Psyche
alle pijlers
Omgaan met negatief gedrag
zondag 16 september 2012 om 20:55
Ik kom uit een familie die als lijfspreuk heeft "doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg". Beetje "wat de boer niet kent ..." verhaal. Alles wat "anders" is, is "gek" of "raar" of ... nou ja, vul het zelf maar in.
Tevens is mijn familie een familie die niet over gevoelens praat en redelijk hard praat. Let op: het zijn doodgoede mensen maar ik voel me er 9 van de 10 keer niet thuis.
Ik zelf ben een redelijk rustig persoon. Vroeger erg verlegen maar naarmate ik ouder werd, nam ook de verlegenheid af. Maar ik ben nog steeds geen enorm extravert persoon. Tevens ben ik heel erg gevoelig. Hiermee wil ik niet zeggen dat ik niet tegen een stootje kan.
Ik merk de laatste tijd steeds vaker dat ik moeite heb met hoe mijn familie is. Ik heb het dan met name over een tante, oom, mijn twee neven + aanhang en oma. Mijn ouders kennen me beter en van hen is het op de 1 of andere manier iets dragelijker.
Enkele voorbeelden om een indruk te geven:
Ik: "en wat hebben jullie van de week gestemd?"
Neef: "niets want het helpt toch niks!"
Vrouw van neef: "Al dat gezeik altijd, ze zijn alleen voor zichzelf daar"
Ik: "ik vind het belangrijk om te stemmen. Persoonlijk vind ik dat je dan ook niet mag klagen als er weer wat gebeurt".
Vrouw van neef: "jij altijd met je interessante gedoe, voel je jezelf te goed ofzo?"
Of
Tante: "die ketting past niet meer goed om mijn nek"
Oom: "dat komt ervan als je zo'n stierennek hebt"
Of
Kind van neef (4 jaar) doet wat verkeerd en valt
Neef: "slome duikelaar, kijk nou eens een keer uit"
Oom: "je kunt ook niks jij!"
Of
Ik praat over iets wat op het journaal is geweest.
Vrouw van neef: "jaja professor, jij weet het weer"
Het zijn gewoon enkele voorbeelden om aan te geven wat ik bedoel en hoe het gaat. Soms ben ik in een "opstandige" bui en zeg ik er wat van, andere keren heb ik geen zin om er op in te gaan en laat ik het maar zo.
Mijn vriend is heel erg mondig en wil er nog weleens wat van zeggen als ze mij persoonlijk "aanvallen", die zegt dan "hey hallo, je hebt het wel over mijn vriendin he!" of hij wijst ze erop dat ze het bij het verkeerde eind hebben.
Ik kan heus voor mezelf opkomen en ik weet dat ik ze niet kan veranderen maar wat vind ik het af en toe lastig.
Wat ik merk is dat ik het op sommige punten overneem omdat ik het altijd zo gewend bent. Het uit zich vooral in negatieve aandacht vragen als mijn vriend iets doet/zegt/wil waar ik het niet mee eens ben. Ik wil het echt niet en kan er gelukkig goed met mijn vriend over praten en hij helpt me maar ik wil deze eigenschap niet van mijn familie overnemen!
Ik wil mijn familie niet afzeiken maar ik vind het wel een mindere kant van hen en ik wil zo niet worden (al klinkt dat misschien grof). Wie heeft er tips over hoe ik dat het beste aan kan pakken?
Tevens is mijn familie een familie die niet over gevoelens praat en redelijk hard praat. Let op: het zijn doodgoede mensen maar ik voel me er 9 van de 10 keer niet thuis.
Ik zelf ben een redelijk rustig persoon. Vroeger erg verlegen maar naarmate ik ouder werd, nam ook de verlegenheid af. Maar ik ben nog steeds geen enorm extravert persoon. Tevens ben ik heel erg gevoelig. Hiermee wil ik niet zeggen dat ik niet tegen een stootje kan.
Ik merk de laatste tijd steeds vaker dat ik moeite heb met hoe mijn familie is. Ik heb het dan met name over een tante, oom, mijn twee neven + aanhang en oma. Mijn ouders kennen me beter en van hen is het op de 1 of andere manier iets dragelijker.
Enkele voorbeelden om een indruk te geven:
Ik: "en wat hebben jullie van de week gestemd?"
Neef: "niets want het helpt toch niks!"
Vrouw van neef: "Al dat gezeik altijd, ze zijn alleen voor zichzelf daar"
Ik: "ik vind het belangrijk om te stemmen. Persoonlijk vind ik dat je dan ook niet mag klagen als er weer wat gebeurt".
Vrouw van neef: "jij altijd met je interessante gedoe, voel je jezelf te goed ofzo?"
Of
Tante: "die ketting past niet meer goed om mijn nek"
Oom: "dat komt ervan als je zo'n stierennek hebt"
Of
Kind van neef (4 jaar) doet wat verkeerd en valt
Neef: "slome duikelaar, kijk nou eens een keer uit"
Oom: "je kunt ook niks jij!"
Of
Ik praat over iets wat op het journaal is geweest.
Vrouw van neef: "jaja professor, jij weet het weer"
Het zijn gewoon enkele voorbeelden om aan te geven wat ik bedoel en hoe het gaat. Soms ben ik in een "opstandige" bui en zeg ik er wat van, andere keren heb ik geen zin om er op in te gaan en laat ik het maar zo.
Mijn vriend is heel erg mondig en wil er nog weleens wat van zeggen als ze mij persoonlijk "aanvallen", die zegt dan "hey hallo, je hebt het wel over mijn vriendin he!" of hij wijst ze erop dat ze het bij het verkeerde eind hebben.
Ik kan heus voor mezelf opkomen en ik weet dat ik ze niet kan veranderen maar wat vind ik het af en toe lastig.
Wat ik merk is dat ik het op sommige punten overneem omdat ik het altijd zo gewend bent. Het uit zich vooral in negatieve aandacht vragen als mijn vriend iets doet/zegt/wil waar ik het niet mee eens ben. Ik wil het echt niet en kan er gelukkig goed met mijn vriend over praten en hij helpt me maar ik wil deze eigenschap niet van mijn familie overnemen!
Ik wil mijn familie niet afzeiken maar ik vind het wel een mindere kant van hen en ik wil zo niet worden (al klinkt dat misschien grof). Wie heeft er tips over hoe ik dat het beste aan kan pakken?
zondag 16 september 2012 om 21:01
Volgens mij zit Nederland vol met mensen die dit soort families hebben. En het is heel simpel: je zorgt gewoon dat je ze niet te vaak ziet. En als je ze wel ziet, neem je gewoon het hele gebeuren niet al te serieus.
Je vrienden kun je kiezen, je familie niet. Maar niemand veplicht je om wekelijks met je familie iets te doen.
Je vrienden kun je kiezen, je familie niet. Maar niemand veplicht je om wekelijks met je familie iets te doen.
zondag 16 september 2012 om 21:03
quote:jo12345 schreef op 16 september 2012 @ 21:01:
Volgens mij zit Nederland vol met mensen die dit soort families hebben. En het is heel simpel: je zorgt gewoon dat je ze niet te vaak ziet. En als je ze wel ziet, neem je gewoon het hele gebeuren niet al te serieus.
Je vrienden kun je kiezen, je familie niet. Maar niemand veplicht je om wekelijks met je familie iets te doen.Eensch!!
Volgens mij zit Nederland vol met mensen die dit soort families hebben. En het is heel simpel: je zorgt gewoon dat je ze niet te vaak ziet. En als je ze wel ziet, neem je gewoon het hele gebeuren niet al te serieus.
Je vrienden kun je kiezen, je familie niet. Maar niemand veplicht je om wekelijks met je familie iets te doen.Eensch!!
zondag 16 september 2012 om 21:05
quote:Djuuls04 schreef op 16 september 2012 @ 21:03:
Je hoeft toch geen contact te hebben met je oom en tante en neef, neem er wat afstand van. Veranderen kun je ze toch niet.
En als je weet hoe ze zijn dan zou ik niet over politiek beginnen,.
Het is de enige familie die ik heb, daarom heb ik contact met ze. Bovendien zijn het wel doodgoede mensen.
Het is ook niet dat ik probeer te provoceren door over politiek te beginnen. Als ik vraag op wie ze gestemd hebben, verwacht ik echt geen diepgaand gesprek over de politiek.
Je hoeft toch geen contact te hebben met je oom en tante en neef, neem er wat afstand van. Veranderen kun je ze toch niet.
En als je weet hoe ze zijn dan zou ik niet over politiek beginnen,.
Het is de enige familie die ik heb, daarom heb ik contact met ze. Bovendien zijn het wel doodgoede mensen.
Het is ook niet dat ik probeer te provoceren door over politiek te beginnen. Als ik vraag op wie ze gestemd hebben, verwacht ik echt geen diepgaand gesprek over de politiek.
zondag 16 september 2012 om 21:14
zondag 16 september 2012 om 21:35
Joh, ik word ook zo doodmoe van al dat negatieve gedoe om mij heen.
Ik stoor mij er gigantisch aan...
Ik ben meer van de leuke dingen melden en complimetjes geven...maar tegenwoordig kan dat niet meer.
Ik heb het heel erg om mij heen, of ik zit ineen fase ....dat ik mij er ontzettend aan stoor!
Suc6 jij....lkr een beetje afstand nemen en er bij zitten,maar gewoon weinig zeggen.
Dat scheel een hoop irritaties.
Ik stoor mij er gigantisch aan...
Ik ben meer van de leuke dingen melden en complimetjes geven...maar tegenwoordig kan dat niet meer.
Ik heb het heel erg om mij heen, of ik zit ineen fase ....dat ik mij er ontzettend aan stoor!
Suc6 jij....lkr een beetje afstand nemen en er bij zitten,maar gewoon weinig zeggen.
Dat scheel een hoop irritaties.
zondag 16 september 2012 om 21:35
quote:jo12345 schreef op 16 september 2012 @ 21:01:
Volgens mij zit Nederland vol met mensen die dit soort families hebben. En het is heel simpel: je zorgt gewoon dat je ze niet te vaak ziet. En als je ze wel ziet, neem je gewoon het hele gebeuren niet al te serieus.
Je vrienden kun je kiezen, je familie niet. Maar niemand verplicht je om wekelijks met je familie iets te doen.Precies!
Volgens mij zit Nederland vol met mensen die dit soort families hebben. En het is heel simpel: je zorgt gewoon dat je ze niet te vaak ziet. En als je ze wel ziet, neem je gewoon het hele gebeuren niet al te serieus.
Je vrienden kun je kiezen, je familie niet. Maar niemand verplicht je om wekelijks met je familie iets te doen.Precies!
zondag 16 september 2012 om 21:38
Is trouwens een veel voorkomend probleem, dat kinderen zich gaan afzetten tegen hun ouders. Je vindt ze maar dom, ze zien alles verkeerd en jij bent veeeel wijzer, veeeel meer geciviliseerd.
Het is een vorm van grove zelfoverschatting wat ook wel weer z'n oorzaak heeft in eigen onzekerheid in de maatschappij. Maar je ouders kan je tenminste aan.
Later verdwijnt dat, als de strijdbijl begraven is. Mogelijk zeggen ze je dan nog niet erg veel, maar je windt je dan niet meer zo op.
En hopelijk herhaalt de historie zich niet nog eens, als je zelf kinderen hebt die je over de kop dreigen te klimmen in schoolwijsheid.
Het is een vorm van grove zelfoverschatting wat ook wel weer z'n oorzaak heeft in eigen onzekerheid in de maatschappij. Maar je ouders kan je tenminste aan.
Later verdwijnt dat, als de strijdbijl begraven is. Mogelijk zeggen ze je dan nog niet erg veel, maar je windt je dan niet meer zo op.
En hopelijk herhaalt de historie zich niet nog eens, als je zelf kinderen hebt die je over de kop dreigen te klimmen in schoolwijsheid.
it's a big club and you ain't in it
zondag 16 september 2012 om 21:47
Als 1980 je geboortejaar is dan heb je waarschijnlijk allang een eigen leven. Laat ze lekker gaan, pas je aan als je ze tegenkomt en voer goede gesprekken e.d met andere mensen. Zowel man als ik hebben een 'simpele' familie in veel gevallen inderdaad doodgoeie mensen en echt superlief, maar net voor een diepgaand gesprek zeg maar. Vinden ze trouwens van ons ook, want wij zien alles zo anders. Geven en nemen en iedereen gewoon op waarde schatten.
zondag 16 september 2012 om 21:51
Snap eerlijk gezegd van jou niet dat je een gesprek aangaat over bijvoorbeeld stemmen, terwijl je neem ik aan ze al langer dan vandaag kent en dus de reactie kan voorspellen. Het zijn kennelijk mensen met een andere leefwereld dan jij hebt en helaas zit het er niet in dat zij zich gaan aanpassen aan jou, al is het waarschijnlijk alleen al omdat ze dat uberhaupt niet kunnen.
zondag 16 september 2012 om 21:52
Heel herkenbaar!
Heb me er jaren aan geërgerd en ben vaak jaloers geweest op vriendinnen met families waar je echt wat opstak van gesprekken. Maar je veranderen zul je ze toch niet, zoals iedereen hier al zegt. Ik vul mijn nood aan debatteren, dingen te weten komen, enz bij mijn vrienden in.
Ik ben nu in de dertig, maar ik heb er ook wel mijn in mijn jeugd last van gehad. Het is gewoon niet zo makkelijk als je de enige gevoelige persoon bent in een niet-gevoelige omgeving. Heb me ook altijd de vreemde eend in de bijt gevoeld. Maar naarmate je jezelf ook gaat accepteren, raakt het je allemaal niet meer zo, merk ik.
Al moet je soms wel grenzen stellen. Zo heeft een oom twee kersten geleden eens botte opmerkingen gemaakt. Doet hij bij iedereen hoor en hij is ook van het type dat 'slome duikelaar tegen zijn kinderen zegt. Iets wat ik heel shockerend en onrespectvol vind (is het ook!). Tegen mij maakte hij de hele tijd rotopmerkingen over mijn single zijn. Bijvoorbeeld: 'ben jij dan zooo getraumatiseerd door mannen?' Of: 'Moeten wij je helpen om een vent te zoeken?' De hele avond lang, de ene opmerking na de andere. Terwijl dat natuurlijk heel erg gevoelig lag, zéker met kerst!
Maar ik wilde me niet laten kennen en zat maar wat te lachen als een boer met kiespijn. Ik vond het ook moeilijk omdat het feest in zijn huis was, en wilde het voor mijn tante (zijn vrouw) ook niet verpesten. Achteraf vind ik dat ik gewoon had moeten zeggen dat ik de opmerkingen niet waardeerde, en of ie op wilde houden. Want thuis zat ik maar te malen en ik werd bozer en bozer, en verdrietig ook. Het jaar erna was ik klaar om er meteen iets van te zeggen, zat al helemaal klaar met munitie. En ervoor had ik ook aan mijn moeder laten weten dat als hij ook maar één verkeerd woord zei, ik meteen lik op stuk zou geven, of zelfs weggaan als dat beter voelde voor mij. Haha, is zij blijkbaar met mijn tante gaan praten, bleek achteraf. En die oom was opeens poes- en poeslief.
Dus je hoeft bepaalde dingen ook gewoon echt niet te accepteren, vind ik.
Heb me er jaren aan geërgerd en ben vaak jaloers geweest op vriendinnen met families waar je echt wat opstak van gesprekken. Maar je veranderen zul je ze toch niet, zoals iedereen hier al zegt. Ik vul mijn nood aan debatteren, dingen te weten komen, enz bij mijn vrienden in.
Ik ben nu in de dertig, maar ik heb er ook wel mijn in mijn jeugd last van gehad. Het is gewoon niet zo makkelijk als je de enige gevoelige persoon bent in een niet-gevoelige omgeving. Heb me ook altijd de vreemde eend in de bijt gevoeld. Maar naarmate je jezelf ook gaat accepteren, raakt het je allemaal niet meer zo, merk ik.
Al moet je soms wel grenzen stellen. Zo heeft een oom twee kersten geleden eens botte opmerkingen gemaakt. Doet hij bij iedereen hoor en hij is ook van het type dat 'slome duikelaar tegen zijn kinderen zegt. Iets wat ik heel shockerend en onrespectvol vind (is het ook!). Tegen mij maakte hij de hele tijd rotopmerkingen over mijn single zijn. Bijvoorbeeld: 'ben jij dan zooo getraumatiseerd door mannen?' Of: 'Moeten wij je helpen om een vent te zoeken?' De hele avond lang, de ene opmerking na de andere. Terwijl dat natuurlijk heel erg gevoelig lag, zéker met kerst!
Maar ik wilde me niet laten kennen en zat maar wat te lachen als een boer met kiespijn. Ik vond het ook moeilijk omdat het feest in zijn huis was, en wilde het voor mijn tante (zijn vrouw) ook niet verpesten. Achteraf vind ik dat ik gewoon had moeten zeggen dat ik de opmerkingen niet waardeerde, en of ie op wilde houden. Want thuis zat ik maar te malen en ik werd bozer en bozer, en verdrietig ook. Het jaar erna was ik klaar om er meteen iets van te zeggen, zat al helemaal klaar met munitie. En ervoor had ik ook aan mijn moeder laten weten dat als hij ook maar één verkeerd woord zei, ik meteen lik op stuk zou geven, of zelfs weggaan als dat beter voelde voor mij. Haha, is zij blijkbaar met mijn tante gaan praten, bleek achteraf. En die oom was opeens poes- en poeslief.
Dus je hoeft bepaalde dingen ook gewoon echt niet te accepteren, vind ik.
