Psyche
alle pijlers
Moeder met psychische problemen
maandag 15 augustus 2011 om 13:36
Hallo allemaal,
Ik ben op zoek naar mensen, die net als ik, een ouder hebben met psychische problemen.
Mijn moeder heeft al meer dan 30 jaar een bipolaire stoornis. Dat uitte zich toen ik jong was in regelmatige psychoses, veel huilen etc. Ze lag ook regelmatig in het ziekenhuis.
Zelf ben ik 29 en ik merk dat ik daar nu pas de 'klap' van krijg en door heb wat er eigenlijk allemaal is gebeurd. Ik zou daarom graag er met anderen die een soortgelijke situatie zitten over praten.
Ik heb nooit een goede relatie gehad met mijn moeder, word altijd heel snel boos op haar, vroeger en nu nog steeds. Ze wordt nooit meer beter, maar blijf ik er moeite mee houden. Ik ben ook bang dat het erfelijk is en dat ik het ook krijg...
Groetjes Linda
Ik ben op zoek naar mensen, die net als ik, een ouder hebben met psychische problemen.
Mijn moeder heeft al meer dan 30 jaar een bipolaire stoornis. Dat uitte zich toen ik jong was in regelmatige psychoses, veel huilen etc. Ze lag ook regelmatig in het ziekenhuis.
Zelf ben ik 29 en ik merk dat ik daar nu pas de 'klap' van krijg en door heb wat er eigenlijk allemaal is gebeurd. Ik zou daarom graag er met anderen die een soortgelijke situatie zitten over praten.
Ik heb nooit een goede relatie gehad met mijn moeder, word altijd heel snel boos op haar, vroeger en nu nog steeds. Ze wordt nooit meer beter, maar blijf ik er moeite mee houden. Ik ben ook bang dat het erfelijk is en dat ik het ook krijg...
Groetjes Linda
maandag 15 augustus 2011 om 13:53
maandag 15 augustus 2011 om 13:56
maandag 15 augustus 2011 om 13:57
maandag 15 augustus 2011 om 14:02
Hoi Linda,
Ik vertel net in m'n eigen toppic dat ik na drie jaar mijn vader weer zie. Ik denk dat ik wel kan zijn wie je zoekt. Mijn vader is zwaar depressief. Weet zelf niet of het Bipolair is. Dat is toch manisch? Geloof niet dat mijn vader veel vrolijke periodes heeft, dus manisch zal het wel niet zijn. Hij heeft in iedergeval een zware vorm van depressie, een persoonlijkheidsstoornis, heeft zo goed als alle medicijnen al gehad, één zelfmoord poging gedaan, en is nu bezig met Shock therapie. Na 25 jaar huwelijk is mijn moeder bij hem weg gegaan 10 jaar geleden. Voor die tijd was ik zelf ook nog jong natuurlijk en had ik het niet echt door. Maar sinds de scheiding kan hij niet meer tegen mijn moeder "aanschoppen" en zijn mijn zus en ik regelmatig de pineut. Lang heb ik daar mee om kunnen gaan, want ik weet dat het een ziekte is en dat hij het allemaal niet meent, maar drie jaar terug werd het dus teveel en heb ik het contact een tijd verbroken. Klinkt vast heel egoistisch, en heb hem er vast ook veel pijn mee gedaan, maar ik trok het niet.
Begrijp me niet verkeerd, het is ook een hele lieve man, maar soms... Maar goed, nu proberen we het dus weer op te pakken sinds een week... Ik hoop dat alles goed gaat. Ook beter voor mijn zus en haar kinderen die er soms zo tussen kwamen te staan. En die kids zijn nog zo klein, die begrepen er maar niets van waarom hun tante niet bij opa komt.
Maar goed dat was in het kort mijn verhaal. Misschien kunnen we elkaar wat steunen...
Ik vertel net in m'n eigen toppic dat ik na drie jaar mijn vader weer zie. Ik denk dat ik wel kan zijn wie je zoekt. Mijn vader is zwaar depressief. Weet zelf niet of het Bipolair is. Dat is toch manisch? Geloof niet dat mijn vader veel vrolijke periodes heeft, dus manisch zal het wel niet zijn. Hij heeft in iedergeval een zware vorm van depressie, een persoonlijkheidsstoornis, heeft zo goed als alle medicijnen al gehad, één zelfmoord poging gedaan, en is nu bezig met Shock therapie. Na 25 jaar huwelijk is mijn moeder bij hem weg gegaan 10 jaar geleden. Voor die tijd was ik zelf ook nog jong natuurlijk en had ik het niet echt door. Maar sinds de scheiding kan hij niet meer tegen mijn moeder "aanschoppen" en zijn mijn zus en ik regelmatig de pineut. Lang heb ik daar mee om kunnen gaan, want ik weet dat het een ziekte is en dat hij het allemaal niet meent, maar drie jaar terug werd het dus teveel en heb ik het contact een tijd verbroken. Klinkt vast heel egoistisch, en heb hem er vast ook veel pijn mee gedaan, maar ik trok het niet.
Begrijp me niet verkeerd, het is ook een hele lieve man, maar soms... Maar goed, nu proberen we het dus weer op te pakken sinds een week... Ik hoop dat alles goed gaat. Ook beter voor mijn zus en haar kinderen die er soms zo tussen kwamen te staan. En die kids zijn nog zo klein, die begrepen er maar niets van waarom hun tante niet bij opa komt.
Maar goed dat was in het kort mijn verhaal. Misschien kunnen we elkaar wat steunen...
maandag 15 augustus 2011 om 14:11
Hier ook een moeder met een bipolaire stoornis en ook alleen bij haar opgegroeid. Het was zeker zwaar maar het voordeel is dat mijn moeder zich zelf er erg bewust van was en we er dus later goed over hebben kunnen praten. Het gaat al een paar jaar heel goed met haar. En ook met onze band. We hebben duidelijke afspraken gemaakt over wat tot mijn dochterlijke taken behoort en wat bij de hulpverlener hoort en dat helpt erg.
Het klopt trouwens niet dat het erfelijk is. Je kunt er wel een erfelijke gevóeligheid door krijgen. Het is inderdaad iets dat opkomt als je jonger bent. Ik ben zelf niet bipolair maar heb wel een gevoeligheid voor depressies en angsten en houd dat goed bij mezelf in de gaten.
Het klopt trouwens niet dat het erfelijk is. Je kunt er wel een erfelijke gevóeligheid door krijgen. Het is inderdaad iets dat opkomt als je jonger bent. Ik ben zelf niet bipolair maar heb wel een gevoeligheid voor depressies en angsten en houd dat goed bij mezelf in de gaten.
maandag 15 augustus 2011 om 14:33
Bedankt voor jullie reacties en de tip voor de webiste KOPP.
Mijn vader is trouwens altijd bij mijn moeder gebleven, hoe erg het ook was. Aan de ene kant ben ik daar erg blij mee, aan de andere kant vind ik het ook heel erg voor mijn vader. Die moet het ook vreselijk moeilijk gehad hebben.
Het grote probleem is dat we er nooit over praten. Ik heb een twee jaar oudere zus. Vorige week heb ik er voor het eerst echt met haar over gepraat. Mijn vader negeert het, en mijn moeder zegt er ook nooit iets over. Daarom kan ik er ook zo moeilijk over praten denk ik. Mijn vriendinnen weten maar een klein deel, mijn vriend wel wat meer.
Ik heb niet het idee dat mijn moeder snapt wat het voor ons als gezin betekent heeft. Ze slikt zware medicijnen, en sinds ik het huis uit ben (10 jaar geleden) gaat het redelijk. Soms heeft ze de laatste tijd wel weer waanbeelden dat ze weg moet. Dat had ze vroeger ook vaak, ze heeft ons zelfs een keer meegenomen op één van haar vluchten.
Ik merk dat het ook al oplucht om het een keer neer te tikken.
Eefje1908, ik heb ook wel bepaalde gevoeligheden voor angsten etc maar zolang ik gewoon werk en leuke dingen doe met anderen heb ik daar geen last van.
nogmaals bedankt voor jullie reacties.
Mijn vader is trouwens altijd bij mijn moeder gebleven, hoe erg het ook was. Aan de ene kant ben ik daar erg blij mee, aan de andere kant vind ik het ook heel erg voor mijn vader. Die moet het ook vreselijk moeilijk gehad hebben.
Het grote probleem is dat we er nooit over praten. Ik heb een twee jaar oudere zus. Vorige week heb ik er voor het eerst echt met haar over gepraat. Mijn vader negeert het, en mijn moeder zegt er ook nooit iets over. Daarom kan ik er ook zo moeilijk over praten denk ik. Mijn vriendinnen weten maar een klein deel, mijn vriend wel wat meer.
Ik heb niet het idee dat mijn moeder snapt wat het voor ons als gezin betekent heeft. Ze slikt zware medicijnen, en sinds ik het huis uit ben (10 jaar geleden) gaat het redelijk. Soms heeft ze de laatste tijd wel weer waanbeelden dat ze weg moet. Dat had ze vroeger ook vaak, ze heeft ons zelfs een keer meegenomen op één van haar vluchten.
Ik merk dat het ook al oplucht om het een keer neer te tikken.
Eefje1908, ik heb ook wel bepaalde gevoeligheden voor angsten etc maar zolang ik gewoon werk en leuke dingen doe met anderen heb ik daar geen last van.
nogmaals bedankt voor jullie reacties.
maandag 15 augustus 2011 om 14:35
maandag 15 augustus 2011 om 15:00
maandag 15 augustus 2011 om 15:11
Mijn moeder heeft ook een psychische stoornis (shizofrenie) en leeft daardoor echt in haar eigen wereld. Daardoor beseft ze vaak niet wat ze zegt en dat ze anderen daarmee kwetst. Het blijft moeilijk om dan niet boos op haar te worden, maar op haar ziekte. Ik ben sinds enkele jaren het huis uit en merk wel dat ik bewust een bepaalde afstand van haar genomen heb. Door de week woont mijn moeder in een RIBW instelling en in de weekenden is ze thuis. Wat ik vooral mis is een "normale" moeder/dochter relatie, helemaal nu ik zelf zwanger ben...
In het verleden heb ik weleens meegedaan aan een praatgroep voor KOPP kinderen. Helaas vond ik daar niet wat ik zocht. De lotgenoten waren jongeren die zelf ook veel problemen hadden (zelfbeschadiging, eetstoornissen). Vaak kwam ik doodmoe thuis van alle indrukken en had ik helaas niet het gevoel daar lotgenoten gevonden te hebben. Wel heb ik een stuk of zes sessies bij een psycholoog gehad toen ik tijdens mijn werk een burn out opliep. Ik heb daar erg veel aan gehad en zij heeft mij geleerd om een boel zaken in mijn leven te relativeren.
Veel sterkte met alles...
In het verleden heb ik weleens meegedaan aan een praatgroep voor KOPP kinderen. Helaas vond ik daar niet wat ik zocht. De lotgenoten waren jongeren die zelf ook veel problemen hadden (zelfbeschadiging, eetstoornissen). Vaak kwam ik doodmoe thuis van alle indrukken en had ik helaas niet het gevoel daar lotgenoten gevonden te hebben. Wel heb ik een stuk of zes sessies bij een psycholoog gehad toen ik tijdens mijn werk een burn out opliep. Ik heb daar erg veel aan gehad en zij heeft mij geleerd om een boel zaken in mijn leven te relativeren.
Veel sterkte met alles...
maandag 15 augustus 2011 om 15:49
Beste Linda,
Ik herken nogal wat in je berichtje. Het lijkt me fijn om ervaringen enzo uit te wisselen, maar liever niet zo open en bloot hierop het forum. Ik zal je mijn e-mailadres geven (nijntjepluis255@gmail.com), voor het geval dat je me wilt mailen.
kijnedijffie
Ik herken nogal wat in je berichtje. Het lijkt me fijn om ervaringen enzo uit te wisselen, maar liever niet zo open en bloot hierop het forum. Ik zal je mijn e-mailadres geven (nijntjepluis255@gmail.com), voor het geval dat je me wilt mailen.
kijnedijffie
maandag 15 augustus 2011 om 15:53
Toen ik 3 was is mijn vader plotseling overleden.
Nadien was mijn moeder zwaar depressief wat best wel een stempel op ons (van mij en mijn 2 zussen) heeft gedrukt. Vanaf mijn 14de moest ze regelmatig opgenomen worden. De eerste keer moest ik naar een vriendin voor haar maar dat was echt een hel en oprecht een traumatische ervaring. De keren erna mocht ik met mijn 1 jaar oudere zus gewoon thuis blijven.
Mijn moeder kon soms uit het niets uit haar slof schieten en dan fel van leer trekken. Ook had ze volgens mij een eetprobleem. Soms zocht ze naar mijn gevoel vlak voor het eten een reden om niet te eten en dan riep ze: Ik heb alweer gegeten en gedronken en dan ging ze naar haar kamer. Ze werkte enorm veel in de tijden dat ze niet opgenomen was maar er waren ook tijden dat we haar haar bed uit moesten slepen. Ze wilde vaak geen sociale contacten hebben en als iemand dan belde moest ik zeggen dat ze in bad lag. Ze kon zich er vaak niet toezetten om het huishouden te doen en dat kwam dan neer op mijn zus en ikzelf (oudste zus is uit huis geplaatst, keuze van mijn moeder die had diverse andere problematieken. Wel heel goed terecht gekomen met haar gelukkig) De zorgen die mijn andere zus en ik deelde waren groot en soms zorgde dat ervoor dat we elkaar niet konden luchten of zien.
Een paar dagen voor ik 18 werd was mijn moeder ook opgenomen en hadden we een systeemgesprek. Hierbij vertelde de hulpverlener dat ze haar niet verder konden helpen en dat mijn moeder voornemens was om zodra ik 18 was suicide te plegen omdat al haar kinderen dan volwassen waren. Ze hebben haar met ontslag gestuurd om te sterfen aldus deze hulpverlener. Ik heb mijn 18de verjaardag niet gevierd.
Ikzelf heb veel gehad aan KOPP het was fijn om herkenning te vinden en handvaten hoe hiermee om te gaan.
Dit zijn een beetje de dingen die ik me direct herinner. Maar mijn moeder was hiernaast ook een geweldige vrouw die vele vrienden en vriendinnen van ons in haar hart gesloten had. Ze stond om bekend als mom voor sommige vrienden die geen ouders hadden of om een andere reden veel om mijn moeder gaven. Als er problemen waren was ze er altijd. Toen ik 20 was is ze onverwachts overleden aan een hartaanval. Voor haar is dat denk ik goed geweest ze is er "op een mooie manier vanaf gekomen". Toch mis ik haar nog iedere dag. Zeker nu ikzelf heel jong weduwe ben geworden (zij was 29, ik 27) Zij zou me heel goed begrepen hebben.
Overigens ben ikzelf wel depressief en ben ik ook al 2 maal opgenomen geweest (ben nu 27) soms vindt ik het heel eng omdat ik bang ben dat ik hetzelfde soort leven leid of ga leiden als mijn moeder maar dan zonder kinderen. Het lijkt wel alsof ik haar leven heb en soms moet ik echt mezelf even toespreken dat ik mijn moeder niet ben en ik anderen keuzes kan en mag maken.
Nadien was mijn moeder zwaar depressief wat best wel een stempel op ons (van mij en mijn 2 zussen) heeft gedrukt. Vanaf mijn 14de moest ze regelmatig opgenomen worden. De eerste keer moest ik naar een vriendin voor haar maar dat was echt een hel en oprecht een traumatische ervaring. De keren erna mocht ik met mijn 1 jaar oudere zus gewoon thuis blijven.
Mijn moeder kon soms uit het niets uit haar slof schieten en dan fel van leer trekken. Ook had ze volgens mij een eetprobleem. Soms zocht ze naar mijn gevoel vlak voor het eten een reden om niet te eten en dan riep ze: Ik heb alweer gegeten en gedronken en dan ging ze naar haar kamer. Ze werkte enorm veel in de tijden dat ze niet opgenomen was maar er waren ook tijden dat we haar haar bed uit moesten slepen. Ze wilde vaak geen sociale contacten hebben en als iemand dan belde moest ik zeggen dat ze in bad lag. Ze kon zich er vaak niet toezetten om het huishouden te doen en dat kwam dan neer op mijn zus en ikzelf (oudste zus is uit huis geplaatst, keuze van mijn moeder die had diverse andere problematieken. Wel heel goed terecht gekomen met haar gelukkig) De zorgen die mijn andere zus en ik deelde waren groot en soms zorgde dat ervoor dat we elkaar niet konden luchten of zien.
Een paar dagen voor ik 18 werd was mijn moeder ook opgenomen en hadden we een systeemgesprek. Hierbij vertelde de hulpverlener dat ze haar niet verder konden helpen en dat mijn moeder voornemens was om zodra ik 18 was suicide te plegen omdat al haar kinderen dan volwassen waren. Ze hebben haar met ontslag gestuurd om te sterfen aldus deze hulpverlener. Ik heb mijn 18de verjaardag niet gevierd.
Ikzelf heb veel gehad aan KOPP het was fijn om herkenning te vinden en handvaten hoe hiermee om te gaan.
Dit zijn een beetje de dingen die ik me direct herinner. Maar mijn moeder was hiernaast ook een geweldige vrouw die vele vrienden en vriendinnen van ons in haar hart gesloten had. Ze stond om bekend als mom voor sommige vrienden die geen ouders hadden of om een andere reden veel om mijn moeder gaven. Als er problemen waren was ze er altijd. Toen ik 20 was is ze onverwachts overleden aan een hartaanval. Voor haar is dat denk ik goed geweest ze is er "op een mooie manier vanaf gekomen". Toch mis ik haar nog iedere dag. Zeker nu ikzelf heel jong weduwe ben geworden (zij was 29, ik 27) Zij zou me heel goed begrepen hebben.
Overigens ben ikzelf wel depressief en ben ik ook al 2 maal opgenomen geweest (ben nu 27) soms vindt ik het heel eng omdat ik bang ben dat ik hetzelfde soort leven leid of ga leiden als mijn moeder maar dan zonder kinderen. Het lijkt wel alsof ik haar leven heb en soms moet ik echt mezelf even toespreken dat ik mijn moeder niet ben en ik anderen keuzes kan en mag maken.
maandag 15 augustus 2011 om 16:03
Mijn moeder, zij is overleden, had ook een bipolaire stoornis. En zij was ook schizofreen.
Het was heel zwaar en ik werd als oudste er het meest mee geconfronteerd. Zij deed heel vaak een beroep op mij en ik had het er heel druk mee. Eerst woonde zij in Friesland maar na het verbreken van de relatie kwam zij in mijn buurt wonen.
Ik ben zelf heel erg stemmingsgevoelig en soms een beetje depressief maar of dat erfelijk is? Ik ben na haar overlijden in therapie geweest en kreeg meteen lithium aangereikt maar dat heb ik niet genomen. Ik weet wanneer ik weg dreig te zinken en hoe te handelen. En gelukkig heb ik vriendinnen, en een ex en zoon, die mij ondersteunen en mij weer omhoog trekken.
Het was heel zwaar en ik werd als oudste er het meest mee geconfronteerd. Zij deed heel vaak een beroep op mij en ik had het er heel druk mee. Eerst woonde zij in Friesland maar na het verbreken van de relatie kwam zij in mijn buurt wonen.
Ik ben zelf heel erg stemmingsgevoelig en soms een beetje depressief maar of dat erfelijk is? Ik ben na haar overlijden in therapie geweest en kreeg meteen lithium aangereikt maar dat heb ik niet genomen. Ik weet wanneer ik weg dreig te zinken en hoe te handelen. En gelukkig heb ik vriendinnen, en een ex en zoon, die mij ondersteunen en mij weer omhoog trekken.
maandag 15 augustus 2011 om 17:01
maandag 15 augustus 2011 om 18:58
Hallo Linda,
Ben blij dat ik jouw topic heb gevonden. Ik zit in ongeveer dezelfde situatie als jij. Ook ik had/heb een moeder met een psychische stoornis en ik merk ook dat ik nu echt de klap krijg, net of word ik me nu pas bewust van alles. Vroeger zat ik er midden in en was het overleven en vooral proberen om het moeder zo gemakkelijk mogelijk te maken. Ik was alleen maar bezig met haar en met haar geluk. Zo erg dat ik alleen nog maar van haar hield. ( achteraf meer een gevoel van bezorgdheid ) En ik leefde altijd in angst; was bang dat alles in zou storten als ik het niet overeind hield door niet te zeuren en lief te zijn voor haar. Soms vergat ik dat even en dan had ik zoveel spijt. Vond ik dat ze een betere dochter verdiende. Altijd heb ik me schuldig gevoeld en ik kan me nog goed de dag herinneren dat ik besloten heb om haar nooit meer 'lastig' te vallen met mijn problemen, in welke zin dan ook. Nu ben ik 25 en zie ik hoe de rollen waren omgedraaid. Die verantwoordelijkheid is veel te groot voor een kind. Ongeveer 8 jaar lang heb ik last gehad van paniekaanvallen, steeds op verschillende manieren. Altijd heb ik wel stilgestaan bij mijn verleden, en geweten dat het niet normaal was. Daarom dacht ik ook dat het verwerkt was en dit niet de reden kon zijn van mijn paniekaanvallen. Maar nu pas mag ik (blijkbaar) van mezelf de pijn voelen en zit er zoveel meer dan dat ik dacht. Toen ik het huis uitging, op mijn achttiende, heb ik een soort van scheiding gemaakt tussen mijn ouders van toen en nu. Dit ging eigenlijk automatisch en zo kon ik met hen verder. Toch heb ik ze nooit meer echt als mijn ouders gezien, misschien omdat dat stukje toen ook is afgesloten. Het voelde en voelt nog steeds als een toneelstuk elke keer als ik bij hen ben. En elke keer kom ik gespannen thuis. Er is nooit meer over gesproken en ik merk dat ik nu ook boos ben. Weet niet goed wat ik hiermee moet want het schuldgevoel zit er ook nog steeds, dus ik durf haar er niet mee te confronteren.
Omdat ik vroeger volwassen moest zijn, merk ik nu dat ik nooit kind ben geweest en dat breekt me nu op. Ik ben op zoek naar geborgenheid en veiligheid van een gezin, maar daarvoor is het te laat.
Sorry voor mijn lange verhaal, hoop dat je er iets in herkent. Ik ben i.i.g. wel op zoek naar herkenning.
Groetjes!
Ben blij dat ik jouw topic heb gevonden. Ik zit in ongeveer dezelfde situatie als jij. Ook ik had/heb een moeder met een psychische stoornis en ik merk ook dat ik nu echt de klap krijg, net of word ik me nu pas bewust van alles. Vroeger zat ik er midden in en was het overleven en vooral proberen om het moeder zo gemakkelijk mogelijk te maken. Ik was alleen maar bezig met haar en met haar geluk. Zo erg dat ik alleen nog maar van haar hield. ( achteraf meer een gevoel van bezorgdheid ) En ik leefde altijd in angst; was bang dat alles in zou storten als ik het niet overeind hield door niet te zeuren en lief te zijn voor haar. Soms vergat ik dat even en dan had ik zoveel spijt. Vond ik dat ze een betere dochter verdiende. Altijd heb ik me schuldig gevoeld en ik kan me nog goed de dag herinneren dat ik besloten heb om haar nooit meer 'lastig' te vallen met mijn problemen, in welke zin dan ook. Nu ben ik 25 en zie ik hoe de rollen waren omgedraaid. Die verantwoordelijkheid is veel te groot voor een kind. Ongeveer 8 jaar lang heb ik last gehad van paniekaanvallen, steeds op verschillende manieren. Altijd heb ik wel stilgestaan bij mijn verleden, en geweten dat het niet normaal was. Daarom dacht ik ook dat het verwerkt was en dit niet de reden kon zijn van mijn paniekaanvallen. Maar nu pas mag ik (blijkbaar) van mezelf de pijn voelen en zit er zoveel meer dan dat ik dacht. Toen ik het huis uitging, op mijn achttiende, heb ik een soort van scheiding gemaakt tussen mijn ouders van toen en nu. Dit ging eigenlijk automatisch en zo kon ik met hen verder. Toch heb ik ze nooit meer echt als mijn ouders gezien, misschien omdat dat stukje toen ook is afgesloten. Het voelde en voelt nog steeds als een toneelstuk elke keer als ik bij hen ben. En elke keer kom ik gespannen thuis. Er is nooit meer over gesproken en ik merk dat ik nu ook boos ben. Weet niet goed wat ik hiermee moet want het schuldgevoel zit er ook nog steeds, dus ik durf haar er niet mee te confronteren.
Omdat ik vroeger volwassen moest zijn, merk ik nu dat ik nooit kind ben geweest en dat breekt me nu op. Ik ben op zoek naar geborgenheid en veiligheid van een gezin, maar daarvoor is het te laat.
Sorry voor mijn lange verhaal, hoop dat je er iets in herkent. Ik ben i.i.g. wel op zoek naar herkenning.
Groetjes!
woensdag 17 augustus 2011 om 18:23
hier nog een lotgenoot
ben 23 , mijn moeder is schizofreen , ook kopp ontmoetingsdagen gedaan maar daar vond ik geen lotgenoten , wel kopp cursus gedaan maar ook daar geen lotgenoten
ik ben een achteraankomer en tussen mij en mijn broer en zussen zit minstens 10 jaar , ik sliep toen ik thuis woonde met een mes of schaar onder mijn kussen en de deur op slot
mijn vader heeft haar 2x laten opnemen maar volgens hem werd het daarna enkel maar erger
mijn moeder heeft door haar ziekte ook godsdienstwaanzin
er is zoveel wat ik kwijt wil maar dan word het een enorm verhaal
ben 23 , mijn moeder is schizofreen , ook kopp ontmoetingsdagen gedaan maar daar vond ik geen lotgenoten , wel kopp cursus gedaan maar ook daar geen lotgenoten
ik ben een achteraankomer en tussen mij en mijn broer en zussen zit minstens 10 jaar , ik sliep toen ik thuis woonde met een mes of schaar onder mijn kussen en de deur op slot
mijn vader heeft haar 2x laten opnemen maar volgens hem werd het daarna enkel maar erger
mijn moeder heeft door haar ziekte ook godsdienstwaanzin
er is zoveel wat ik kwijt wil maar dan word het een enorm verhaal
woensdag 17 augustus 2011 om 18:28
lien wil je mij mailen ajb miss_special-angel@hotmail.com
ik herken mezelf in jou , ik ben niet zwanger heb wel een dochter van 11 maanden
de rest , jullie mogen ook mailen hoor
ik herken mezelf in jou , ik ben niet zwanger heb wel een dochter van 11 maanden
de rest , jullie mogen ook mailen hoor
