Mijn leven is een farce

Niet alleen keihard werken BM. Zorg er voor dat je er achter komt dat het heel erg leuk is om met jezelf te moeten leven. Hoewel je de verantwoordelijkheid voor je kinderen draagt, zullen ook deze een keer uit huis gaan, hun eigen leven gaan leven. Als je vanuit die houding gaat leven, ik ben leuk, ik ben echt blij met mij en ik wil dit en dat gaan doen.... dan zul je zien dat omgang met anderen opeens stukken minder beladen wordt. Je ziet de boel meer in proportie, ook je eigen aandeel.



Ik wil je complimenteren voor je eerlijkheid. Wat je beschrijft is misschien niet heel fraai, maar wel heel menselijk. Iets wat veel mensen kennen, bijv. dat zogenaamd onbaatzuchtig zijn.



Er is je de afgelopen pagina´s heel wat raad gegeven die te maken hebben met mindfulness. Daarin leer je los te laten, je leert dat je emoties niet altijd waarheid bevatten en je leert dat alles weer overgaat. De zee blijft, golven blijven, maar die specifieke golf verdwijnt even hard als hij gekomen is.



Doordat je merkt dat je boos bent, ga je nadenken over de reden van de boosheid. Dan stuit je op dingen die gebeurd zijn die je in je trots hebben gekrenkt, die je vertrouwen hebben geschaad en vervolgens moet je alles in het werk stellen om dat ego weer een beetje op te krikken, en die krik wordt heel hard aangezwengeld door je superego... en ziedaar een masker waar de meeste volwassenen totaal niet doorheen kijken maar waarvan ik je kan verzekeren dat je kinderen dat wel doen.



Wat dan nog, als je al 3 jaar therapie hebt gehad, want dan nog dat die 6 gesprekkenronde tijdelijk effect hebben gehad maar nu niet meer. Betekent dat dat je nu geen zorg meer zou mogen krijgen? Ja, veel van dit is zelf nadenken, de ballen hebben om te durven voelen, het lef hebben om je eigen hoogmoed los te laten. Maar er zou ook plek moeten zijn voor de mensen om je heen. Er moet ruimte komen waarin zij echt wat voor je kunnen betekenen.



De wereld vergaat niet als je pijn hebt. Pijn betekent dat dingen je wat doen, dat je je verbonden voelt. Sommige verbindingen moet je loslaten. Je expartner bijvoorbeeld, en misschien op den duur je moeder ivm haar slechte gezondheid.



Kun je niet blij zijn dat het je wat doet? Kun je niet vieren dat je met hart, huid en haar van de mensen om je heen houdt? Zie je niet hoe mooi dat is, voel je niet hoe dapper het is om los te durven laten, dat de leegte die dan volgt ruimte brengt voor nieuwe dingen, liefde die je weer door kunt geven?

Blik gericht op het verleden, dat voedt de woede. probeer meer bij het moment te blijven.

op het moment dat ik denk 'als..... dan....' bedenk ik me: As is verbrande turf. En it's no use crying over spilled milk.