omgaan met...

Ze is dus al over de 40? Wie weet is ze dood- en doodongelukkig, omdat de kans wel heel groot is dat ze nooit moeder zal worden.

En dat is zo te lezen wel een enorme wens.



Hoe verpest zij trouwens een afspraak tussen jullie? Wat doet ze dan precies?

Volgens mij stel je je niet aan. Ik vind ook dat je het ontzettend goed verwoordt. Je maakt duidelijk dat je best om je zus geeft, en dat je niet haar afwijst maar haar attitude



Zou het een idee zijn om het, in precies de woorden waarmee je het beschrijft, aan haar voor te leggen?

Misschien zou het goed zijn voor haar om eens met een psycholoog oid te praten.

Ik kan me best voorstellen dat het moeilijk is als je de veertig gepasseerd bent en moet gaan inzien dat de kans groot is dat je geen moeder meer wordt.



Dan kan ze daar haar problemen bespreken daaromtrent.



En komt er in jullie relatie hopelijk wat meer luchtigheid. Als jij steeds de eerste bent om te horen wat haar bezig houdt kan dat best zwaar zijn.

Heb je het al eens geprobeerd om er met haar over te praten? En dan uitleggen hoe jij je voelt de laatste tijd tijdens afspraken? Misschien is ze zich er helemaal niet bewust van hoe ze overkomt op anderen. Dan kunnen jullie eventueel samen kijken over hoe nu verder. Als je echt een goede relatie hebt met haar dan moet je het toch over dit soort dingen kunnen hebben? Ik zou wel uitkijken voor een verwijtende toon tijdens het gesprek, hou het bij jouw gevoel en geef haar ook de kans te kunnen ventileren.

Goh, zo'n zus heb ik ook. Zo verbitterd, want de leeftijd van een kindje krijgen is allang voorbij. Zij trekt altijd foute mannen aan. Als ik voorzichtig aangeef, dat zij misschien het verleden los moet laten (ooit bedrogen door ex-man), krijg ik te horen dat ik niet "de psycholoog uit moet hangen".....want "jij hebt ook geen man"....



Nee, klopt, maar ik ben er niet door verbitterd en ben ook happy zonder relatie. Zij denkt dat alleen een man haar gelukkig kan maken...

Je verwoord het uitstekend, ik vraag me af of dit iets 'nieuws' is of dat ze misschien altijd al ontevreden over van alles was.



Een relatie en kinderen zijn niet zaligmakend, hoewel ik me heel goed voor kan stellen dat ze teleurgesteld is over de gemiste kans, hebben we allemaal wel dingen in het leven waar we spijt van hebben.



Het klinkt alsof je zus in therapie moet om het een plek te kunnen geven maar ik weet niet of jullie relatie zodanig is dat je haar dat duidelijk kan maken.



Uiteindelijk moeten we leven met de situatie zoals hij is, niet zoals we zouden willen dat hij zou zijn.

Ik zou wel meteen stoppen met haar erop te wijzen dat ze iets verkeerd doet door te kritisch te zijn. Daarover heb jij niet te oordelen. Je kan er wel van alles van vinden, maar het is gewoon niet jouw zaak. En het roept alleen maar weerstand op als jij die mening laat horen. Daarmee geef je aan dat je vindt dat het eigenlijk haar eigen schuld is. Dat is natuurlijk olie op het vuur. Laat haar in haar waarde; je kunt niet voor een ander beslissen of hij/zij te kritisch is. Het is haar leven en haar keuze.



Verder kun je je er wel enorm aan ergeren, maar laat het bij haar. Het is haar probleem, haar verdriet en frustratie. Zij betrekt het op jou en dat is niet terecht, maar probeer dat niet persoonlijk te nemen. Het zegt veel meer over haar.

Ze neemt jouw relatie niet serieus, omdat dat voor haar te pijnlijk is. Dat is toch treurig? Je hoeft het op jouw beurt niet serieus te nemen, want je weet waar dit vandaan komt. Laat het los! Geef wel je grenzen aan als ze dingen over jou zeg die je niet leuk vindt. Maar meer kun je niet doen en je kunt ook haar problemen niet oplossen.



En stel je verwachtingen bij. Het lukt haar nu niet om blij voor jou te zijn. Waarom zou ze dat moeten? Ik kan me voorstellen dat dat heel moeilijk is. Zet uit je hoofd dat zij per se blij voor jou moet zijn.