Neurodiversiteit --> Algemeen topic ❤

Dat is ook waar ik een beetje tegenaan loop. Tot nu toe ben ik steeds behandeld voor psychische problemen, die steeds terugkerend bleken, waaronder inderdaad terugkerende depressies. Misschien zoek ik te veel naar oorzaken en misschien is dat ook wel mijn autsime dat ik altijd op zoek ben naar het naadje van de kous om alles tot in detail te begrijpen en te beredeneren. Maar ik vraag me na al die jaren wel af wat is te linken aan autisme en wat niet.
Als voorbeeld noem ik een GGZ-behandeling waarin ik niet mijn hoofd, maar mijn gevoel moest laten spreken en moest ervaren wat ik voelde, maar ik herken geen emoties bij mezelf, hoe moet ik die dan ervaren/voelen. Ik vraag me dan af of er bij specifieke ASS begeleiding bijvoorbeeld juist wordt stil gestaan bij het feit dat ik die herkenning niet heb en dat ik daar misschien leer hoe ik dat wel moet herkennen, zodat ik daar adequaat mee om kan gaan.
Net zoiets als het herkennen en aangeven van grenzen, waar het vaak binnen de reguliere GGZ over gaat. Ik herken en voel geen grenzen en doe alles vanuit mijn hoofd (eisen/verwachtingen) met als gevolg dat ik voortdurend over mijn grenzen heen ga. Op dit moment heb ik voor mezelf een grens getrokken bij een kwartier iets doen, dan rust. Gewoon omdat ik niet voel hoe lang ik met iets door kan gaan. Dus dan beredeneer ik het op deze manier om een objectieve grens voor mezelf te trekken. Ik vraag me dus af of ik bij ASS begeleiding hier juist wel nog iets kan leren.

duet1 schreef: ↑

08-02-2026 19:29

ik herken geen emoties bij mezelf, hoe moet ik die dan ervaren/voelen.

Dat heet alexithymie, ik heb (had) dat ook in sterke mate. Het betekent niet dat je niet kan voelen.

Ik heb ook in zo'n therapie gezeten waar de opdracht was "niet denken, voelen" en dat was het moeilijkste wat ik ooit gedaan heb. Ik wist het gros van de tijd niets te zeggen, niets te voelen, leek wel een groot faalcircus en voelde me vooral een grote domme (huil)baby. Maar waarschijnlijk is dat een logisch gevolg als je een rationeel volwassen persoon bent zonder emotionele ontwikkeling.

Over emoties herkennen in het lichaam heb ik ook domweg wat boeken gelezen, dat hielp ook om te leren. Uiteindelijk zijn emoties universeel en er zijn maar een paar soorten, dus je kan er naar op zoek gaan bij jezelf in een alledaagse situatie. Evt. samen met een professional. Ik heb nu een haptotherapeut die gewoon heel geduldig elke keer het rijtje af gaat als ik niet weet wat ik voel of waar. Ze helpt me ook om aanwezig te zijn want ik vertrek al snel naar mijn hoofd als ik iets moeilijkers voel. Het is nog steeds nog altijd niet zo leuk.

Exact dat....ik heb alleen maar gehuild. Ik had het er laatst met mijn dochter over en ook zij gaf aan geen verschillende emoties bij zichzelf te herkennen. Wij beide herkennen alleen blijdschap, verdriet en stress/paniek. Ik heb geen idee hoe andere emoties voelen. Frustratie? Irritatie? Voelt dat hetzelfde, is dat hetzelfde? Ik heb echt geen idee.

Ik kon ook tot mijn 30e helemaal geen boosheid voelen. Kwam niet verder dan "milde irritatie."

Jaloezie kende ik niet. Waardoor ik dacht dat ik dat gevoel gewoon niet bezit.

Inmiddels geleerd dat ik zoveel diepe jaloezie vaak gevoeld heb dat ik dat allemaal geblockt had.