Psyche
alle pijlers
Nu moet ik echt doorzetten..
maandag 23 februari 2015 om 16:56
Dag allemaal,
Ik heb een nieuw account aangemaakt ivm de schaamte. Mijn oude account was bij een enkeling in mijn omgeving bekend. Liever blijf ik nu anoniem:
Ik heb vorige week mijn relatie verbroken. Twee jaar zijn we samen geweest. Een latrelatie, met nog geen plannen om te gaan samenwonen. Allebei kinderen, die we er buiten hebben gehouden. Allebei co ouderschap met toevallig dezelfde dagen (halve week), dus dat was heel gemakkelijk. Ze troffen elkaar wel eens op verjaardagen en we zijn eens wat leuks gaan doen....De dagen dat we de kinderen niet hadden, waren we bij elkaar. Mijn zoon en zijn zoons hebben ons nooit als stel gezien.
Bij mij kwam dat vooral omdat ik niet wist of hier toekomst in zat. Ik wilde het zeker weten. In het begin was er nog geen twijfel, dat ontstond later. Tijdens die twijfelmomenten (die we beiden hadden) hebben we geregeld afstand genomen om na te denken. We hebben nooit ruzie gehad. Hadden we dat maar, dan was het gemakkelijker geweest. Tijdens zo'n periode miste ik hem heel erg. En hij mij. Dan werd er weer gemaild of geappt en kwamen we weer bij elkaar. Dit patroon heeft zich drie keer voorgedaan.
Ondanks dat ik er van overtuigd ben dat ik hem wel echt miste, weet ik niet of ik niet gewoon bang was om alleen te zijn en daarom weer contact op nam.
Het is zo gemakkelijk om in een bepaald patroon te komen en alles maar gemakkelijk te vinden. Ik ben van nature een heel onzeker persoon. Altijd al geweest. Ik vertrouw niet op mezelf en haal bevestiging uit wat anderen van mij vinden. Dit heeft in het verleden geresulteerd in een eetstoornis, waar ik buiten alle verwachtingen om, over heen ben gekomen.
Het alleenstaande ouderschap vind ik zwaar. De vader van mijn zoon speelt niet zo'n grote rol in ons leven en mijn familie woont ver weg. Gelukkig heb ik veel vrienden, waar ik ook beroep op kan doen wanneer nodig. Alleen voel ik me zo bezwaard soms.
Ik voel soms pure eenzaamheid, mis de warmte en het gevoel door iemand speciaal gevonden te worden. Ik denk dat mijn exvriend mij dat gaf. Het was een schijngevoel want van echte liefde was geen sprake. Dat besef ik me nu. Ik klampte me wanhopig vast aan iets waardoor ik me succesvol en fijn voelde. In de relatie heb ik me weggecijferd. Naar mijn idee was het niet gelijkmatig. Ik speelde de perfecte voorbeeldige vriendin, ik zorgde voor hem en was er wanneer hij me nodig had. Naar hem toe geen verwijten, ik had mijn eigen aandeel in deze relatie. Hij heeft me met respect behandeld, maar nam dus onbewust meer ruimte in beslag omdat ik hem dat ook bood. Ik ben niet kwaad op hem, heb geen hekel aan hem.
Ik moet doorzetten. Geen contact. Het is nu tijd om voor mij en voor mijn zoon.
Het voelt alleen verschrikkelijk. Het lijkt wel alsof ik de afgelopen dagen continu een spiegel voorgehouden krijg. Het is heel gemakkelijk om weer te mailen, maar ik ga het niet doen. Ik wil trots voelen en uiteindelijk aan mezelf gaan werken. Ik ga naar een psycholoog omdat ik zie dat het een oud vaak terugkerend patroon is. Het verdriet dat ik voel heeft weinig meer met mijn ex vriend te maken, maar met het gevoel van falen en eenzaam voelen.
Zijn spullen heb ik bij hem thuis neergezet. Een paar dagen terug. Ik had zijn sleutel nog. Hij is boos hierover, omdat hij me graag nog had willen zien en dit persoonlijk had willen afhandelen. Voor mij hoeft dat niet. De kans is zo groot dat het contact dan weer opbloeit.
Ik moet doorzetten. Geen contact. Dit is het moment dat ik hier sterker uit kan komen. Dat mijn angsten kunnen worden aangepakt ipv weggestopt. Ik wil een sterke vrouw worden, ook voor mijn zoon. Ik heb hem er buiten gehouden en hou hem ook buiten mijn verdriet.
Dit is mijn kans om alles anders te gaan doen, maar god...wat is het eng!
Ik heb een nieuw account aangemaakt ivm de schaamte. Mijn oude account was bij een enkeling in mijn omgeving bekend. Liever blijf ik nu anoniem:
Ik heb vorige week mijn relatie verbroken. Twee jaar zijn we samen geweest. Een latrelatie, met nog geen plannen om te gaan samenwonen. Allebei kinderen, die we er buiten hebben gehouden. Allebei co ouderschap met toevallig dezelfde dagen (halve week), dus dat was heel gemakkelijk. Ze troffen elkaar wel eens op verjaardagen en we zijn eens wat leuks gaan doen....De dagen dat we de kinderen niet hadden, waren we bij elkaar. Mijn zoon en zijn zoons hebben ons nooit als stel gezien.
Bij mij kwam dat vooral omdat ik niet wist of hier toekomst in zat. Ik wilde het zeker weten. In het begin was er nog geen twijfel, dat ontstond later. Tijdens die twijfelmomenten (die we beiden hadden) hebben we geregeld afstand genomen om na te denken. We hebben nooit ruzie gehad. Hadden we dat maar, dan was het gemakkelijker geweest. Tijdens zo'n periode miste ik hem heel erg. En hij mij. Dan werd er weer gemaild of geappt en kwamen we weer bij elkaar. Dit patroon heeft zich drie keer voorgedaan.
Ondanks dat ik er van overtuigd ben dat ik hem wel echt miste, weet ik niet of ik niet gewoon bang was om alleen te zijn en daarom weer contact op nam.
Het is zo gemakkelijk om in een bepaald patroon te komen en alles maar gemakkelijk te vinden. Ik ben van nature een heel onzeker persoon. Altijd al geweest. Ik vertrouw niet op mezelf en haal bevestiging uit wat anderen van mij vinden. Dit heeft in het verleden geresulteerd in een eetstoornis, waar ik buiten alle verwachtingen om, over heen ben gekomen.
Het alleenstaande ouderschap vind ik zwaar. De vader van mijn zoon speelt niet zo'n grote rol in ons leven en mijn familie woont ver weg. Gelukkig heb ik veel vrienden, waar ik ook beroep op kan doen wanneer nodig. Alleen voel ik me zo bezwaard soms.
Ik voel soms pure eenzaamheid, mis de warmte en het gevoel door iemand speciaal gevonden te worden. Ik denk dat mijn exvriend mij dat gaf. Het was een schijngevoel want van echte liefde was geen sprake. Dat besef ik me nu. Ik klampte me wanhopig vast aan iets waardoor ik me succesvol en fijn voelde. In de relatie heb ik me weggecijferd. Naar mijn idee was het niet gelijkmatig. Ik speelde de perfecte voorbeeldige vriendin, ik zorgde voor hem en was er wanneer hij me nodig had. Naar hem toe geen verwijten, ik had mijn eigen aandeel in deze relatie. Hij heeft me met respect behandeld, maar nam dus onbewust meer ruimte in beslag omdat ik hem dat ook bood. Ik ben niet kwaad op hem, heb geen hekel aan hem.
Ik moet doorzetten. Geen contact. Het is nu tijd om voor mij en voor mijn zoon.
Het voelt alleen verschrikkelijk. Het lijkt wel alsof ik de afgelopen dagen continu een spiegel voorgehouden krijg. Het is heel gemakkelijk om weer te mailen, maar ik ga het niet doen. Ik wil trots voelen en uiteindelijk aan mezelf gaan werken. Ik ga naar een psycholoog omdat ik zie dat het een oud vaak terugkerend patroon is. Het verdriet dat ik voel heeft weinig meer met mijn ex vriend te maken, maar met het gevoel van falen en eenzaam voelen.
Zijn spullen heb ik bij hem thuis neergezet. Een paar dagen terug. Ik had zijn sleutel nog. Hij is boos hierover, omdat hij me graag nog had willen zien en dit persoonlijk had willen afhandelen. Voor mij hoeft dat niet. De kans is zo groot dat het contact dan weer opbloeit.
Ik moet doorzetten. Geen contact. Dit is het moment dat ik hier sterker uit kan komen. Dat mijn angsten kunnen worden aangepakt ipv weggestopt. Ik wil een sterke vrouw worden, ook voor mijn zoon. Ik heb hem er buiten gehouden en hou hem ook buiten mijn verdriet.
Dit is mijn kans om alles anders te gaan doen, maar god...wat is het eng!
maandag 23 februari 2015 om 17:03
Wow heel dapper van je! Sterkte. Je klinkt alsof je op de goede weg bent! Alleen 2 jaar een relatie hebben en dat verzwijgen voor je kind, vind ik wel heftig hoor. Dat zou ik persoonlijk niet gedaan hebben. Zo geef je een relatie m.i. Geen echte kans en 2 jaar liegen tegen je kind, noem ik niet bepaald het goede voorbeeld geven. Maar goed, gedane zaken nemen geen keer, je kunt er wel van leren en sterker uitkomen.
maandag 23 februari 2015 om 17:05
Wat in mij opkomt is: kun je niet deze relatie gebruiken als les hoe wel meer ruimte te krijgen?
Het klinkt zo alsof je een conclusie hebt getrokken maar die niet met hem hebt gedeeld.
Bij mij is het nl zo dat als het 'zo moet zijn' ik zo de deur dichtklap en geen twijfels heb. Maar als er nog iets moet worden afgemaakt voel ik me zoals jij nu beschrijft.
Het klinkt alsof je verstand een beslissing heeft genomen maar je hart niet. En de redenen die he daarvoor noemt vind ik klinken als gepieker in jouw hoofd, niet iets wat je met hem hebt gedeeld.
Het klinkt zo alsof je een conclusie hebt getrokken maar die niet met hem hebt gedeeld.
Bij mij is het nl zo dat als het 'zo moet zijn' ik zo de deur dichtklap en geen twijfels heb. Maar als er nog iets moet worden afgemaakt voel ik me zoals jij nu beschrijft.
Het klinkt alsof je verstand een beslissing heeft genomen maar je hart niet. En de redenen die he daarvoor noemt vind ik klinken als gepieker in jouw hoofd, niet iets wat je met hem hebt gedeeld.
maandag 23 februari 2015 om 17:12
maandag 23 februari 2015 om 17:23
Dit heb ik met hem besproken en hij had dezelfde twijfels. Beiden voelden we geen liefde maar gewoon prettig bij elkaar te zijn. Maatjes, dat! We lijken heel veel op elkaar, dus hij herkende het wel. Ik ben nog jong, 32 en hoop dat ik de liefde ooit nog mag voelen.
Dit is dus gesproken en wel doordacht. Ik heb hier echt ruim een jaar mee geworsteld. Ik durfde nooit.
Het nu even niet willen zien: ik heb hier over gehad met mijn omgeving. Ik geloof dat hij wel hoopte op een hernieuwde kans wanneer hij zijn spullen kwam ophalen.
Dit is dus gesproken en wel doordacht. Ik heb hier echt ruim een jaar mee geworsteld. Ik durfde nooit.
Het nu even niet willen zien: ik heb hier over gehad met mijn omgeving. Ik geloof dat hij wel hoopte op een hernieuwde kans wanneer hij zijn spullen kwam ophalen.