Psyche
alle pijlers
neerslachtig
dinsdag 9 juni 2020 om 13:57
Hallo,
De laatste tijd weet ik niet meer hoe ik de dag door moet komen. Begin 2019 ben ik bij een psycholoog geweest. Ik hoopte dat gesprekken zouden helpen en ik daarnaast ook traumatherapie zou krijgen. Na twee maanden wachten kon ik er pas terecht. Vervolgens gaf de psycholoog aan na ongeveer drie sessies wel ongeveer op de helft van mijn traject te zijn. Ik heb in totaal maar twee keer een sessie van 45 min traumatherapie gehad en wat betreft de gesprekken kwam dit vooral uit op tips over onderwerpen waar ik juist vrij weinig mee zat. Ik wilde graag verder in de hoop dat ik mij minder angstig en neerslachtig zou gaan voelen op den duur, maar de psycholoog nam twee maanden vakantie waardoor ik lange tijd weer op mezelf aangewezen was. Ik heb het gevoel dat zij mij niet verder kan helpen. Ik had mijn hoop daar wat op gevestigd, omdat ik al tijden rondloop met deze gevoelens. Als ik afspraken heb dan kan ik me redelijk enthousiast voordoen en ik geloof ook niet dat iemand er echt wat van merkt, maar ik merk aan mezelf dat ik niet meer weet hoe nu verder. Ik wil absoluut geen gekke dingen doen, maar ik weet niet wat ik wel kan doen om me beter te voelen. Het liefst zou ik zeg maar opgeven, maar zonder dat ik me daarbij van het leven beroof. Ik wil niet dat het leven eindigt, maar ik wil wel dat mijn pijn eindigt. Ik voel me hierdoor zo ontzettend verdrietig. Ik ben ook heel erg bang om mijn vriend kwijt te raken. Ik merk bijvoorbeeld dat hij vrij weinig contact met me opneemt als we niet bij elkaar zijn. Daardoor heb ik het gevoel dat hij niet aan mij denkt. Dit versterkt de eerdergenoemde gevoelens en veroorzaakt gevoelens dat ik er niet toe doe. Ik zeg dit ook, maar er verandert eigenlijk niets. Ik zou willen dat het mij allemaal niets meer uit zou maken wat hij doet en of hij wel of niet met mij bezig is en ik zou ook graag weer plezier krijgen in dingen en het leven. Mochten jullie tips hebben of vergelijkbare ervaringen, dan hoor ik graag hoe jullie met zoiets zouden omgaan of zijn omgegaan. Bedankt.
De laatste tijd weet ik niet meer hoe ik de dag door moet komen. Begin 2019 ben ik bij een psycholoog geweest. Ik hoopte dat gesprekken zouden helpen en ik daarnaast ook traumatherapie zou krijgen. Na twee maanden wachten kon ik er pas terecht. Vervolgens gaf de psycholoog aan na ongeveer drie sessies wel ongeveer op de helft van mijn traject te zijn. Ik heb in totaal maar twee keer een sessie van 45 min traumatherapie gehad en wat betreft de gesprekken kwam dit vooral uit op tips over onderwerpen waar ik juist vrij weinig mee zat. Ik wilde graag verder in de hoop dat ik mij minder angstig en neerslachtig zou gaan voelen op den duur, maar de psycholoog nam twee maanden vakantie waardoor ik lange tijd weer op mezelf aangewezen was. Ik heb het gevoel dat zij mij niet verder kan helpen. Ik had mijn hoop daar wat op gevestigd, omdat ik al tijden rondloop met deze gevoelens. Als ik afspraken heb dan kan ik me redelijk enthousiast voordoen en ik geloof ook niet dat iemand er echt wat van merkt, maar ik merk aan mezelf dat ik niet meer weet hoe nu verder. Ik wil absoluut geen gekke dingen doen, maar ik weet niet wat ik wel kan doen om me beter te voelen. Het liefst zou ik zeg maar opgeven, maar zonder dat ik me daarbij van het leven beroof. Ik wil niet dat het leven eindigt, maar ik wil wel dat mijn pijn eindigt. Ik voel me hierdoor zo ontzettend verdrietig. Ik ben ook heel erg bang om mijn vriend kwijt te raken. Ik merk bijvoorbeeld dat hij vrij weinig contact met me opneemt als we niet bij elkaar zijn. Daardoor heb ik het gevoel dat hij niet aan mij denkt. Dit versterkt de eerdergenoemde gevoelens en veroorzaakt gevoelens dat ik er niet toe doe. Ik zeg dit ook, maar er verandert eigenlijk niets. Ik zou willen dat het mij allemaal niets meer uit zou maken wat hij doet en of hij wel of niet met mij bezig is en ik zou ook graag weer plezier krijgen in dingen en het leven. Mochten jullie tips hebben of vergelijkbare ervaringen, dan hoor ik graag hoe jullie met zoiets zouden omgaan of zijn omgegaan. Bedankt.
dinsdag 9 juni 2020 om 14:38
Ik herken je verhaal wel, TO. Heb ook langere tijd met depressie geworsteld, door gebrek aan geld voor een psycholoog kon ik alleen terecht bij een praktijkondersteuner van de huisarts maar dat waren gesprekjes van 10 minuten eens per twee weken die neerkwamen op "ga naar buiten en maak een wandeling" en "sta op en ga slapen op vaste tijden" wat natuurlijk geen slecht advies is, maar wat ook niet echt de kern van het probleem benadert.
Helaas heb ik echter geen advies voor hoe je verder moet. Bij mij is het nu allemaal een stuk beter maar ik durf niet aan te wijzen wat nu de precieze oorzaak daarvan is. Wat ik wel kan aanraden is om te blijven communiceren met je vriend, ook over je onzekerheden. Het heeft geen zin om te speculeren en in je eigen negatieve gedachten te blijven hangen. Het hebben van een routine in de vorm van werk of school is ook heel fijn om te zorgen dat je niet wegkwijnt in bed maar ik kan me voorstellen dat dat nu lastig is. Misschien kun je toch regelen dat je 1 dag per week naar kantoor gaat of naar de bieb om daar te studeren/werken aan opdrachten?
Helaas heb ik echter geen advies voor hoe je verder moet. Bij mij is het nu allemaal een stuk beter maar ik durf niet aan te wijzen wat nu de precieze oorzaak daarvan is. Wat ik wel kan aanraden is om te blijven communiceren met je vriend, ook over je onzekerheden. Het heeft geen zin om te speculeren en in je eigen negatieve gedachten te blijven hangen. Het hebben van een routine in de vorm van werk of school is ook heel fijn om te zorgen dat je niet wegkwijnt in bed maar ik kan me voorstellen dat dat nu lastig is. Misschien kun je toch regelen dat je 1 dag per week naar kantoor gaat of naar de bieb om daar te studeren/werken aan opdrachten?
dinsdag 9 juni 2020 om 15:12
woensdag 10 juni 2020 om 17:16
Dank jullie wel voor de reacties. Ik ga mij inderdaad maar even laten testen op tekorten. Wie weet komt daar wat uit. Dat hoop ik eigenlijk, dan zou het enigszins gemakkelijk op te lossen zijn.
Routine probeer ik er ook in te houden. Soms erg lastig als ik me zo voel.
Alleen het delen en reacties daarop krijgen helpt al wat, merk ik. Toch fijn, zo'n forum.
Routine probeer ik er ook in te houden. Soms erg lastig als ik me zo voel.
Alleen het delen en reacties daarop krijgen helpt al wat, merk ik. Toch fijn, zo'n forum.
