Psyche
alle pijlers
Niet verzorgd willen worden
dinsdag 2 februari 2016 om 14:57
Afgelopen zaterdag heb ik een paar wijntjes meer gedronken dan ik gewend ben. Ik drink namelijk vrijwel nooit alcohol en als ik het wel drink, maar één glas. Dus helaas reageerde mijn maag niet goed. Ik moest onderweg naar huis en eenmaal thuis overgeven (bah!) en ik voelde me slap en uit mijn evenwicht. Ik woon alleen dus ik moet dan toch zo goed en kwaad als het kan zelf douchen en een fles water en een emmer naast m'n bed zetten enzo. Prima. Ik moet er niet aan denken om daar iemand anders mee lastig te vallen en eerlijk gezegd heb ik ook liever geen gezelschap als ik me slecht voel. Mijn vader vond het echter naar dat ik hem 's ochtends niet belde om me een beetje te verzorgen.. Hallo, ik heb het zelf gedaan, dan verdien ik in mijn ogen niet eens hulp!
Maar ook als ik écht ziek ben (vorig jaar had ik een hevige longontsteking, bijna tot ziekenhuisopname aan toe), kan ik bijna niemand in mijn omgeving verdragen. Alleen mijn tweelingzus. En héél even mijn opa en oma. Ik moet er echt niet aan denken om dan bij iemand anders te moeten zijn of iemand anders in mijn omgeving te hebben. Behalve dus mijn tweelingzus, die precies weet wat ik nodig heb en ook nog alles op mijn (onze) manier doet. Zij kwam elke dag een uurtje en soms een middagje en deed de dingen die ik niet kon. Daar was ik haar zo dankbaar voor! Dan voel ik me emotioneel ook meteen stukken beter.
Mijn vader vond het echter onverantwoord en heel erg dat ik niet bij hem wilde logeren. Ook mijn moeder was gekwetst omdat ik niet wilde dat ze bij mij kwam logeren. Ik raakte eerlijk gezegd in paniek bij het idee en kon het er absoluut niet bij hebben. Klinkt heel ondankbaar maar dat is het niet, ik vind het juist super lief van ze. Maar het is nu eenmaal iets waar ik niet tegen kan. Mijn ouders vinden mij hierin raar en denken dat het ongezond is om zo te zijn. Wat vinden jullie?
Zijn er meer mensen die juist níet graag verzorgd worden? Het helemaal geen fijn idee vinden en het alleen toestaan als het echt moet? Of is dat echt zo zeldzaam?
Maar ook als ik écht ziek ben (vorig jaar had ik een hevige longontsteking, bijna tot ziekenhuisopname aan toe), kan ik bijna niemand in mijn omgeving verdragen. Alleen mijn tweelingzus. En héél even mijn opa en oma. Ik moet er echt niet aan denken om dan bij iemand anders te moeten zijn of iemand anders in mijn omgeving te hebben. Behalve dus mijn tweelingzus, die precies weet wat ik nodig heb en ook nog alles op mijn (onze) manier doet. Zij kwam elke dag een uurtje en soms een middagje en deed de dingen die ik niet kon. Daar was ik haar zo dankbaar voor! Dan voel ik me emotioneel ook meteen stukken beter.
Mijn vader vond het echter onverantwoord en heel erg dat ik niet bij hem wilde logeren. Ook mijn moeder was gekwetst omdat ik niet wilde dat ze bij mij kwam logeren. Ik raakte eerlijk gezegd in paniek bij het idee en kon het er absoluut niet bij hebben. Klinkt heel ondankbaar maar dat is het niet, ik vind het juist super lief van ze. Maar het is nu eenmaal iets waar ik niet tegen kan. Mijn ouders vinden mij hierin raar en denken dat het ongezond is om zo te zijn. Wat vinden jullie?
Zijn er meer mensen die juist níet graag verzorgd worden? Het helemaal geen fijn idee vinden en het alleen toestaan als het echt moet? Of is dat echt zo zeldzaam?
dinsdag 2 februari 2016 om 20:23
Hoi,
Ja het is bij mij ook ontstaan in m'n kindertijd ik ben met deze ziekte geboren.
Dus wat jij zegt zou heel goed kunnen dat het iets is wat in je kindertijd is ontstaan doordat je naar zelfstandigheid en onafhankelijkheid hunkerde en dat nu bent.
jouw zus wist precies waar je wel behoefte aan hebt, koester dat. Je ouders doen het uit liefde maar niet de manier wat bij jou past, je kunt het gewoon zeggen (op een rustige niet veroordelende manier) , vaak kunnen ouders daar wel tegen.
Je hebt geen superheld nodig die alle klusjes voor je klaart, loslaten en relativeren
Word er maar niet onzeker van, nergens voor nodig
Ja het is bij mij ook ontstaan in m'n kindertijd ik ben met deze ziekte geboren.
Dus wat jij zegt zou heel goed kunnen dat het iets is wat in je kindertijd is ontstaan doordat je naar zelfstandigheid en onafhankelijkheid hunkerde en dat nu bent.
jouw zus wist precies waar je wel behoefte aan hebt, koester dat. Je ouders doen het uit liefde maar niet de manier wat bij jou past, je kunt het gewoon zeggen (op een rustige niet veroordelende manier) , vaak kunnen ouders daar wel tegen.
Je hebt geen superheld nodig die alle klusjes voor je klaart, loslaten en relativeren
Word er maar niet onzeker van, nergens voor nodig
