Psyche
alle pijlers
Middelbare leeftijd maar nog zo ...?
vrijdag 21 december 2012 om 11:35
Ik ga eerst maar mijn tekst schrijven want een titel weet ik eigenlijk niet, want wat is nou mijn probleem?
Ik ben van slag en dat komt door gisteren.
Woensdag was mijn laatste werkdag van dit jaar, en ik heb er echt naartoe geleefd, naar deze kerstperiode.
Op mijn werk werd ik de afgelopen weken af en toe gek van de drukte, had nergens tijd voor na het werk, of ik had de puf niet.
Dus het heerlijke relaxte van de donkere dagen voor kerst zouden nu beginnen..
Ik was gisterochtend bij een vriendin die ik al een tijdje niet onder vier ogen gesproken had, wel op verjaardagen en met anderen erbij, maar met zijn tweeën heb je het toch over wat meer persoonlijke dingen.
Wat ze me vertelde heeft me zo geschokt. Ik wil er niet teveel over uitwijden hier, maar het komt erop neer dat haar kind verdachte is in een ernstige zaak, en dat ze vertelde in welke hel zij en haar gezin de laatste maanden heeft doorgebracht, en wat dit waarschijnlijk voor de komende tijd nog gaat worden.
Mijn vriendin heeft het al flink te verduren gekregen in de jaren hiervoor, ongeluk, ziekte, noem maar op. En nu dit.
Na dat bezoek stapte ik op de fiets en reed richting huis. Onderweg kwam een bekende van vroeger me tegemoet. Allebei verrast stapten we van de fiets:"héé, hoe is het dan met jou??"
En daar kwam de volgende bak ellende..
Zij was de moeder van een vriendje van een van mijn kinderen, ik heb haar tien jaar geleden regelmatig bij school gezien en haar kind speelde vaak bij ons.
Het was een probleemgezin, en ik ben destijds in contact gebleven omdat ik het joch zo zielig vond, die at regelmatig bij ons mee. Op school was het bekend, via daar kinderbescherming en alles ingeschakeld maar alles bleef gaan zoals het ging.
Ze vertelde dat ze aan de drank was geraakt en samen met haar kind vanwege schulden bij een kennis was ondergedoken. Ook omdat haar kind 'ergens intern' moest en dat niet wilde.
Zoon doet geen opleiding en heeft geen werk.
In haar ogen zag ik de blik van een verslaafde, ze zag er armoedig uit en rook muf.
Ze keek met stralende ogen naar me op: met jou gaat het goed hé? Ze vroeg naar mijn werk en waar ik nu woon, en ik schaamde me om te zeggen dat het me goed gaat en dat ik zo'n fijn huis heb. Dat het goed gaat met mijn kinderen, dat die het zo heerlijk hebben, school, vrienden en uitgaan. Ik heb dit dus niet echt gezegd, bleef oppervlakkig, maar besefte ook dat dat misschien overkwam als het contact afhouden, wat ik arrogant zou vinden.
Op het moment dat ik thuiskwam barstte ik van de koppijn en heb ik even lopen janken. Hier kan ik niks aan doen.
Mijn vriendin kan ik tot op zekere hoogte steunen, zij heeft grenzeloos vertrouwen in de onschuld van haar kind, ik twijfel. (daar voel ik me ook schuldig over).
En dan die moeder en haar zoon.. die zijn zo diep gezonken, ze hebben al met alle instanties te maken gehad..
Het maakt me ook allemaal best angstig.
Ik vertelde dit 's avonds aan mijn kinderen, want ik heb de rest van de dag niet veel nuttigs in huis gedaan, ik was echt compleet ontdaan.
Mijn kinderen hebben me weer moed in gepraat, dat het niet raar is dat ik me zo voelde want het was wel een beetje veel voor één dag..
En dat ik voor ons drieën ons eigen veilige wereldje heb gecreeerd, maar dat er buiten toch een heleboel dingen gebeuren die niet zo vredig zijn, dat zeiden ze ook, en toen schoot ik weer in de tranen.
Wat ben ik een muts, mijn kinderen zijn volwassener dan ik, besef ik.
Ik geloof dat ik ongeveer weet hoe de topictitel moet worden.
Nog niet helemaal.
Ga ik het een keer leren om me niet alles aan te trekken?
Ik ben van slag en dat komt door gisteren.
Woensdag was mijn laatste werkdag van dit jaar, en ik heb er echt naartoe geleefd, naar deze kerstperiode.
Op mijn werk werd ik de afgelopen weken af en toe gek van de drukte, had nergens tijd voor na het werk, of ik had de puf niet.
Dus het heerlijke relaxte van de donkere dagen voor kerst zouden nu beginnen..
Ik was gisterochtend bij een vriendin die ik al een tijdje niet onder vier ogen gesproken had, wel op verjaardagen en met anderen erbij, maar met zijn tweeën heb je het toch over wat meer persoonlijke dingen.
Wat ze me vertelde heeft me zo geschokt. Ik wil er niet teveel over uitwijden hier, maar het komt erop neer dat haar kind verdachte is in een ernstige zaak, en dat ze vertelde in welke hel zij en haar gezin de laatste maanden heeft doorgebracht, en wat dit waarschijnlijk voor de komende tijd nog gaat worden.
Mijn vriendin heeft het al flink te verduren gekregen in de jaren hiervoor, ongeluk, ziekte, noem maar op. En nu dit.
Na dat bezoek stapte ik op de fiets en reed richting huis. Onderweg kwam een bekende van vroeger me tegemoet. Allebei verrast stapten we van de fiets:"héé, hoe is het dan met jou??"
En daar kwam de volgende bak ellende..
Zij was de moeder van een vriendje van een van mijn kinderen, ik heb haar tien jaar geleden regelmatig bij school gezien en haar kind speelde vaak bij ons.
Het was een probleemgezin, en ik ben destijds in contact gebleven omdat ik het joch zo zielig vond, die at regelmatig bij ons mee. Op school was het bekend, via daar kinderbescherming en alles ingeschakeld maar alles bleef gaan zoals het ging.
Ze vertelde dat ze aan de drank was geraakt en samen met haar kind vanwege schulden bij een kennis was ondergedoken. Ook omdat haar kind 'ergens intern' moest en dat niet wilde.
Zoon doet geen opleiding en heeft geen werk.
In haar ogen zag ik de blik van een verslaafde, ze zag er armoedig uit en rook muf.
Ze keek met stralende ogen naar me op: met jou gaat het goed hé? Ze vroeg naar mijn werk en waar ik nu woon, en ik schaamde me om te zeggen dat het me goed gaat en dat ik zo'n fijn huis heb. Dat het goed gaat met mijn kinderen, dat die het zo heerlijk hebben, school, vrienden en uitgaan. Ik heb dit dus niet echt gezegd, bleef oppervlakkig, maar besefte ook dat dat misschien overkwam als het contact afhouden, wat ik arrogant zou vinden.
Op het moment dat ik thuiskwam barstte ik van de koppijn en heb ik even lopen janken. Hier kan ik niks aan doen.
Mijn vriendin kan ik tot op zekere hoogte steunen, zij heeft grenzeloos vertrouwen in de onschuld van haar kind, ik twijfel. (daar voel ik me ook schuldig over).
En dan die moeder en haar zoon.. die zijn zo diep gezonken, ze hebben al met alle instanties te maken gehad..
Het maakt me ook allemaal best angstig.
Ik vertelde dit 's avonds aan mijn kinderen, want ik heb de rest van de dag niet veel nuttigs in huis gedaan, ik was echt compleet ontdaan.
Mijn kinderen hebben me weer moed in gepraat, dat het niet raar is dat ik me zo voelde want het was wel een beetje veel voor één dag..
En dat ik voor ons drieën ons eigen veilige wereldje heb gecreeerd, maar dat er buiten toch een heleboel dingen gebeuren die niet zo vredig zijn, dat zeiden ze ook, en toen schoot ik weer in de tranen.
Wat ben ik een muts, mijn kinderen zijn volwassener dan ik, besef ik.
Ik geloof dat ik ongeveer weet hoe de topictitel moet worden.
Nog niet helemaal.
Ga ik het een keer leren om me niet alles aan te trekken?
vrijdag 21 december 2012 om 14:08
quote:Perel schreef op 21 december 2012 @ 12:47:
[...]
Ja daar kan ik er ook nog wel wat meer onder zetten, zoals bijvoorbeeld met je volle tassen langs de straatkrantverkoper heen lopen, of er loopt bij ons ook altijd een zwerfster met een kar met daarin een aantal honden.
Maar wat het zo heftig maakte gister was dat het om mensen gaat die ik ken, het had mij ook kunnen gebeuren, maar toch niet want ik ben oververantwoordelijk soms naar mijn regelmaat met gezond eten en leven en ik weet alles van mijn kinderen, we weten ten allen tijde van elkaar waar we zijn en ongeveer ook met wie, we bespreken van alles, ik ben daar echt heel strikt in.
Tot vermoeiens toe bij de jongens soms, maar ze werken wel mee.Wat mooi dat je alles met je kinderen bespreekt. Vanaf welke leeftijd doe je dat? Ik heb het idee dat mijn kind (6 jaar) daar nog te jong voor is.
[...]
Ja daar kan ik er ook nog wel wat meer onder zetten, zoals bijvoorbeeld met je volle tassen langs de straatkrantverkoper heen lopen, of er loopt bij ons ook altijd een zwerfster met een kar met daarin een aantal honden.
Maar wat het zo heftig maakte gister was dat het om mensen gaat die ik ken, het had mij ook kunnen gebeuren, maar toch niet want ik ben oververantwoordelijk soms naar mijn regelmaat met gezond eten en leven en ik weet alles van mijn kinderen, we weten ten allen tijde van elkaar waar we zijn en ongeveer ook met wie, we bespreken van alles, ik ben daar echt heel strikt in.
Tot vermoeiens toe bij de jongens soms, maar ze werken wel mee.Wat mooi dat je alles met je kinderen bespreekt. Vanaf welke leeftijd doe je dat? Ik heb het idee dat mijn kind (6 jaar) daar nog te jong voor is.
vrijdag 21 december 2012 om 14:26
Hoi SP,
Ik ben alleen met mijn kinderen sinds ze 9 en 11 jaar waren.
Vlak na mijn scheiding ben ik van moeder die altijd thuis was wanneer ze uit school kwamen een werkende moeder geworden.
Vanaf het begin duidelijke afspraken met ze gemaakt, na school eerst naar huis en mij bellen (gelukkig kan dat op mijn werk) dat ze thuis waren en wat ze gingen doen en met wie.
Later hoefden ze niet meer echt naar huis, maar wel altijd laten weten waarnaartoe en ook weer met wie.
Het heeft voor ons goed gewerkt.
In de loop van de tijd heb ik het steeds een beetje losgelaten, ze zijn nu bijna 17 en 19 en we hoeven nooit van elkaar af te vragen waar we zijn, ik heb ze wel altijd heel vrij gelaten in dingen en alles kan eigenlijk wel besproken worden.
Soms ben ik het met dingen niet eens en dan is het niet zo dat ik ze dan verbied, maar ik geef ze wel mee hoe ik erover denk maar het is hun eigen verantwoording.
Zo vind ik het doodeng dat er eentje scooter rijdt, is al een paar keer onderuit gegaan en vervelend terechtgekomen, als ik hem zou verbieden zou hij niet meer rijden, maar hij wil het zo graag. Ondanks dat vind ik toch dat hij dat voor mij niet hoeft te laten, en ik sta duizend angsten uit af en toe als hij op dat ding weg is, maar dan komtie altijd even zeggen dat ie er weer is en ik ben nog helemaal compleet mam.
Het gaat dus allemaal heel soepeltjes bij ons, met name door de vrijheid denk ik en dat we elkaar door en door kennen.
Maar, als ik echt nee zeg is het nee. Ik heb wel het laatste woord.
Ik ben alleen met mijn kinderen sinds ze 9 en 11 jaar waren.
Vlak na mijn scheiding ben ik van moeder die altijd thuis was wanneer ze uit school kwamen een werkende moeder geworden.
Vanaf het begin duidelijke afspraken met ze gemaakt, na school eerst naar huis en mij bellen (gelukkig kan dat op mijn werk) dat ze thuis waren en wat ze gingen doen en met wie.
Later hoefden ze niet meer echt naar huis, maar wel altijd laten weten waarnaartoe en ook weer met wie.
Het heeft voor ons goed gewerkt.
In de loop van de tijd heb ik het steeds een beetje losgelaten, ze zijn nu bijna 17 en 19 en we hoeven nooit van elkaar af te vragen waar we zijn, ik heb ze wel altijd heel vrij gelaten in dingen en alles kan eigenlijk wel besproken worden.
Soms ben ik het met dingen niet eens en dan is het niet zo dat ik ze dan verbied, maar ik geef ze wel mee hoe ik erover denk maar het is hun eigen verantwoording.
Zo vind ik het doodeng dat er eentje scooter rijdt, is al een paar keer onderuit gegaan en vervelend terechtgekomen, als ik hem zou verbieden zou hij niet meer rijden, maar hij wil het zo graag. Ondanks dat vind ik toch dat hij dat voor mij niet hoeft te laten, en ik sta duizend angsten uit af en toe als hij op dat ding weg is, maar dan komtie altijd even zeggen dat ie er weer is en ik ben nog helemaal compleet mam.
Het gaat dus allemaal heel soepeltjes bij ons, met name door de vrijheid denk ik en dat we elkaar door en door kennen.
Maar, als ik echt nee zeg is het nee. Ik heb wel het laatste woord.
vrijdag 21 december 2012 om 14:34
quote:Sophiepapa schreef op 21 december 2012 @ 14:08:
[...]
Wat mooi dat je alles met je kinderen bespreekt. Vanaf welke leeftijd doe je dat? Ik heb het idee dat mijn kind (6 jaar) daar nog te jong voor is.Nee hoor, delen wat je voelt doordat je naar een andermans verhaal hebt geluisterd kan denk ik met elk mens. De intensiteit, de taal die je gebruikt en de details die je deelt liggen aan de leeftijd, de band en de persoonlijkheid van/met degene die voor je staat.
[...]
Wat mooi dat je alles met je kinderen bespreekt. Vanaf welke leeftijd doe je dat? Ik heb het idee dat mijn kind (6 jaar) daar nog te jong voor is.Nee hoor, delen wat je voelt doordat je naar een andermans verhaal hebt geluisterd kan denk ik met elk mens. De intensiteit, de taal die je gebruikt en de details die je deelt liggen aan de leeftijd, de band en de persoonlijkheid van/met degene die voor je staat.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 21 december 2012 om 14:49
quote:Perel schreef op 21 december 2012 @ 14:26:
Hoi SP,
[...]
Het heeft voor ons goed gewerkt.
In de loop van de tijd heb ik het steeds een beetje losgelaten, ze zijn nu bijna 17 en 19 en we hoeven nooit van elkaar af te vragen waar we zijn, ik heb ze wel altijd heel vrij gelaten in dingen en alles kan eigenlijk wel besproken worden.
Soms ben ik het met dingen niet eens en dan is het niet zo dat ik ze dan verbied, maar ik geef ze wel mee hoe ik erover denk maar het is hun eigen verantwoording.
Zo vind ik het doodeng dat er eentje scooter rijdt, is al een paar keer onderuit gegaan en vervelend terechtgekomen, als ik hem zou verbieden zou hij niet meer rijden, maar hij wil het zo graag. Ondanks dat vind ik toch dat hij dat voor mij niet hoeft te laten, en ik sta duizend angsten uit af en toe als hij op dat ding weg is, maar dan komt ie altijd even zeggen dat ie er weer is en ik ben nog helemaal compleet mam.
Het gaat dus allemaal heel soepeltjes bij ons, met name door de vrijheid denk ik en dat we elkaar door en door kennen.
Maar, als ik echt nee zeg is het nee. Ik heb wel het laatste woord. Fijn dat het goed met je gaat. Dat met de scooter daar zou ik ook moeite mee hebben.
Hoi SP,
[...]
Het heeft voor ons goed gewerkt.
In de loop van de tijd heb ik het steeds een beetje losgelaten, ze zijn nu bijna 17 en 19 en we hoeven nooit van elkaar af te vragen waar we zijn, ik heb ze wel altijd heel vrij gelaten in dingen en alles kan eigenlijk wel besproken worden.
Soms ben ik het met dingen niet eens en dan is het niet zo dat ik ze dan verbied, maar ik geef ze wel mee hoe ik erover denk maar het is hun eigen verantwoording.
Zo vind ik het doodeng dat er eentje scooter rijdt, is al een paar keer onderuit gegaan en vervelend terechtgekomen, als ik hem zou verbieden zou hij niet meer rijden, maar hij wil het zo graag. Ondanks dat vind ik toch dat hij dat voor mij niet hoeft te laten, en ik sta duizend angsten uit af en toe als hij op dat ding weg is, maar dan komt ie altijd even zeggen dat ie er weer is en ik ben nog helemaal compleet mam.
Het gaat dus allemaal heel soepeltjes bij ons, met name door de vrijheid denk ik en dat we elkaar door en door kennen.
Maar, als ik echt nee zeg is het nee. Ik heb wel het laatste woord. Fijn dat het goed met je gaat. Dat met de scooter daar zou ik ook moeite mee hebben.
zaterdag 29 december 2012 om 19:58
Het is net alsof ik je verhaal getypt kon hebben.
Eh je reactie erop dan he.
Denk wel dat de ene dit inderdaad sneller naast zich neer legt dan de ander.
En het niets heeft te maken met leeftijd.
Persoonlijk vind ik het heel erg lief ook van jou, dat je zo meeleeft met een ander.
Zolang je er maar niet zelf door in de put komt, dan moet je jezelf een halt toe roepen denk ik.
Ik ben zelf geen moeder, maar ook het feit dat het hier om moeders met kinderen gaat, trekt je waarschijnlijk extra aan, dat het iets met je doet bedoel ik.
Eh je reactie erop dan he.
Denk wel dat de ene dit inderdaad sneller naast zich neer legt dan de ander.
En het niets heeft te maken met leeftijd.
Persoonlijk vind ik het heel erg lief ook van jou, dat je zo meeleeft met een ander.
Zolang je er maar niet zelf door in de put komt, dan moet je jezelf een halt toe roepen denk ik.
Ik ben zelf geen moeder, maar ook het feit dat het hier om moeders met kinderen gaat, trekt je waarschijnlijk extra aan, dat het iets met je doet bedoel ik.