Psyche
alle pijlers
Mishandeld en gezwegen
zaterdag 11 juni 2011 om 18:43
Hi allemaal!
Na heel lang nadenken toch de stap genomen om mijn verhaal in grote lijnen hier neer te zetten.
In mijn jeugd ben ik geestelijk en lichamelijk mishandeld. Geestelijk zelfs vrij ernstig. Als kind dacht ik dat het allemaal aan mij lag en daardoor heb ik me mijn leven lang schuldig gevoeld. Naarmate ik ouder werd zag ik steeds meer in dat dit beeld niet klopte en wist ik dat het niet aan mij lag. Dacht er steeds vaker aan en kreeg psychische maar ook lichamelijke klachten. Deze klachten heb ik inmiddels al jaren en ze gaan maar niet weg. Mijn verleden kon niet de oorzaak zijn want daar stond ik toch bij stil en dat stopte ik toch niet weg? Sinds een aantal weken denk ik daar heel anders over. Voor mezelf heb ik het niet weggestopt maar daar buiten wel. Toen ik net 18 was ben ik uit huis gegaan en vanaf dat moment heb ik ( onbewust ) besloten om mijn ouders als andere mensen te zien. Ik hield het gescheiden en dat ging vanzelf zonder daarbij na te denken. We hebben altijd veel contact gehad en automatisch zette ik een masker op. Nooit heb ik aan iemand verteld wat er vroeger thuis gebeurde dat kwam niet eens bij me op. Wel zocht ik liefde bij oudere mannen want dat miste ik zo en dat had ik nodig.
Het enige wat ik voelde bij mijn ouders ( moeder ) was medelijden en ik hield teveel van haar, was altijd met haar bezig.
Pas nu voor het eerst voel ik ook woede. Ik weet totaal niet wat ik met die emotie aanmoet want ook het medelijden is er nog. De woede is er om wat ze vroeger met mij gedaan heeft maar vooral omdat ze me al die jaren heeft laten worstelen en nooit iets gezegd, gevraagd of gedaan heeft terwijl ze wist dat ik helemaal met mezelf in de knoop zat. Ook andere familieleden hebben ( waarschijnlijk ) nooit iets gemerkt vroeger. Het voelt nu ineens heel anders als ik bij ze langs ga, alsof de streep tussen vroeger en nu een beetje vervaagt en deze ouders die ik zo gescheiden hield ineens dezelfde worden. Het klinkt heel gek maar het voelt alsof ik pas vrij zal zijn als ik heel ver weg ga of als zij heel ver weg zullen zijn.
Het kost me zelfs heel veel moeite om dit op te schrijven maar ik wil het heel graag kwijt. Hoop ook reacties te ontvangen en jullie meningen over hoe ik hiermee verder kan en hoe jullie hier over denken.
Alvast bedankt,
Gr. M.
Na heel lang nadenken toch de stap genomen om mijn verhaal in grote lijnen hier neer te zetten.
In mijn jeugd ben ik geestelijk en lichamelijk mishandeld. Geestelijk zelfs vrij ernstig. Als kind dacht ik dat het allemaal aan mij lag en daardoor heb ik me mijn leven lang schuldig gevoeld. Naarmate ik ouder werd zag ik steeds meer in dat dit beeld niet klopte en wist ik dat het niet aan mij lag. Dacht er steeds vaker aan en kreeg psychische maar ook lichamelijke klachten. Deze klachten heb ik inmiddels al jaren en ze gaan maar niet weg. Mijn verleden kon niet de oorzaak zijn want daar stond ik toch bij stil en dat stopte ik toch niet weg? Sinds een aantal weken denk ik daar heel anders over. Voor mezelf heb ik het niet weggestopt maar daar buiten wel. Toen ik net 18 was ben ik uit huis gegaan en vanaf dat moment heb ik ( onbewust ) besloten om mijn ouders als andere mensen te zien. Ik hield het gescheiden en dat ging vanzelf zonder daarbij na te denken. We hebben altijd veel contact gehad en automatisch zette ik een masker op. Nooit heb ik aan iemand verteld wat er vroeger thuis gebeurde dat kwam niet eens bij me op. Wel zocht ik liefde bij oudere mannen want dat miste ik zo en dat had ik nodig.
Het enige wat ik voelde bij mijn ouders ( moeder ) was medelijden en ik hield teveel van haar, was altijd met haar bezig.
Pas nu voor het eerst voel ik ook woede. Ik weet totaal niet wat ik met die emotie aanmoet want ook het medelijden is er nog. De woede is er om wat ze vroeger met mij gedaan heeft maar vooral omdat ze me al die jaren heeft laten worstelen en nooit iets gezegd, gevraagd of gedaan heeft terwijl ze wist dat ik helemaal met mezelf in de knoop zat. Ook andere familieleden hebben ( waarschijnlijk ) nooit iets gemerkt vroeger. Het voelt nu ineens heel anders als ik bij ze langs ga, alsof de streep tussen vroeger en nu een beetje vervaagt en deze ouders die ik zo gescheiden hield ineens dezelfde worden. Het klinkt heel gek maar het voelt alsof ik pas vrij zal zijn als ik heel ver weg ga of als zij heel ver weg zullen zijn.
Het kost me zelfs heel veel moeite om dit op te schrijven maar ik wil het heel graag kwijt. Hoop ook reacties te ontvangen en jullie meningen over hoe ik hiermee verder kan en hoe jullie hier over denken.
Alvast bedankt,
Gr. M.
zaterdag 11 juni 2011 om 18:46
zaterdag 11 juni 2011 om 18:55
M, eerst heb je door je af te sluiten ( dat is een soort mechanisme heel normaal, als een kind mishandeld wordt en veel raakt dat alleen maar sterker ) geprobeerd te overleven. Als je eenmaal wat meer tot jezelf komt en niet meer tussen je ouders / familie gaat het waarschijnlijk langzaam tot je doordringen wat je hebt meegemaakt en het gaat zich ongewild aan je opdringen. Wegstoppen en afsluiten gaat nu niet zo goed meer en daarom wil je afstand in ruimte om er aan te ontsnappen. Dat begrijp ik. Wat ik alleen uit je verhaal opmaak isdat je nog nooit hulp hebt gehad of iets gedeeld over je jeugd met mishandeling. Is dit je allereerste opening naar de buitenwereld ? Knap dat je het hebt opgeschreven. Ik denk dat het heel goed is om hier met iemand over te praten, te vertellen dat je mishandeld bent en kort zover dat gaat, wat er met jou gebeurd is, zodaf een huisarts / bedrijfsarts/ docent of welke vertrouwrnspersoon ook je kan verwijzen naar goede hulpverlening.
Misschien zijn hier op het forum ook lotgenoten met tips ? Het lijkt me een kwersbare, rare periode voor je: dat je niet meer die rol kan spelen en je boosheid gaat voelen. Tegelijk is het wel heel gezond dat dit gebeurd. Jij bent een vrouw met gevoelens, behoeften en die mogen er zijn. Je hoeft geen toneelstuk meer op te voeren. Ik hoop dat je goede hulp krijgt. Heel veel sterkte.
Misschien zijn hier op het forum ook lotgenoten met tips ? Het lijkt me een kwersbare, rare periode voor je: dat je niet meer die rol kan spelen en je boosheid gaat voelen. Tegelijk is het wel heel gezond dat dit gebeurd. Jij bent een vrouw met gevoelens, behoeften en die mogen er zijn. Je hoeft geen toneelstuk meer op te voeren. Ik hoop dat je goede hulp krijgt. Heel veel sterkte.
zaterdag 11 juni 2011 om 18:58
Bedankt voor jullie snelle en lieve reacties. Ik heb al hulp gezocht en wacht op een oproep. Toch wilde ik graag ook hier mijn verhaal opschrijven. Zoals jij zegt, jufdoortje 'wat een heftig verhaal' ik wist niet eens zeker of het heftig is omdat het voor mij altijd heel normaal was. En ik dacht ook dat ik het al verwerkt had omdat ik er wel veel aan dacht altijd. Maar dat is blijkbaar niet genoeg.
zaterdag 11 juni 2011 om 19:06
Blijf maar lekker van je afschrijven hier als je daar behoefte aan hebt.
Die woede die je nu begint te voelen...dat mag, dat is juist goed. Er is jou onrecht aangedaan en dat verdient geen enkel kind. Dat is gewoon niet goed te praten, op geen enkele manier!
Een goeie therapeut zal je helpen om dit allemaal een plekje te geven.
Ik hoop dat je snel terecht kan!
Die woede die je nu begint te voelen...dat mag, dat is juist goed. Er is jou onrecht aangedaan en dat verdient geen enkel kind. Dat is gewoon niet goed te praten, op geen enkele manier!
Een goeie therapeut zal je helpen om dit allemaal een plekje te geven.
Ik hoop dat je snel terecht kan!
zaterdag 11 juni 2011 om 19:10
Hoi, Ik herken je verhaal, ik heb soort gelijk verleden meegemaakt, alleen heb ik gebroken met mijn ouders heb op mijn 32ste pas hulp gezocht! Ik heb me nooit zo bevrijd gevoeld en zet mezelf op nr 1. Contact met mijn ouders zouden mij weer uit balans halen, maar dat is voor iedereen anders. Ik hoop dat de therapeut jouw handvaten meegeeft om weer van het leven te genieten, de rest moet je echt zelf doen! x
Leef nu en niet later...
zaterdag 11 juni 2011 om 19:14
Als ik het van een afstandje bekijk vind ik ook dat geen kind dit aangedaan mag worden. Ik wou dat ik, net als het schoonzusje van zojo83, de moed had om het contact te verbreken. Dan zou ik pas echt vrij zijn. Maar ik voel zoveel medelijden en ik heb me altijd verantwoordelijk gevoeld voor hun geluk. Omdat ook niemand in onze omgeving er van af weet is het ook net alsof het niet bestaat en is het net alsof ze de ouders zijn zoals de buitenwereld ze kent.
Hoop dat het niet te verwarrend overkomt.
Hoop dat het niet te verwarrend overkomt.
zaterdag 11 juni 2011 om 19:16
allereerst
Logisch dat je anders naar je ouders kijkt en ze misschien niet meer als je ouders ziet. Dat moet haast wel om te verwerken wat je hebt meegemaakt. Misschien is dit een fase, ik zou me daar niet teveel zorgen over maken, het is juist goed dat je nu die woede kan voelen en die moeilijke vragen laat komen.
Goed dat je hulp hebt en dat je hier je verhaal durft te doen
Logisch dat je anders naar je ouders kijkt en ze misschien niet meer als je ouders ziet. Dat moet haast wel om te verwerken wat je hebt meegemaakt. Misschien is dit een fase, ik zou me daar niet teveel zorgen over maken, het is juist goed dat je nu die woede kan voelen en die moeilijke vragen laat komen.
Goed dat je hulp hebt en dat je hier je verhaal durft te doen
zaterdag 11 juni 2011 om 19:18
zaterdag 11 juni 2011 om 19:19
Nee ik begrijp het maar dat komt omdat je nog in het systeem van het gezin zit. In een andere wereld, hoe meer je gaat praten over je jeugd en hoe meer steun je krijgt en gaat zien dat het heel erg is wat ze met jegedaan hebben hoe minder jij nog het idee hebt dat het niet bestaat. Het klinkt nu als een twilight zone maar dat weten mishandelaars / misbruikers zo te creeeren en zeker in gezinnen waarin ( verbaal) geweld normaal is lijkt het net of je als kind zelf het niet goed ziet etc want je bent klein gehouden en hebt geen echt zelfvertrouwen mogen opbouwen. Kort door de bocht gezegd. Daarom is het zo belangrijk dat je contact krijgt met anderen hierover, nog veel belangrijker dan contactwel of niet breken.
zaterdag 11 juni 2011 om 19:24
quote:meikee82 schreef op 11 juni 2011 @ 19:14:
Als ik het van een afstandje bekijk vind ik ook dat geen kind dit aangedaan mag worden. Ik wou dat ik, net als het schoonzusje van zojo83, de moed had om het contact te verbreken. Dan zou ik pas echt vrij zijn. Maar ik voel zoveel medelijden en ik heb me altijd verantwoordelijk gevoeld voor hun geluk. Omdat ook niemand in onze omgeving er van af weet is het ook net alsof het niet bestaat en is het net alsof ze de ouders zijn zoals de buitenwereld ze kent.
Hoop dat het niet te verwarrend overkomt.
Niet bang zijn om onduidelijk over te komen...
Als je verwarrend overkomt, stellen we wel vragen, oké?
Heb je nog broers en zussen?
Dat verantwoordelijk voelen voor hun geluk herken ik wel. Ik was ook lang de perfecte dochter (huisje, boompje, beestje) en maakte mijn ouders daar heel gelukkig mee. Ik kwam er later pas achter dat dat niet was wat IK wilde.....(details doen er even niet toe nu) Je wilt je ouders niet teleurstellen, hé..... en om dat dan toch te durven moet je je ontdoen van dat 'juk' (dat betekent niet persé het contact verbreken, maar daar wel heel duidelijk over zijn)
Dus beste M., iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk! JIJ dus ook! Ik bedoel daarmee te zeggen dat JIJ de mogelijkheid zelf in handen hebt om met hulp van een goede therapeut hier uit te komen!
Als ik het van een afstandje bekijk vind ik ook dat geen kind dit aangedaan mag worden. Ik wou dat ik, net als het schoonzusje van zojo83, de moed had om het contact te verbreken. Dan zou ik pas echt vrij zijn. Maar ik voel zoveel medelijden en ik heb me altijd verantwoordelijk gevoeld voor hun geluk. Omdat ook niemand in onze omgeving er van af weet is het ook net alsof het niet bestaat en is het net alsof ze de ouders zijn zoals de buitenwereld ze kent.
Hoop dat het niet te verwarrend overkomt.
Niet bang zijn om onduidelijk over te komen...
Als je verwarrend overkomt, stellen we wel vragen, oké?
Heb je nog broers en zussen?
Dat verantwoordelijk voelen voor hun geluk herken ik wel. Ik was ook lang de perfecte dochter (huisje, boompje, beestje) en maakte mijn ouders daar heel gelukkig mee. Ik kwam er later pas achter dat dat niet was wat IK wilde.....(details doen er even niet toe nu) Je wilt je ouders niet teleurstellen, hé..... en om dat dan toch te durven moet je je ontdoen van dat 'juk' (dat betekent niet persé het contact verbreken, maar daar wel heel duidelijk over zijn)
Dus beste M., iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk! JIJ dus ook! Ik bedoel daarmee te zeggen dat JIJ de mogelijkheid zelf in handen hebt om met hulp van een goede therapeut hier uit te komen!
zaterdag 11 juni 2011 om 19:26
Lieve TO, het is ook heftig! Ik denk juist doordat het zo heftig is geweest, heb je destijds weten te overleven door lange tijd de pijn en woede niet toe te laten, en het gebeuren op jezelf te betrekken. Dat gebeurd doorgaans bij mishandelde kinderen; ze zien de afwijzing van hun ouders en gaan erin geloven dat het hun eigen schuld is dat papa en mama niet zoveel van ze houden en/of niet zo lief zijn tegen ze. Vervolgens richt het kind de pijn/woede tot zichzelf.
Je besteed nu in feite eindelijk aandacht aan jezelf! En dan kom je erachter dat je het nog helemaal niet hebt verwerkt. Dat kan een verrassing zijn nu maar het is heel goed van jou dat je die boosheid nu ook eindelijk eruit laat komen! Immers betekent dit dat je voor jezelf wilt opkomen! Eindelijk, na al die tijd!
Goed dat je hulp hebt ingeschakeld hoor, m.b.v. gesprekken en therapie kun je het een plek leren geven, en een manier ermee om te gaan. Zodat je in ieder geval rust terugvindt voor jezelf, en weer verder kunt met jezelf en je eigen leven. Jij moet namelijk nog leren dat jij echt de moeite waard bent en dit alles gewoon absoluut niet hebt verdiend. Die boosheid is een begin van dit besef, het is namelijk niet jouw schuld, en dat begin je nu ook in te zien.
Dat je het 'een plek' moet leren geven staat los van wat je wilt m.b.t. het contact met je ouders.. Ik kan me goed voorstellen dat je het op een laag pitje wilt houden of het liefst helemaal afstand neemt. Misschien is dat ook wel het beste, in ieder geval voor nu een pauze inlassen zodat je je geheel op jezelf kunt richten. Want ik denk dat je geen begrip van hen hoeft te verwachten. (Eventueel als jij later wel de behoefte hebt aan bijv. een bevestiging vanuit je ouders van het gebeurde, kun je met je therapeut eens praten over evt. (systeem)therapie e.d.)
Heel veel sterkte meis, je zit op de goede weg!
Je besteed nu in feite eindelijk aandacht aan jezelf! En dan kom je erachter dat je het nog helemaal niet hebt verwerkt. Dat kan een verrassing zijn nu maar het is heel goed van jou dat je die boosheid nu ook eindelijk eruit laat komen! Immers betekent dit dat je voor jezelf wilt opkomen! Eindelijk, na al die tijd!
Goed dat je hulp hebt ingeschakeld hoor, m.b.v. gesprekken en therapie kun je het een plek leren geven, en een manier ermee om te gaan. Zodat je in ieder geval rust terugvindt voor jezelf, en weer verder kunt met jezelf en je eigen leven. Jij moet namelijk nog leren dat jij echt de moeite waard bent en dit alles gewoon absoluut niet hebt verdiend. Die boosheid is een begin van dit besef, het is namelijk niet jouw schuld, en dat begin je nu ook in te zien.
Dat je het 'een plek' moet leren geven staat los van wat je wilt m.b.t. het contact met je ouders.. Ik kan me goed voorstellen dat je het op een laag pitje wilt houden of het liefst helemaal afstand neemt. Misschien is dat ook wel het beste, in ieder geval voor nu een pauze inlassen zodat je je geheel op jezelf kunt richten. Want ik denk dat je geen begrip van hen hoeft te verwachten. (Eventueel als jij later wel de behoefte hebt aan bijv. een bevestiging vanuit je ouders van het gebeurde, kun je met je therapeut eens praten over evt. (systeem)therapie e.d.)
Heel veel sterkte meis, je zit op de goede weg!
zaterdag 11 juni 2011 om 20:17
Hier ook herkenning. Bij mij ook meer geestelijke mishandeling.
En het effect daarvan zit zo ontzettend diep!
Ik ben nu 32 en zit er sinds kort geestelijk en lichamelijk doorheen en heb nu pas hulp gezocht.
Ik dacht echt dat ik het verwerkt had maar loop nu dus helemaal vast. Het heeft gewoon veel invloed op je zelfbeeld, je plek in de wereld en de keuzes die je maakt.
Ik dacht dat ik het allemaal zelf kon relativeren en verwerken maar dat is onmogelijk.
Goed dat je hulp hebt gezocht!
Ik denk dat je met de juiste begeleiding ook goede keuzes kunt maken hoe (of geen) contact met je ouders te hebben.
Veel sterkte!
zaterdag 11 juni 2011 om 20:18
quote:meikee82 schreef op 11 juni 2011 @ 19:44:
Ben echt heel blij met jullie reacties. Heb ik heel veel aan. Weet eventjes niet zoveel te zeggen maar lees al jullie reacties steeds weer door omdat er zoveel in staat wat mijn ogen opent en wat ik herken
Ben blij dat je steun vindt in onze reacties! Je hoeft ook niet gelijk in geuren en kleuren te reageren, het is al heel wat dat je uberhaupt een topic hebt geopend! Laat de woorden hier maar even bezinken, neem de tijd om alles tot je door te laten dringen, lees het nog eens na, etc.
Nog een tip: blijf de dingen die je nu voelt opschrijven. bijv. een boekje of bestandje op de pc te maken, met je ervaringen/gevoelens van toen maar vooral van nu. Schrijf alles wat door je heengaat op. Dat kan ten eerste al zeer verlossend werken. En bovendien kun je het later als je terecht kunt bij je hulpverlener (psycholoog?) aan hem/haar laten zien. Misschien zie je ook wel op tegen die gesprekken en kun je hetgeen je alvast hebt opgeschreven gebruiken als leidraad.
Ben echt heel blij met jullie reacties. Heb ik heel veel aan. Weet eventjes niet zoveel te zeggen maar lees al jullie reacties steeds weer door omdat er zoveel in staat wat mijn ogen opent en wat ik herken
Ben blij dat je steun vindt in onze reacties! Je hoeft ook niet gelijk in geuren en kleuren te reageren, het is al heel wat dat je uberhaupt een topic hebt geopend! Laat de woorden hier maar even bezinken, neem de tijd om alles tot je door te laten dringen, lees het nog eens na, etc.
Nog een tip: blijf de dingen die je nu voelt opschrijven. bijv. een boekje of bestandje op de pc te maken, met je ervaringen/gevoelens van toen maar vooral van nu. Schrijf alles wat door je heengaat op. Dat kan ten eerste al zeer verlossend werken. En bovendien kun je het later als je terecht kunt bij je hulpverlener (psycholoog?) aan hem/haar laten zien. Misschien zie je ook wel op tegen die gesprekken en kun je hetgeen je alvast hebt opgeschreven gebruiken als leidraad.
zaterdag 11 juni 2011 om 21:18
Meid, je verhaal grijpt me enorm aan. Een 'rare' relatie met je ouders vanwege het verleden, dat herken ik, al werd ik niet fysiek mishandeld.
Gek genoeg voel ik vooral als moeder met je mee en zit ik me plaatsvervangend op te winden over wat jou in je jeugd gebeurde.
Mijn tip aan jou is; praat er met je huidige geliefden over. Betrek je intimi bij jou en dat wat je zo getekend heeft.
Zelf boos zijn, of emotioneel kan moeilijk zijn. Maar lieve vrouw, het kan zó heerlijk zijn als anderen boos zijn vóór jou.....
Toen ik zelf ging praten over vroeger (ik was toen 32) kon ik om mezelf niet echt verdriet hebben. Ik voelde het wel maar het kwam er niet uit.
De woede en verontwaardiging van bijvoorbeeld mijn vriendinnen deed me veel.
Het kind kun je niet meer helpen. Dat kind is nu volwassen geworden. En als volwassene mag je keuzes maken. Om ver weg te gaan bijvoobeeld zoals je schreef. En ver weg, dat hoeft niet eens fysiek te zijn. Logistiek is dat misschien niet zo simpel te realiseren. Maar jij mag kiezen voor de confrontatie, voor het contract verbreken of voor doorgaan zoals het al jaren gaat.
Je bent vrij bedoel ik te zeggen. Je mag doen wat je wil.
Je ouders kunnen daar niets meer tegenin brengen.
Schrijf hier maar fijn van je af. De meiden zijn geweldig hier weet ik uit ervaring.
Blij dat het posten je oplucht. Hopelijk kunnen we met je meedenken over hoe verder ook.
Als jíj dat wil.
Liefs en een omhelzing.
Gek genoeg voel ik vooral als moeder met je mee en zit ik me plaatsvervangend op te winden over wat jou in je jeugd gebeurde.
Mijn tip aan jou is; praat er met je huidige geliefden over. Betrek je intimi bij jou en dat wat je zo getekend heeft.
Zelf boos zijn, of emotioneel kan moeilijk zijn. Maar lieve vrouw, het kan zó heerlijk zijn als anderen boos zijn vóór jou.....
Toen ik zelf ging praten over vroeger (ik was toen 32) kon ik om mezelf niet echt verdriet hebben. Ik voelde het wel maar het kwam er niet uit.
De woede en verontwaardiging van bijvoorbeeld mijn vriendinnen deed me veel.
Het kind kun je niet meer helpen. Dat kind is nu volwassen geworden. En als volwassene mag je keuzes maken. Om ver weg te gaan bijvoobeeld zoals je schreef. En ver weg, dat hoeft niet eens fysiek te zijn. Logistiek is dat misschien niet zo simpel te realiseren. Maar jij mag kiezen voor de confrontatie, voor het contract verbreken of voor doorgaan zoals het al jaren gaat.
Je bent vrij bedoel ik te zeggen. Je mag doen wat je wil.
Je ouders kunnen daar niets meer tegenin brengen.
Schrijf hier maar fijn van je af. De meiden zijn geweldig hier weet ik uit ervaring.
Blij dat het posten je oplucht. Hopelijk kunnen we met je meedenken over hoe verder ook.
Als jíj dat wil.
Liefs en een omhelzing.
zaterdag 11 juni 2011 om 21:47
Ter aanvulling, mooie tip ook van eleonora, indien je je verhaal kwijt kunt aan vertrouwde mensen in je omgeving, doe het dan vooral. Het zal je inderdaad helpen met 'helen' wanneer je ziet dat anderen je verhaal serieus nemen, achter jou staan, en hun verontwaardiging uiten.
En ook wij zijn boos hoor, want dit verdient geen enkel kind!
Jij mag nu de touwtjes in handen nemen, het gaat om jouw leven en geluk.
Liefs Gaia.
En ook wij zijn boos hoor, want dit verdient geen enkel kind!
Jij mag nu de touwtjes in handen nemen, het gaat om jouw leven en geluk.
Liefs Gaia.
zondag 12 juni 2011 om 13:12
Biebje: Ik dacht ook dat ik het zelf allemaal wel kon verwerken omdat ik het allemaal dacht te kunnen relativeren. Maar ineens was er die boosheid en sinds dat er is, is er geen weg meer terug lijkt het wel. Hoe ga jij met je ouders om?
Gaia9: Bedankt voor je lieve reacties, je begrip en je tip om alles op te schrijven. Dat is inderdaad een goed idee omdat het zoveel is en alles doorelkaar heen.
Eleonora: Jij ook bedankt. Je hebt me geraakt met je reactie en steeds weer als ik het lees. ( positief ) Wat je zegt dat wil ik ook en die behoefte heb ik ook. Ik ben heel voorzichtig maar het liefst wil ik iedereen vertellen hoe het was. Familie en vrienden die mijn ouders kennen. Waarom juist aan mensen die mijn ouders kennen weet ik niet, kan iemand mij dat vertellen? Ik doe dat ook niet omdat dan mijn hele leven op zn kop staat en dat is veel te veel. Toch heb ik die behoefte en zou dat heel erg opluchten.
Heb ook heel erg het gevoel dat ik nog een kind ben, dat ik nog in een gezin wil zitten. Vroeger voelde ik me groot en nu voel ik me juist weer klein.
Gaia9: Bedankt voor je lieve reacties, je begrip en je tip om alles op te schrijven. Dat is inderdaad een goed idee omdat het zoveel is en alles doorelkaar heen.
Eleonora: Jij ook bedankt. Je hebt me geraakt met je reactie en steeds weer als ik het lees. ( positief ) Wat je zegt dat wil ik ook en die behoefte heb ik ook. Ik ben heel voorzichtig maar het liefst wil ik iedereen vertellen hoe het was. Familie en vrienden die mijn ouders kennen. Waarom juist aan mensen die mijn ouders kennen weet ik niet, kan iemand mij dat vertellen? Ik doe dat ook niet omdat dan mijn hele leven op zn kop staat en dat is veel te veel. Toch heb ik die behoefte en zou dat heel erg opluchten.
Heb ook heel erg het gevoel dat ik nog een kind ben, dat ik nog in een gezin wil zitten. Vroeger voelde ik me groot en nu voel ik me juist weer klein.
