Psyche
alle pijlers
Me mislukt voelen....
dinsdag 17 januari 2012 om 18:46
Ik voel me momenteel zo mislukt dat ik er niet uit kom. Ik werk al jaren , heb al 14 jaar een vaste baan maar omdat het werk onder het niveau is wat ik kan ( en dit bedoel ik niet eigenwijs) heb ik besloten weer een opleiding te gaan volgen. Ik had vorig jaar al klaar kunnen zijn maar door een gebeurtenis in mijn priveleven die zijn weerga niet kent zou ik over 2 maanden klaar kunnen zijn.
Echter , ik ben er 2 maanden geleden achter gekomen dat ik ziek ben en hoewel ik er wel oud mee kan worden heeft het veel lichamelijke en ook geestelijke gevolgen.
Door alle ellende van mijn prive en nu het ziek zijn voel ik me depri en mislukt omdat het nu niet gaat lukken de opleiding binnen 2 maanden klaar te hebben.
En dat voelt alsof ik gefaald heb.
Ik heb een lieve man en 4 lieve kinderen maar door mijn down zijn kan ik er soms niet van genieten en denk ik alleen maar aan wat er mis gaat. Dan zie ik ons huis en alleen maar de was die er nog staat of de troep die nog opgeruimd moet.
De depressie is ook een verschijnsel bij de ziekte die ik heb dus echt psych hulp zal niet veel doen.
Ik wil zo graag tevreden over mezelf zijn....
Echter , ik ben er 2 maanden geleden achter gekomen dat ik ziek ben en hoewel ik er wel oud mee kan worden heeft het veel lichamelijke en ook geestelijke gevolgen.
Door alle ellende van mijn prive en nu het ziek zijn voel ik me depri en mislukt omdat het nu niet gaat lukken de opleiding binnen 2 maanden klaar te hebben.
En dat voelt alsof ik gefaald heb.
Ik heb een lieve man en 4 lieve kinderen maar door mijn down zijn kan ik er soms niet van genieten en denk ik alleen maar aan wat er mis gaat. Dan zie ik ons huis en alleen maar de was die er nog staat of de troep die nog opgeruimd moet.
De depressie is ook een verschijnsel bij de ziekte die ik heb dus echt psych hulp zal niet veel doen.
Ik wil zo graag tevreden over mezelf zijn....
dinsdag 17 januari 2012 om 18:57
Lastig zeg!
Probeer de komende tijd niet teveel van jezelf te verwachten. Als je puf hebt om iets in huis te doen, doe het. Als je puf hebt om iets aan je opleiding te doen, doe het. Misschien kan je man wat van je overnemen?
Kan me voorstellen dat het moeilijk is om je leven aan te passen nu je met je ziekte zal moeten leven... Heeft denk ik wel even tijd nodig...
Sterkte!
Probeer de komende tijd niet teveel van jezelf te verwachten. Als je puf hebt om iets in huis te doen, doe het. Als je puf hebt om iets aan je opleiding te doen, doe het. Misschien kan je man wat van je overnemen?
Kan me voorstellen dat het moeilijk is om je leven aan te passen nu je met je ziekte zal moeten leven... Heeft denk ik wel even tijd nodig...
Sterkte!
dinsdag 17 januari 2012 om 19:03
Ik herken 't. Ook mijn lichaam laat het nogal eens afweten, en ook studie lijdt daaronder. We leven nu eenmaal in een prestatie maatschappij. Je bent wat je doet. Dus voel je je mislukt als je weinig kan.
Toch wel slim om ook psychische ondersteuning daarbij te zoeken hoor. Kan je helpen in het accepteren van jezelf, en je dus niet mislukt te voelen.
Sterkte!
Toch wel slim om ook psychische ondersteuning daarbij te zoeken hoor. Kan je helpen in het accepteren van jezelf, en je dus niet mislukt te voelen.
Sterkte!
dinsdag 17 januari 2012 om 19:12
En gezond iemand die een opleiding volgt en op tijd afrondt is knap; een persoon die ziek is, een opleiding volgt, en het nog afrond is bijzonder. Wees trots op jezelf. Er is narigheid in je leven geweest en je hebt gehoord dat je lichaam je in de steek laat. Laat jezelf en je gezin niet in de steek. Pak wat je hebt en geniet van alle moois die om je heen is: je kinderen, je opleiding, je huis, wat dan ook. Je kan het!
dinsdag 17 januari 2012 om 19:31
ik weet zo ontzettend goed hoe je je voelt.
ik ben al jaren arbeidsongeschikt
(80 tot 100% afgekeurd, daarbij werk ik wel 12 uur want ik ga niet thuiszitten)
mijn 'beperking' is nogal complex, je ziet namelijk niks aan me.
het nadeel daarvan is dat mensen dus verwachten dat je gezellig met de meute meegaat. ik kan dat dus niet, vooral omdat ik veel minder energie heb dan 'normaal'.
ik kan dus ook geen hele dagen werken enz.
ondanks dat ik daar niks aan kan doen vergelijk ik mezelf onbewust toch heel vaak met anderen. denk dat het onbegrip daar ook mee te maken heeft, maar ik doe het ook zelf.
ik voel mij dus ook heel vaak minder dan anderen.
nu ben ik er laatst achter gekomen dat die onzekerheid er waarschijnlijk voor het ongeval (waari k dus die beperking van heb) ook al was, maar het versterkt mekaar wel.
omdat ik daar dus zo moe van wordt ga ik binnenkort weer naar een psycholoog. moet zeggen dat ik het wel een opluchting vind dat ik niet de enige ben.
mensen zeggen trouwens best vaak; 'ja maar je hoeft je toch niet minder te voelen en dat moet je ook helemaal niet doen' enz. lief bedoelt maar je schiet er geen bal mee op, hihihi.
nou ja ik weet hoe je je voelt!
ik ben al jaren arbeidsongeschikt
(80 tot 100% afgekeurd, daarbij werk ik wel 12 uur want ik ga niet thuiszitten)
mijn 'beperking' is nogal complex, je ziet namelijk niks aan me.
het nadeel daarvan is dat mensen dus verwachten dat je gezellig met de meute meegaat. ik kan dat dus niet, vooral omdat ik veel minder energie heb dan 'normaal'.
ik kan dus ook geen hele dagen werken enz.
ondanks dat ik daar niks aan kan doen vergelijk ik mezelf onbewust toch heel vaak met anderen. denk dat het onbegrip daar ook mee te maken heeft, maar ik doe het ook zelf.
ik voel mij dus ook heel vaak minder dan anderen.
nu ben ik er laatst achter gekomen dat die onzekerheid er waarschijnlijk voor het ongeval (waari k dus die beperking van heb) ook al was, maar het versterkt mekaar wel.
omdat ik daar dus zo moe van wordt ga ik binnenkort weer naar een psycholoog. moet zeggen dat ik het wel een opluchting vind dat ik niet de enige ben.
mensen zeggen trouwens best vaak; 'ja maar je hoeft je toch niet minder te voelen en dat moet je ook helemaal niet doen' enz. lief bedoelt maar je schiet er geen bal mee op, hihihi.
nou ja ik weet hoe je je voelt!
dinsdag 17 januari 2012 om 19:38
ach schatje toch. ja dat weet ik, heb er de laatste tijd ook niet meer zo'n last van sinds ik heb erkend dat ik een vrij laag zelfbeeld heb. heb mezelf ook maar weer richting psycholoog geschopt waar ik binnenkort mee ga beginnen.
maar ik weet wel hoe TO zich voelt, vandaar mijn reactie.
heb ik jou opgevrolijk dan? waarmee? gamba's? met koffie ??
maar ik weet wel hoe TO zich voelt, vandaar mijn reactie.
heb ik jou opgevrolijk dan? waarmee? gamba's? met koffie ??
dinsdag 17 januari 2012 om 19:41
Je schrijft dat psych hulp je niet zal helpen, maar misschien zouden medicijnen ( antidepressiva}iets voor je kunnen doen.
natuurlijk moet jouw specialist of een psychiater dit bepalen en voorschrijven, maar je zou eens kunnen vragen of jij in jouw situatie met jouw aandoening daar misschien baat bij zou kunnen hebben.
Ik wens je heel veel sterkte.
natuurlijk moet jouw specialist of een psychiater dit bepalen en voorschrijven, maar je zou eens kunnen vragen of jij in jouw situatie met jouw aandoening daar misschien baat bij zou kunnen hebben.
Ik wens je heel veel sterkte.
dinsdag 17 januari 2012 om 19:46
Ik denk ook dat psychische hulp geen gek idee is. Ik zou zelfs zeggen: juist als depressie bij jouw ziekte hoort! Alhoewel depressies zwaar drukken, zijn er zat mensen met chronische depressies die toch met voldoening hun leven leiden. Dat zit hem niet zozeer in de mate van ziek zijn, maar wel in hoe je daar mee omgaat. En daar kan een psycholoog je goede handvatten voor geven.
Een studie afronden is voor iedereen een uitdaging en opgeven is vaak de makkelijke weg als er beren op de weg komen. Jij gaat door en daar is moed en doorzettingsvermogen voor nodig. Dat is niet vanzelfsprekend en is zeker niet iedereen gegeven! Tel je zegeningen!
Een ziekte is klote en de gevolgen kunnen jouw leven danig beinvloeden. Dat betekent dat je er NU dus uit moet halen wat er in zit. En je hebt nu ook de tijd om voorbereidingen te treffen, zodat je er zo lang alles uit kunt halen! Ook dat is een kostbaar geschenk wat lang niet iedereen die ziek wordt gegeven is. Benut die kostbare tijd goed door NU zoveel mogelijk van je gezin te genieten (en hulp te zoeken als dat niet lukt!), je studie af te ronden, werk te zoeken wat je straks kunt blijven doen, en na te denken over manieren hoe je straks je leven vorm kunt gaan geven op een manier die jou plezier en voldoening zal blijven geven.
Een studie afronden is voor iedereen een uitdaging en opgeven is vaak de makkelijke weg als er beren op de weg komen. Jij gaat door en daar is moed en doorzettingsvermogen voor nodig. Dat is niet vanzelfsprekend en is zeker niet iedereen gegeven! Tel je zegeningen!
Een ziekte is klote en de gevolgen kunnen jouw leven danig beinvloeden. Dat betekent dat je er NU dus uit moet halen wat er in zit. En je hebt nu ook de tijd om voorbereidingen te treffen, zodat je er zo lang alles uit kunt halen! Ook dat is een kostbaar geschenk wat lang niet iedereen die ziek wordt gegeven is. Benut die kostbare tijd goed door NU zoveel mogelijk van je gezin te genieten (en hulp te zoeken als dat niet lukt!), je studie af te ronden, werk te zoeken wat je straks kunt blijven doen, en na te denken over manieren hoe je straks je leven vorm kunt gaan geven op een manier die jou plezier en voldoening zal blijven geven.
woensdag 18 januari 2012 om 12:14
woensdag 18 januari 2012 om 12:22
Als je door ziekte en nare privégebeurtenissen even wat minder vooruitgang boekt, is dat geen falen. Je komt gewoon minder aan je studie toe door oorzaken waar je niets aan kunt doen. Het is geen luiheid of laksheid, er zit op dit moment gewoon even niet meer in. Natuurlijk is dat frustrerend, maar probeer je te focussen op wat je wel hebt en kunt. Je hebt een fijn gezin en op een gegeven moment zal je je opleiding afronden, probeer je daarop te richten. Ik begrijp dat dat ontzettend moeilijk is, maar het is de enige bruikbare tip die ik je kan geven.
Je depressie is misschien moeilijk of niet te genezen maar therapie kan wel leren hoe je ermee om kunt gaan, dus schrijf het niet bij voorbaat af. Naar mijn ervaring kan het al enorm helpen om je verhaal kwijt te kunnen en een psych kan je ook helpen om te gaan met vervelende dingen. Een wondermiddel is het niet natuurlijk, maar het kan echt een verschil maken.
Je depressie is misschien moeilijk of niet te genezen maar therapie kan wel leren hoe je ermee om kunt gaan, dus schrijf het niet bij voorbaat af. Naar mijn ervaring kan het al enorm helpen om je verhaal kwijt te kunnen en een psych kan je ook helpen om te gaan met vervelende dingen. Een wondermiddel is het niet natuurlijk, maar het kan echt een verschil maken.
woensdag 18 januari 2012 om 19:19
heb je helemaal gelijk in, maar waarschijnlijk weet TO dat ook wel, maar komt het niet 'door' zeg maar.
zo is dat bij mij in ieder geval wel.
ik weet echt wel dat ik juist trots moet zijn op wat ik wel kan en bereikt heb, maar bij mij zit dat enkel in mijn hoofd zeg maar...
maar goedi k weet niet of dit bij TO ook zo is....
zo is dat bij mij in ieder geval wel.
ik weet echt wel dat ik juist trots moet zijn op wat ik wel kan en bereikt heb, maar bij mij zit dat enkel in mijn hoofd zeg maar...
maar goedi k weet niet of dit bij TO ook zo is....
