Psyche
alle pijlers
mijn partner heeft add
dinsdag 8 december 2009 om 11:31
Hoi mensen,
ik zag dat er al een topic over add is, maar ik zou eigenlijk specifiek met partners van add-ers willen kletsen.
Mijn partner en ik zijn er onlangs achter gekomen (door onderzoeken die hij ism de psycholoog heeft gedaan) dat hij add heeft.
Verbaasd ben ik er niet over en eigenlijk wel blij dat hetgeen we altijd tegenaan liepen een naam heeft gekregen.
Hij kan bijvoorbeeld erg moeilijk plannen en prioriteiten stellen. Hij zegt zelf dat hij een "mist"in zijn hoofd heeft waar alle input maar een beetje door elkaar dwarrelt.
Soms is dat behoorlijk frustrerend. Vooral als we samen de huishoudelijke taken doen, moet ik hem er regelematig weer op wijzen wat er moet gebeuren. Ik regel eigenlijk alles hier in huis, van klussen tot aan administratie.
Nu gaat hij beginnen met Ritalin. Ben benieuwd of dat verbetering geeft. Ook heeft hij binnenkort weer een gesprek met een psycholoog.
Ben benieuwd of hier partners zijn van ADD-ers en wat jullie ervaringen zijn.
ik zag dat er al een topic over add is, maar ik zou eigenlijk specifiek met partners van add-ers willen kletsen.
Mijn partner en ik zijn er onlangs achter gekomen (door onderzoeken die hij ism de psycholoog heeft gedaan) dat hij add heeft.
Verbaasd ben ik er niet over en eigenlijk wel blij dat hetgeen we altijd tegenaan liepen een naam heeft gekregen.
Hij kan bijvoorbeeld erg moeilijk plannen en prioriteiten stellen. Hij zegt zelf dat hij een "mist"in zijn hoofd heeft waar alle input maar een beetje door elkaar dwarrelt.
Soms is dat behoorlijk frustrerend. Vooral als we samen de huishoudelijke taken doen, moet ik hem er regelematig weer op wijzen wat er moet gebeuren. Ik regel eigenlijk alles hier in huis, van klussen tot aan administratie.
Nu gaat hij beginnen met Ritalin. Ben benieuwd of dat verbetering geeft. Ook heeft hij binnenkort weer een gesprek met een psycholoog.
Ben benieuwd of hier partners zijn van ADD-ers en wat jullie ervaringen zijn.
zaterdag 26 december 2009 om 17:04
@ Piel,
Wat toevallig dat je een broer en een vriend hebt met beide ADD en je ook nog mensen met ADD begeleidt. Je hebt het getroffen hoor.
Hier merk ik ook dat boemman het nog steeds, ondanks de ritalin, moeilijk vindt om initiatieven te nemen. Hij gooit al zijn hoop nu op de psy, maar ik denk zelf dat het een deel van hem blijft en ik initiatieven zal moeten blijven nemen.
Hij is nu alleen enthousiaster dan ervoor en makkelijker ergens toe te bewegen.
Hij heeft het de laatste tijd ook vaak over zijn toekomst. Hij heeft een eigen bedrijf wat niet heel geweldig loopt. Hij heeft geen cent spaargeld en geen pensioen opgebouwd. Ook heeft hij een schuld van 10.000 euro. Momenteel is hij ergens gedetacheerd en komt er weer wat geld binnen. Hij zegt zelf dat hij veel meer had kunnen bereiken als hij geen ADD had gehad. Als kind is hij niet goed begeleid en heeft een lage opleiding gedaan, die niet bij hem paste. Daar baalt hij nog steeds van en kost hem behoorlijk wat zelfvertrouwen.
Wat ik zelf doe is hem steunen en stimuleren om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Om alles weer op te bouwen en flink te werken. Maar ik weet ook dat dit uiteindelijk ook niet goed is, omdat dat mij veel energie kost, ook al help ik hem met liefde. Maar ja wat moet ik anders. Ik wil verder met hem en ik zie dat hij het ook niet altijd gemakkelijk heeft.
Jammer om te horen dat bij jullie die coachingsgesprekken niet helpen. Zit jij daar zelf ook bij?
Misschien krijgt boemman straks wat tips van zijn psy, ook hoe ik er mee om kan gaan. Want ik geef eerlijk toe, en dat zul jij ook wel herkennen, ik maak me soms best zorgen en het maakt me ook best moe!
Wat toevallig dat je een broer en een vriend hebt met beide ADD en je ook nog mensen met ADD begeleidt. Je hebt het getroffen hoor.
Hier merk ik ook dat boemman het nog steeds, ondanks de ritalin, moeilijk vindt om initiatieven te nemen. Hij gooit al zijn hoop nu op de psy, maar ik denk zelf dat het een deel van hem blijft en ik initiatieven zal moeten blijven nemen.
Hij is nu alleen enthousiaster dan ervoor en makkelijker ergens toe te bewegen.
Hij heeft het de laatste tijd ook vaak over zijn toekomst. Hij heeft een eigen bedrijf wat niet heel geweldig loopt. Hij heeft geen cent spaargeld en geen pensioen opgebouwd. Ook heeft hij een schuld van 10.000 euro. Momenteel is hij ergens gedetacheerd en komt er weer wat geld binnen. Hij zegt zelf dat hij veel meer had kunnen bereiken als hij geen ADD had gehad. Als kind is hij niet goed begeleid en heeft een lage opleiding gedaan, die niet bij hem paste. Daar baalt hij nog steeds van en kost hem behoorlijk wat zelfvertrouwen.
Wat ik zelf doe is hem steunen en stimuleren om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Om alles weer op te bouwen en flink te werken. Maar ik weet ook dat dit uiteindelijk ook niet goed is, omdat dat mij veel energie kost, ook al help ik hem met liefde. Maar ja wat moet ik anders. Ik wil verder met hem en ik zie dat hij het ook niet altijd gemakkelijk heeft.
Jammer om te horen dat bij jullie die coachingsgesprekken niet helpen. Zit jij daar zelf ook bij?
Misschien krijgt boemman straks wat tips van zijn psy, ook hoe ik er mee om kan gaan. Want ik geef eerlijk toe, en dat zul jij ook wel herkennen, ik maak me soms best zorgen en het maakt me ook best moe!
dinsdag 29 december 2009 om 15:09
Hey! Hier een verse ADD-er (na 27 jaar vorige maand diagnose van de psych: duidelijkste geval ooit!) Ik wil even zeggen dat ik echt met jullie meeleef, ook mijn partner krijgt eea voor zijn kiezen, en ik loop mezelf ook in de weg... Met de Ritalin gaat het nu wel beter. Alle verhalen over jullie partners klinken mij ook bekend in de oren. Hoewel Ritalin een goed middel is (voor mij) kan ik je vertellen dat het geen wondermiddel is. Met ADD moet je ook echt zelf hard aan de slag. We kunnen niet van jullie partners eeuwig begrip verwachten. Wat belangrijk is (uit mijn ervaring) is regelmaat, eindeloos wekkertjes zetten, dagplanningen maken, en alles maar dan ook werkelijk alles opschrijven wat je eventueel zou kunnen vergeten. Een beetje begrip is fijn maar ik weet zelf dat als het me te makkelijk word gemaakt ik me er ook weleens achter verschuil, en dat is dan weer niet de bedoeling he? We hebben allemaal verantwoordelijkheden en afspraken die we na moeten komen, ook degenen met ADD! Dus succes en cijfer jezelf niet te veel weg!
Dikke kus
Dikke kus
woensdag 30 december 2009 om 15:38
@Boem
Dat het veel van zijn zelfvertrouwen kost is heel herkenbaar. Ook mijn vriend heeft geen enkele opleiding naar zijn niveau kunnen afronden. Hij voelt zich onzeker en durft daardoor ook minder snel aan iets nieuws te beginnen. Ook met zijn zoektocht naar werk durft hij niet voor zichzelf op te komen. Dan is het voor hem ook wel pijnlijk dat ik naast hem sta. Ieder ziet hem als de eeuwige student van 33 jr (met algemeen bekende vooroordeel dat hij lui is) en ik ben weer het andere uiterste. Gelukkig kunnen we hier wel goed over praten en kan ik hem nog wel oppeppen als hij zich eens somber voelt. Hopelijk gaan gesprekken bij de psy werken voor je partner. Mijn broer heeft overigens via zijn pgb een coach. Zij komt wekelijks aan huis en daarnaast sturen ze diverse mails. Dit werkt voor hem heel goed. Het gaat natuurlijk nog niet als ieder ander maar het is een ontzettende steun id rug. Ze is iets strenger en meer bezig met de dagelijkse praktijk dan de coach van mijn vriend, eigenlijk zou hij ook zo iemand nodig hebben. Ik zit overigens nooit bij de gesprekken. Ga jij wel mee?
@gekmef
Wat een dapper en lief bericht! Hoop dat de diagnose na zoveel jaren voor jou betekent dat je beter kunt functioneren in het dagelijjkse leven.
De dagplanningen en structuur zijn inderdaad heel herkenbaar. Mijn vriend heeft dit ontzettend nodig maar ik merk dat hij dit uit zichzelf nog steeds niet goed kan bijhouden. Knap dat het jou lukt!
Dat het veel van zijn zelfvertrouwen kost is heel herkenbaar. Ook mijn vriend heeft geen enkele opleiding naar zijn niveau kunnen afronden. Hij voelt zich onzeker en durft daardoor ook minder snel aan iets nieuws te beginnen. Ook met zijn zoektocht naar werk durft hij niet voor zichzelf op te komen. Dan is het voor hem ook wel pijnlijk dat ik naast hem sta. Ieder ziet hem als de eeuwige student van 33 jr (met algemeen bekende vooroordeel dat hij lui is) en ik ben weer het andere uiterste. Gelukkig kunnen we hier wel goed over praten en kan ik hem nog wel oppeppen als hij zich eens somber voelt. Hopelijk gaan gesprekken bij de psy werken voor je partner. Mijn broer heeft overigens via zijn pgb een coach. Zij komt wekelijks aan huis en daarnaast sturen ze diverse mails. Dit werkt voor hem heel goed. Het gaat natuurlijk nog niet als ieder ander maar het is een ontzettende steun id rug. Ze is iets strenger en meer bezig met de dagelijkse praktijk dan de coach van mijn vriend, eigenlijk zou hij ook zo iemand nodig hebben. Ik zit overigens nooit bij de gesprekken. Ga jij wel mee?
@gekmef
Wat een dapper en lief bericht! Hoop dat de diagnose na zoveel jaren voor jou betekent dat je beter kunt functioneren in het dagelijjkse leven.
De dagplanningen en structuur zijn inderdaad heel herkenbaar. Mijn vriend heeft dit ontzettend nodig maar ik merk dat hij dit uit zichzelf nog steeds niet goed kan bijhouden. Knap dat het jou lukt!
woensdag 30 december 2009 om 16:04
@ Piel,
Heel herkenbaar wat jij schrijft. Mijn vriend komt ook vaak onzeker over in winkels en zo en ben ik degene die het voortouw neemt.
We hebben trouwens nog meer overeenkomsten. Ik werk ook in de zorg (wel een ander gebied) en mijn broer zit ook in de hulpverlening maar hij heeft een psychische stoornis. Lijkt wel of we het uitzoeken he. Mijn vriend en ik hebben trouwens sterk het idee dat zijn vader ook ADD (of een stoornis in het autisme-spectrum) heeft.
Waarom heeft je broer voor een pgb gekozene? Heeft hij ook werk trouwens?
Kun je niet via de hulpverleenster van je broer hulp krijgen voor je vriend?
Ik wil eigenlijk niet mee naar de psych, maar als vriend het zou willen, dan doe ik dat natuurlijk. Volgende week is zijn eerste afspraak en vooralsnog gaat hij alleen.
Hij kan zich trouwens goed concentreren met de ritalin. Eigenlijk iets te goed, want hij gaat helemaal op in zijn hobby. Toch helpt hij mij nu makkelijker mee met de klussen, maar het komt inderdaad niet vanuit hemzelf. De drempel is alleen iets minder hoog geworden.
Heel herkenbaar wat jij schrijft. Mijn vriend komt ook vaak onzeker over in winkels en zo en ben ik degene die het voortouw neemt.
We hebben trouwens nog meer overeenkomsten. Ik werk ook in de zorg (wel een ander gebied) en mijn broer zit ook in de hulpverlening maar hij heeft een psychische stoornis. Lijkt wel of we het uitzoeken he. Mijn vriend en ik hebben trouwens sterk het idee dat zijn vader ook ADD (of een stoornis in het autisme-spectrum) heeft.
Waarom heeft je broer voor een pgb gekozene? Heeft hij ook werk trouwens?
Kun je niet via de hulpverleenster van je broer hulp krijgen voor je vriend?
Ik wil eigenlijk niet mee naar de psych, maar als vriend het zou willen, dan doe ik dat natuurlijk. Volgende week is zijn eerste afspraak en vooralsnog gaat hij alleen.
Hij kan zich trouwens goed concentreren met de ritalin. Eigenlijk iets te goed, want hij gaat helemaal op in zijn hobby. Toch helpt hij mij nu makkelijker mee met de klussen, maar het komt inderdaad niet vanuit hemzelf. De drempel is alleen iets minder hoog geworden.
maandag 19 september 2011 om 20:01
hallo allemaal,
ik herken heel veel in jullie verhalen. Mijn vriend heeft ADD, en ik vind het heel moeilijk om daar mee om te gaan. Ik ben nu nog jong, en ik zie op allerlei forums dat veel mensen met een partner die ADD heeft, in scheiding ligt. Dit maakt me wel een beetje bang.
Ik weet gewoon niet hoe ik er mee om moet gaan, ik ben heel anders dan hij. Maar hij is zo lief voor me, niemand is ooit zo lief voor me geweest. En toch twijfel ik elke dag weer..
Ik word er helemaal gek van. Ik weet gewoon niet wat ik ermee moet. Het frustreerd me vooral dat hij totaal niet naar de toekomst kijkt, hij geeft zn geld zomaar uit, terwijl hij geen baan meer heeft. En hij gaat niet eens actief opzoek naar een baan. Snap hem in zooveel dingen gewoon echt niet..
Het is zo lastig. En ik moest gewoon echt even mn verhaal kwijt.. Ik weet niet zo goed of er mee valt te leven, of ik het ooit zou kunnen accepteren..
ik herken heel veel in jullie verhalen. Mijn vriend heeft ADD, en ik vind het heel moeilijk om daar mee om te gaan. Ik ben nu nog jong, en ik zie op allerlei forums dat veel mensen met een partner die ADD heeft, in scheiding ligt. Dit maakt me wel een beetje bang.
Ik weet gewoon niet hoe ik er mee om moet gaan, ik ben heel anders dan hij. Maar hij is zo lief voor me, niemand is ooit zo lief voor me geweest. En toch twijfel ik elke dag weer..
Ik word er helemaal gek van. Ik weet gewoon niet wat ik ermee moet. Het frustreerd me vooral dat hij totaal niet naar de toekomst kijkt, hij geeft zn geld zomaar uit, terwijl hij geen baan meer heeft. En hij gaat niet eens actief opzoek naar een baan. Snap hem in zooveel dingen gewoon echt niet..
Het is zo lastig. En ik moest gewoon echt even mn verhaal kwijt.. Ik weet niet zo goed of er mee valt te leven, of ik het ooit zou kunnen accepteren..
dinsdag 20 september 2011 om 00:05
Ik kom even reageren, heb al zoveel topics over ADD en ADHD gelezen
Ik heb zelf AD(H)D en mijn vriend denk ik ook maar hij is nooit getest
Zou er een groot verschil bestaan tussen mannen en vrouwen met ADD?
Want ondanks dat ik het zelf wel heb, ben ik toch degene met de afgeronde universitaire opleiding, degene die de financieen bijhoudt, alles regelt en doet
Ik ben een chaoot maar daarom ook juist gestructureerd. Ik moet wel. Ik doe het ook gewoon allemaal maar.
Alleen huishouden heb ik opgegeven, daarvoor heb ik nu een poetsvrouw. Geeft een hoop rust.
Ik ga regelmatig naar bijeenkomsten van mensen met ADD en ADHD en mij valt wel op dat de vrouwen heb gemiddeld verder hebben geschopt. Misschien omdat er meer van ze wordt verwacht wat betreft het regelen. Of zouden de mannen het veel meer op hun AD(H)D afschuiven?
Het is niet zo dat ik nooit gek wordt van mezelf, dingen kosten me ook veel energie, maar ik zou nooit mijn verantwoordelijkheden afschuiven op de AD(H)D.
Ik word een beetje kriegel als ik die verhalen van die mannen lees.
Weet je zeker dat ie alleen ADD heeft TO? Zo ja, dan mag ie af en toe best een schop onder zijn kont hebben hoor. Dat is niet lullig bedoeld, alleen maar fijn voor hem op lange termijn.
Ik heb zelf AD(H)D en mijn vriend denk ik ook maar hij is nooit getest
Zou er een groot verschil bestaan tussen mannen en vrouwen met ADD?
Want ondanks dat ik het zelf wel heb, ben ik toch degene met de afgeronde universitaire opleiding, degene die de financieen bijhoudt, alles regelt en doet
Ik ben een chaoot maar daarom ook juist gestructureerd. Ik moet wel. Ik doe het ook gewoon allemaal maar.
Alleen huishouden heb ik opgegeven, daarvoor heb ik nu een poetsvrouw. Geeft een hoop rust.
Ik ga regelmatig naar bijeenkomsten van mensen met ADD en ADHD en mij valt wel op dat de vrouwen heb gemiddeld verder hebben geschopt. Misschien omdat er meer van ze wordt verwacht wat betreft het regelen. Of zouden de mannen het veel meer op hun AD(H)D afschuiven?
Het is niet zo dat ik nooit gek wordt van mezelf, dingen kosten me ook veel energie, maar ik zou nooit mijn verantwoordelijkheden afschuiven op de AD(H)D.
Ik word een beetje kriegel als ik die verhalen van die mannen lees.
Weet je zeker dat ie alleen ADD heeft TO? Zo ja, dan mag ie af en toe best een schop onder zijn kont hebben hoor. Dat is niet lullig bedoeld, alleen maar fijn voor hem op lange termijn.
dinsdag 20 september 2011 om 00:32
@brendaa:
Ik heb zelf ADD en al 7 jaar een relatie, die lekker loopt. Sinds 1 jaar heb ik de, diagnose. Daarvoor hadden we regelmatig ruzie over de typische ADD eigenschapoen van mij. Zeg maar wat jij van jouw partner opnoemt. Na de diagnose heeft hij zich ook verdiept in wat het inhoudt en hebben we er veel over gepraat. Oplossingen zijn vooral gericht op het beter met elkaar kunnen samenleven en samenwerken op een manier die voor ons beiden werkt. Simpele trucs, werken vaak voor ADDers niet. Probeer manieren te vinden waarop het voor hem makkelijker is, om de normake zaken te kunnen doen die je van een partner mag verwachten. Het moet een gelijkwaardige relatie blijven, dus hem "opvoeden" of opdragen wat hij moet doen werkt averechts.
Als jullie zaken gaan veranderen, doe dat dan in kleine stapjes zodaf het overzichtelijk blijft. Teveel informatie in 1 x kan bij voorbaat al een falend plan beteken, hoe gemotiveerd hij ook kan lijken. Wil je bijvoorbeelx dag hij meer in het huishouden gaat doen. Ga dan niet meteen alle taken verdelen. Maar begin met een paar taakjes. Als dat goed gaat, kan er weer een taak bij enz.
Zelf heb ik eerst met een planbord gewerkt, waar ik dab kon afstrepen wat ik had gedaan. Nu heb ik een app, op mn iphone waar dagelijks mijn taken in verschijnen die ik ook weer kan afvinken. Laatst had ik die uitgezet ivm vakantie buitenland en inet kosten. Na vakantie vergeten aan te zetten met het gevolg dat ik 2 weken geen tajen deed. Het lijkt voor een ander logisch dat je dat opvalt. Maar ik zah de taken niet, deed ze dus niet en het kwam ook niet in me op dat ik opeens niks meer aan taken deed.
Probeer zaken dus overzichtelijk, concreet te houden. Uiteraard is wel motivatid van zijn kant uit nodig om er iets mee te doen.
ADD gaat niet over, je kunt dus niet verwachten dat hij beter na gaat denken ofzo. Je kunt echter wel van hem verwachten dat hij zoekt naar hulpmiddelen die voor hem werken waarmee hij bepaalde beperkingen kan omzeilen.
Bij mij heeft medicatie hier zeker bij geholpen! Het is echter geen wonderpilletje (al voel ik dat vaak wel zo). Hij zal zelf naast de medicijnen aan zichzelf moeten werken, de medicijnen zorgen ervoor dat dat makkelijker gaat. Als bepaalde symptomen veranderen of verdwijnen, veranderd dat niks aan aangeleerd gedrag, dat zal hij zelc moeten doen, wil ik zeggen.
Korte reactid nog op wat ik eerder las, over dag je doof medicijnen vetanderd of jezelf niet meer bent. Ben ik het niet mee eens. Ic laat ik zeggen dat ik daar geen last van heb. Integendeel, ik voel me juist weer helemaal mezelf zonder dat ik elke dab tegen een aantal muren aan hoef te lopen.
Ik heb zelf ADD en al 7 jaar een relatie, die lekker loopt. Sinds 1 jaar heb ik de, diagnose. Daarvoor hadden we regelmatig ruzie over de typische ADD eigenschapoen van mij. Zeg maar wat jij van jouw partner opnoemt. Na de diagnose heeft hij zich ook verdiept in wat het inhoudt en hebben we er veel over gepraat. Oplossingen zijn vooral gericht op het beter met elkaar kunnen samenleven en samenwerken op een manier die voor ons beiden werkt. Simpele trucs, werken vaak voor ADDers niet. Probeer manieren te vinden waarop het voor hem makkelijker is, om de normake zaken te kunnen doen die je van een partner mag verwachten. Het moet een gelijkwaardige relatie blijven, dus hem "opvoeden" of opdragen wat hij moet doen werkt averechts.
Als jullie zaken gaan veranderen, doe dat dan in kleine stapjes zodaf het overzichtelijk blijft. Teveel informatie in 1 x kan bij voorbaat al een falend plan beteken, hoe gemotiveerd hij ook kan lijken. Wil je bijvoorbeelx dag hij meer in het huishouden gaat doen. Ga dan niet meteen alle taken verdelen. Maar begin met een paar taakjes. Als dat goed gaat, kan er weer een taak bij enz.
Zelf heb ik eerst met een planbord gewerkt, waar ik dab kon afstrepen wat ik had gedaan. Nu heb ik een app, op mn iphone waar dagelijks mijn taken in verschijnen die ik ook weer kan afvinken. Laatst had ik die uitgezet ivm vakantie buitenland en inet kosten. Na vakantie vergeten aan te zetten met het gevolg dat ik 2 weken geen tajen deed. Het lijkt voor een ander logisch dat je dat opvalt. Maar ik zah de taken niet, deed ze dus niet en het kwam ook niet in me op dat ik opeens niks meer aan taken deed.
Probeer zaken dus overzichtelijk, concreet te houden. Uiteraard is wel motivatid van zijn kant uit nodig om er iets mee te doen.
ADD gaat niet over, je kunt dus niet verwachten dat hij beter na gaat denken ofzo. Je kunt echter wel van hem verwachten dat hij zoekt naar hulpmiddelen die voor hem werken waarmee hij bepaalde beperkingen kan omzeilen.
Bij mij heeft medicatie hier zeker bij geholpen! Het is echter geen wonderpilletje (al voel ik dat vaak wel zo). Hij zal zelf naast de medicijnen aan zichzelf moeten werken, de medicijnen zorgen ervoor dat dat makkelijker gaat. Als bepaalde symptomen veranderen of verdwijnen, veranderd dat niks aan aangeleerd gedrag, dat zal hij zelc moeten doen, wil ik zeggen.
Korte reactid nog op wat ik eerder las, over dag je doof medicijnen vetanderd of jezelf niet meer bent. Ben ik het niet mee eens. Ic laat ik zeggen dat ik daar geen last van heb. Integendeel, ik voel me juist weer helemaal mezelf zonder dat ik elke dab tegen een aantal muren aan hoef te lopen.
zondag 2 oktober 2011 om 15:24
Heb niet alles gelezen... maar mijn man heeft ook add... ben het al zo gewend... hou eigenlijk met alles rekening met hem... maar jah heb zelf borderline dus hij moet ook rekening houden met mij 
maar het frustreerd me soms wel enorm....
vooral omdat het heel veel energie kost vanuit mijn kant.. maar dat zal je ook wel hebben denk ik..!
maar het frustreerd me soms wel enorm....vooral omdat het heel veel energie kost vanuit mijn kant.. maar dat zal je ook wel hebben denk ik..!
zondag 2 oktober 2011 om 16:33
.. maar jah heb zelf borderline dus hij moet ook rekening houden met mij maar het frustreerd me soms wel enorm....
vooral omdat het heel veel energie kost vanuit mijn kant.. maar dat zal je ook wel hebben denk ik..!
Zo dame....en als ik dat schrijf dat borderliners energievreters zijn is de wereld te klein.
Ik heb een vriend gehad met add..........die man leefde in een fantasie wereld, altijd maar dromerig zijn. Niets onthouden.
Ik had er na 3 maanden genoeg van....kan je niet mee leven.
maar het frustreerd me soms wel enorm....vooral omdat het heel veel energie kost vanuit mijn kant.. maar dat zal je ook wel hebben denk ik..!
Zo dame....en als ik dat schrijf dat borderliners energievreters zijn is de wereld te klein.
Ik heb een vriend gehad met add..........die man leefde in een fantasie wereld, altijd maar dromerig zijn. Niets onthouden.
Ik had er na 3 maanden genoeg van....kan je niet mee leven.
zondag 2 oktober 2011 om 19:57
quote:peecee schreef op 02 oktober 2011 @ 16:33:
.. maar jah heb zelf borderline dus hij moet ook rekening houden met mij maar het frustreerd me soms wel enorm....
vooral omdat het heel veel energie kost vanuit mijn kant.. maar dat zal je ook wel hebben denk ik..!
Zo dame....en als ik dat schrijf dat borderliners energievreters zijn is de wereld te klein.
Ik heb een vriend gehad met add..........die man leefde in een fantasie wereld, altijd maar dromerig zijn. Niets onthouden.
Ik had er na 3 maanden genoeg van....kan je niet mee leven.JIJ kan volgens mij met niemand leven..? ben je zelf zo perfect dan?
.. maar jah heb zelf borderline dus hij moet ook rekening houden met mij
maar het frustreerd me soms wel enorm....vooral omdat het heel veel energie kost vanuit mijn kant.. maar dat zal je ook wel hebben denk ik..!
Zo dame....en als ik dat schrijf dat borderliners energievreters zijn is de wereld te klein.
Ik heb een vriend gehad met add..........die man leefde in een fantasie wereld, altijd maar dromerig zijn. Niets onthouden.
Ik had er na 3 maanden genoeg van....kan je niet mee leven.JIJ kan volgens mij met niemand leven..? ben je zelf zo perfect dan?
maandag 3 oktober 2011 om 22:07
Ik heb hier iemand iets horen zeggen over medicijnen, en dat je dan niet meer jezelf bent..
Sorry maar dit vond ik echt onzin.
Je gebruikt die medicijnen toch niet zomaar?
Als iemand pillen voor zijn hart krijgt is dat ook bedoeld om beter te maken, je slikt het niet voor de lol.
En de meeste bijwerkingen worden na verloop van tijd wel minder of verdwijnen zelfs.
Ook even over die mevrouw die antidepressiva kreeg voorgeschreven en dit raar vond want 'zij was niet depressief'.
Antidepressieva word voor meerdere klachten/ziektebeelden gebruikt waaronder angst en paniek maar ook bij ADD.
Het antidepressivum bij ADD heet Efexor/Venlafaxine, maar hier is mij verder niets over bekend. Je hoeft er in ieder geval dus niet depressief voor te zijn.
Daarbij is het nog altijd ieders eigen keus of hij medicatie wil gebruiken of niet.
Ik heb zelf ADD, en qua behandeling vind ik het heel moeilijk en heb ook vaak het idee dat behandelaars zelf niet weten wat ze nou precies moeten zeggen/doen.
Heb er heel veel baat bij om alles op te schrijven, lukt me lang niet altijd om de opgeschreven taken te doen maar dat het in mijn boekje staat helpt al veel voor mijn overzicht.
Ook probeer ik zoveel mogelijk regelmaat en structuur te handhaven, liefst zelfs qua eten.
En inderdaad telkens als iets niet lukt of als ik iets vergeet, weer die frustratie en schuldgevoel (vooral als ik dingen vergeet waar anderen bij betrokken zijn). Ik denk wel dat je dat moet accepteren dat het een stukje van je is, dat het nooit (helemaal) zal weggaan.
En je partner hoort dat ook te accepteren. Ookal is het soms irritant, dat snap ik best, maar die partner heeft vast ook wel mindere kanten, en die accepteren wij ook.
Pff beetje lang verhaal, maar ik zat me op te vreten sorry.
En het verschil tussen mannen en vrouwen in het algemeen; misschien geldt dat ook bij ADD: Wij vrouwen hebben psychisch nu eenmaal enorm veel doorzettingsvermogen en daarbij komt dat we vaak alles aan ons zelf wijten, daarom komen we er met een simpele 'Zo ben ik" niet van af.
Maar wat ik ook nog wil zeggen is; Add heeft ook kanten die ik niet zou willen missen.
Zoals inlevingsvermogen en intuitie.
Probeer ook eens naar de goeie kanten te kijken, dat is mens eigen om alleen maar naar de mindere kanten te kijken en daar energie in te stoppen.
Doe ik zelf ook hoor, maar het is gewoon zonde.
Weltrusten allemaal!! Groetjes Janna
Sterkte allemaal.
Sorry maar dit vond ik echt onzin.
Je gebruikt die medicijnen toch niet zomaar?
Als iemand pillen voor zijn hart krijgt is dat ook bedoeld om beter te maken, je slikt het niet voor de lol.
En de meeste bijwerkingen worden na verloop van tijd wel minder of verdwijnen zelfs.
Ook even over die mevrouw die antidepressiva kreeg voorgeschreven en dit raar vond want 'zij was niet depressief'.
Antidepressieva word voor meerdere klachten/ziektebeelden gebruikt waaronder angst en paniek maar ook bij ADD.
Het antidepressivum bij ADD heet Efexor/Venlafaxine, maar hier is mij verder niets over bekend. Je hoeft er in ieder geval dus niet depressief voor te zijn.
Daarbij is het nog altijd ieders eigen keus of hij medicatie wil gebruiken of niet.
Ik heb zelf ADD, en qua behandeling vind ik het heel moeilijk en heb ook vaak het idee dat behandelaars zelf niet weten wat ze nou precies moeten zeggen/doen.
Heb er heel veel baat bij om alles op te schrijven, lukt me lang niet altijd om de opgeschreven taken te doen maar dat het in mijn boekje staat helpt al veel voor mijn overzicht.
Ook probeer ik zoveel mogelijk regelmaat en structuur te handhaven, liefst zelfs qua eten.
En inderdaad telkens als iets niet lukt of als ik iets vergeet, weer die frustratie en schuldgevoel (vooral als ik dingen vergeet waar anderen bij betrokken zijn). Ik denk wel dat je dat moet accepteren dat het een stukje van je is, dat het nooit (helemaal) zal weggaan.
En je partner hoort dat ook te accepteren. Ookal is het soms irritant, dat snap ik best, maar die partner heeft vast ook wel mindere kanten, en die accepteren wij ook.
Pff beetje lang verhaal, maar ik zat me op te vreten sorry.
En het verschil tussen mannen en vrouwen in het algemeen; misschien geldt dat ook bij ADD: Wij vrouwen hebben psychisch nu eenmaal enorm veel doorzettingsvermogen en daarbij komt dat we vaak alles aan ons zelf wijten, daarom komen we er met een simpele 'Zo ben ik" niet van af.
Maar wat ik ook nog wil zeggen is; Add heeft ook kanten die ik niet zou willen missen.
Zoals inlevingsvermogen en intuitie.
Probeer ook eens naar de goeie kanten te kijken, dat is mens eigen om alleen maar naar de mindere kanten te kijken en daar energie in te stoppen.
Doe ik zelf ook hoor, maar het is gewoon zonde.
Weltrusten allemaal!! Groetjes Janna
Sterkte allemaal.
woensdag 23 november 2011 om 08:30
hallo allemaal
ik heb nu vier jaar een relatie met mijn Alle Dagen Heel Druk vriend.
En heb hem ontmoet toen hij nog geen medicijnen gebruikte.
Hij was altijd met vanalles bezig druk enzv kon ook moeilijk een baan houden.
Toen we samen zijn gaan wonen hebben we gezorgd voor veel regelmaat en het ging steeds beter...na bezoek aan de ggz is hij aan de ritalin begonnen omdat hij ook weer naar school wilde toen hij dat begon te slikken veranderde hij helemaal van een vrolijke spring in het veld in een stille onzekere jongen.hij heeft ze een jaar geslikt en is daarna gestopt want hij voelde zich er niet meer happy bij.
nu heeft hij mediqnet en dat pakt hij alleen als het echt nodig is dus voor examens of als hij iets belangrijks op zn werk moet doen..
of even een stuiterbal moment heeft hij voelt dat zelf het beste aan.
Als je je levenstijl een beetje aanpast en op je voeding let kom je al een heel eind!!
Het leven met een ADHD man is altijd verassend en spannend!!!
ik zou niet anders willen
ik heb nu vier jaar een relatie met mijn Alle Dagen Heel Druk vriend.
En heb hem ontmoet toen hij nog geen medicijnen gebruikte.
Hij was altijd met vanalles bezig druk enzv kon ook moeilijk een baan houden.
Toen we samen zijn gaan wonen hebben we gezorgd voor veel regelmaat en het ging steeds beter...na bezoek aan de ggz is hij aan de ritalin begonnen omdat hij ook weer naar school wilde toen hij dat begon te slikken veranderde hij helemaal van een vrolijke spring in het veld in een stille onzekere jongen.hij heeft ze een jaar geslikt en is daarna gestopt want hij voelde zich er niet meer happy bij.
nu heeft hij mediqnet en dat pakt hij alleen als het echt nodig is dus voor examens of als hij iets belangrijks op zn werk moet doen..
of even een stuiterbal moment heeft hij voelt dat zelf het beste aan.
Als je je levenstijl een beetje aanpast en op je voeding let kom je al een heel eind!!
Het leven met een ADHD man is altijd verassend en spannend!!!
ik zou niet anders willen
woensdag 23 november 2011 om 17:03
Hoi, ik ga ook maar even reageren.
Ergens een stukje terug in dit topic staat een lange lijst van voordelen van ADD. En verderop zegt iemand dat 'ie ze in z'n partner niet herkent.
Allebei zo waar.
Ik heb zelf ADHD.
Ik herken me in die hele lijst van kwaliteiten en ik kan er op basis van de impulsiviteit en de hyper nog zo een paar bij verzinnen. In de trant van:
U bent doortastend. Goed in knopen door hakken.
U bent energiek en houd de moed erin.
Etc ...
Punt is: al die kwaliteiten komen maar matig uit de verf, want ik rond nooit/ zelden iets af. En moet mezelf altijd eerst even verzamelen voor ik iets doeltreffendst kan doen. Al die kwaliteiten moeten wel verdeeld worden over al die dingen die nu al weer mijn aandacht hebben.
Bovendien ben ik licht allergisch voor rijtjes met dit soort kwaliteiten. Ik heb er genoeg en die hebben niets met mijn ADHD te maken. Ben ook blij te zien uit de reacties dat men z'n partner vooral om andere dingen waardeerde. Dat geeft moed.
Die lijstjes hebben toch altijd een beetje iets onechts.
Alsof je in een zaal vol managers spreekt van een fijne uitdaging en je ziet de paniek in de ogen komen en de schouders gaan hangen en je hoort ze denken: oh nee, niet weer een probleem.
Ergens een stukje terug in dit topic staat een lange lijst van voordelen van ADD. En verderop zegt iemand dat 'ie ze in z'n partner niet herkent.
Allebei zo waar.
Ik heb zelf ADHD.
Ik herken me in die hele lijst van kwaliteiten en ik kan er op basis van de impulsiviteit en de hyper nog zo een paar bij verzinnen. In de trant van:
U bent doortastend. Goed in knopen door hakken.
U bent energiek en houd de moed erin.
Etc ...
Punt is: al die kwaliteiten komen maar matig uit de verf, want ik rond nooit/ zelden iets af. En moet mezelf altijd eerst even verzamelen voor ik iets doeltreffendst kan doen. Al die kwaliteiten moeten wel verdeeld worden over al die dingen die nu al weer mijn aandacht hebben.
Bovendien ben ik licht allergisch voor rijtjes met dit soort kwaliteiten. Ik heb er genoeg en die hebben niets met mijn ADHD te maken. Ben ook blij te zien uit de reacties dat men z'n partner vooral om andere dingen waardeerde. Dat geeft moed.
Die lijstjes hebben toch altijd een beetje iets onechts.
Alsof je in een zaal vol managers spreekt van een fijne uitdaging en je ziet de paniek in de ogen komen en de schouders gaan hangen en je hoort ze denken: oh nee, niet weer een probleem.
