzoek in de middag, kan ze 's avonds wat werken. Ik heb het hier heel open met haar over gehad, maar ze wil het heel graag voor me doen. Ze zegt; als ik weet dat jij zo bang en ziek bent, zit ik niet lekker thuis....dan ik ik graag bij je zijn om je te steunen. En dat laat ik toe omdat ik het zo fijn vindt.
En toch ben ik bang dat ik te veel op haar leun.
Zou ik niet groter, stoerder, sterker moeten zijn?
Ik ga inderdaad emdr krijgen.
@kelso; fijn dat je ervaringen goed zijn! Hopelijk geldt dat voor mij ook!
Ik heb wel meerdere goede vriendinnen, maar zij werken 40 uur en hebben een gezin. Ze hebben dus letterlijk wat minder tijd voor me. Ook mijn vriend moet veel werken om ons huis te kunnen financieren. Hij is er ook wel voor me, maar is ook minder flexibel. Mijn oudere vriendin heeft een eigen bedrijf en kan haar eigen tijd indelen. Dus als zij mee gaat met een onderzoek in de middag, kan ze 's avonds wat werken. Ik heb het hier heel open met haar over gehad, maar ze wil het heel graag voor me doen. Ze zegt; als ik weet dat jij zo bang en ziek bent, zit ik niet lekker thuis....dan ik ik graag bij je zijn om je te steunen. En dat laat ik toe omdat ik het zo fijn vindt.
En toch ben ik bang dat ik te veel op haar leun.
Zou ik niet groter, stoerder, sterker moeten zijn?
Ik ga inderdaad emdr krijgen.
@kelso; fijn dat je ervaringen goed zijn! Hopelijk geldt dat voor mij ook!
Niet mokken, maar knokken!
zondag 1 juli 2012 om 12:49
Mensen vinden het fijn om te steunen en te helpen. Jouw vriendin haalt dus ook veel positiefs uit deze situatie! Je hebt het bespreekbaar gemaakt en vertrouw er maar op dat zij heus haar eigen grenzen zal aangeven als het teveel zou worden. Verpest deze bijzondere band niet door teveel te zeuren en sterk(er) proberen te zijn. Aanvaardt wat ze je geeft.
zondag 1 juli 2012 om 13:20
Sommigen mensen halen veel voldoening uit het helpen van anderen. Ik zou er vanuitgaan dat dit bij jou het geval is tenzij anders blijkt. En dan kan je er vanuitgaan dat deze persoon mans genoeg is om te weten wat goed voor hem is, zelfs al zou hij een behoefte hebben om zichzelf weg te cijferen. Je kan daar niet in treden anders is het eind zoek.
it's a big club and you ain't in it
zondag 1 juli 2012 om 16:24
Doe eens "gek"; praat hier eens eerlijk met haar over! Benoem jouw gevoelens, gedachten, angsten en weet ik wat niet meer hier eerlijk over. En bemoedig haar om dat ook vooral te doen. Zo kun je samen tot een evenwicht komen die voor beiden prettig is én kan blijven. Maar ook het bespreekbaar maken en hóuden als dat op een gegeven moment voor een van beiden niet meer in balans is. Alleen communiceren gaat je hierin helpen.
Los daarvan; ga voor jezelf na in hoeverre JIJ je hier prettig bij voelt. Is dit voor jou acceptabel, is het korte-termijn aanpak of blijvend, of gaat het je bijv. te ver maar is dit een manier bij "gebrek aan beter" en is de behoefte aan leunen gewoon dusdanig dat je dan maar hiervoor gaat? Let wel; geen van allen met een waardeoordeel. Aan de hand van de antwoorden die je voor jezelf vindt, kun je verder. Of dat nu is in een stukje leren accepteren en berusten dát het voor jou dan zo werkt, of het zoeken naar een/meerdere andere optie(s) als je ergens punten merkt waar je niet happy mee bent.
Persoonlijk? Met bepaalde zaken wil ik mijn omgeving absoluut niet belasten. Gewoon, mijn visie. Al zou men me er bij wijze van spreken om vragen, dan nog niet. Maar de behoefte was er wel duidelijk om op bepaalde punten te kunnen spiegelen, bomen, steunpilaar hebben, dat werk. Als geluk bij een ongeluk ben ik eigenlijk per ongeluk over de invulling gestruikeld. Ik was er namelijk te weinig mee bezig, stopte het steeds weg want crisis dit en crisis dat op medische vlak wat mijn volle aandacht vergde aldus mijn visie. Ja, leuk en aardig maar je kunt jezelf in zoiets essentieels niet op plek 2 blijven zetten. Die bom barstte dus tijdens een opname.
Eigenlijk wilde ik even wat dingen op een rijtje zetten omtrent die opname met een dominee die ik kende. Niet vanuit geloofsovertuiging (heb ik namelijk niet) maar omdat ik wist dat de beste man qua insteek goed op mij aansluit en persoonlijke ervaring heeft waar ik zo aan hecht. Zul je altijd zien; dat was net tijdens zijn vakantie, hmpf. Vervanger was geen optie, want gevalletje "preken waar mogelijk" en dat is bij mij olie op het vuur. Een verpleegkundige opperde toen een geestelijk verzorger vanuit het ziekenhuis. In eerste instantie was ik sceptisch, want wars van alles en iedereen die hierin een geloofsinsteek zou proberen te pushen. Onnodige angst aldus de pleeg, want daar deed deze persoon niet aan waar niet gewenst maar ze waarschuwde me wel dat hij enorm tegen iemands schenen kan schoppen als hij dat nodig acht. Bingo! Das mijn type, laat maar komen.
Eigenlijk was dat een bijna bizarre ervaring. Binnen 5 minuten nadat we een eerste gesprek begonnen waren tig dingen me in ene duidelijk. Dingen waar ik op dat moment ook vaak niet eens mee bezig was. Volledige klik qua instelling, visie en ervaringen op voor mij belangrijke punten. Lang verhaal kort, ik heb uiteindelijk na goed bij mezelf te raden te gaan de conclusie getrokken dat een soort "emotionele/geestelijke spin in het web" wenselijk was voor mij. Die geestelijk verzorger was voor mij de perfecte persoon daarvoor en die gaf aan dat graag te willen doen mits dat binnen de perken zou blijven. Logisch natuurlijk ook, dat laatste.
Waar nodig kan ik op elk gewenst moment op hem terug vallen. Tijdens opname in dat ziekenhuis (verzamel ziekenhuizen, dus lig ook niet altijd in het ziekenhuis waar hij werkt) maar ook bijv. thuis. Soms even 5 minuten terugkoppelen, soms eens een paar keer ergens over bomen. Voor mij de ideale invulling voor zaken die ik niet thuis vind horen bij mijn omgeving (omdat ik ze er bijv. niet mee wil belasten of omdat ze ten alle tijden zelf ook belangen hebben door hun betrokkenheid en dat feedback altijd kleurt) maar waar ik het niet alleen kan of wil doen. Dit kunnen grote levensvragen zijn zoals wat is levenskwaliteit, opstellen euthenasieverklaring maar ook heel praktisch bijv. even terugkoppelen hoe een gesprek met een arts in te stappen als daar een pijnpunt is waar ik zelf niet helemaal/helemaal niet over uit ben. Bijkomend voordeel is in desbetreffend ziekenhuis het feit dát hij daar werkt, waardoor hij soms net die extra advocaat voor mij kan zijn richting (para)medisch personeel maar ook mij bijv. kan ondersteunen in hoe met die ene arts of pleeg het beste te communiceren valt of welke qua aanpak juist wel of niet bij me zal passen. Dit wil in andere ziekenhuizen ook nog wel eens helpen, maar verschilt per lokatie.
Idem dito voor wat betreft mensen die om me heen staan. Des te opener ik daarmee ben gaan communiceren, des te duidelijker het voor iedereen is waar de balans ligt per relatie en des te makkelijker om waar nodig grenzen te mogen trekken of heroverweging toe te passen. Pas toen durfde bijv. mijn moeder bepaalde angsten uit te spreken die ze al jaren had maar mij niet mee durfde te belasten. Dat sentiment was nergens voor nodig en in dat gesprek heb ik niet alleen haar angst definitief kunnen doen wegnemen, maar de uitwerking ervan was vele malen groter. Dit was zo'n essentiële angst dat het veel invloed had op alles wat ze deed, niet deed, dacht of niet dacht omtrent mijn gezondheid en leven. Als die angst dan verdwijnt is het dus een enorme positieve invloed op hoe zij hierin staat en hoe het onze relatie onderling beïnvloed.
Het zijn niet altijd even makkelijke of leuke onderwerpen om te bespreken, maar ik kan alleen maar zeggen dat het goeds gebracht heeft. Soms enorm veel in bepaalde relaties. En ja, een enkele vriendin is in eerste instantie wel eens pislink op me geweest om een onderwerp. Juist door het opener erover praten bleek dat al snel verdriet te zijn die sprak i.p.v. echte boosheid. Door daar ruimte voor te hebben en het te bespreken hebben we daar samen aan kunnen werken en zijn we daarin eigenlijk alleen maar sterker geworden.
Vanuit eigen ervaring kan ik niets anders zeggen dan communiceren met omgeving en jezelf hierin essentieel zijn. Daar liggen de sleutels omtrent wat voor jou en de relaties die je hebt de juiste paden zijn om te volgen.
Los daarvan; ga voor jezelf na in hoeverre JIJ je hier prettig bij voelt. Is dit voor jou acceptabel, is het korte-termijn aanpak of blijvend, of gaat het je bijv. te ver maar is dit een manier bij "gebrek aan beter" en is de behoefte aan leunen gewoon dusdanig dat je dan maar hiervoor gaat? Let wel; geen van allen met een waardeoordeel. Aan de hand van de antwoorden die je voor jezelf vindt, kun je verder. Of dat nu is in een stukje leren accepteren en berusten dát het voor jou dan zo werkt, of het zoeken naar een/meerdere andere optie(s) als je ergens punten merkt waar je niet happy mee bent.
Persoonlijk? Met bepaalde zaken wil ik mijn omgeving absoluut niet belasten. Gewoon, mijn visie. Al zou men me er bij wijze van spreken om vragen, dan nog niet. Maar de behoefte was er wel duidelijk om op bepaalde punten te kunnen spiegelen, bomen, steunpilaar hebben, dat werk. Als geluk bij een ongeluk ben ik eigenlijk per ongeluk over de invulling gestruikeld. Ik was er namelijk te weinig mee bezig, stopte het steeds weg want crisis dit en crisis dat op medische vlak wat mijn volle aandacht vergde aldus mijn visie. Ja, leuk en aardig maar je kunt jezelf in zoiets essentieels niet op plek 2 blijven zetten. Die bom barstte dus tijdens een opname.
Eigenlijk wilde ik even wat dingen op een rijtje zetten omtrent die opname met een dominee die ik kende. Niet vanuit geloofsovertuiging (heb ik namelijk niet) maar omdat ik wist dat de beste man qua insteek goed op mij aansluit en persoonlijke ervaring heeft waar ik zo aan hecht. Zul je altijd zien; dat was net tijdens zijn vakantie, hmpf. Vervanger was geen optie, want gevalletje "preken waar mogelijk" en dat is bij mij olie op het vuur. Een verpleegkundige opperde toen een geestelijk verzorger vanuit het ziekenhuis. In eerste instantie was ik sceptisch, want wars van alles en iedereen die hierin een geloofsinsteek zou proberen te pushen. Onnodige angst aldus de pleeg, want daar deed deze persoon niet aan waar niet gewenst maar ze waarschuwde me wel dat hij enorm tegen iemands schenen kan schoppen als hij dat nodig acht. Bingo! Das mijn type, laat maar komen.
Eigenlijk was dat een bijna bizarre ervaring. Binnen 5 minuten nadat we een eerste gesprek begonnen waren tig dingen me in ene duidelijk. Dingen waar ik op dat moment ook vaak niet eens mee bezig was. Volledige klik qua instelling, visie en ervaringen op voor mij belangrijke punten. Lang verhaal kort, ik heb uiteindelijk na goed bij mezelf te raden te gaan de conclusie getrokken dat een soort "emotionele/geestelijke spin in het web" wenselijk was voor mij. Die geestelijk verzorger was voor mij de perfecte persoon daarvoor en die gaf aan dat graag te willen doen mits dat binnen de perken zou blijven. Logisch natuurlijk ook, dat laatste.
Waar nodig kan ik op elk gewenst moment op hem terug vallen. Tijdens opname in dat ziekenhuis (verzamel ziekenhuizen, dus lig ook niet altijd in het ziekenhuis waar hij werkt) maar ook bijv. thuis. Soms even 5 minuten terugkoppelen, soms eens een paar keer ergens over bomen. Voor mij de ideale invulling voor zaken die ik niet thuis vind horen bij mijn omgeving (omdat ik ze er bijv. niet mee wil belasten of omdat ze ten alle tijden zelf ook belangen hebben door hun betrokkenheid en dat feedback altijd kleurt) maar waar ik het niet alleen kan of wil doen. Dit kunnen grote levensvragen zijn zoals wat is levenskwaliteit, opstellen euthenasieverklaring maar ook heel praktisch bijv. even terugkoppelen hoe een gesprek met een arts in te stappen als daar een pijnpunt is waar ik zelf niet helemaal/helemaal niet over uit ben. Bijkomend voordeel is in desbetreffend ziekenhuis het feit dát hij daar werkt, waardoor hij soms net die extra advocaat voor mij kan zijn richting (para)medisch personeel maar ook mij bijv. kan ondersteunen in hoe met die ene arts of pleeg het beste te communiceren valt of welke qua aanpak juist wel of niet bij me zal passen. Dit wil in andere ziekenhuizen ook nog wel eens helpen, maar verschilt per lokatie.
Idem dito voor wat betreft mensen die om me heen staan. Des te opener ik daarmee ben gaan communiceren, des te duidelijker het voor iedereen is waar de balans ligt per relatie en des te makkelijker om waar nodig grenzen te mogen trekken of heroverweging toe te passen. Pas toen durfde bijv. mijn moeder bepaalde angsten uit te spreken die ze al jaren had maar mij niet mee durfde te belasten. Dat sentiment was nergens voor nodig en in dat gesprek heb ik niet alleen haar angst definitief kunnen doen wegnemen, maar de uitwerking ervan was vele malen groter. Dit was zo'n essentiële angst dat het veel invloed had op alles wat ze deed, niet deed, dacht of niet dacht omtrent mijn gezondheid en leven. Als die angst dan verdwijnt is het dus een enorme positieve invloed op hoe zij hierin staat en hoe het onze relatie onderling beïnvloed.
Het zijn niet altijd even makkelijke of leuke onderwerpen om te bespreken, maar ik kan alleen maar zeggen dat het goeds gebracht heeft. Soms enorm veel in bepaalde relaties. En ja, een enkele vriendin is in eerste instantie wel eens pislink op me geweest om een onderwerp. Juist door het opener erover praten bleek dat al snel verdriet te zijn die sprak i.p.v. echte boosheid. Door daar ruimte voor te hebben en het te bespreken hebben we daar samen aan kunnen werken en zijn we daarin eigenlijk alleen maar sterker geworden.
Vanuit eigen ervaring kan ik niets anders zeggen dan communiceren met omgeving en jezelf hierin essentieel zijn. Daar liggen de sleutels omtrent wat voor jou en de relaties die je hebt de juiste paden zijn om te volgen.
when you wish upon a star...
maandag 2 juli 2012 om 00:47
Ik denk dat je moet oppassen dat je het niet vanzelfsprekend gaat vinden of dat je duidelijk laat blijken dat je het jammer vindt als ze eens een keer niet kan, zodat ze zich schuldig gaat voelen. Ik zou het initiatief van haar uit laten komen, want als jij telkens een beroep op haar doet, kan het zijn dat ze geen nee kan (of durft te) zeggen.
