Psyche
alle pijlers
Ontwijkende persoonlijkheidsstoornis
dinsdag 10 november 2015 om 16:33
Help, ik ben nu gediagnosticeerd op een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis (OPS) en ik heb geen flauw idee wat ik hiermee aan moet. Bij GGZ waar ze dit hebben vastgesteld willen ze mij voor de behandeling aan medicijnen zetten en vind dit vreselijk spannend. Ik heb nu een relatie maar ook dit gaat vanwege mijn OPS niet zo goed. Ik weet niet zo goed wat ik hier nu aan kan gaan doen. Zijn er hier meer mensen met OPS en kunnen jullie mij misschien jullie ervaringen vertellen. Ik wil zo graag weten of ik hier vanaf kan komen of dat dit beter zal gaan.
Ik ben wel blij dat ik nu een diagnose heb want ik loop al jaren te klooien en tot nu toe kwamen we niet verder dan een angststoornis terwijl ik al heel lang het gevoel had dat er meer aan de hand is. Maar ik ben totaal niet blij met wie ik nu ben en ik voel me daar zo vaak zo rot over. Ik kan niet tegen kritiek en zie in alles heel snel een afwijzing en ben dan geneigd deze mensen weg te duwen. Ik wil dolgraag sociale contacten en heb er wel een paar maar het onderhouden vind ik moeilijk. Ook kost werken mij enorm veel energie en geeft het mij heel erg veel spanning waardoor ik steeds stukloop. Ik heb jaren doorgemodderd en kwam in een Burn out terecht. Nu ben ik al ruim anderhalf jaar ziek thuis en angstig dat werken mij sowieso niet gaat lukken. Dus als er mensen zijn met OPS wil ik dolgraag jullie reacties en misschien kunnen jullie mij ook wat meer vertellen over die medicijnen of dit werkt en wat dit dan doet?
Ik ben wel blij dat ik nu een diagnose heb want ik loop al jaren te klooien en tot nu toe kwamen we niet verder dan een angststoornis terwijl ik al heel lang het gevoel had dat er meer aan de hand is. Maar ik ben totaal niet blij met wie ik nu ben en ik voel me daar zo vaak zo rot over. Ik kan niet tegen kritiek en zie in alles heel snel een afwijzing en ben dan geneigd deze mensen weg te duwen. Ik wil dolgraag sociale contacten en heb er wel een paar maar het onderhouden vind ik moeilijk. Ook kost werken mij enorm veel energie en geeft het mij heel erg veel spanning waardoor ik steeds stukloop. Ik heb jaren doorgemodderd en kwam in een Burn out terecht. Nu ben ik al ruim anderhalf jaar ziek thuis en angstig dat werken mij sowieso niet gaat lukken. Dus als er mensen zijn met OPS wil ik dolgraag jullie reacties en misschien kunnen jullie mij ook wat meer vertellen over die medicijnen of dit werkt en wat dit dan doet?
woensdag 18 november 2015 om 04:40
quote:MountainGoat schreef op 10 november 2015 @ 21:30:
[...]
En het komt niet in jou op wat tactvoller te reageren? Ze geeft aan iets gedaan te hebben wat ze heel moeilijk vond, omdat ze bang is afgewezen te worden. Vervolgens ga jij alleen maar kritiek leveren, er kan nog geen positief woord vanaf. Dat kun je ook anders brengen. Ze neemt namelijk wel een grote stap en dat is hoe dan ook bewonderenswaardig! Maar je laat precies zien wat voor mensen met deze stoornis het probleem is: wat is assertief zijn? En wanneer doe je dat teveel of te weinig? Als je dat nooit gedaan hebt, kun je dat ook niet weten / automatisch aanvullen. Dat leer je door te doen. Ik vind het knap van IkBenIk en ik hoop dat TO dit ook mag gaan ervaren.Helemaal mee eens!
[...]
En het komt niet in jou op wat tactvoller te reageren? Ze geeft aan iets gedaan te hebben wat ze heel moeilijk vond, omdat ze bang is afgewezen te worden. Vervolgens ga jij alleen maar kritiek leveren, er kan nog geen positief woord vanaf. Dat kun je ook anders brengen. Ze neemt namelijk wel een grote stap en dat is hoe dan ook bewonderenswaardig! Maar je laat precies zien wat voor mensen met deze stoornis het probleem is: wat is assertief zijn? En wanneer doe je dat teveel of te weinig? Als je dat nooit gedaan hebt, kun je dat ook niet weten / automatisch aanvullen. Dat leer je door te doen. Ik vind het knap van IkBenIk en ik hoop dat TO dit ook mag gaan ervaren.Helemaal mee eens!
woensdag 25 november 2015 om 23:02
Wat is er veel gebeurd, Scrapmuts. Inderdaad erg dapper, de beslissingen die je hebt genomen. Lijkt me erg heftig om je lange relatie te verbreken. Maar misschien kun je de ruimte nu ook goed gebruiken om op jezelf te focussen. En een dag per week werken, hoe gaat dat nu? Helpt het je om contact te houden met de werkvloer? Ik vind het in elk geval erg stoer. Klinkt ook alsof je werkgever wel meedenkt, met de jobcoach e.d. Hoop dat het wat op gaat leveren voor je. Fijn ook om te lezen dat je eerst zonder medicatie kunt gaan proberen. Je komt er wel, Scrapmuts. Je vat de koe bij de horens, erg knap! Succes!
zaterdag 28 november 2015 om 11:02
Bedankt voor de lieve reacties.
Aankomende weer heb ik een kennismakingsgesprek met de psycholoog waar m'n behandeling gaat starten. Ik ben super benieuwd. Die ene dag in de week werken vind ik wel fijn. Dan kom ik toch nog even onder de mensen en voel ik me nog n beetje nuttig. Ondertussen gaat de jobcoach kijken voor n stageplek voor mij om eens te snuffelen op andere plekken. Ook spannend. Enerzijds hoop ik snel n andere baan te hebben en weer aan de slag te kunnen. Anderzijds wil ik eerst m'n behandeling en aan mezelf werken. Mijn exvriend heeft nog altijd geen huisje dus die woont hier nog. Ik hoop wel dat hij die gauw heeft dan kan ik ook verder aan de slag met mijzelf. Inmiddels ook iedereen in de omgeving op de hoogte gebracht zoals vrienden en familie dat het uit is. Nu ben ik er nog vrij nuchter in omdat hij hier nog altijd woont en er dus weinig is veranderd. De klap zal nog wel komen denk ik. Ik houd jullie op de hoogte!
Aankomende weer heb ik een kennismakingsgesprek met de psycholoog waar m'n behandeling gaat starten. Ik ben super benieuwd. Die ene dag in de week werken vind ik wel fijn. Dan kom ik toch nog even onder de mensen en voel ik me nog n beetje nuttig. Ondertussen gaat de jobcoach kijken voor n stageplek voor mij om eens te snuffelen op andere plekken. Ook spannend. Enerzijds hoop ik snel n andere baan te hebben en weer aan de slag te kunnen. Anderzijds wil ik eerst m'n behandeling en aan mezelf werken. Mijn exvriend heeft nog altijd geen huisje dus die woont hier nog. Ik hoop wel dat hij die gauw heeft dan kan ik ook verder aan de slag met mijzelf. Inmiddels ook iedereen in de omgeving op de hoogte gebracht zoals vrienden en familie dat het uit is. Nu ben ik er nog vrij nuchter in omdat hij hier nog altijd woont en er dus weinig is veranderd. De klap zal nog wel komen denk ik. Ik houd jullie op de hoogte!
dinsdag 19 januari 2016 om 00:22
Hoi nasjaa!
Er is helaas nog geen behandeling gestart. Er is n discussie gaande of ik nou OPS heb of autisme spectrum stoornis (ASS). Het overlapt elkaar nogal en vanwege de juiste behandeling willen ze uitpluizen wat t nou is. Ik denk zelf toch meer aan OPS maar ik merk het wel. Ondertussen geen medicatie gekregen. Wilde dit zelf ook liever niet.
M'n ex woont nog altijd bij me en dit put me inmiddels behoorlijk uit. Volgens mij heeft ie een gameverslaving maar dat is weer n ander verhaal. Maar echt n fijne huisgenoot is het dus niet. Ik probeer er energie uit te halen dat dit straks voorbij is en dat hij snel weg is maar een huis vinden is nogal een opgave. Mja wat wil je als ie niet op kamers ofzo wil maar echt via de woningbouw. Pff.. Kan nog wel n half jaar duren. Ik trek dat niet. Maar ja.
Ondertussen geloofd mijn familie niet dat ik misschien wel daadwerkelijk iets mankeer. Of het nou OPS is of ASS maakt niet uit. Volgens hun is er niks aan de hand en heb ik de scheiding van m'n ouders niet goed verwerkt. Meer niet. Nou ja ondertussen zit ik al bijna 2 jaar thuis en slecht in m'n vel. Ik denk dat t meer is als alleen n scheiding niet hebben verwerkt. Ik loop niet voor niets al 10 jaar af en aan bij maatschappelijk werk en psychologen.
Maar in de tussentijd start men dus geen behandeling omdat ze bij ASS bepaalde dingen juist niet aan zouden raden terwijl ze dat bij OPS bijvoorbeeld weer wel aan zouden raden. Maar bij t autisme centrum duren de onderzoeken best lang. Er zit steeds bijna n maand tussen de afspraken. Dat frustreert me nog wel eens.
Verder ben ik druk aan het rondkijken voor ander werk en plekken aan zoeken voor snuffelstages. Want m'n huidige werk kan ik niet meer doen. Te hoge werkdruk. Ook heb ik een wia aanvraag gedaan. Maar tegenwoordig keuren ze je niet zomaar af dus dat zal ook niet gebeuren denk ik. Maar op die manier kan ik wel kijken wat ik wel kan en ook leuk vind. Dan heb ik nog een mooi doel voor mezelf waar ik energie uit kan halen.
De angsten verschillen bij mij momenteel heel erg. De ene week is er bijna niks aan de hand terwijl ik de andere week alleen maar bang ben en paniekaanvallen krijg, slecht slaap waardoor het weer erger wordt.
Ik probeer wel meer mijzelf n ritme aan te leren. Vaste tijden opstaan en 1 a 2x per week uitslapen. Afhankelijk van wat er kan en hoe moe ik ben. Dat helpt ook wel.
Depressies heb ik ook (gehad). Ik vind t moeilijk om te bepalen of ie al over is. Ik val nog regelmatig terug en dan komt er werkelijk niets uit m'n handen, zie door de bomen het bos niet meer en blokkeer ik. Terwijl van de week heb ik heel veel gedaan. Stage gelopen, 10 uur lang geholpen bij iemand in huis op 1 dag. Middag geholpen bij een ander. Verjaardag gehad en ook van al deze dingen genoten. Soms moet ik ook dingen doen en proberen. Wel met vertrouwde mensen om mij heen waarbij ik mijn grenzen kan en mag aangeven. Dit voelt ook fijn.
Ik ben benieuwd naar jou verhaal. Laat je t weten?
Er is helaas nog geen behandeling gestart. Er is n discussie gaande of ik nou OPS heb of autisme spectrum stoornis (ASS). Het overlapt elkaar nogal en vanwege de juiste behandeling willen ze uitpluizen wat t nou is. Ik denk zelf toch meer aan OPS maar ik merk het wel. Ondertussen geen medicatie gekregen. Wilde dit zelf ook liever niet.
M'n ex woont nog altijd bij me en dit put me inmiddels behoorlijk uit. Volgens mij heeft ie een gameverslaving maar dat is weer n ander verhaal. Maar echt n fijne huisgenoot is het dus niet. Ik probeer er energie uit te halen dat dit straks voorbij is en dat hij snel weg is maar een huis vinden is nogal een opgave. Mja wat wil je als ie niet op kamers ofzo wil maar echt via de woningbouw. Pff.. Kan nog wel n half jaar duren. Ik trek dat niet. Maar ja.
Ondertussen geloofd mijn familie niet dat ik misschien wel daadwerkelijk iets mankeer. Of het nou OPS is of ASS maakt niet uit. Volgens hun is er niks aan de hand en heb ik de scheiding van m'n ouders niet goed verwerkt. Meer niet. Nou ja ondertussen zit ik al bijna 2 jaar thuis en slecht in m'n vel. Ik denk dat t meer is als alleen n scheiding niet hebben verwerkt. Ik loop niet voor niets al 10 jaar af en aan bij maatschappelijk werk en psychologen.
Maar in de tussentijd start men dus geen behandeling omdat ze bij ASS bepaalde dingen juist niet aan zouden raden terwijl ze dat bij OPS bijvoorbeeld weer wel aan zouden raden. Maar bij t autisme centrum duren de onderzoeken best lang. Er zit steeds bijna n maand tussen de afspraken. Dat frustreert me nog wel eens.
Verder ben ik druk aan het rondkijken voor ander werk en plekken aan zoeken voor snuffelstages. Want m'n huidige werk kan ik niet meer doen. Te hoge werkdruk. Ook heb ik een wia aanvraag gedaan. Maar tegenwoordig keuren ze je niet zomaar af dus dat zal ook niet gebeuren denk ik. Maar op die manier kan ik wel kijken wat ik wel kan en ook leuk vind. Dan heb ik nog een mooi doel voor mezelf waar ik energie uit kan halen.
De angsten verschillen bij mij momenteel heel erg. De ene week is er bijna niks aan de hand terwijl ik de andere week alleen maar bang ben en paniekaanvallen krijg, slecht slaap waardoor het weer erger wordt.
Ik probeer wel meer mijzelf n ritme aan te leren. Vaste tijden opstaan en 1 a 2x per week uitslapen. Afhankelijk van wat er kan en hoe moe ik ben. Dat helpt ook wel.
Depressies heb ik ook (gehad). Ik vind t moeilijk om te bepalen of ie al over is. Ik val nog regelmatig terug en dan komt er werkelijk niets uit m'n handen, zie door de bomen het bos niet meer en blokkeer ik. Terwijl van de week heb ik heel veel gedaan. Stage gelopen, 10 uur lang geholpen bij iemand in huis op 1 dag. Middag geholpen bij een ander. Verjaardag gehad en ook van al deze dingen genoten. Soms moet ik ook dingen doen en proberen. Wel met vertrouwde mensen om mij heen waarbij ik mijn grenzen kan en mag aangeven. Dit voelt ook fijn.
Ik ben benieuwd naar jou verhaal. Laat je t weten?