Psyche
alle pijlers
Neurodiversiteit --> Algemeen topic ❤
woensdag 22 februari 2023 om 11:16
OP met info
= 6e reactie op pagina 1
philó wijzigde dit bericht op 07-03-2023 12:45
93.22% gewijzigd
zondag 11 januari 2026 om 19:42
Oh zeker, heb al meerdere burnouts gehad, wat dus achteraf als oorzaak mijn ass had. Maar de diagnose kreeg ik pas op mijn 45e.ZuurkoolStamppot schreef: ↑11-01-2026 19:09Heb je veel last gehad van burn-outs? Ik ben nogal van het jobhoppen (goh...) en tot nu toe ben ik niet langer dan vijf jaar bij een baan geweest. Snel verveeld, nieuwe prikkels nodig etc. Maar eigenlijk heb ik bij elke baan wel een pauze moeten inlassen. Een keer zwaar overspannen geweest (mede door persoonlijke omstandigheden en toen echt een paar maanden uit de running), andere keren herken ik het signaal en kan ik weer sneller opkrabbelen. Maar ik merk ook nu weer dat ik gewoon moe ben op een gegeven moment en dat ik toe ben aan rust. Is dit herkenbaar voor jullie? En hoe gaan jullie hiermee om?
Ik leer wel door jullie berichten te lezen! Ik leer eigenljik nu pas dat ik snel moe wordt van veel afspraken en dat ik dan een soort van stilval. Maar als ik te weinig doe of op de planning heb staan, krijg ik alweer snel een verveeld en ongedurig gevoel. Lastig om daar een balans in te vinden.
Eén keer zo heftig oververmoeid geweest dat ik twee maanden duizelig ben geweest, ik kon niets meer.
Ik werk al 27 jaar bij mijn werkgever en merkt nu weer dat het niet gaat, het werk past ook niet meer bij me. Nog steeds leuk maar het kost me teveel energie.
Ik ben me nu ook aan het beraden wat ik wil. Ik weet het gewoon niet.
Een sabbatical inlassen kan bij ons zeker, maar dat durf ik dan ook weer niet. Want wat ga ik doen? Zit ik ineens met allemaal tijd waarvan ik niet weet hoe ik het ga invullen. Is ook weer erg lastig voor me.
zondag 11 januari 2026 om 20:08
Een hoop mensen zien het inderdaad als een stoornis. Toen ik het aan mijn ex-coordinator vertelde zei ze ´dat ik toch eigenlijk een handicap had.´ Ze wist van mijn ass en ADHD maar probeerde me toch te herstructureren of te fiksen. Ik kon er niets mee.Solomio schreef: ↑11-01-2026 09:59Mij maakt het ook niet uit hoe het komt, alleen die behoefte aan verklaringen zijn een gevolg van onze medische kijk op veel psychische klachten: het is een ziekte, stoornis, afwijking.
Maar wat mij betreft moeten we daar snel vanaf.
Je klachten heten autisme, maar ze worden niet veroorzaakt door autisme.
Vergelijking: ik heb migraine. Mijn soort hoofdpijn heet migraine. Migraine is niet de oorzaak van mijn hoofdpijn, het is de naam van mijn hoofdpijn.
En dat je er last van hebt is exact waarom je een diagnose hebt gekregen.
Je pense donc je suis
zondag 11 januari 2026 om 20:11
Mij overkomt het ook dat ik over mijn grenzen heenga en door blijf gaan omdat ik iets per se af moet hebben. Soms is het te laat en dan ben ik overprikkeld en vlucht uit de situatie. Ik probeer eraan te werken om er eerder uit te stappen door de druk te verlagen. Een neef van mij heeft ADHD en stapt snel uit de situatie als het hem teveel wordt.Bo-Katan schreef: ↑11-01-2026 10:25Ik weet het, maar daarmee heb ik helaas nog geen oplossing. Na mijn zoveelste uitval was het toch erg teleurstellend dat het geen ‘ gewone ‘ burn-out was maar dat het kwam door mijn ass.
Ik lees er veel over en weet in principe wel wat ik moet doen. Maar toch herken ik mijn grenzen van oa overprikkeling pas als het veel te laat. Zo irritant.
Je pense donc je suis
zondag 11 januari 2026 om 20:12
Had je niet ook hulp voor bepaalde dingen?Solomio schreef: ↑11-01-2026 10:30De oplossing is toch veel meer rust.
Ik heb het 'geluk' dat ik al op mijn 30e arbeidsongeschikt werd verklaard, waardoor ik een rustig leven kan leiden. Grenzen voel ik ook totaal niet, dus ik heb op basis van ervaringen een aantal leefregels: max 1 afspraak per dag bijv.
Maar daar moet je maar net de mogelijkheid voor hebben.
Wel is acceptatie wat mij betreft de enige oplossing. Blijven hopen dat het verdwijnt leidt alleen tot extra frustratie.
Je pense donc je suis
zondag 11 januari 2026 om 20:14
Dat is bij mij de complexiteit. Omdat ik naast mijn ass ook ADHD heb zoek ik de prikkels op omdat anders de verveling toeslaat. Belangrijk voor mij is dan het per situatie te bekijken en de juiste balans te vinden en dat is soms knap lastig.Bo-Katan schreef: ↑11-01-2026 10:35Iedere keer denk ik dat ik het goed doe, qua rust inbouwen. En dan toch ineens loop ik weer keihard tegen die muur op, dat het weer teveel is. Scheitziek word ik ervan ( sorry voor mijn taalgebruik)
Max een afspraak per dag? Dat is mij al teveel hoor. Max 3 per week en dan telt tandarts, kapper e.d. ook mee.
)
Je pense donc je suis
zondag 11 januari 2026 om 20:19
Ik heb één keer in de maand een gesprek bij de ggz.
You're stronger than you think - which isn't saying much.
Week 5 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 5 van de Extremely Demotivational Calendar
zondag 11 januari 2026 om 20:20
Doordat ik zowel ass en ADHD heb kan het wel eens wat complex en tegenstrijdig zijn. Aan de ene kant heb ik door mijn ass behoefte aan structuur en voorspelbaarheid maar i.v.m. mijn ADHD raak ik inderdaad sneller verveeld en val ik of stil of kan ik erg druk en impulsief gedrag vertonen. Ik moet dan per situatie kijken wat het beste is en net als jij een balans vinden. Als ik moe ben heb ik behoefte aan rust maar als ik verveeld ben of enorm enthousiast dan wil ik weer veel dingen doen en het liefst alles tegelijk maar dat gaat niet,een voor een.ZuurkoolStamppot schreef: ↑11-01-2026 19:09Heb je veel last gehad van burn-outs? Ik ben nogal van het jobhoppen (goh...) en tot nu toe ben ik niet langer dan vijf jaar bij een baan geweest. Snel verveeld, nieuwe prikkels nodig etc. Maar eigenlijk heb ik bij elke baan wel een pauze moeten inlassen. Een keer zwaar overspannen geweest (mede door persoonlijke omstandigheden en toen echt een paar maanden uit de running), andere keren herken ik het signaal en kan ik weer sneller opkrabbelen. Maar ik merk ook nu weer dat ik gewoon moe ben op een gegeven moment en dat ik toe ben aan rust. Is dit herkenbaar voor jullie? En hoe gaan jullie hiermee om?
Ik leer wel door jullie berichten te lezen! Ik leer eigenljik nu pas dat ik snel moe wordt van veel afspraken en dat ik dan een soort van stilval. Maar als ik te weinig doe of op de planning heb staan, krijg ik alweer snel een verveeld en ongedurig gevoel. Lastig om daar een balans in te vinden.
Je pense donc je suis
dinsdag 13 januari 2026 om 10:25
Meh, ik weet niet of ik er wat aan heb. Ik durf het niet te stoppen, want als ik het dan weer nodig heb moet ik weer eindeloos wachten.
Heb je überhaupt hulp? Heb je al therapie o.i.d. gehad? Als ik je zo lees weet je aardig wat je valkuilen zijn toch?
Dan zou mss een vorm van ambulante begeleiding iets zijn? Om bijv wekelijks of 2-wekelijks in de gaten te houden hoe het gaat en waar je tegenaan loopt?
You're stronger than you think - which isn't saying much.
Week 5 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 5 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 13 januari 2026 om 10:50
Oh ja, dat snap ik wel. Die wachtlijsten zijn niet fijn.Solomio schreef: ↑13-01-2026 10:25Meh, ik weet niet of ik er wat aan heb. Ik durf het niet te stoppen, want als ik het dan weer nodig heb moet ik weer eindeloos wachten.
Heb je überhaupt hulp? Heb je al therapie o.i.d. gehad? Als ik je zo lees weet je aardig wat je valkuilen zijn toch?
Dan zou mss een vorm van ambulante begeleiding iets zijn? Om bijv wekelijks of 2-wekelijks in de gaten te houden hoe het gaat en waar je tegenaan loopt?
Ik heb momenteel een mental coach vanuit de arbodienst. Heb al van alles gehad in het verleden. Ook een autisme coach.
Op zich weet ik het allemaal wel, maar ik merk het pas als het echt te laat is. En dan zit ik weer totaal overprikkeld thuis. Privé lukt het allemaal goed maar werk blijft worstelen.
dinsdag 13 januari 2026 om 11:39
Herkenbaar.Bo-Katan schreef: ↑13-01-2026 10:50Oh ja, dat snap ik wel. Die wachtlijsten zijn niet fijn.
Ik heb momenteel een mental coach vanuit de arbodienst. Heb al van alles gehad in het verleden. Ook een autisme coach.
Op zich weet ik het allemaal wel, maar ik merk het pas als het echt te laat is. En dan zit ik weer totaal overprikkeld thuis. Privé lukt het allemaal goed maar werk blijft worstelen.
Ik ben zo blij dat ik al vroeg arbeidsongeschikt werd verklaard.
Ik had best graag een mooie carrière willen opbouwen, maar dat zat er niet in.
Dat het gewone dagelijks leven al mijn energie opslokt is voor veel mensen lastig te begrijpen.
You're stronger than you think - which isn't saying much.
Week 5 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 5 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 13 januari 2026 om 17:33
Bij de GGZ waar ik in 2024 ben gediagnosticeerd zijn de wachtlijsten gemiddeld 9 maanden en dat is erg lang. Ik had het geluk dat ik na 7 maanden al aan de beurt was. Maar dit was nog lang. Er staat me zoiets bij dat de wachtlijsten voor de Coronapandemie 2-3 maanden waren.Solomio schreef: ↑13-01-2026 10:25Meh, ik weet niet of ik er wat aan heb. Ik durf het niet te stoppen, want als ik het dan weer nodig heb moet ik weer eindeloos wachten.
Heb je überhaupt hulp? Heb je al therapie o.i.d. gehad? Als ik je zo lees weet je aardig wat je valkuilen zijn toch?
Dan zou mss een vorm van ambulante begeleiding iets zijn? Om bijv wekelijks of 2-wekelijks in de gaten te houden hoe het gaat en waar je tegenaan loopt?
Je pense donc je suis
dinsdag 13 januari 2026 om 17:37
Als ik het uitleg dan is daar meestal begrip voor. Uiteraard zijn er ook uitzonderingen die niet begrijpen of willen begrijpen dat bepaalde dingen voor ons een worsteling zijn en dat we meer ons best moeten doen dan anderen. Ik krijg wel eens goedbedoelde adviezen. Het hangt uiteraard ervan af wie ze geeft,wanneer en hoe. Maar dat pusherige werkt averechts bij mij en dan kan ik overreageren waardoor dit fout wordt opgevat.
Je pense donc je suis
dinsdag 13 januari 2026 om 17:54
Had jij al vroeg een diagnose?
Ik ben rond mijn dertigste van fulltime werken stapsgewijs vrijwillig naar parttime werken gegaan omdat ik niet alle ballen in de lucht kon houden. Toen niet wetende wat ik nu weet. Intussen de ene burnout na de andere, steeds niet werkgerelateerd. Ik zeg nu ook dat ik niet in mijn werk ben uitgevallen, maar in mijn hele leven. Ik was ongeveer 48 toen ik mijn ASS diagnose kreeg.
Ik vraag me nu ook wel eens af: wat als ik dit alles eerder had geweten? Had ik dan andere keuzes gemaakt? Ik heb mijn hele leven geknokt voor alles, om te kunnen bereiken en doen wat iedereen bereikt en doet. De prijs die ervoor heb betaald is hoog.
Ik heb inmiddels 12 maanden wachttijd voor de ggz er op zitten en weet sinds kort dat de wachttijd nog langer gaat duren door personeelstekort bij de instelling waar ik op de wachtlijst sta. Ik zit nu in mijn tweede ziektejaar met alle verplichtingen die daar bij horen, voor wat het waard is. Het levert mij in ieder geval weer een hoop onzekerheid en stress op, wat maakt dat mijn overbelastingsklachten niet afnemen, maar toenemen. We gaan het wel zien.
dinsdag 13 januari 2026 om 17:58
Vorig jaar b.v. kreeg ik een apje van een zus of ik niet ff met de trein naar Duitsland kon rijden om mijn moeder na een knie-operatie op te vrolijken. Ik gaf daar i.v.m. drukte geen antwoord op en een week later vroeg ze: ´Oh,mocht ik hier geen antwoord op krijgen? Je kunt toch ff de trein pakken en langer blijven.´ Toen zei ik dat het ff niet uitkwam en of ze me niet onder druk wilde zetten. Ik kreeg als antwoord dat als ik het zo opvatte dat dit niet haar probleem was want ze stelde alleen een vraag. Het weekend daarop heb ik een appeltje met haar geschild en aan haar uitgelegd waarom ik zo reageerde. Dat begreep ze dan achteraf wel.
Een andere zus heeft ruim 20 jaar geleden haar studie psychologie afgerond maar nooit als psych gewerkt. Inmiddels is er in die tijd veel veranderd. Nu zou je zeggen dat ze in ieder geval basiskennis zou moeten hebben maar i.v.m. een miscommunicatie met haar bleek het niet zo. Ze had een opmerking gemaakt waarmee ze me onder druk zette en die bij mij heftig binnen kwam. Ik begon veel vragen te stellen omdat ik duidelijkheid wilde en reageerde tegelijkertijd ook impulsief. Het eindigde ermee dat ze vond ´dat ik te vermoeiend voor haar was´. Ze had beter kunnen zeggen ´we praten een andere keer verder. De situatie is op dit moment te vermoeiend voor ons beiden.´ In plaats van ´jij bent...´ en de volledige verantwoording bij mij neer te leggen. Ik heb dan wel sorry gezegd en ze zei dat ze niet boos was maar ik was achteraf zo van slag dat ik ff bij moest komen. Bij gelegenheid ga ik aan haar uitleggen dat ik zo reageerde i.v.m. overprikkeling.
Dit zijn dan twee voorbeelden vanuit onbegrip,niet fijn. Ik voel me dan zo machteloos en denk dan weer dat het aan mij ligt. Ik hou veel van hun omdat ze ook hun goede kanten hebben maar ik zou sommigen een keer mijn hersenen willen uitlenen om ze te laten weten hoe overprikkeling voelt en dat je dat niet ff naast je neer kunt leggen.
Een andere zus heeft ruim 20 jaar geleden haar studie psychologie afgerond maar nooit als psych gewerkt. Inmiddels is er in die tijd veel veranderd. Nu zou je zeggen dat ze in ieder geval basiskennis zou moeten hebben maar i.v.m. een miscommunicatie met haar bleek het niet zo. Ze had een opmerking gemaakt waarmee ze me onder druk zette en die bij mij heftig binnen kwam. Ik begon veel vragen te stellen omdat ik duidelijkheid wilde en reageerde tegelijkertijd ook impulsief. Het eindigde ermee dat ze vond ´dat ik te vermoeiend voor haar was´. Ze had beter kunnen zeggen ´we praten een andere keer verder. De situatie is op dit moment te vermoeiend voor ons beiden.´ In plaats van ´jij bent...´ en de volledige verantwoording bij mij neer te leggen. Ik heb dan wel sorry gezegd en ze zei dat ze niet boos was maar ik was achteraf zo van slag dat ik ff bij moest komen. Bij gelegenheid ga ik aan haar uitleggen dat ik zo reageerde i.v.m. overprikkeling.
Dit zijn dan twee voorbeelden vanuit onbegrip,niet fijn. Ik voel me dan zo machteloos en denk dan weer dat het aan mij ligt. Ik hou veel van hun omdat ze ook hun goede kanten hebben maar ik zou sommigen een keer mijn hersenen willen uitlenen om ze te laten weten hoe overprikkeling voelt en dat je dat niet ff naast je neer kunt leggen.
Je pense donc je suis
dinsdag 13 januari 2026 om 20:22
Ik kreeg mijn ASS-diagnose op mijn 50e, maar toen ik afgekeurd werd had ik die diagnose dus nog niet.duet1 schreef: ↑13-01-2026 17:54Had jij al vroeg een diagnose?
Ik ben rond mijn dertigste van fulltime werken stapsgewijs vrijwillig naar parttime werken gegaan omdat ik niet alle ballen in de lucht kon houden. Toen niet wetende wat ik nu weet. Intussen de ene burnout na de andere, steeds niet werkgerelateerd. Ik zeg nu ook dat ik niet in mijn werk ben uitgevallen, maar in mijn hele leven. Ik was ongeveer 48 toen ik mijn ASS diagnose kreeg.
Ik vraag me nu ook wel eens af: wat als ik dit alles eerder had geweten? Had ik dan andere keuzes gemaakt? Ik heb mijn hele leven geknokt voor alles, om te kunnen bereiken en doen wat iedereen bereikt en doet. De prijs die ervoor heb betaald is hoog.
Ik heb inmiddels 12 maanden wachttijd voor de ggz er op zitten en weet sinds kort dat de wachttijd nog langer gaat duren door personeelstekort bij de instelling waar ik op de wachtlijst sta. Ik zit nu in mijn tweede ziektejaar met alle verplichtingen die daar bij horen, voor wat het waard is. Het levert mij in ieder geval weer een hoop onzekerheid en stress op, wat maakt dat mijn overbelastingsklachten niet afnemen, maar toenemen. We gaan het wel zien.
Ik heb denk ik veel geluk gehad met de keuringsarts bij het UWV.
You're stronger than you think - which isn't saying much.
Week 5 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 5 van de Extremely Demotivational Calendar
woensdag 14 januari 2026 om 19:34
Wat een nare periode voor jou.duet1 schreef: ↑13-01-2026 17:54Had jij al vroeg een diagnose?
Ik ben rond mijn dertigste van fulltime werken stapsgewijs vrijwillig naar parttime werken gegaan omdat ik niet alle ballen in de lucht kon houden. Toen niet wetende wat ik nu weet. Intussen de ene burnout na de andere, steeds niet werkgerelateerd. Ik zeg nu ook dat ik niet in mijn werk ben uitgevallen, maar in mijn hele leven. Ik was ongeveer 48 toen ik mijn ASS diagnose kreeg.
Ik vraag me nu ook wel eens af: wat als ik dit alles eerder had geweten? Had ik dan andere keuzes gemaakt? Ik heb mijn hele leven geknokt voor alles, om te kunnen bereiken en doen wat iedereen bereikt en doet. De prijs die ervoor heb betaald is hoog.
Ik heb inmiddels 12 maanden wachttijd voor de ggz er op zitten en weet sinds kort dat de wachttijd nog langer gaat duren door personeelstekort bij de instelling waar ik op de wachtlijst sta. Ik zit nu in mijn tweede ziektejaar met alle verplichtingen die daar bij horen, voor wat het waard is. Het levert mij in ieder geval weer een hoop onzekerheid en stress op, wat maakt dat mijn overbelastingsklachten niet afnemen, maar toenemen. We gaan het wel zien.
Het komt me allemaal heel bekend voor vanuit mijn eigen situatie, ik heb mijn diagnose op mijn 46e gekregen. Het is ontzettend lastig
Na twee jaar ziekte ook een wia en gedeeltelijk werk maar wel weer minder uren want nooit oude uren weer kunnen werken. En nu dit ik er weer midden in. Een jaar gedeeltelijk ziek, bedrijfsarts die me niet snapt. Uren opbouwen is heel lastig. Zal me niet verbazen als het aan het einde dan het tweede jaar weer minder uren zijn.
Ik wens je heel veel sterkte toe.
woensdag 14 januari 2026 om 19:38
Heel vervelend dat dit zo loopt voor je, zeker met familie. En dan ook nog een zus die psycholoog is….MadameBijoux schreef: ↑13-01-2026 17:58Vorig jaar b.v. kreeg ik een apje van een zus of ik niet ff met de trein naar Duitsland kon rijden om mijn moeder na een knie-operatie op te vrolijken. Ik gaf daar i.v.m. drukte geen antwoord op en een week later vroeg ze: ´Oh,mocht ik hier geen antwoord op krijgen? Je kunt toch ff de trein pakken en langer blijven.´ Toen zei ik dat het ff niet uitkwam en of ze me niet onder druk wilde zetten. Ik kreeg als antwoord dat als ik het zo opvatte dat dit niet haar probleem was want ze stelde alleen een vraag. Het weekend daarop heb ik een appeltje met haar geschild en aan haar uitgelegd waarom ik zo reageerde. Dat begreep ze dan achteraf wel.
Een andere zus heeft ruim 20 jaar geleden haar studie psychologie afgerond maar nooit als psych gewerkt. Inmiddels is er in die tijd veel veranderd. Nu zou je zeggen dat ze in ieder geval basiskennis zou moeten hebben maar i.v.m. een miscommunicatie met haar bleek het niet zo. Ze had een opmerking gemaakt waarmee ze me onder druk zette en die bij mij heftig binnen kwam. Ik begon veel vragen te stellen omdat ik duidelijkheid wilde en reageerde tegelijkertijd ook impulsief. Het eindigde ermee dat ze vond ´dat ik te vermoeiend voor haar was´. Ze had beter kunnen zeggen ´we praten een andere keer verder. De situatie is op dit moment te vermoeiend voor ons beiden.´ In plaats van ´jij bent...´ en de volledige verantwoording bij mij neer te leggen. Ik heb dan wel sorry gezegd en ze zei dat ze niet boos was maar ik was achteraf zo van slag dat ik ff bij moest komen. Bij gelegenheid ga ik aan haar uitleggen dat ik zo reageerde i.v.m. overprikkeling.
Dit zijn dan twee voorbeelden vanuit onbegrip,niet fijn. Ik voel me dan zo machteloos en denk dan weer dat het aan mij ligt. Ik hou veel van hun omdat ze ook hun goede kanten hebben maar ik zou sommigen een keer mijn hersenen willen uitlenen om ze te laten weten hoe overprikkeling voelt en dat je dat niet ff naast je neer kunt leggen.
Maar dit is niet het onbegrip waar ik tegenaan loop en wat ik bedoel.
Ik bedoel meer dat mensen niet snappen dat een cursus of vergadering op werk teveel is, dat ik niet mee kan met een team uitje na een dag werken omdat het teveel is. Dat er overal lawaai is en mensen niet snappen dat ik daar last van heb.
Dat ‘ iedereen wel een beetje autistisch is’ als ik mijn diagnose aan anderen vertel.
Dat soort dingen…grrr…
woensdag 14 januari 2026 om 19:48
Ik merk dat ik die opmerkingen ook wel lastig vind, Bo-Katan. Alhoewel ik helemaal in het begin zit en alles zelf ook nog echt moet leren, is dit nu al iets wat mij m'n neus uitkomt. Ik vind het ergens wel teleurstellend om dat ook te horen van mensen die dichtbij staan. "Oh joh, iedereen is wel eens druk in het hoofd" etc,. Inderdaad de opmerking dat iedereen wel een beetje ADHD heeft... Je doet zo af aan waar ik dagelijks tegenaan loop. Ik heb het nu met sommige vrienden ook niet meer hierover, het begrip lijkt niet echt te willen indalen ofzo. Alsof ze het ver van zich willen houden.Bo-Katan schreef: ↑14-01-2026 19:38Heel vervelend dat dit zo loopt voor je, zeker met familie. En dan ook nog een zus die psycholoog is….
Maar dit is niet het onbegrip waar ik tegenaan loop en wat ik bedoel.
Ik bedoel meer dat mensen niet snappen dat een cursus of vergadering op werk teveel is, dat ik niet mee kan met een team uitje na een dag werken omdat het teveel is. Dat er overal lawaai is en mensen niet snappen dat ik daar last van heb.
Dat ‘ iedereen wel een beetje autistisch is’ als ik mijn diagnose aan anderen vertel.
Dat soort dingen…grrr…
woensdag 14 januari 2026 om 20:04
Die opmerking gebruik ik als opstapje om even wat uit te leggen over autisme.Bo-Katan schreef: ↑14-01-2026 19:38Heel vervelend dat dit zo loopt voor je, zeker met familie. En dan ook nog een zus die psycholoog is….
Maar dit is niet het onbegrip waar ik tegenaan loop en wat ik bedoel.
Ik bedoel meer dat mensen niet snappen dat een cursus of vergadering op werk teveel is, dat ik niet mee kan met een team uitje na een dag werken omdat het teveel is. Dat er overal lawaai is en mensen niet snappen dat ik daar last van heb.
Dat ‘ iedereen wel een beetje autistisch is’ als ik mijn diagnose aan anderen vertel.
Dat soort dingen…grrr…
Meestal zeg ik dan dat autistische kenmerken inderdaad niks bijzonders zijn, dat iedereen er wel een paar heeft. Maar dat je pas een diagnose krijgt als je er veel hebt, in een bepaalde combinatie, en ze je beperken in het dagelijks leven.
Geldt ook voor ADHD.
You're stronger than you think - which isn't saying much.
Week 5 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 5 van de Extremely Demotivational Calendar
woensdag 14 januari 2026 om 20:26
Wat een lange wachttijd zeg! Dat is echt moeilijk. Ik snap dat het zich bij je opstapelt. Ik heb me vroeger ook afgevraagd waarom bepaalde dingen me niet lukten of waarom ik soms extra boos of verdrietig werd omdat emoties bij me heftig binnen kwamen. Dacht wel eens dat het aan mij lag. Ik doe al jaren geen betaald werk meer maar ben bezig met re-integratie. Hier veel creativiteit en veel ideeen en veel energie maar ook te wijten aan mijn ADHD die ik soms niet kwijt kan (mijn energie trouwens). Veel sterkte met alles! Ik duim voor je.duet1 schreef: ↑13-01-2026 17:54Had jij al vroeg een diagnose?
Ik ben rond mijn dertigste van fulltime werken stapsgewijs vrijwillig naar parttime werken gegaan omdat ik niet alle ballen in de lucht kon houden. Toen niet wetende wat ik nu weet. Intussen de ene burnout na de andere, steeds niet werkgerelateerd. Ik zeg nu ook dat ik niet in mijn werk ben uitgevallen, maar in mijn hele leven. Ik was ongeveer 48 toen ik mijn ASS diagnose kreeg.
Ik vraag me nu ook wel eens af: wat als ik dit alles eerder had geweten? Had ik dan andere keuzes gemaakt? Ik heb mijn hele leven geknokt voor alles, om te kunnen bereiken en doen wat iedereen bereikt en doet. De prijs die ervoor heb betaald is hoog.
Ik heb inmiddels 12 maanden wachttijd voor de ggz er op zitten en weet sinds kort dat de wachttijd nog langer gaat duren door personeelstekort bij de instelling waar ik op de wachtlijst sta. Ik zit nu in mijn tweede ziektejaar met alle verplichtingen die daar bij horen, voor wat het waard is. Het levert mij in ieder geval weer een hoop onzekerheid en stress op, wat maakt dat mijn overbelastingsklachten niet afnemen, maar toenemen. We gaan het wel zien.
Je pense donc je suis
woensdag 14 januari 2026 om 20:27
Hoe doe jij dat trouwens met huishouden? Heb je daar een bepaalde structuur in? Ik bedoel daarmee b.v. dat je de was of stofzuigen etc... op een vaste dag doet?
Je pense donc je suis
woensdag 14 januari 2026 om 20:43
Ik snap wat je bedoelt. Die opmerking dat iedereen een beetje autistisch is of dat iedereen wel eens druk of dromerig is heb ik ook wel eens gehad. En er zit zoveel meer ertussen. Ik herinner me een opmerking van een ex-vriendin die samen met mijn neef was die ADHD heeft. Vorig jaar hadden we een videochat samen met haar,mijn neef en mijn vriend en toen ik vertelde dat ik ass en ADHD heb zei ze dat het niet aan me te zien was. Dus misschien heeft ze dat ook tegen mijn neef gezegd. Feit is dat ze niet om kon gaan met zijn ADHD en hem als speelbal behandelde. Gelukkig is het uit.Bo-Katan schreef: ↑14-01-2026 19:38Heel vervelend dat dit zo loopt voor je, zeker met familie. En dan ook nog een zus die psycholoog is….
Maar dit is niet het onbegrip waar ik tegenaan loop en wat ik bedoel.
Ik bedoel meer dat mensen niet snappen dat een cursus of vergadering op werk teveel is, dat ik niet mee kan met een team uitje na een dag werken omdat het teveel is. Dat er overal lawaai is en mensen niet snappen dat ik daar last van heb.
Dat ‘ iedereen wel een beetje autistisch is’ als ik mijn diagnose aan anderen vertel.
Dat soort dingen…grrr…
Wat mijn zussen betreft zo is dat niet altijd zo maar in bepaalde situaties. Ik ga toch wel bij gelegenheid aan haar uitleggen wat het betekent om overprikkeld te zijn en als ik voel dat er aan me getrokken wordt en ik niet begrepen wordt-inderdaad omdat het ff teveel is-dan kan ik i.v.m. mijn ADHD weer erg impulsief reageren en dan wordt ik weer niet begrepen. Waardoor ik nog bozer wordt en mijn impulsiviteit niet af kan remmen. Okay,het zijn mijn zussen en ik hou van hun maar wil nog een keer duidelijk maken wat met name de combi ass en ADHD inhoudt.
Ik vind het erg raar dat er mensen zijn die zo op je reageren als jij je autisme-diagnose vertelt. Kennelijk weten ze dan totaal niet wat autisme inhoudt. Ze zouden maar eens een dag rond gaan lopen met ons brein en dan eens moeten voelen hoe het is om overprikkeld te zijn en meer je best te moeten doen dan anderen. Ik snap volkomen dat een uitje na een dag werken teveel voor je en ik zou dan zeker mijn grenzen bewaken. Als ik teveel moeilijke dingen tegelijk moet gaan oplossen dan zet ik mezelf onder druk en verlies het overzicht en daar wordt ik overprikkeld van of afgeleid i.v.m. mijn ADHD. Geluiden kunnen bij mensen met autisme en ADHD soms heftiger of minder heftig binnenkomen. Bij mij is het soms tegenstrijdig. Dat is wel eens erg lastig.
Je pense donc je suis
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
