Psyche
alle pijlers
Ongewenste liefdesverklaringen
donderdag 19 december 2013 om 19:38
Hallo allemaal,
Ik ben een jonge vrouw, en mijn eigen ogen niet zo heel bijzonder, beperkt door een hele lijst aan lichamelijke stoornissen maar blijf ondanks dat studeren om uiteindelijk wel gewoon te kunnen werken. De laatste tijd denk ik steeds vaker om eens een bijbaantje te gaan zoeken naast mijn studie, maar mijn 'probleem' houdt me tegen.
Het zit namelijk zo: ik schijn mannen te betoveren. Vraag me niet hoe, want ik ben de dagen dat ik niet op bed lig alleen maar bezig met overleven en mijn best te doen zo goed mogelijk te functioneren. Maar wanneer ik ergens ben, en nieuwe mensen heb ontmoet, is het 9 van de 10 keer raak. Afgelopen jaar hebben twee leraren mij laten weten dat ze meer voor me voelen dan voor de andere studenten. Bij mijn bijbaantjes (alle, op één na) heb ik gekozen om te stoppen omdat mijn leidinggevenden andere plannen hadden. Het gekke is dat het geen verzoeken zijn voor een one-night-stand, maar echte liefdesverklaringen. Tenminste, dat denken zij. Wat mij boos maakt in die situaties is dat het vaak om getrouwde mannen gaat! Ik blijf me dan steeds afvragen wat ik verkeerd heb gedaan. Het antwoord van mijn vriendinnen is dat het écht aan die mannen ligt. Maar waarom overkomt mij dit steeds? Met jonge vrijgezelle mannen heb ik veel minder problemen dan wanneer het om een getrouwde man gaat. Ik wil nu zonder angst een bijbaantje kunnen zoeken, zonder bang te zijn dat ik weer het hart steel van een man daar.
Afgelopen tijd word ik hier steeds meer bang van. Ik weet niet wat het is, maar het beperkt mij echt. Weet iemand wat het is?
Ik ben een jonge vrouw, en mijn eigen ogen niet zo heel bijzonder, beperkt door een hele lijst aan lichamelijke stoornissen maar blijf ondanks dat studeren om uiteindelijk wel gewoon te kunnen werken. De laatste tijd denk ik steeds vaker om eens een bijbaantje te gaan zoeken naast mijn studie, maar mijn 'probleem' houdt me tegen.
Het zit namelijk zo: ik schijn mannen te betoveren. Vraag me niet hoe, want ik ben de dagen dat ik niet op bed lig alleen maar bezig met overleven en mijn best te doen zo goed mogelijk te functioneren. Maar wanneer ik ergens ben, en nieuwe mensen heb ontmoet, is het 9 van de 10 keer raak. Afgelopen jaar hebben twee leraren mij laten weten dat ze meer voor me voelen dan voor de andere studenten. Bij mijn bijbaantjes (alle, op één na) heb ik gekozen om te stoppen omdat mijn leidinggevenden andere plannen hadden. Het gekke is dat het geen verzoeken zijn voor een one-night-stand, maar echte liefdesverklaringen. Tenminste, dat denken zij. Wat mij boos maakt in die situaties is dat het vaak om getrouwde mannen gaat! Ik blijf me dan steeds afvragen wat ik verkeerd heb gedaan. Het antwoord van mijn vriendinnen is dat het écht aan die mannen ligt. Maar waarom overkomt mij dit steeds? Met jonge vrijgezelle mannen heb ik veel minder problemen dan wanneer het om een getrouwde man gaat. Ik wil nu zonder angst een bijbaantje kunnen zoeken, zonder bang te zijn dat ik weer het hart steel van een man daar.
Afgelopen tijd word ik hier steeds meer bang van. Ik weet niet wat het is, maar het beperkt mij echt. Weet iemand wat het is?
Dus.
donderdag 19 december 2013 om 22:32
quote:shaam schreef op 19 december 2013 @ 21:51:
[...]
Precies nooit zo over na gedacht, maar eigenlijk wil ik inderdaad kunnen omgaan met hún beperking. De twijfel komt dan wel weer op wanneer ik weer denk aan mijn vriendinnen die hier geen last van hebben. Mensen zouden dit als een luxeprobleem zien.......Wow Shaam, dit komt echt even binnen bij me, heel raar. Ik heb namelijk ook vaak het idee dat dit ergens, onder de laag van irritatie die je voelt, een beetje een luxeprobleem is voor vrouwen zoals jij. Ik denk dat best veel mensen dat denken net als Qthee met zijn of haar "het is ook nooit goed he..". Het spijt me bijna dat ik zo dacht. Ik denk dat het komt door dat ik of "men" het zelf niet vaak meemaakt dat ze zomaar liefdesverklaringen krijgen en in mijn romantische hoofd zie je het dan als vleiend. Eigenlijk best raar dat ik het nu pas zo duidelijk besef. Het is niet dat ik je probleem niet serieus nam, maar ik dacht ergens toch ook nog wel, tja, het is toch ook best leuk als al die mannen interesse in je tonen. Nu niet meer
[...]
Precies nooit zo over na gedacht, maar eigenlijk wil ik inderdaad kunnen omgaan met hún beperking. De twijfel komt dan wel weer op wanneer ik weer denk aan mijn vriendinnen die hier geen last van hebben. Mensen zouden dit als een luxeprobleem zien.......Wow Shaam, dit komt echt even binnen bij me, heel raar. Ik heb namelijk ook vaak het idee dat dit ergens, onder de laag van irritatie die je voelt, een beetje een luxeprobleem is voor vrouwen zoals jij. Ik denk dat best veel mensen dat denken net als Qthee met zijn of haar "het is ook nooit goed he..". Het spijt me bijna dat ik zo dacht. Ik denk dat het komt door dat ik of "men" het zelf niet vaak meemaakt dat ze zomaar liefdesverklaringen krijgen en in mijn romantische hoofd zie je het dan als vleiend. Eigenlijk best raar dat ik het nu pas zo duidelijk besef. Het is niet dat ik je probleem niet serieus nam, maar ik dacht ergens toch ook nog wel, tja, het is toch ook best leuk als al die mannen interesse in je tonen. Nu niet meer
donderdag 19 december 2013 om 22:34
Ik vind je opmerking over dat ze streven naar een fantasie ipv van liefde sterk Maps. Ik denk dat daar zeker een kern van waarheid in zit, zeker als de mannen je nog niet zo goed kennen en je een knappe verschijning bent. Dan pas je waarschijnlijk heel oppervlakkig gezien goed in hun droomplaatje.
Shaam, hoe denk je dat het komt dat je dat eigenlijk niet hebt bij jongere mannen? En heb je hier ook moeite mee in je liefdesrelaties?
Shaam, hoe denk je dat het komt dat je dat eigenlijk niet hebt bij jongere mannen? En heb je hier ook moeite mee in je liefdesrelaties?
donderdag 19 december 2013 om 22:46
Druifje, jouw gedachte is helemaal niet raar hoor! Ik kan me ook heel goed voorstellen dat het leuk kan zijn, wanneer je het van de juiste mensen hebt. Dan kan ik er ook van genieten! Ik durf dit in het echt niet te bespreken omdat niemand dit als een echt probleem zou zien.
Wat betreft de jongere mannen: volgens mij kijken ze tegen me op en durven ze niet. Van een aantal heb ik gehoord dat ik intimiderend, te zelfverzekerd en onbereikbaar overkom.
Het is dus wat je eerder hebt gezegd: misschien is het handig om ook eens kritisch naar mijn eigen houding te kijken. Ik heb zelf overwogen om hiermee naar psychiater/psycholoog te gaan. Ik ben namelijk bang dat ik ergens anders afgescheept zal worden met "je ziet er leuk uit, leer er mee leven".
Wat betreft de jongere mannen: volgens mij kijken ze tegen me op en durven ze niet. Van een aantal heb ik gehoord dat ik intimiderend, te zelfverzekerd en onbereikbaar overkom.
Het is dus wat je eerder hebt gezegd: misschien is het handig om ook eens kritisch naar mijn eigen houding te kijken. Ik heb zelf overwogen om hiermee naar psychiater/psycholoog te gaan. Ik ben namelijk bang dat ik ergens anders afgescheept zal worden met "je ziet er leuk uit, leer er mee leven".
Dus.
donderdag 19 december 2013 om 23:01
Als je dat wil en denk dat het je helpt kun je uiteraard met een psycholoog gaan praten. Zij kunnen je vast (of nouja hopelijk) ook van alles over "het probleem" van die mannen vertellen en over je eigen houding en gedrag. Maar als ik jou was zou ik eerder een training of cursus doen ipv jezelf te problematiseren door psychische hulp te zoeken.
donderdag 19 december 2013 om 23:06
Wat een lieve reacties ik ga er geen therapie van maken hoor! Misschien zijn twee sessies al genoeg om weer helder te kunnen denken bij dit onderwerp. Ik ben ook heel benieuwd of zoiets ook een naam heeft. In de reacties in dit topic kwamen er nl een aantal die zeiden dat ze het herkenden maar die kunnen het wel naast zich neerleggen.
Dus.
vrijdag 20 december 2013 om 01:14
Ik heb er persoonlijk wel een naam voor maar daarvoor hoef jíj niet in therapie haha. Dame-in-Nood-Syndroom!
Iemand zoals jij die genoeg heeft om over te klagen, maar zich (zoals ik het lees) stug vastbijt in het leven.., die heeft natuurlijk hulp nodig. Ik ken een paar mannen, (zeg zeker niet dat alle mannen zo zijn) die té graag die ridder op het witte paard willen zijn. Als er geen problemen zijn, zoeken ze ze, verbeelden het zich, en proberen dan hun fantasie van 'manzijn' op jou uit te leven.
Dat ligt niet aan jou maar aan hun verlangen om nodig te zijn, de held te spelen, vadercomplex...ze zijn romantischer dan je denkt hoor. Tuurlijk zitten er ook gewoon viespeuken bij. Maar dat is wederom niet jouw probleem!
Zie het als een.., een, dubieus compliment!
Iemand zoals jij die genoeg heeft om over te klagen, maar zich (zoals ik het lees) stug vastbijt in het leven.., die heeft natuurlijk hulp nodig. Ik ken een paar mannen, (zeg zeker niet dat alle mannen zo zijn) die té graag die ridder op het witte paard willen zijn. Als er geen problemen zijn, zoeken ze ze, verbeelden het zich, en proberen dan hun fantasie van 'manzijn' op jou uit te leven.
Dat ligt niet aan jou maar aan hun verlangen om nodig te zijn, de held te spelen, vadercomplex...ze zijn romantischer dan je denkt hoor. Tuurlijk zitten er ook gewoon viespeuken bij. Maar dat is wederom niet jouw probleem!
Zie het als een.., een, dubieus compliment!
vrijdag 20 december 2013 om 02:18
Ik lees met interesse even mee. Ken dit van vroeger ook heel goed, gelukkig wordt het minder als je wat ouder wordt. Niet alleen omdat je dan misschien minder aantrekkelijk wordt, maar ook omdat ik zelf veranderd ben. Ik ben me niet meer zo overbewust van wat ik zelf doe (wat ik ook lees in jouw posts TO: moet ik niet zo lachen, moet ik niet zo zus, moet ik minder zo) maar wel veel meer gespitst op signalen die de ander uitzendt.
En als een ander signalen uitzendt die heel misschien zouden kunnen duiden op flirten, hoe onwaarschijnlijk ik dat zelf misschien ook vind, dan reageer ik. Bijvoorbeeld door een gesprek af te kappen als iemand me diep in de ogen staart. Of door te zeggen dat ik liever niet heb dat iemand me aanraakt tijdens een gesprek, al is het maar een vluchtige hand op mijn arm. De belangrijkste les die ik in mijn leven heb geleerd is dat ik daar dan ook niet over in discussie ga. Het kan me niet meer schelen of die hand onschuldig bedoeld was en of de ander geen bijbedoelingen had en zich daarom nu beledigd voelt: ik wil die aanraking niet en daar heeft hij het maar mee te doen. Wil hij erover praten, dan moet ik nodig iets anders gaan doen en loop ik dus weg. Is hij beledigd? Jammer, niet mijn probleem. Ik blijf zakelijk en beleefd maar ook geen centimeter meer dan dat, ik hoef niet met iedereen vrienden te worden.
Vroeger liet ik te veel ruimte over voor discussie. Dan lag zo'n hand ineens op mijn been in plaats van op mijn arm, en diegene bedoelde er toch niets mee, wat zeurde ik nou. En later greep die hand ineens in mijn kruis en moest ik al helemaal niet zeuren want het was toch al duidelijk dat 'we' toenadering aan het zoeken waren, ik kon toch niet ineens moeilijk gaan doen nadat ik het al zo ver had laten komen...?
En als een ander signalen uitzendt die heel misschien zouden kunnen duiden op flirten, hoe onwaarschijnlijk ik dat zelf misschien ook vind, dan reageer ik. Bijvoorbeeld door een gesprek af te kappen als iemand me diep in de ogen staart. Of door te zeggen dat ik liever niet heb dat iemand me aanraakt tijdens een gesprek, al is het maar een vluchtige hand op mijn arm. De belangrijkste les die ik in mijn leven heb geleerd is dat ik daar dan ook niet over in discussie ga. Het kan me niet meer schelen of die hand onschuldig bedoeld was en of de ander geen bijbedoelingen had en zich daarom nu beledigd voelt: ik wil die aanraking niet en daar heeft hij het maar mee te doen. Wil hij erover praten, dan moet ik nodig iets anders gaan doen en loop ik dus weg. Is hij beledigd? Jammer, niet mijn probleem. Ik blijf zakelijk en beleefd maar ook geen centimeter meer dan dat, ik hoef niet met iedereen vrienden te worden.
Vroeger liet ik te veel ruimte over voor discussie. Dan lag zo'n hand ineens op mijn been in plaats van op mijn arm, en diegene bedoelde er toch niets mee, wat zeurde ik nou. En later greep die hand ineens in mijn kruis en moest ik al helemaal niet zeuren want het was toch al duidelijk dat 'we' toenadering aan het zoeken waren, ik kon toch niet ineens moeilijk gaan doen nadat ik het al zo ver had laten komen...?
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
vrijdag 20 december 2013 om 03:08
quote:shaam schreef op 19 december 2013 @ 21:54:
Mijn ex-baas, die al wilde scheiden en wist waar wij dan zouden gaan wonen, smst mij nu twee jaar later nog steeds met "liefje dit en liefje dat" en ik reageer nooit meer! En zo kan ik nog een paar opnoemenEhm, had je hier niet allang mee naar de politie moeten gaan?!
Mijn ex-baas, die al wilde scheiden en wist waar wij dan zouden gaan wonen, smst mij nu twee jaar later nog steeds met "liefje dit en liefje dat" en ik reageer nooit meer! En zo kan ik nog een paar opnoemenEhm, had je hier niet allang mee naar de politie moeten gaan?!
vrijdag 20 december 2013 om 07:31
quote:Dana schreef op 20 december 2013 @ 02:18:
En als een ander signalen uitzendt die heel misschien zouden kunnen duiden op flirten, hoe onwaarschijnlijk ik dat zelf misschien ook vind, dan reageer ik. Bijvoorbeeld door een gesprek af te kappen als iemand me diep in de ogen staart. Of door te zeggen dat ik liever niet heb dat iemand me aanraakt tijdens een gesprek, al is het maar een vluchtige hand op mijn arm. De belangrijkste les die ik in mijn leven heb geleerd is dat ik daar dan ook niet over in discussie ga. Het kan me niet meer schelen of die hand onschuldig bedoeld was en of de ander geen bijbedoelingen had en zich daarom nu beledigd voelt: ik wil die aanraking niet en daar heeft hij het maar mee te doen. Wil hij erover praten, dan moet ik nodig iets anders gaan doen en loop ik dus weg. Is hij beledigd? Jammer, niet mijn probleem. Ik blijf zakelijk en beleefd maar ook geen centimeter meer dan dat, ik hoef niet met iedereen vrienden te worden.
Precies. Zo doe je dat.
En als een ander signalen uitzendt die heel misschien zouden kunnen duiden op flirten, hoe onwaarschijnlijk ik dat zelf misschien ook vind, dan reageer ik. Bijvoorbeeld door een gesprek af te kappen als iemand me diep in de ogen staart. Of door te zeggen dat ik liever niet heb dat iemand me aanraakt tijdens een gesprek, al is het maar een vluchtige hand op mijn arm. De belangrijkste les die ik in mijn leven heb geleerd is dat ik daar dan ook niet over in discussie ga. Het kan me niet meer schelen of die hand onschuldig bedoeld was en of de ander geen bijbedoelingen had en zich daarom nu beledigd voelt: ik wil die aanraking niet en daar heeft hij het maar mee te doen. Wil hij erover praten, dan moet ik nodig iets anders gaan doen en loop ik dus weg. Is hij beledigd? Jammer, niet mijn probleem. Ik blijf zakelijk en beleefd maar ook geen centimeter meer dan dat, ik hoef niet met iedereen vrienden te worden.
Precies. Zo doe je dat.
vrijdag 20 december 2013 om 22:27
Vandaag heb ik lang over jullie reacties nagedacht. Ik heb dit probleem van andere kanten kunnen bekijken. Heel fijn zo'n forum!
Toen ik vanmiddag op de fiets bij een rood stoplicht stond, met 20 anderen, werd ik als enige aangesproken door een jonge man op de stoep die mij vroeg waar het station was. Overbodige vraag, want het stond overal aangegeven en hij moest maar één hoekje om. Ik besloot de richting aan te wijzen terwijl ik verder fietste ipv te stoppen en geduldig uit te leggen. Misschien is dat de oplossing: in een eerdere stadium dit soort dingen afkappen. En nu maar opletten dat ik geen bitch word.
Toen ik vanmiddag op de fiets bij een rood stoplicht stond, met 20 anderen, werd ik als enige aangesproken door een jonge man op de stoep die mij vroeg waar het station was. Overbodige vraag, want het stond overal aangegeven en hij moest maar één hoekje om. Ik besloot de richting aan te wijzen terwijl ik verder fietste ipv te stoppen en geduldig uit te leggen. Misschien is dat de oplossing: in een eerdere stadium dit soort dingen afkappen. En nu maar opletten dat ik geen bitch word.
Dus.
zaterdag 21 december 2013 om 04:53
Krijg, naar mate je posts vorderen, toch ook een beetje het idee dat je je er teveel op focust. Misschien stond jij gwn het dichtst bij.. Of had je de meest open blik. Dat kan. Maar heeft niet zo veel met betovering en of seksualiteit te maken.
Overigens vind ik wel dat je prima en accuraat gehandeld hebt. Goedzo!
Overigens vind ik wel dat je prima en accuraat gehandeld hebt. Goedzo!
zondag 22 december 2013 om 15:04
Heel herkenbaar allemaal, mag ik vragen of je toevallig single bent? Ik heb de perfecte afkap-manier gevonden; begin toevallig over mn man en het heerschap in kwestie weet meestal wel genoeg.
Verder is het sowieso al minder dan 10 jaar geleden, en zap vast nog wel minder worden met de jaren
Goed dat je het nu wat eerder gaat afkappen. Ik heb ook moeten leren mezelf af en toe te 'temperen' qua enthousiasme/vriendelijk lachen/ bepaalde manier van kijken aar dat werkt wel en ik vind het niet erg als ok daarmee ongewenste toenaderingen op afstand houd.
Verder is het sowieso al minder dan 10 jaar geleden, en zap vast nog wel minder worden met de jaren
Goed dat je het nu wat eerder gaat afkappen. Ik heb ook moeten leren mezelf af en toe te 'temperen' qua enthousiasme/vriendelijk lachen/ bepaalde manier van kijken aar dat werkt wel en ik vind het niet erg als ok daarmee ongewenste toenaderingen op afstand houd.
zaterdag 4 januari 2014 om 19:03
zaterdag 4 januari 2014 om 19:05
quote:DappereGerbera schreef op 22 december 2013 @ 15:04:
Heel herkenbaar allemaal, mag ik vragen of je toevallig single bent? Ik heb de perfecte afkap-manier gevonden; begin toevallig over mn man en het heerschap in kwestie weet meestal wel genoeg.
Verder is het sowieso al minder dan 10 jaar geleden, en zap vast nog wel minder worden met de jaren
Goed dat je het nu wat eerder gaat afkappen. Ik heb ook moeten leren mezelf af en toe te 'temperen' qua enthousiasme/vriendelijk lachen/ bepaalde manier van kijken aar dat werkt wel en ik vind het niet erg als ok daarmee ongewenste toenaderingen op afstand houd.Ja ik ben single en het klopt helemaal wat je zegt! Het demotiveert ze wel als je al al een partner hebt. Door dit probleem is het voor mij lastiger om een vriend te vinden. Klinkt heel raar, ik weet het. Maar door al deze aandacht kap ik iedereen maar af.
Heel herkenbaar allemaal, mag ik vragen of je toevallig single bent? Ik heb de perfecte afkap-manier gevonden; begin toevallig over mn man en het heerschap in kwestie weet meestal wel genoeg.
Verder is het sowieso al minder dan 10 jaar geleden, en zap vast nog wel minder worden met de jaren
Goed dat je het nu wat eerder gaat afkappen. Ik heb ook moeten leren mezelf af en toe te 'temperen' qua enthousiasme/vriendelijk lachen/ bepaalde manier van kijken aar dat werkt wel en ik vind het niet erg als ok daarmee ongewenste toenaderingen op afstand houd.Ja ik ben single en het klopt helemaal wat je zegt! Het demotiveert ze wel als je al al een partner hebt. Door dit probleem is het voor mij lastiger om een vriend te vinden. Klinkt heel raar, ik weet het. Maar door al deze aandacht kap ik iedereen maar af.
Dus.
zaterdag 4 januari 2014 om 19:24
Ruilen?
Ik zie er ook leuk uit maar het klinkt alsof jij bloedmooi bent. Lijkt me heerlijk .
Op straat aangesproken worden zou ik gewoon opvatten als een compliment en meer niet. Worden mannen echter handtastelijk of respectloos, moet je het meteen afkappen. Zeg net iets te luid dat je hier niet van gediend bent. Wat denken die mannen wel.
Laat je open en vriendelijke houding niet 'afpakken' door dit soort eikels maar wees vriendelijk doch afstandelijk wanneer je merkt dat een man meer wilt.
Mannen snappen geen hints. Je moet woord voor woord uitspellen dat je het niet prettig vindt.
Verder kan ik eigenlijk niet anders zeggen dan dat je gewoon blij moet zijn dat je schijnbaar uitermate aantrekkelijk bent. Ik wil je probleem niet kleiner maken dan het is, maar maak het zeker ook niet groter.
Ik zie er ook leuk uit maar het klinkt alsof jij bloedmooi bent. Lijkt me heerlijk .
Op straat aangesproken worden zou ik gewoon opvatten als een compliment en meer niet. Worden mannen echter handtastelijk of respectloos, moet je het meteen afkappen. Zeg net iets te luid dat je hier niet van gediend bent. Wat denken die mannen wel.
Laat je open en vriendelijke houding niet 'afpakken' door dit soort eikels maar wees vriendelijk doch afstandelijk wanneer je merkt dat een man meer wilt.
Mannen snappen geen hints. Je moet woord voor woord uitspellen dat je het niet prettig vindt.
Verder kan ik eigenlijk niet anders zeggen dan dat je gewoon blij moet zijn dat je schijnbaar uitermate aantrekkelijk bent. Ik wil je probleem niet kleiner maken dan het is, maar maak het zeker ook niet groter.
zaterdag 4 januari 2014 om 19:36