Psyche
alle pijlers
Onverklaarbare woede
zondag 2 september 2012 om 22:21
Soms voel ik een intense woede dat ik moeilijk kan verklaren. Vaak gaat het om de onbenulligste dingen. Een paar voorbeelden: ik spreek met een vriendin af. Op de afgesproken tijd is vriendin er nog niet. Ik bel haar, ze neemt niet op. Ik scheld haar de huid vol. Wens haar alle erge dingen.. Ongeveer een half uur later komt ze opdagen met een reden en alles is weer koek en ei. Wel voel ik me schuldig over wat ik gezegd heb.
Nog een voorbeeld. Mijn vriend belt voor de zoveelste keer in de auto. Ik vind dit niet verstandig ivm boetes en ongelukken uiteraard. Hij heeft een boete gekregen, maar blijft het doen. Hij zegt dat hij goed oplet.. Ik word hier erg boos om en blijf daarna doormalen.
Nog eentje, ik kan een truitje van me niet vinden en ik moet meteen de deur uit. Ik voel intense woede en heb zin om de hele kledingkast overhoop te halen. Heb dit overigens gedaan
Ik heb een lieve en vriendelijke uitstraling, maar de afgelopen jaar voel ik regelmatig een onverklaarbare woede. Het liefst wil ik dan alles slopen en mezelf pijn doen.. Dit heeft erge gevolgen voor mijn relatie. Ik maak van de kleinste dingen een probleem. Help wat moet ik doen..
Nog een voorbeeld. Mijn vriend belt voor de zoveelste keer in de auto. Ik vind dit niet verstandig ivm boetes en ongelukken uiteraard. Hij heeft een boete gekregen, maar blijft het doen. Hij zegt dat hij goed oplet.. Ik word hier erg boos om en blijf daarna doormalen.
Nog eentje, ik kan een truitje van me niet vinden en ik moet meteen de deur uit. Ik voel intense woede en heb zin om de hele kledingkast overhoop te halen. Heb dit overigens gedaan
Ik heb een lieve en vriendelijke uitstraling, maar de afgelopen jaar voel ik regelmatig een onverklaarbare woede. Het liefst wil ik dan alles slopen en mezelf pijn doen.. Dit heeft erge gevolgen voor mijn relatie. Ik maak van de kleinste dingen een probleem. Help wat moet ik doen..
zondag 2 september 2012 om 23:21
Je probeert met iedereen leuk en vriendelijk te praten, zeg je. Ook als je hoofd / stemming er niet naar staat misschien? Je zou misschien wat egoïstischer moeten worden. Ik maak alleen vriendelijke praatjes met de buurman / kassiere / voorbijgangers / kinderen (heb een hond dus veel aanspraak) als ik daar zelf zin in en tijd voor heb. En anders houd ik het kort en ga verder met m'n eigen dingetje. Ook bij mijn studiegenoten, vriendinnen die bellen, etc. Dat wil niet zeggen dat ik asociaal ben maar trouw aan m'n eigen stemming. En weet je, mensen accepteren dat. En daar ben ik pas achter gekomen toen ik dat ging doen. En zo kun je weer beter van jezelf accepteren dat je niet altijd aardig bent. Want he, wie verplicht jou om aardig te zijn? Je grootste probleem ben je vaak zelf, denk ik in dit geval.
Anderen geven jou de ruimte om te zijn hoe je je voelt en daardoor geef jij jezelf die ruimte ook.
Misschien wazig verhaal snap je het nog? Ik hoop dat e er iets aan hebt iig.
Anderen geven jou de ruimte om te zijn hoe je je voelt en daardoor geef jij jezelf die ruimte ook.
Misschien wazig verhaal snap je het nog? Ik hoop dat e er iets aan hebt iig.
zondag 2 september 2012 om 23:24
quote:truffelmaffia schreef op 02 september 2012 @ 23:18:
Herkenbaar.
Ik had (let op: hád) laatst een klein meisje kunnen slaan (of erger) omdat ze een doordringend gekrijs liet horen in de Mac. Laat ik zeggen dat ze net op tijd stopte met gillen...
Ik heb wel vaker dingen kapot willen maken van pure woede. Ik ram weleens deuren dicht als ik kwaad ben. En soms slaat het naar binnen en kan ik iemand totaal negeren.
Ik schaam me een beetje als ik het toe geef...
Maar goed, ik heb dat wel eens met de kinderen van een vriendin van mij.
Die gillen de godganze dag en kunnen niet normaal met spullen omgaan.
Soms moet ik bijna huilen letterlijk van onmacht en woede.
Vervolgens gilt ze enorm tegen ze, wat ook hunj gedrag verklaard, en dan voel ik de energie uit mn lijf stromen.
En als ik haar bel hoor ik ze ook gillen en daar komt het...
Dan denk ik als het mijn kinderen waren geweest had ik me op een dag niet in kunnen houden en er een een klap gegeven.
Ze maken je knetter gek.
Ik ben tegen het slaan van kinderen, en geloof ook dat je er zelf de hand in hebt.
Maar die boosheid dan..
Ik spreek haar dagelijk, en zie de kinderen ook veel.
Ik geef wel om ze maar ben blij dat het mijn kinderen niet zinjn
Herkenbaar.
Ik had (let op: hád) laatst een klein meisje kunnen slaan (of erger) omdat ze een doordringend gekrijs liet horen in de Mac. Laat ik zeggen dat ze net op tijd stopte met gillen...
Ik heb wel vaker dingen kapot willen maken van pure woede. Ik ram weleens deuren dicht als ik kwaad ben. En soms slaat het naar binnen en kan ik iemand totaal negeren.
Ik schaam me een beetje als ik het toe geef...
Maar goed, ik heb dat wel eens met de kinderen van een vriendin van mij.
Die gillen de godganze dag en kunnen niet normaal met spullen omgaan.
Soms moet ik bijna huilen letterlijk van onmacht en woede.
Vervolgens gilt ze enorm tegen ze, wat ook hunj gedrag verklaard, en dan voel ik de energie uit mn lijf stromen.
En als ik haar bel hoor ik ze ook gillen en daar komt het...
Dan denk ik als het mijn kinderen waren geweest had ik me op een dag niet in kunnen houden en er een een klap gegeven.
Ze maken je knetter gek.
Ik ben tegen het slaan van kinderen, en geloof ook dat je er zelf de hand in hebt.
Maar die boosheid dan..
Ik spreek haar dagelijk, en zie de kinderen ook veel.
Ik geef wel om ze maar ben blij dat het mijn kinderen niet zinjn
zondag 2 september 2012 om 23:26
Ik heb zelf trouwens geen lieve uitstraling.
Want zodra ik wat voel, ziet iedereen dat ook als je mij niet kent.
Ik kan niet liegen, niet bedriegen en kan dus ook niet lief kijken als ik niet lief ben.
Dan kijk ik iemand bijna de grond in.
Als ik lach glinsteren mijn ogen, en ik kan heel liefdevol kijken.
Maar tegen over dat staat dat ik heel misselijk kan kijken, woedend gestoord..
Mensen zien dat echt wel.
En ik kan dan ook niet zozeer fatsoenelijk praten want dan word ik erg kort.
En mensen zijn niet achterlijk.
Want zodra ik wat voel, ziet iedereen dat ook als je mij niet kent.
Ik kan niet liegen, niet bedriegen en kan dus ook niet lief kijken als ik niet lief ben.
Dan kijk ik iemand bijna de grond in.
Als ik lach glinsteren mijn ogen, en ik kan heel liefdevol kijken.
Maar tegen over dat staat dat ik heel misselijk kan kijken, woedend gestoord..
Mensen zien dat echt wel.
En ik kan dan ook niet zozeer fatsoenelijk praten want dan word ik erg kort.
En mensen zijn niet achterlijk.
zondag 2 september 2012 om 23:29
quote:fantastissima schreef op 02 september 2012 @ 23:21:
Je probeert met iedereen leuk en vriendelijk te praten, zeg je. Ook als je hoofd / stemming er niet naar staat misschien? Je zou misschien wat egoïstischer moeten worden. Ik maak alleen vriendelijke praatjes met de buurman / kassiere / voorbijgangers / kinderen (heb een hond dus veel aanspraak) als ik daar zelf zin in en tijd voor heb. En anders houd ik het kort en ga verder met m'n eigen dingetje. Ook bij mijn studiegenoten, vriendinnen die bellen, etc. Dat wil niet zeggen dat ik asociaal ben maar trouw aan m'n eigen stemming. En weet je, mensen accepteren dat. En daar ben ik pas achter gekomen toen ik dat ging doen. En zo kun je weer beter van jezelf accepteren dat je niet altijd aardig bent. Want he, wie verplicht jou om aardig te zijn? Je grootste probleem ben je vaak zelf, denk ik in dit geval.
Anderen geven jou de ruimte om te zijn hoe je je voelt en daardoor geef jij jezelf die ruimte ook.
Misschien wazig verhaal snap je het nog? Ik hoop dat e er iets aan hebt iig.
Haha.
Doet me even denken aan mijn beste vriendin, die zegt gewoon ik heb nu geen zin om te praten dus ik ga weer ophangen.
En dat accepteer ik uiteraard haha! Want dat vind ik ook echt niet erg/
Je probeert met iedereen leuk en vriendelijk te praten, zeg je. Ook als je hoofd / stemming er niet naar staat misschien? Je zou misschien wat egoïstischer moeten worden. Ik maak alleen vriendelijke praatjes met de buurman / kassiere / voorbijgangers / kinderen (heb een hond dus veel aanspraak) als ik daar zelf zin in en tijd voor heb. En anders houd ik het kort en ga verder met m'n eigen dingetje. Ook bij mijn studiegenoten, vriendinnen die bellen, etc. Dat wil niet zeggen dat ik asociaal ben maar trouw aan m'n eigen stemming. En weet je, mensen accepteren dat. En daar ben ik pas achter gekomen toen ik dat ging doen. En zo kun je weer beter van jezelf accepteren dat je niet altijd aardig bent. Want he, wie verplicht jou om aardig te zijn? Je grootste probleem ben je vaak zelf, denk ik in dit geval.
Anderen geven jou de ruimte om te zijn hoe je je voelt en daardoor geef jij jezelf die ruimte ook.
Misschien wazig verhaal snap je het nog? Ik hoop dat e er iets aan hebt iig.
Haha.
Doet me even denken aan mijn beste vriendin, die zegt gewoon ik heb nu geen zin om te praten dus ik ga weer ophangen.
En dat accepteer ik uiteraard haha! Want dat vind ik ook echt niet erg/
maandag 3 september 2012 om 00:22
Heel erg herkenbaar en heel erg lastig. Ik zeg wel eens dat ik zou willen dat ik wat aardiger was. Mensen snappen dat nooit, omdat ze niet de woede zien die ik steeds voel. Ik reageer zo snel zo veroordelend, zo kwaad, en ikzelf ben degene die daar het meeste last van heeft. Ik heb ook last van woedeaanvallen, al bijna mijn hele leven, een klein dingetje kan mij compleet laten ontploffen. Dat is al vervelend (gebeurd niet zo heel vaak meer, maar vind het wel erg als het gebeurd), maar ik heb nog meer last van die woede die altijd in me zit. Ik ga in het najaar een training doen om om te leren gaan met die woede. (De VERS - vaardigheden emotieregulatiestoornis.) Ik was gediagnostiseerd met borderline, inmiddels niet meer, en het gaat heel goed met me, maar die woede blijft en ik heb er veel last van.
Ik kan ook geen nee zeggen, kom absoluut niet op voor mezelf, echt nooit. Misschien heeft dat er inderdaad mee te maken. En o.a. door dit is mijn relatie kapot gegaan...
Ik kan ook geen nee zeggen, kom absoluut niet op voor mezelf, echt nooit. Misschien heeft dat er inderdaad mee te maken. En o.a. door dit is mijn relatie kapot gegaan...
maandag 3 september 2012 om 07:05
Ik had dit vroeger veel erger, ik merk dat ik door de jaren heen veel rustiger ben geworden en gelukkig niet vaak meer deze intense woede voel.
Bij mij had het veel te maken door mij te laten onderdrukken, niet durven zeggen wat ik wil en zo bouw je heel langzaam veel woede op. Echt assertief ben ik nog steeds niet, maar het gaat wel beter dan vroeger.
Wat kan helpen is je verdiepen in Geweldloze communicatie. Kijk hier maar eens voor info.
Bij mij had het veel te maken door mij te laten onderdrukken, niet durven zeggen wat ik wil en zo bouw je heel langzaam veel woede op. Echt assertief ben ik nog steeds niet, maar het gaat wel beter dan vroeger.
Wat kan helpen is je verdiepen in Geweldloze communicatie. Kijk hier maar eens voor info.
maandag 3 september 2012 om 09:40
Beste angruwoman,
Het lijkt me dat die woede uit je verleden komt. Je gaat nu naar de psychiater. Je wroet waarschijnlijk in die verleden en die woede moet naar buiten. Bespreek dit met je psychiater, maar ik denk dat het een fase van het genezing proces is. Wat je hebt is een geïnfecteerde wond in je ziel. De pus moet eerst eruit voordat je je beter kan voelen. Het is een langzaam proces, maar je bent in de goeie weg. Veel sterkte
Het lijkt me dat die woede uit je verleden komt. Je gaat nu naar de psychiater. Je wroet waarschijnlijk in die verleden en die woede moet naar buiten. Bespreek dit met je psychiater, maar ik denk dat het een fase van het genezing proces is. Wat je hebt is een geïnfecteerde wond in je ziel. De pus moet eerst eruit voordat je je beter kan voelen. Het is een langzaam proces, maar je bent in de goeie weg. Veel sterkte
maandag 3 september 2012 om 09:43
Ik heb ook wel eens woedeaanvallen en meestal reageren mensen stomverbaasd omdat ze het niet achter me hadden gezocht. Bij mij ontstaan dat soort momenten meestal als ik aan mijn taks zit, als ik het druk heb of als er te veel irritante dingen achter elkaar zijn gebeurd.
Ik probeer er in ieder geval voor te zorgen dat niemand er last van heeft. Ik heb wel eens een kussen tegen de muur gegooid maar van mijn servies blijf ik af. Als ik voel dat ik op het punt sta om tegen iemand uit te vallen probeer ik weg te gaan. Kan dat niet, dan werkt het ouderwetse tot tien tellen ook goed.
Ik heb door de jaren heen ook geleerd dat je irritaties niet moet opkroppen. Als je je ergens aan ergert, probeer dat dan zo snel mogelijk te uiten op een nette manier. Als iemand in de bus steeds met zijn tas tegen je aan stoot, zeg er dan meteen vriendelijk iets van. Ga je niet staan opvreten want dan barst je op den duur.
Je energie uitleven op een boksbal of door een stuk te gaan hardlopen werkt ook goed. En relativeer. Hoe erg is het nu helemaal dat je dat truitje niet kan vinden? Maak onderscheid tussen de dingen die het waard zijn om boos over te worden en de dingen die alleen maar energie kosten.
Ik probeer er in ieder geval voor te zorgen dat niemand er last van heeft. Ik heb wel eens een kussen tegen de muur gegooid maar van mijn servies blijf ik af. Als ik voel dat ik op het punt sta om tegen iemand uit te vallen probeer ik weg te gaan. Kan dat niet, dan werkt het ouderwetse tot tien tellen ook goed.
Ik heb door de jaren heen ook geleerd dat je irritaties niet moet opkroppen. Als je je ergens aan ergert, probeer dat dan zo snel mogelijk te uiten op een nette manier. Als iemand in de bus steeds met zijn tas tegen je aan stoot, zeg er dan meteen vriendelijk iets van. Ga je niet staan opvreten want dan barst je op den duur.
Je energie uitleven op een boksbal of door een stuk te gaan hardlopen werkt ook goed. En relativeer. Hoe erg is het nu helemaal dat je dat truitje niet kan vinden? Maak onderscheid tussen de dingen die het waard zijn om boos over te worden en de dingen die alleen maar energie kosten.
maandag 3 september 2012 om 13:10
Heel herkenbaar!!!!
Het is erg lastig.
Ook wat Dolores zegt herken ik erg, ik ben juist erg direct en té assertief eigenlijk.
Ik heb er veel moeite mee dat ik nu aldoor een onverschilligere versie van mezelf moet neerzetten, omdat een bepaalde groep mensen je gewoon niet accepteren als je duidelijk zegt wat je dwars zit. Ik scheld overigens niet, maar heb wel snel een weerwoord.
Alleen de paar vriendinnen die ik heb (al jaren) accepteren dit gewoon en heb ik er ook nooit over gehoord.
Dat ik erg snel fel voor mezelf opkom wijt ik aan jarenlange pesterijen en een nare relatie van vroeger.
Het is erg lastig.
Ook wat Dolores zegt herken ik erg, ik ben juist erg direct en té assertief eigenlijk.
Ik heb er veel moeite mee dat ik nu aldoor een onverschilligere versie van mezelf moet neerzetten, omdat een bepaalde groep mensen je gewoon niet accepteren als je duidelijk zegt wat je dwars zit. Ik scheld overigens niet, maar heb wel snel een weerwoord.
Alleen de paar vriendinnen die ik heb (al jaren) accepteren dit gewoon en heb ik er ook nooit over gehoord.
Dat ik erg snel fel voor mezelf opkom wijt ik aan jarenlange pesterijen en een nare relatie van vroeger.
maandag 3 september 2012 om 13:12
Ohja, trouwens;
Als iemand mij zou behandelen zoals ik anderen behandel zou ik dat juist heerlijk vinden. Geen geroddel en scheve koppen achter iemands rug om, maar gewoon meteen zeggen wat ik ergens van vind.
Als een vriendin zich aan mij ergert zou ik het vreselijk vinden als ze niks zegt en zich vanbinnen opvreet.
Zo ook op stages, je krijgt nauwelijks duidelijk concrete punten, maar op het einde krijg je al je minpunten tegelijk op je bordje. Toen dacht ik: als je dit nou meteen had aangegeven?? Was me van geen kwaad bewust!
En zo ook vriendinnen gehad die ergenissen wbt mij niet meteen uitspreken, maar dan in 1 ruzietje ineens dingen erbij halen wat maanden terug gebeurd is..
Dan weet ik het al niet meer, ik spreek iemand gewoon meteen ergens op aan en handel het het liefst ook weer snel af.
Ik kan dus erg boos worden, maar ben zeeeer vergevingsgezind.
Als iemand mij zou behandelen zoals ik anderen behandel zou ik dat juist heerlijk vinden. Geen geroddel en scheve koppen achter iemands rug om, maar gewoon meteen zeggen wat ik ergens van vind.
Als een vriendin zich aan mij ergert zou ik het vreselijk vinden als ze niks zegt en zich vanbinnen opvreet.
Zo ook op stages, je krijgt nauwelijks duidelijk concrete punten, maar op het einde krijg je al je minpunten tegelijk op je bordje. Toen dacht ik: als je dit nou meteen had aangegeven?? Was me van geen kwaad bewust!
En zo ook vriendinnen gehad die ergenissen wbt mij niet meteen uitspreken, maar dan in 1 ruzietje ineens dingen erbij halen wat maanden terug gebeurd is..
Dan weet ik het al niet meer, ik spreek iemand gewoon meteen ergens op aan en handel het het liefst ook weer snel af.
Ik kan dus erg boos worden, maar ben zeeeer vergevingsgezind.
maandag 3 september 2012 om 14:41
Hoi hoi,
Ik herken je verhaal wel een beetje. Ik ben normaal echt een rustige meid, met engelen geduld en ik verzin meestal een reden waarom anderen zo doen (te laat komen of wat dan ook). Maar ik heb (lange) periodes waarin ik dat gewoon simpelweg niet meer kan.
Bij mij gaat het gepaard met veel stress in het algemeen in die periode. Ik had dat bijvoorbeel heel erg in de puberteit, toen was ik ook depressief. En nu weer al een jaar of 3.. maar nu ben ik ook depressief! Ik heb antidepressieva en het gaat wel beter. Alleen als ik een keer mn dag niet heb, wil ik de antidepressieva niet nemen en merk ik meteen achteruitgang.
Het lijkt bij mij eigenlijk vanuit een gevoel van machteloosheid te komen, vaak gekwets. Ligt het aan mij? Wil die persoon niks met me te maken hebben eigenlijk? (als hij/zij te laat komt) en noem maar op. gewoon onzekerheid, en machteloos. Geen manier kunnen vinden om de frustratie te uiten en te veel opgehoopte frustratie bij elkaar..
Misscchien kun je hier wat mee?
Ik herken je verhaal wel een beetje. Ik ben normaal echt een rustige meid, met engelen geduld en ik verzin meestal een reden waarom anderen zo doen (te laat komen of wat dan ook). Maar ik heb (lange) periodes waarin ik dat gewoon simpelweg niet meer kan.
Bij mij gaat het gepaard met veel stress in het algemeen in die periode. Ik had dat bijvoorbeel heel erg in de puberteit, toen was ik ook depressief. En nu weer al een jaar of 3.. maar nu ben ik ook depressief! Ik heb antidepressieva en het gaat wel beter. Alleen als ik een keer mn dag niet heb, wil ik de antidepressieva niet nemen en merk ik meteen achteruitgang.
Het lijkt bij mij eigenlijk vanuit een gevoel van machteloosheid te komen, vaak gekwets. Ligt het aan mij? Wil die persoon niks met me te maken hebben eigenlijk? (als hij/zij te laat komt) en noem maar op. gewoon onzekerheid, en machteloos. Geen manier kunnen vinden om de frustratie te uiten en te veel opgehoopte frustratie bij elkaar..
Misscchien kun je hier wat mee?
woensdag 5 september 2012 om 09:58
Ik herken dit ook wel.. Heb ook het imago van het nette, rustige meisje.. Ik denk vaak: "ze moesten eens weten.."
Dat koken van woede en uitbrekend zweet is ook wat mij overkomt als ik me teveel inhoud.. Hierdoor vind ik het ook gewoon ernstiger dan gewoon een keer pissig of ongeduldig zijn.. Ik krijg gewoon lichamelijke verschijnselen!!!
Dit is bij mij wat minder geworden sinds ik ritalin slik (ik heb ADD), hierdoor ben ik wat rustiger en passiever geworden. Ik zit niet meer zo snel op de kast door allerlei gebeurtenissen en stoorzenders om me heen. Ik kon ook koken door woede als ik achter iemand liep of fietste die langzaam is, terwijl je diegene dan niet kan inhalen of voorbij lopen.. Of mensen in de winkel die voor m'n gevoel uuuuuren voor een rij artikelen staan waar ik dan ook ff wil kijken.. Ik doe alles snel-snel, dat niet iedereen zo is vind ik gewoon moeilijk om mee om te gaan..
Als het je zo dwarszit en het ook naar binnen slaat zou ik inderdaad eens langs de huisarts gaan, die stuurt je dan door en misschien kom je dan achter de achterliggende reden en kun je dat aan jezelf veranderen.
Dat koken van woede en uitbrekend zweet is ook wat mij overkomt als ik me teveel inhoud.. Hierdoor vind ik het ook gewoon ernstiger dan gewoon een keer pissig of ongeduldig zijn.. Ik krijg gewoon lichamelijke verschijnselen!!!
Dit is bij mij wat minder geworden sinds ik ritalin slik (ik heb ADD), hierdoor ben ik wat rustiger en passiever geworden. Ik zit niet meer zo snel op de kast door allerlei gebeurtenissen en stoorzenders om me heen. Ik kon ook koken door woede als ik achter iemand liep of fietste die langzaam is, terwijl je diegene dan niet kan inhalen of voorbij lopen.. Of mensen in de winkel die voor m'n gevoel uuuuuren voor een rij artikelen staan waar ik dan ook ff wil kijken.. Ik doe alles snel-snel, dat niet iedereen zo is vind ik gewoon moeilijk om mee om te gaan..
Als het je zo dwarszit en het ook naar binnen slaat zou ik inderdaad eens langs de huisarts gaan, die stuurt je dan door en misschien kom je dan achter de achterliggende reden en kun je dat aan jezelf veranderen.
