Psyche
alle pijlers
Misbruik
zaterdag 18 juni 2011 om 15:25
hallo,
dit is mijn eerste post en ik ook wel meteen een heftige...
ik zit al een tijdje met iets en wil graag weten of er ook anderen zijn die iets soortgelijks hebben meegemaakt.
ik ben 28 jaar en heb al heel lang psychische klachten, depressief/paniekaanvallen/angst/ onrust etc. ook op het gebied van intimiteit heb ik problemen, ik houd er niet van als mensen mij aanraken (zeker niet onverwachts!), knuffelen met mijn vriend is een opgave.
nu heb ik een tijdje terug van mijn vader (een soort opbiechting) gehoord dat hij ervoor gezorgd heeft dat ik als baby tijdens het verschonen een orgasme kreeg. hij was uit nieuwsgierigheid aan mij gaan zitten ofzo, ik weet het niet precies, jak.
denken jullie dat dit gevolgen kan hebben voor hoe ik mij nu voel?!?!
dit is mijn eerste post en ik ook wel meteen een heftige...
ik zit al een tijdje met iets en wil graag weten of er ook anderen zijn die iets soortgelijks hebben meegemaakt.
ik ben 28 jaar en heb al heel lang psychische klachten, depressief/paniekaanvallen/angst/ onrust etc. ook op het gebied van intimiteit heb ik problemen, ik houd er niet van als mensen mij aanraken (zeker niet onverwachts!), knuffelen met mijn vriend is een opgave.
nu heb ik een tijdje terug van mijn vader (een soort opbiechting) gehoord dat hij ervoor gezorgd heeft dat ik als baby tijdens het verschonen een orgasme kreeg. hij was uit nieuwsgierigheid aan mij gaan zitten ofzo, ik weet het niet precies, jak.
denken jullie dat dit gevolgen kan hebben voor hoe ik mij nu voel?!?!
zaterdag 18 juni 2011 om 16:41
Ik ben het er ook mee eens dat het opbiechten van jouw vader ook schadelijk kan zijn. Waarom heeft hij het eigenlijk verteld? Om het zelf kwijt te zijn?
En wat voor type is je vader eigenlijk? Als hij bij jou als baby al een grens over ging, wat heeft hem dan doen stoppen toen je ouder werd? Heeft hij op andere vlakken wel respect getoond voor je (lichamelijke) grenzen?
En: wisten je ouders dat je het niet prettig vond geknuffeld te worden door je broertje? Kon je dat bij ze kwijt?
En wat voor type is je vader eigenlijk? Als hij bij jou als baby al een grens over ging, wat heeft hem dan doen stoppen toen je ouder werd? Heeft hij op andere vlakken wel respect getoond voor je (lichamelijke) grenzen?
En: wisten je ouders dat je het niet prettig vond geknuffeld te worden door je broertje? Kon je dat bij ze kwijt?
zaterdag 18 juni 2011 om 16:44
quote:moeilijkenaam schreef op 18 juni 2011 @ 16:38:
ik weet dat ik waarschijnlijk afgebrand ga worden, maar ik snap best dat die man nieuwsgierig was of een baby een orgasme kan krijgen. Nee ik zou het absoluut niet uitproberen, en ik vind dit ook erg slecht. Ik ook wel hoor, puur uit wetenschappelijke interesse. Maar dat doe je gewoon niet.
ik weet dat ik waarschijnlijk afgebrand ga worden, maar ik snap best dat die man nieuwsgierig was of een baby een orgasme kan krijgen. Nee ik zou het absoluut niet uitproberen, en ik vind dit ook erg slecht. Ik ook wel hoor, puur uit wetenschappelijke interesse. Maar dat doe je gewoon niet.
zaterdag 18 juni 2011 om 16:45
Nogmaals: het kanz eker dat babies orgasmes krijgen. De hardware is al aangelegd. http://pediatrics.aappubl ... evance&resourcetype=HWCIT
zaterdag 18 juni 2011 om 16:51
quote:lila01 schreef op 18 juni 2011 @ 16:45:
Ik heb trouwens nog even wat gegoogled, ook al kan een baby zich zoiets niet meer herinneren, er bestaat wel zoiets als een fysiek geheugen, Het lichaam slaat dus ook dingen op.Maar dan nog.... Het is absoluut niet realistisch om te denken dat dit ene voorval de oorzaak van alle problemen van TO is.
Ik heb trouwens nog even wat gegoogled, ook al kan een baby zich zoiets niet meer herinneren, er bestaat wel zoiets als een fysiek geheugen, Het lichaam slaat dus ook dingen op.Maar dan nog.... Het is absoluut niet realistisch om te denken dat dit ene voorval de oorzaak van alle problemen van TO is.
zaterdag 18 juni 2011 om 17:19
quote:lila01 schreef op 18 juni 2011 @ 16:45:
Ik heb trouwens nog even wat gegoogled, ook al kan een baby zich zoiets niet meer herinneren, er bestaat wel zoiets als een fysiek geheugen, Het lichaam slaat dus ook dingen op.Dat bedoelde ik al eerder. Het onbewuste gedeelte van de hersenen slaat alles op.
Ik heb trouwens nog even wat gegoogled, ook al kan een baby zich zoiets niet meer herinneren, er bestaat wel zoiets als een fysiek geheugen, Het lichaam slaat dus ook dingen op.Dat bedoelde ik al eerder. Het onbewuste gedeelte van de hersenen slaat alles op.
zaterdag 18 juni 2011 om 17:37
quote:ritmeester schreef op 18 juni 2011 @ 16:09:
Ik heb er ook niet voor gestudeerd, dus gewoon maar wat in me opkomt: ik geloof niet dat het enkele feit van die ene handeling je psyche naar zijn grootje helpt. Maar ik geloof wel dat een vader die zoiets doet een nogal intens verkeerd idee heeft van wat het betekent om van je kinderen te houden, voor ze te zorgen, ze te beschermen. En DAT komt er niet alleen uit in een keer misbruik, maar in je hele opvoeding, lijkt me.
Dit is een beetje wat ik probeerde te zeggen.
Campari, dank je wel voor je hug
Ik zit er alleen niet mee. Dat vind men raar, en sommige psychologen menen ook te willen pogen dat ik me daar rot onder ga voelen als zijnde een trauma, maar dat is het niet.
Dat een baby een bepaald geheugen heeft (eerdere post) van dit soort zaken zal best, maar er is geen fysieke pijn dus zal dat niet zo opslaan.
Wat WEL grote invloed heeft is de sfeer waar dit heeft kunnen gebeuren. Het gevoel dat je als kind niet veilig bent. Dat heeft impact op je leven.
Ik ben ook altijd wat huiverig voor hypnotherapiedingetjes. Waarom graven naar gevoelens die er niet zijn? Je kan je trauma's echt aan laten praten. Terwijl je moet richten waar de problemen echt liggen. In mijn geval veiligheid en geborgenheid.
Ik heb er ook niet voor gestudeerd, dus gewoon maar wat in me opkomt: ik geloof niet dat het enkele feit van die ene handeling je psyche naar zijn grootje helpt. Maar ik geloof wel dat een vader die zoiets doet een nogal intens verkeerd idee heeft van wat het betekent om van je kinderen te houden, voor ze te zorgen, ze te beschermen. En DAT komt er niet alleen uit in een keer misbruik, maar in je hele opvoeding, lijkt me.
Dit is een beetje wat ik probeerde te zeggen.
Campari, dank je wel voor je hug
Ik zit er alleen niet mee. Dat vind men raar, en sommige psychologen menen ook te willen pogen dat ik me daar rot onder ga voelen als zijnde een trauma, maar dat is het niet.
Dat een baby een bepaald geheugen heeft (eerdere post) van dit soort zaken zal best, maar er is geen fysieke pijn dus zal dat niet zo opslaan.
Wat WEL grote invloed heeft is de sfeer waar dit heeft kunnen gebeuren. Het gevoel dat je als kind niet veilig bent. Dat heeft impact op je leven.
Ik ben ook altijd wat huiverig voor hypnotherapiedingetjes. Waarom graven naar gevoelens die er niet zijn? Je kan je trauma's echt aan laten praten. Terwijl je moet richten waar de problemen echt liggen. In mijn geval veiligheid en geborgenheid.
zaterdag 18 juni 2011 om 18:18
Over het algemeen wordt aangenomen dat er geen herinneringen voor het 3/4e levensjaar aangemaakt kunnen worden.. Maar goed, zeker weten kun je dat nooit. Wel vind ik dat de bekentenis van je vader nogal heftig is.. En hoe weet je dat dit bij deze ene keer gebleven is? Was het pure nieuwsgierigheid?
Het verhaal over je broer kan ook zeker een deel van je moeite met intimiteit verklaren..
Ik zou, wat de achterliggende reden ook is, niet verder gaan met zelf gissen naar de reden voor je moeite met intimiteit maar in therapie gaan. Alleen dan kan je hopelijk de rust vinden die je zoekt.
Het verhaal over je broer kan ook zeker een deel van je moeite met intimiteit verklaren..
Ik zou, wat de achterliggende reden ook is, niet verder gaan met zelf gissen naar de reden voor je moeite met intimiteit maar in therapie gaan. Alleen dan kan je hopelijk de rust vinden die je zoekt.
zaterdag 18 juni 2011 om 18:29
bedankt voor de reacties.
om eerlijk te zijn vroeg ik me alleen af of dat wat mijn vader met mij gedaan een klein deel van mijn problemen kan verklaren..ik heb geen idee.
ik probeer dingen voor mijzelf uit te zoeken omdat ik in het heden al een tijdje vast loop, ik wil weer beter worden en gewoon door gaan met leven lukt mij dus niet, ik kom mijzelf elke keer weer tegen.
ik snap de walging van mensen op mijn bericht, dat had ik zeker ook toen ik het hoorde, ik kan er ook niet te lang over nadenken en wil er ook niet met mijn vader over praten. toch is hij geen slechte man, hij heeft mij dit vertled omdat hij dacht dat hij mij ermee kon helpen, gezien mijn problemen...
om eerlijk te zijn vroeg ik me alleen af of dat wat mijn vader met mij gedaan een klein deel van mijn problemen kan verklaren..ik heb geen idee.
ik probeer dingen voor mijzelf uit te zoeken omdat ik in het heden al een tijdje vast loop, ik wil weer beter worden en gewoon door gaan met leven lukt mij dus niet, ik kom mijzelf elke keer weer tegen.
ik snap de walging van mensen op mijn bericht, dat had ik zeker ook toen ik het hoorde, ik kan er ook niet te lang over nadenken en wil er ook niet met mijn vader over praten. toch is hij geen slechte man, hij heeft mij dit vertled omdat hij dacht dat hij mij ermee kon helpen, gezien mijn problemen...
zaterdag 18 juni 2011 om 18:32
zaterdag 18 juni 2011 om 18:45
mijn vader is volgens mijn moeder ' licht autitistisch' en een beetje klunzig. tijdens mijn opvoeding heb ik meer aan hem gehad dan aan mijn moeder, hij is lief. maar een echte vader, een sterke man vind ik hem niet. hij kan best passief zijn, zeker wanneer er ruzies waren tussen mijn moeder en broer.
ik denk niet dat hij kwade bedoelingen had
mijn ouders zijn al een tijdje uit elkaar, mijn moeder hoorde het tegelijk met mij, is 2 jaar terug
ik denk niet dat hij kwade bedoelingen had
mijn ouders zijn al een tijdje uit elkaar, mijn moeder hoorde het tegelijk met mij, is 2 jaar terug
zaterdag 18 juni 2011 om 19:10
quote:yoyoy schreef op 18 juni 2011 @ 18:29:
bedankt voor de reacties.
om eerlijk te zijn vroeg ik me alleen af of dat wat mijn vader met mij gedaan een klein deel van mijn problemen kan verklaren..ik heb geen idee.
ik probeer dingen voor mijzelf uit te zoeken omdat ik in het heden al een tijdje vast loop, ik wil weer beter worden en gewoon door gaan met leven lukt mij dus niet, ik kom mijzelf elke keer weer tegen.
ik snap de walging van mensen op mijn bericht, dat had ik zeker ook toen ik het hoorde, ik kan er ook niet te lang over nadenken en wil er ook niet met mijn vader over praten. toch is hij geen slechte man, hij heeft mij dit vertled omdat hij dacht dat hij mij ermee kon helpen, gezien mijn problemen...
Wat mij in het heden heeft geholpen is om in het heden te gaan leven.
Als je psychisch overhoop ligt, is het minst verstandige te gaan doen te gaan wroeten in het verleden. Het verleden hoeft men niet te ontkennen en heeft men nodig om te zien waar iets vandaan komt of kan komen.
Eigenlijk hoe steviger je in je schoenen staat, hoe meer je er aan toe bent om met het verleden bezig te zijn. Vele jaren is in de geestelijke zorg andersom gewerkt, met als resultaat dat veel mensen volledig overhoop lagen gedurende vele jaren. Je loopt dan vast.
Een kind heeft een bepaalde ontwikkeling nodig. Daar waar het mis is gegaan kan iemand in de knoop komen. Kinderen horen bepaalde levensfases te doorlopen om een stabiele volwassene te worden. Verantwoordelijkheid en vertrouwen en veiligheid heeft daarmee te maken. Hoe vroeger dat mis is gegaan, hoe groter de schade. In sommige gevallen komt het nooit meer goed en wordt een ernstige stoornis ontwikkeld.
In het heden moet men dat vertrouwen leren opbouwen. Soms heb je daar hulp bij nodig omdat je dat nooit geleerd hebt. Soms kan je dat alleen. En het begint klein. Het uiteindelijke doel moet zijn om verantwoordelijk te zijn voor je eigen leven. Dat klinkt heel logisch, maar dat is het niet voor velen. Je hebt daarvoor vertrouwen nodig. En vertrouwen komt met successen. Het ene grijpt in het andere als alles goed verloopt. Je leert op jezelf te bouwen, daarmee dat je waarde hebt, dat je dus niet met je laat sollen, waardoor je dus andere mensen aantrekt etc etc.
Het begint dus door (even) niet meer in het verleden te leven en ook niet in de toekomst. Maar elke dag de dag weer door te komen, op een zo goed mogelijke manier. Je neemt als het ware slechts de verantwoordelijkheid voor die ene dag. Elke dag die je goed hebt afgesloten is weer een goede ervaring in je leven, wat je hoop doet geven. Leef je teveel naar de toekomst toe kan je gedemotiveerd raken. Het mooie is, je kunt elke dag opnieuw beginnen en de dagen die goed zijn gegaan, pakt niemand je meer af.
Zo ben ik met de puinhoop omgegaan in mijn leven.
bedankt voor de reacties.
om eerlijk te zijn vroeg ik me alleen af of dat wat mijn vader met mij gedaan een klein deel van mijn problemen kan verklaren..ik heb geen idee.
ik probeer dingen voor mijzelf uit te zoeken omdat ik in het heden al een tijdje vast loop, ik wil weer beter worden en gewoon door gaan met leven lukt mij dus niet, ik kom mijzelf elke keer weer tegen.
ik snap de walging van mensen op mijn bericht, dat had ik zeker ook toen ik het hoorde, ik kan er ook niet te lang over nadenken en wil er ook niet met mijn vader over praten. toch is hij geen slechte man, hij heeft mij dit vertled omdat hij dacht dat hij mij ermee kon helpen, gezien mijn problemen...
Wat mij in het heden heeft geholpen is om in het heden te gaan leven.
Als je psychisch overhoop ligt, is het minst verstandige te gaan doen te gaan wroeten in het verleden. Het verleden hoeft men niet te ontkennen en heeft men nodig om te zien waar iets vandaan komt of kan komen.
Eigenlijk hoe steviger je in je schoenen staat, hoe meer je er aan toe bent om met het verleden bezig te zijn. Vele jaren is in de geestelijke zorg andersom gewerkt, met als resultaat dat veel mensen volledig overhoop lagen gedurende vele jaren. Je loopt dan vast.
Een kind heeft een bepaalde ontwikkeling nodig. Daar waar het mis is gegaan kan iemand in de knoop komen. Kinderen horen bepaalde levensfases te doorlopen om een stabiele volwassene te worden. Verantwoordelijkheid en vertrouwen en veiligheid heeft daarmee te maken. Hoe vroeger dat mis is gegaan, hoe groter de schade. In sommige gevallen komt het nooit meer goed en wordt een ernstige stoornis ontwikkeld.
In het heden moet men dat vertrouwen leren opbouwen. Soms heb je daar hulp bij nodig omdat je dat nooit geleerd hebt. Soms kan je dat alleen. En het begint klein. Het uiteindelijke doel moet zijn om verantwoordelijk te zijn voor je eigen leven. Dat klinkt heel logisch, maar dat is het niet voor velen. Je hebt daarvoor vertrouwen nodig. En vertrouwen komt met successen. Het ene grijpt in het andere als alles goed verloopt. Je leert op jezelf te bouwen, daarmee dat je waarde hebt, dat je dus niet met je laat sollen, waardoor je dus andere mensen aantrekt etc etc.
Het begint dus door (even) niet meer in het verleden te leven en ook niet in de toekomst. Maar elke dag de dag weer door te komen, op een zo goed mogelijke manier. Je neemt als het ware slechts de verantwoordelijkheid voor die ene dag. Elke dag die je goed hebt afgesloten is weer een goede ervaring in je leven, wat je hoop doet geven. Leef je teveel naar de toekomst toe kan je gedemotiveerd raken. Het mooie is, je kunt elke dag opnieuw beginnen en de dagen die goed zijn gegaan, pakt niemand je meer af.
Zo ben ik met de puinhoop omgegaan in mijn leven.
