Psyche
alle pijlers
Machteloos
zaterdag 13 juni 2020 om 16:25
Mijn vriend heeft een groot verdriet.
In het kort komt het er op neer dat na een scheiding waarin zijn ex de leiding had - ik wil het geen vechtscheiding noemen want hij heeft niet gevochten - ze heeft gewoon alles afgenomen van waarde, materieel en immaterieel, het contact met zijn drie kinderen is in ras tempo steeds minder en minder is geworden. Scheiding was op haar initiatief, ze was verliefd geworden op iemand anders.
Steeds had hij het idee dat wanneer de kinderen op een leeftijd zouden komen dat ze zelfstandig hun beslissingen nemen, de interesse naar hun vader ook weer zou toenemen.
Inmiddels zijn ze volwassen maar het contact komt niet meer tot stand.
Mijn vriend stuurt altijd cadeautjes, kaartjes met verjaardagen, apt om te vragen hoe het ermee gaat, soms komt er iets terug, maar meestal niet.
Hij is dan zo blij als er iets komt, met de kruimels die hij krijgt toegeworpen.
Ja nu wordt het beter, denkt hij dan.
Ik ken hem niet anders dan dat hij het over zijn kinderen heeft, over vroeger dan van toen ze nog klein waren, de dingen die hij met ze deed, vissen, strandjutten, leren fietsen, voorlezen, noem maar op.
Ik ken mijn vriend inmiddels ook al vijf jaar, en ik kan met de hand op mijn hart zeggen: er zit echt geen kwaad bij.
In al die jaren heb ik zijn kinderen misschien per kind drie keer gezien. Ik wil niet eens zeggen meegemaakt.
Steeds dacht mijn vriend dat er dan een nieuw begin was, terwijl ik voelde dat we gewoon niet echt welkom waren. Ongemakkelijk. Vraag en antwoord bezoeken. Niets gezelligs, niets extra's in huis. We gingen koud en met maagkramp van de honger weer de deur uit.
Nu is hij sinds een jaar ook opa van zijn oudste dochter. Hij is er 1 keer geweest toen het jongetje een half jaar oud was. Ze wonen inmiddels aan de andere kant van het land en hij mocht op een doordeweekse avond langskomen. Omdat het voor zijn dochter een werkdag was, mocht hij na het avondeten langskomen, maar moest voor 20.00 uur weer weg want dan ging het kindje weer slapen.
I.v.m. met files was mijn vriend heel bijtijds van huis gegaan, maar de files vielen erg mee, dus was hij er een uur te vroeg.
Omdat hij niet eerder wilde 'storen' heeft hij in de auto een straat verderop zitten wachten en eten (hij had iets bij de Mac gehaald) tot het tijd was dat hij kon aanbellen.
Voor het eerst heb ik toen iets gezegd dat ik dat schandalig vond. Ze weet dat hij 2 uur onderweg is, had hij niet gewoon mee kunnen eten?
Nu was zijn kleinzoon jarig en heeft hij weken lopen proberen om een afspraak te maken, want hij wilde het knulletje zien, en het liefst met mij erbij.
Dat is niet gelukt, dus heeft hij een mooi cadeau voor een éénjarige gekocht en laten bezorgen.
Hij heeft daar het volgende bericht wia whatsapp op gekregen, bedankt maar het had niet gehoeven. Letterlijk.
Dit vertelde mijn vriend pas toen ik er naar vroeg, héb je nou nog wat gehoord van ...??
Ik werd er gewoon misselijk van toen ik dat hoorde.
Het contact met zijn zoon verloopt ongeveer hetzelfde. Met zijn jongste dochter heeft hij helemaal geen contact omdat die expliciet heeft aangegeven dat ze dat niet wil.
In het begin heb ik me zonder oordeel gehouden, ik maar op een gegeven moment ben ik afgehaakt om de positieve kant te zien van elke beweging, actie, of de manier waarop het contact áls dat er was te zien. Als ik dan te hard reageer zie ik dat dat mijn vriend kwetst.
Ik heb wel eens gezegd als mijn kinderen mij op die manier zouden behandelen, konden ze voor mijn part de t*f*s krijgen, maar dat heb ik teruggenomen. Mijn relatie met mijn kinderen is goed, ik ken het gevoel niet door ze buitengesloten te worden.
Ze interesseren zich niet voor hem, en niet voor ons. Misschien weten ze net hoe ik heet,
maar zeker niet wanneer ik ongeveer jarig ben, of waar ik woon.
Ze hebben me dan een paar keer inderdaad gezien, en mijn vriend had er dan hele ideeën over hoe ze dan ook een keer naar mijn huis zouden komen, gezellig met z'n allen, met mijn kinderen erbij, een grote gezellig thuis, al die volwassen kinderen, wie ben jij, wat doe jij, kennismaken..
Ik heb het er nooit van zien komen, uitnodigingen werden altijd afgewimpeld.
Nou, graag of niet dan.
Ze zijn dus in al die jaren niet een keer geweest, er is voor ons geen plaats in hun wereld.
De nieuwe man van hun moeder heeft de rol van vader en opa. Er kan er blijkbaar niet nog een naast.
Ik zie mijn vriend er langzaam aan onderdoor gaan.
En ik weet niet wat ik er mee moet.
Ik vind ze ontzettend uit de hoogte en onbeschoft. De keren dat ik ze zag hadden ze een enorme air.
We zagen zijn dochter een keer op straat uit de verte, en mijn vriend deed van alles om de aandacht te trekken, springen, zwaaien.... hij vond het zo jammer dat ze hem niet zag..
Nou, ik zag het wel, ze wílde hem gewoon niet zien. Bleef stug de andere kant op kijken.
De broers van mijn vriend en hun vrouwen vinden dit ook onbegrijpelijk. Zij hebben hem ook als vader meegemaakt toen alles in zijn huwelijk nog oké was. Zij hebben ook kinderen in dezelfde leeftijd, inmiddels ook kleinkinderen en snappen wat het met mijn vriend moet doen.
Ook met die ooms en tantes is er geen contact meer, ze hebben lijkt helemaal de kant van de moeder en haar familie 'gekozen'.
Het is ook pijnlijk als wij bij die mensen zijn en hun kinderen en aanhang zijn er allemaal wel.
Ik heb verschillende keren op het punt gestaan om contact met zijn dochter en zoon op te nemen, om te vragen waarom het gaat zoals het gaat.
Het contact herstellen maak ik me geen illusies over.
Zo langzamerhand kan ik het verdriet ook niet meer aanzien, het gaat niet over, integendeel het wordt steeds erger.
Ik voel me machteloos.
Soms zou ik willen dat mijn vriend eens een keer kwaad werd, van zich af zou bijten of wat ook. Maar dat verdrietige dat maakt me zo...machteloos? Ik weet het juiste woord er niet precies voor.
Ik geloof zelfs een beetje dat het me irriteert.
In het kort komt het er op neer dat na een scheiding waarin zijn ex de leiding had - ik wil het geen vechtscheiding noemen want hij heeft niet gevochten - ze heeft gewoon alles afgenomen van waarde, materieel en immaterieel, het contact met zijn drie kinderen is in ras tempo steeds minder en minder is geworden. Scheiding was op haar initiatief, ze was verliefd geworden op iemand anders.
Steeds had hij het idee dat wanneer de kinderen op een leeftijd zouden komen dat ze zelfstandig hun beslissingen nemen, de interesse naar hun vader ook weer zou toenemen.
Inmiddels zijn ze volwassen maar het contact komt niet meer tot stand.
Mijn vriend stuurt altijd cadeautjes, kaartjes met verjaardagen, apt om te vragen hoe het ermee gaat, soms komt er iets terug, maar meestal niet.
Hij is dan zo blij als er iets komt, met de kruimels die hij krijgt toegeworpen.
Ja nu wordt het beter, denkt hij dan.
Ik ken hem niet anders dan dat hij het over zijn kinderen heeft, over vroeger dan van toen ze nog klein waren, de dingen die hij met ze deed, vissen, strandjutten, leren fietsen, voorlezen, noem maar op.
Ik ken mijn vriend inmiddels ook al vijf jaar, en ik kan met de hand op mijn hart zeggen: er zit echt geen kwaad bij.
In al die jaren heb ik zijn kinderen misschien per kind drie keer gezien. Ik wil niet eens zeggen meegemaakt.
Steeds dacht mijn vriend dat er dan een nieuw begin was, terwijl ik voelde dat we gewoon niet echt welkom waren. Ongemakkelijk. Vraag en antwoord bezoeken. Niets gezelligs, niets extra's in huis. We gingen koud en met maagkramp van de honger weer de deur uit.
Nu is hij sinds een jaar ook opa van zijn oudste dochter. Hij is er 1 keer geweest toen het jongetje een half jaar oud was. Ze wonen inmiddels aan de andere kant van het land en hij mocht op een doordeweekse avond langskomen. Omdat het voor zijn dochter een werkdag was, mocht hij na het avondeten langskomen, maar moest voor 20.00 uur weer weg want dan ging het kindje weer slapen.
I.v.m. met files was mijn vriend heel bijtijds van huis gegaan, maar de files vielen erg mee, dus was hij er een uur te vroeg.
Omdat hij niet eerder wilde 'storen' heeft hij in de auto een straat verderop zitten wachten en eten (hij had iets bij de Mac gehaald) tot het tijd was dat hij kon aanbellen.
Voor het eerst heb ik toen iets gezegd dat ik dat schandalig vond. Ze weet dat hij 2 uur onderweg is, had hij niet gewoon mee kunnen eten?
Nu was zijn kleinzoon jarig en heeft hij weken lopen proberen om een afspraak te maken, want hij wilde het knulletje zien, en het liefst met mij erbij.
Dat is niet gelukt, dus heeft hij een mooi cadeau voor een éénjarige gekocht en laten bezorgen.
Hij heeft daar het volgende bericht wia whatsapp op gekregen, bedankt maar het had niet gehoeven. Letterlijk.
Dit vertelde mijn vriend pas toen ik er naar vroeg, héb je nou nog wat gehoord van ...??
Ik werd er gewoon misselijk van toen ik dat hoorde.
Het contact met zijn zoon verloopt ongeveer hetzelfde. Met zijn jongste dochter heeft hij helemaal geen contact omdat die expliciet heeft aangegeven dat ze dat niet wil.
In het begin heb ik me zonder oordeel gehouden, ik maar op een gegeven moment ben ik afgehaakt om de positieve kant te zien van elke beweging, actie, of de manier waarop het contact áls dat er was te zien. Als ik dan te hard reageer zie ik dat dat mijn vriend kwetst.
Ik heb wel eens gezegd als mijn kinderen mij op die manier zouden behandelen, konden ze voor mijn part de t*f*s krijgen, maar dat heb ik teruggenomen. Mijn relatie met mijn kinderen is goed, ik ken het gevoel niet door ze buitengesloten te worden.
Ze interesseren zich niet voor hem, en niet voor ons. Misschien weten ze net hoe ik heet,
maar zeker niet wanneer ik ongeveer jarig ben, of waar ik woon.
Ze hebben me dan een paar keer inderdaad gezien, en mijn vriend had er dan hele ideeën over hoe ze dan ook een keer naar mijn huis zouden komen, gezellig met z'n allen, met mijn kinderen erbij, een grote gezellig thuis, al die volwassen kinderen, wie ben jij, wat doe jij, kennismaken..
Ik heb het er nooit van zien komen, uitnodigingen werden altijd afgewimpeld.
Nou, graag of niet dan.
Ze zijn dus in al die jaren niet een keer geweest, er is voor ons geen plaats in hun wereld.
De nieuwe man van hun moeder heeft de rol van vader en opa. Er kan er blijkbaar niet nog een naast.
Ik zie mijn vriend er langzaam aan onderdoor gaan.
En ik weet niet wat ik er mee moet.
Ik vind ze ontzettend uit de hoogte en onbeschoft. De keren dat ik ze zag hadden ze een enorme air.
We zagen zijn dochter een keer op straat uit de verte, en mijn vriend deed van alles om de aandacht te trekken, springen, zwaaien.... hij vond het zo jammer dat ze hem niet zag..
Nou, ik zag het wel, ze wílde hem gewoon niet zien. Bleef stug de andere kant op kijken.
De broers van mijn vriend en hun vrouwen vinden dit ook onbegrijpelijk. Zij hebben hem ook als vader meegemaakt toen alles in zijn huwelijk nog oké was. Zij hebben ook kinderen in dezelfde leeftijd, inmiddels ook kleinkinderen en snappen wat het met mijn vriend moet doen.
Ook met die ooms en tantes is er geen contact meer, ze hebben lijkt helemaal de kant van de moeder en haar familie 'gekozen'.
Het is ook pijnlijk als wij bij die mensen zijn en hun kinderen en aanhang zijn er allemaal wel.
Ik heb verschillende keren op het punt gestaan om contact met zijn dochter en zoon op te nemen, om te vragen waarom het gaat zoals het gaat.
Het contact herstellen maak ik me geen illusies over.
Zo langzamerhand kan ik het verdriet ook niet meer aanzien, het gaat niet over, integendeel het wordt steeds erger.
Ik voel me machteloos.
Soms zou ik willen dat mijn vriend eens een keer kwaad werd, van zich af zou bijten of wat ook. Maar dat verdrietige dat maakt me zo...machteloos? Ik weet het juiste woord er niet precies voor.
Ik geloof zelfs een beetje dat het me irriteert.
zaterdag 13 juni 2020 om 16:50
Dat het je irriteert is door je hele post heen te voelen.
Maar dat is jouw emotie. En even heel hard gezegd: jij staat hierbuiten. Probeer je vriend op te vangen, probeer er voor hem te zijn en probeer uit te vinden voor welk soort troost van jou hij openstaat. Maar neem geen actieve rol in naar zijn kinderen, ex en ex-schoonfamilie. Hoe moeilijk en verdrietig je het ook vindt. Zoek voor jouw eigen verdriet daarover ergens anders steun. Bij iemand in je omgeving met een luisterend, niet veroordelend oor. En blijf je ervan bewust dat jij niet degene bent die iets aan deze situatie kan veranderen.
Maar dat is jouw emotie. En even heel hard gezegd: jij staat hierbuiten. Probeer je vriend op te vangen, probeer er voor hem te zijn en probeer uit te vinden voor welk soort troost van jou hij openstaat. Maar neem geen actieve rol in naar zijn kinderen, ex en ex-schoonfamilie. Hoe moeilijk en verdrietig je het ook vindt. Zoek voor jouw eigen verdriet daarover ergens anders steun. Bij iemand in je omgeving met een luisterend, niet veroordelend oor. En blijf je ervan bewust dat jij niet degene bent die iets aan deze situatie kan veranderen.
zaterdag 13 juni 2020 om 16:56
Het klinkt als een heel verdrietige situatie, maar wat ik niet zo goed snap is waarom jij (of jullie) met alle moeilijkheden die er al zijn ook nog proberen jou een rol in de relatie te geven?
Het contact met vader en kinderen is blijkbaar al moeilijk en broos, waarom zou jouw aanwezigheid daar iets aan toevoegen? Ik denk dat zijn kinderen daar al helemaal niet meer op zitten te wachten...
Het contact met vader en kinderen is blijkbaar al moeilijk en broos, waarom zou jouw aanwezigheid daar iets aan toevoegen? Ik denk dat zijn kinderen daar al helemaal niet meer op zitten te wachten...
zarah wijzigde dit bericht op 13-06-2020 16:58
0.25% gewijzigd
zaterdag 13 juni 2020 om 16:56
Wat een ontzettend nare situatie. Voor je vriend, voor jou en ook voor zijn kinderen. Zij hadden het vast ook anders gewild.
Wat de reden is dat zij zo doen weet je niet. Het kan zijn dat ze toch heel nare ervaringen hebben met jou vriend als vader. Het kan ook zijn dat hun moeder negatieve verhalen vertelt heeft over hem en zij dat zijn gaan geloven.
Ergens is het helemaal mis gegaan.
Ook al zijn deze kinderen nu volwassen zij zijn de dupe van twee ouders die hun scheiding niet op een goede manier voor de kinderen hebben opgelost. Daar is jou vriend net zo verantwoordelijk voor als hun moeder.
Natuurlijk zie je ' als partner van' de pijn van je partner en wordt je boos op zijn kinderen en misschien wel vooral op zijn ex. Maar misschien is dat wel te makkelijk. Ieder verhaal heeft meerdere kanten. In jou geval zou ik mijn vriend steunen in zijn manier van met deze situatie om gaan. En ik zou proberen mijn oordeel te beperken. Hoe moeilijk ook.
Wat de reden is dat zij zo doen weet je niet. Het kan zijn dat ze toch heel nare ervaringen hebben met jou vriend als vader. Het kan ook zijn dat hun moeder negatieve verhalen vertelt heeft over hem en zij dat zijn gaan geloven.
Ergens is het helemaal mis gegaan.
Ook al zijn deze kinderen nu volwassen zij zijn de dupe van twee ouders die hun scheiding niet op een goede manier voor de kinderen hebben opgelost. Daar is jou vriend net zo verantwoordelijk voor als hun moeder.
Natuurlijk zie je ' als partner van' de pijn van je partner en wordt je boos op zijn kinderen en misschien wel vooral op zijn ex. Maar misschien is dat wel te makkelijk. Ieder verhaal heeft meerdere kanten. In jou geval zou ik mijn vriend steunen in zijn manier van met deze situatie om gaan. En ik zou proberen mijn oordeel te beperken. Hoe moeilijk ook.
zaterdag 13 juni 2020 om 17:07
Je oordeel straalt door het bericht heen. Een paar dingen. Met kramp in je buik van de pijn weggaan, van de honger? Overdrijf je nu niet een beetje?
Je vriend had bij de Mac gegeten in zijn auto, omdat hij te vroeg was. Vervolgens ben jij daar geïrriteerd over, terwijl zijn dochter dit toch niet eens wist?
Voor de rest zou ik je er niet zo mee bemoeien. Je weet niet hoe het precies is gegaan. Waarom heeft zijn ex altijd alleen voor de kinderen moeten zorgen? Dat zal vast pittig voor haar zijn geweest. Ik denk wel dat zijn kinderen reden hebben om zo te doen.
Je vriend zegt wel dat hij graag een vader was geweest, maar zijn acties zeggen anders. Waarom heeft hij nooit gevochten voor co- ouderschap?
Je vriend had bij de Mac gegeten in zijn auto, omdat hij te vroeg was. Vervolgens ben jij daar geïrriteerd over, terwijl zijn dochter dit toch niet eens wist?
Voor de rest zou ik je er niet zo mee bemoeien. Je weet niet hoe het precies is gegaan. Waarom heeft zijn ex altijd alleen voor de kinderen moeten zorgen? Dat zal vast pittig voor haar zijn geweest. Ik denk wel dat zijn kinderen reden hebben om zo te doen.
Je vriend zegt wel dat hij graag een vader was geweest, maar zijn acties zeggen anders. Waarom heeft hij nooit gevochten voor co- ouderschap?
zaterdag 13 juni 2020 om 17:13
Het is mijn vriend die dit zo graag zou zien.Zarah schreef: ↑13-06-2020 16:56Het klinkt als een heel verdrietige situatie, maar wat ik niet zo goed snap is waarom jij (of jullie) met alle moeilijkheden die er al zijn ook nog proberen jou een rol in de relatie te geven?
Het contact met vader en kinderen is blijkbaar al moeilijk en broos, waarom zou jouw aanwezigheid daar iets aan toevoegen? Ik denk dat zijn kinderen daar al helemaal niet meer op zitten te wachten...
Ik sta er in als: het zijn jouw kinderen, ik ken ze niet. Ik weet ook niet wat ze beweegt.
Persoonlijk ben ik al afgehaakt, maar als mijn vriend wil dat ik mee ga, áls we gaan, ga ik voor hem.
zaterdag 13 juni 2020 om 17:19
In het kort komt het er op neer dat na een scheiding waarin zijn ex de leiding had - ik wil het geen vechtscheiding noemen want hij heeft niet gevochten - ze heeft gewoon alles afgenomen van waarde, materieel en immaterieel, het contact met zijn drie kinderen is in ras tempo steeds minder en minder is geworden.
Steeds had hij het idee dat wanneer de kinderen op een leeftijd zouden komen dat ze zelfstandig hun beslissingen nemen, de interesse naar hun vader ook weer zou toenemen.
Inmiddels zijn ze volwassen maar het contact komt niet meer tot stand.
Hoe het op mij overkomt? Je vriend komt ontzettend passief over, heeft nauwelijks contact onderhouden met zijn kinderen toen ze jong waren en het laten gaan. Ik kan me voorstellen dat die kinderen zich verlaten hebben gevoeld door hun vader.
Als vader dan niet een openhartig gesprek met ze aangaat snap ik wel dat het nu ook niet meer zo van ze hoeft.
zaterdag 13 juni 2020 om 17:23
Zo was het pertinent niet.TanteOlivia schreef: ↑13-06-2020 17:07Je oordeel straalt door het bericht heen. Een paar dingen. Met kramp in je buik van de pijn weggaan, van de honger? Overdrijf je nu niet een beetje?
Dat is niet overdreven. Ik had kramp in mijn maag omdat we er een hele middag hebben gezeten en we 2 x koffie kregen met niets erbij. Er was nog een halve fles spa rood en een zak met een restje tortilla chips, waar er geen een van heel was. Dat werd in een soepkommetje op tafel gezet.
Ik schrijf dit niet anders dan het was.
Je vriend had bij de Mac gegeten in zijn auto, omdat hij te vroeg was. Vervolgens ben jij daar geïrriteerd over, terwijl zijn dochter dit toch niet eens wist?
Ik vind het schandalig dat de situatie ernaar is dat als je twee uur in de auto zit om iemand graag te zien, en je dan van 19.00 uur tot 20.00 uur op bezoek mag zijn, dan niet durft aan te bellen als je eerder bent. Bij je eigen dochter welteverstaan. Pap, eet je mee als je volgende week onze kant op komt? Lijkt me wat liefdevoller. Ik had voor een uur die reis niet gaan ondernemen, zeg ik. Kan ik makkelijk zeggen. Ik heb niet na een halfjaar soebatten een afspraak om mijn kleinkind voor de eerste keer te zien.
Voor de rest zou ik je er niet zo mee bemoeien. Je weet niet hoe het precies is gegaan. Waarom heeft zijn ex altijd alleen voor de kinderen moeten zorgen? Dat zal vast pittig voor haar zijn geweest. Ik denk wel dat zijn kinderen reden hebben om zo te doen.
Je vriend zegt wel dat hij graag een vader was geweest, maar zijn acties zeggen anders. Waarom heeft hij nooit gevochten voor co- ouderschap?
zaterdag 13 juni 2020 om 17:28
zaterdag 13 juni 2020 om 17:30
Ik lees op diverse berichten dat mijn vriend er als vader niet is geweest toen zijn kinderen klein waren.
Waaruit maken jullie dat op? Want dat is niet zo geweest.
Wat ik zie is dat de moeder de kinderen op een moment zo onder haar vleugels heeft genomen, dat mijn vriend er niet meer bij kon.
Hij is de eerste jaren nog met ze op vakantie geweest, ze hadden bij hem ook een eigen kamer, die meegroeide met de leeftijd, ook al kwamen ze er alleen in het begin.
Hij heeft toen de oudsten op zichzelf gingen wonen dat pas opgeruimd. Van de jongste die nog thuis woont heeft hij met pijn in zijn hart dit ook pas gedaan. Alles opgeslagen, niet weggedaan, terwijl ze de meubeltjes en de snuisterijtjes inmiddels allang is ontgroeid.
Waaruit maken jullie dat op? Want dat is niet zo geweest.
Wat ik zie is dat de moeder de kinderen op een moment zo onder haar vleugels heeft genomen, dat mijn vriend er niet meer bij kon.
Hij is de eerste jaren nog met ze op vakantie geweest, ze hadden bij hem ook een eigen kamer, die meegroeide met de leeftijd, ook al kwamen ze er alleen in het begin.
Hij heeft toen de oudsten op zichzelf gingen wonen dat pas opgeruimd. Van de jongste die nog thuis woont heeft hij met pijn in zijn hart dit ook pas gedaan. Alles opgeslagen, niet weggedaan, terwijl ze de meubeltjes en de snuisterijtjes inmiddels allang is ontgroeid.
zaterdag 13 juni 2020 om 17:31
Nee. Als je voor hem ging, dan zat je daar met een heel andere instelling dan je hier in al je berichten overduidelijk uitstraalt. "Het zijn jouw kinderen, ik ken ze niet. Ik weet ook niet wat ze beweegt." is veel veroordelender en dominanter dan jij waarschijnlijk zelf beseft.hallodaar... schreef: ↑13-06-2020 17:13Het is mijn vriend die dit zo graag zou zien.
Ik sta er in als: het zijn jouw kinderen, ik ken ze niet. Ik weet ook niet wat ze beweegt.
Persoonlijk ben ik al afgehaakt, maar als mijn vriend wil dat ik mee ga, áls we gaan, ga ik voor hem.
zaterdag 13 juni 2020 om 17:31
Wat triestig om te lezen.
Hoe zijn kinderen met hem omgaan, is oneerlijk, maar tegelijkertijd begrijp ik waar het vandaan komt. Je vriend heeft geen kwaad in zich en daar ga ik best mee akkoord. Maar zij zijn opgegroeid zonder hun vader, de band werd zo goed als compleet verbroken en ze voelden zich vast in de steek gelaten door hem tijdens hun jeugd. Ze hebben geleerd zonder hem te leven, te aanvaarden dat hij er niet was. Nu ze ouder zijn, is het moeilijk om dat opnieuw een kans te geven, want het heeft hen vast pijn gedaan. Ook al lag de schuld hiervan niet persé bij jouw vriend, als kind begrijp je niet altijd helemaal wat er aan de hand is.
Ze hebben tegelijkertijd dan ook nog eens een goede band met moeder en haar nieuwe partner. Contact met hun vader nu, voelt misschien (wordt misschien ook zo afgeschilderd) als "verraad" tegenover moeder & partner en tegenover alles wat zij gedaan hebben voor de kinderen. Ook al zou je vriend bereid geweest zijn hetzelfde te doen. De reden dat jouw vriend niet gevochten heeft voor co-ouderschap, is ons onbekend, maar het zou me niet verbazen dat zijn kinderen hem inmiddels ook dat kwalijk nemen.
Hoe zijn kinderen met hem omgaan, is oneerlijk, maar tegelijkertijd begrijp ik waar het vandaan komt. Je vriend heeft geen kwaad in zich en daar ga ik best mee akkoord. Maar zij zijn opgegroeid zonder hun vader, de band werd zo goed als compleet verbroken en ze voelden zich vast in de steek gelaten door hem tijdens hun jeugd. Ze hebben geleerd zonder hem te leven, te aanvaarden dat hij er niet was. Nu ze ouder zijn, is het moeilijk om dat opnieuw een kans te geven, want het heeft hen vast pijn gedaan. Ook al lag de schuld hiervan niet persé bij jouw vriend, als kind begrijp je niet altijd helemaal wat er aan de hand is.
Ze hebben tegelijkertijd dan ook nog eens een goede band met moeder en haar nieuwe partner. Contact met hun vader nu, voelt misschien (wordt misschien ook zo afgeschilderd) als "verraad" tegenover moeder & partner en tegenover alles wat zij gedaan hebben voor de kinderen. Ook al zou je vriend bereid geweest zijn hetzelfde te doen. De reden dat jouw vriend niet gevochten heeft voor co-ouderschap, is ons onbekend, maar het zou me niet verbazen dat zijn kinderen hem inmiddels ook dat kwalijk nemen.
leeg
zaterdag 13 juni 2020 om 17:34
Stof tot nadenken, groenteboerin.groenteboerin schreef: ↑13-06-2020 17:28Passieve mannen trekken vaak dominante vrouwen aan. Dat zou wel verklaren waarom zijn ex het voortouw heeft genomen bij alles aangaande de scheiding en ook waarom jij zulke sterke oordelen hebt over een situatie waar je alleen maar indirect bij betrokken bent, TO.
Zou het mogelijk zijn hier geen oordeel over te hebben. Ik vind dat heel moeilijk.
Me er mee bemoeien doe ik niet.
Om me heen zeggen mensen, als ik jou was had ik allang... maar ik ben die mensen niet.
Maar geen oordeel hebben, ik weet dat het niet zou moeten, maar het raakt ook aan mijn leven.
zaterdag 13 juni 2020 om 17:41
Dat is ook heel moeilijk en zeker in deze situatie, want het raakt inderdaad ook aan jouw leven. Mensen die zeggen 'als ik jou was had ik allang' zijn er altijd. Wat je ook doet, je krijgt altijd wel van iemand commentaar. Het zou fijn zijn als je iemand in je omgeving hebt die er voor jou wil zijn zonder al die oordelen. Een goede vriendin, een familielid. Eigenlijk is het jammer dat we niet meer massaal te biecht gaan, de pastoor en de dominee waren vaak goede vertrouwenspersonen in de tijd van onze grootouders.hallodaar... schreef: ↑13-06-2020 17:34Stof tot nadenken, groenteboerin.
Zou het mogelijk zijn hier geen oordeel over te hebben. Ik vind dat heel moeilijk.
Me er niet mee bemoeien doe ik niet.
Om me heen zeggen mensen, als ik jou was had ik allang... maar ik ben die mensen niet.
Maar geen oordeel hebben, ik weet dat het niet zou moeten, maar het raakt ook aan mijn leven.
zaterdag 13 juni 2020 om 17:41
Dat is mijn manier om de afstand te kunnen bewaren. Dit gevoel is van jou, dit gevoel is van mij.groenteboerin schreef: ↑13-06-2020 17:31Nee. Als je voor hem ging, dan zat je daar met een heel andere instelling dan je hier in al je berichten overduidelijk uitstraalt. "Het zijn jouw kinderen, ik ken ze niet. Ik weet ook niet wat ze beweegt." is veel veroordelender en dominanter dan jij waarschijnlijk zelf beseft.
Tegelijkertijd wil ik er wel voor hem zijn. Maar ik kan het niet oplossen. Ik ken ze ook echt niet. Ik kom er ook niet achter hoe ze zijn. Ik ben geïnteresseerd geweest, maar ze willen niks. Het is eenrichtingverkeer.
zaterdag 13 juni 2020 om 17:46
Er is duidelijk een verschil in beleving. En wat jouw vriend vertelt over wat hij vroeger allemaal met de kinderen heeft gedaan, zouden zijn kinderen zomaar eens niet meer kunnen herinneren...
Hij heeft gedacht: omwille van de lieve vrede zet ik een stap opzij. Ooit komt er een tijd dat ze zelf kunnen besluiten contact op te nemen, wanneer ze inzien hoe ik mezelf heb opgeofferd. Maar dat 'inzien', dat is er dus niet van gekomen. En het is ook maar de vraag of de kinderen het ook zo zien, dat hij zich heeft opgeofferd. Die hebben vooral een afwezige vader gezien.
Ik vraag me af wat de rol van zijn ex is, hierin. Ze heeft jarenlang de tijd gehad om het idee van een lapzwans als vader te voeden, want hij was er niet. Zij heeft contact kennelijk niet gestimuleerd, maar wat heeft je vriend er aan gedaan om contact te houden??
Wanneer de kinderen hebben ervaren hoe moeilijk zij het had, wanneer zij het idee hebben gekregen (van ex, of eigen interpretatie) dat hij zijn kinderen in de steek liet en hun moeder het maar liet uitzoeken... dan is het niet heel raar, hoe ze zich nu gedragen.
Heeft hij ze financieel wel altijd ondersteund?
Wat er niet is, is er niet. Je vriend zou misschien kunnen vragen of zijn ex wil bemiddelen. Als er werkelijk geen oud zeer is, dan zou ze daar voor open kunnen staan? Maar als zij dat niet wil en de kinderen willen ook geen contact, dan ga je er aan kapot om maar te blijven trekken aan dat dode paard.
Hij heeft gedacht: omwille van de lieve vrede zet ik een stap opzij. Ooit komt er een tijd dat ze zelf kunnen besluiten contact op te nemen, wanneer ze inzien hoe ik mezelf heb opgeofferd. Maar dat 'inzien', dat is er dus niet van gekomen. En het is ook maar de vraag of de kinderen het ook zo zien, dat hij zich heeft opgeofferd. Die hebben vooral een afwezige vader gezien.
Ik vraag me af wat de rol van zijn ex is, hierin. Ze heeft jarenlang de tijd gehad om het idee van een lapzwans als vader te voeden, want hij was er niet. Zij heeft contact kennelijk niet gestimuleerd, maar wat heeft je vriend er aan gedaan om contact te houden??
Wanneer de kinderen hebben ervaren hoe moeilijk zij het had, wanneer zij het idee hebben gekregen (van ex, of eigen interpretatie) dat hij zijn kinderen in de steek liet en hun moeder het maar liet uitzoeken... dan is het niet heel raar, hoe ze zich nu gedragen.
Heeft hij ze financieel wel altijd ondersteund?
Wat er niet is, is er niet. Je vriend zou misschien kunnen vragen of zijn ex wil bemiddelen. Als er werkelijk geen oud zeer is, dan zou ze daar voor open kunnen staan? Maar als zij dat niet wil en de kinderen willen ook geen contact, dan ga je er aan kapot om maar te blijven trekken aan dat dode paard.
zaterdag 13 juni 2020 om 17:48
Je hoeft ook niet geïnteresseerd te zijn, als zij daar niet voor openstaan.hallodaar... schreef: ↑13-06-2020 17:41Dat is mijn manier om de afstand te kunnen bewaren. Dit gevoel is van jou, dit gevoel is van mij.
Tegelijkertijd wil ik er wel voor hem zijn. Maar ik kan het niet oplossen. Ik ken ze ook echt niet. Ik kom er ook niet achter hoe ze zijn. Ik ben geïnteresseerd geweest, maar ze willen niks. Het is eenrichtingverkeer.
Je gaat mee, je zit beleefd het bezoek uit zonder verwachtingen (geen positieve en geen negatieve). Beleefd zijn is voldoende.
Je hoeft het probleem niet op te lossen voor je man. Je bent zijn partner, niet zijn therapeut. Je kunt hem troosten, maar niet zorgen dat zijn kinderen anders met hem omgaan. Hoe graag je dat ook zou willen. Heeft hij weleens psychologische hulp gezocht? Ik weet natuurlijk niet of hij daarvoor openstaat, maar als hij zo onder de situatie lijdt is dat misschien helemaal geen gek idee.
groenteboerin wijzigde dit bericht op 13-06-2020 17:59
6.06% gewijzigd
zaterdag 13 juni 2020 om 17:58
Goede vraag. Ik denk dat ik het van jongsaf heb afgekeken bij mijn ouders, waar het vroeger altijd een zoete inval was van de meest uiteenlopende mensen.hallodaar... schreef: ↑13-06-2020 17:43Groenteboerin, lukt het jou wanneer het nodig is, geen oordeel te hebben?
Heb je dat dan van nature, of heb je dat geleerd?
En ik heb een opleiding gedaan waarbij observeren belangrijk was, dat heeft vast ook geholpen.Ik denk dat ik wel oordelen heb, veel zelfs, maar dat ik me er vooral heel erg van bewust ben en ze daarom kan 'parkeren'. Het klagen, zeuren, huilen en dan lachen en loslaten kan ik gelukkig goed bij een paar hartsvriendinnen.
zaterdag 13 juni 2020 om 17:58
Zo lees ik het ook. Het voorbeeld dat hij gaat staan springen en zwaaien op straat, in plaats van even een sprintje te trekken, bevestigt dat beeld ook.
Ik vind het oprecht intens triest voor je vriend. Misschien kan inderdaad een psycholoog helpen. En een openhartig gesprek tussen kinderen en vader lijkt me ook een goed idee.
zaterdag 13 juni 2020 om 18:06
zaterdag 13 juni 2020 om 18:16
op zijn kinderen hebben jullie geen invloed.hallodaar... schreef: ↑13-06-2020 17:34
Maar geen oordeel hebben, ik weet dat het niet zou moeten, maar het raakt ook aan mijn leven.
hoe je vriend zijn leven verder vorm geeft , heeft hij wel invloed op
misschien moet je vriend hulp zoeken bij een psycholoog
en moet jij gewoon vriendin zijn
zaterdag 13 juni 2020 om 18:31
Van je ouder verwacht je meer dan zo'n passieve houding. Waarom heeft hij niet voor ze gezorgd op het moment dat ze dat nodig hadden? En waar komen nu ineens al die verwachtingen vandaan?Helena_z schreef: ↑13-06-2020 17:31Wat triestig om te lezen.
Hoe zijn kinderen met hem omgaan, is oneerlijk, maar tegelijkertijd begrijp ik waar het vandaan komt. Je vriend heeft geen kwaad in zich en daar ga ik best mee akkoord. Maar zij zijn opgegroeid zonder hun vader, de band werd zo goed als compleet verbroken en ze voelden zich vast in de steek gelaten door hem tijdens hun jeugd. Ze hebben geleerd zonder hem te leven, te aanvaarden dat hij er niet was. Nu ze ouder zijn, is het moeilijk om dat opnieuw een kans te geven, want het heeft hen vast pijn gedaan. Ook al lag de schuld hiervan niet persé bij jouw vriend, als kind begrijp je niet altijd helemaal wat er aan de hand is.
Ze hebben tegelijkertijd dan ook nog eens een goede band met moeder en haar nieuwe partner. Contact met hun vader nu, voelt misschien (wordt misschien ook zo afgeschilderd) als "verraad" tegenover moeder & partner en tegenover alles wat zij gedaan hebben voor de kinderen. Ook al zou je vriend bereid geweest zijn hetzelfde te doen. De reden dat jouw vriend niet gevochten heeft voor co-ouderschap, is ons onbekend, maar het zou me niet verbazen dat zijn kinderen hem inmiddels ook dat kwalijk nemen.
Waarom moet een kind na jaren verwaarloosd te zijn door vader ineens weer staan te juichen als hij na jaren wel weer meer contact wil? En dan is wat ze geven ook nog eens allemaal niet goed genoeg? En moeten ze ook nog een band opbouwen met de vriendin van hun vader? Waarom?
zaterdag 13 juni 2020 om 19:18
De situtatie zoals jij hem hier schetst, is onjuist.TanteOlivia schreef: ↑13-06-2020 18:31Van je ouder verwacht je meer dan zo'n passieve houding. Waarom heeft hij niet voor ze gezorgd op het moment dat ze dat nodig hadden? En waar komen nu ineens al die verwachtingen vandaan?
Waarom moet een kind na jaren verwaarloosd te zijn door vader ineens weer staan te juichen als hij na jaren wel weer meer contact wil? En dan is wat ze geven ook nog eens allemaal niet goed genoeg? En moeten ze ook nog een band opbouwen met de vriendin van hun vader? Waarom?
Hij is een vader voor zijn kinderen geweest, zolang het huwelijk er was. Na de scheiding was er een goede omgangsregeling, hij heeft zijn nieuwe huis en leven ingericht met plaats voor de kinderen. Die zijn zich toen terug gaan trekken. Kwamen steeds minder de dagen en nachten, kwamen toen sporadisch. Vriend begreep dit wel, de twee oudsten waren pubers, kregen andere bezigheden buitenshuis, onregelmatige schooltijden en sportclubs. De jongste wilde niet omdat de oudsten ook niet gingen.
Toen ik hem leerde kennen was dit zo'n twee jaar gaande.
Hij heeft ze allemaal financieel ondersteund totdat ze uitgestudeerd waren en de jongste dus nog.
Hij heeft tot nu toe geen verjaardag overgeslagen, geen kerst, geen sinterklaas of wat dan ook, wilden ze het niet vieren of konden ze niet komen, altijd was er een kaart of een cadeautje.
Heeft om de zoveel tijd eens voorgesteld om eens bij te praten om nader tot elkaar te komen. De enkele keer dat dat dan gebeurde, kwam hij terug in de overtuiging dat ze nu een keer echt goed gepraat hadden, en dat het niet meer zo lang zou duren voortaan en dat het contact zou verbeteren.
Maar dat gebeurt dus nooit.
Hij is absoluut niet de grote afwezige geweest die nu ineens weer op de stoep staat en dat alles dan ineens weer oké is.
zaterdag 13 juni 2020 om 21:25
Ik zou me afzijdig houden van zo'n situatie. Mijn man zou dan niet mogen merken dat ik hem zielig vind of zo. Liefde kan je nu eenmaal niet dwingen. Dus ik zou belangstellend luisteren naar verhalen over vroeger, maar er verder geen commentaar op leveren. Ik zou ervan uitgaan dat hij een goede aardige vader was en wat er verder is gebeurd heb ik geen oordeel over.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
