Psyche
alle pijlers
opbeurende woorden nodig
vrijdag 25 november 2011 om 21:31
Hoi Allemaal,
Ik zit er helemaal doorheen. Moet even mijn verdriet kwijt.
Mijn zoon slaapt, en man heeft gezellig avondje met collega's.
En ik ben zo intens verdrietig vanwege het overlijden van mijn Pa.
Ruim drie maanden geleden alweer, maar tot een weekje geleden ben heel erg hard "weggerend" voor het verdriet. En het lijkt wel of het nu extra hard binnenkomt.
Ik zit hier redelijk radeloos achter de p.c. en heb even wat behoefte aan opbeurende woorden...
(Ik schrijf ook al op het topic van mama of papa kwijt, maar daar is het redelijk rustig. Gelukkig maar, want dat wens ik niemand toe, je pa of ma verliezen)
Ik zit er helemaal doorheen. Moet even mijn verdriet kwijt.
Mijn zoon slaapt, en man heeft gezellig avondje met collega's.
En ik ben zo intens verdrietig vanwege het overlijden van mijn Pa.
Ruim drie maanden geleden alweer, maar tot een weekje geleden ben heel erg hard "weggerend" voor het verdriet. En het lijkt wel of het nu extra hard binnenkomt.
Ik zit hier redelijk radeloos achter de p.c. en heb even wat behoefte aan opbeurende woorden...
(Ik schrijf ook al op het topic van mama of papa kwijt, maar daar is het redelijk rustig. Gelukkig maar, want dat wens ik niemand toe, je pa of ma verliezen)
vrijdag 25 november 2011 om 22:31
Ach eentje wat verdrietig allemaal maar wat mooi hoe je over je vader schrijft. Wat fijn dat je geen 'had ik maar'-gevoel hebt.
Mijn vader is ook overleden, (wordt bijna een jaar) en ik heb gelukkig ook geen 'had ik maar' gevoel, ben ik erg dankbaar voor.
3 maanden is nog hartstikke kort en niet gek dat je gevoel nu pas loskomt na wellicht eerst in de 'verdoving' te hebben gezeten en dat diepe verdriet kan je op de gekste momenten overvallen.
Heel cliche maar laat het komen en stromen. Soms helpt huilen niet en lucht het ook niet op, voor opluchting is dit verdriet domweg te groot.
Heel veel sterkte
Mijn vader is ook overleden, (wordt bijna een jaar) en ik heb gelukkig ook geen 'had ik maar' gevoel, ben ik erg dankbaar voor.
3 maanden is nog hartstikke kort en niet gek dat je gevoel nu pas loskomt na wellicht eerst in de 'verdoving' te hebben gezeten en dat diepe verdriet kan je op de gekste momenten overvallen.
Heel cliche maar laat het komen en stromen. Soms helpt huilen niet en lucht het ook niet op, voor opluchting is dit verdriet domweg te groot.
Heel veel sterkte
vrijdag 25 november 2011 om 22:34
Eentje, ik las net dat je vader in een coma is overleden. Dan heb je dus ook geen afscheid kunnen nemen van hem. Misschien heb je er daarom nu pas last van. Het is ook allemaal zo onwerkelijk.
Ik weet hoe je je voelt. Mijn vader is 12 december 5 jaar geleden overleden. Hij kreeg een hersenbloeding en lag nog 3 dagen in coma en toen is hij overleden.
Het gevoel van paniek en verdriet wat je kan overvallen soms is met geen pen te beschrijven.
Maar het gaat weer beter worden, je vindt altijd een manier om er mee te kunnen leven. Ik weet niet wanneer, dat is voor iedereen verschillend.
En je vader verdient het ook dat je om hem rouwt.
Heel veel sterkte en een hele dikke knuffel van Lapin.
Ik weet hoe je je voelt. Mijn vader is 12 december 5 jaar geleden overleden. Hij kreeg een hersenbloeding en lag nog 3 dagen in coma en toen is hij overleden.
Het gevoel van paniek en verdriet wat je kan overvallen soms is met geen pen te beschrijven.
Maar het gaat weer beter worden, je vindt altijd een manier om er mee te kunnen leven. Ik weet niet wanneer, dat is voor iedereen verschillend.
En je vader verdient het ook dat je om hem rouwt.
Heel veel sterkte en een hele dikke knuffel van Lapin.
vrijdag 25 november 2011 om 23:38
Lief eentje,
Ik snap het.
Heel heel goed.
Want we huilen om dezelfde man, hij is ook mijn vader.
Jij kijkt even een docu of een serie (helaas ben ik geen geek, en heb geen idee waar je naar kijkt!)
En ik weet hoe hij was, hoe hij rook en hoe heerlijk nuchter hij de dingen kon zeggen.
Goed van je dat je een topic opent.
Ook ik loop heel hard weg voor verdriet.
Ik kan zó vreselijk goed de knop omzetten dat het bijna eng is.
Als de Sint in het dorp komt, en ik voor de 20e keer alle kinderen vermaak voordat hij komt, dan zie ik voor me hoe hij vorig jaar nog heel trots foto's maakt van mijn jongste, omdat hij op schoot van de Sint een liedje zong.
Als ik vandaag met de kinderen van mijn klas praat over de moeder van 36, die plotseling overleden is, zie ik de paniek, de ontreddering en verdriet van ons weer voor me.
En ik luister naar ze, troost ze, en praat met ze.
Maar ik laat het niet binnenkomen, want dat kan niet.
Niet als moeder, niet als juf.
Maar wel als mezelf.
Dus moet het er nu uit, ik huil maar en huil maar.
Het hoort erbij, ik weet het.
Morgen weer doperwtogen, maar ook dat is ok.
Ik weet het wel, maar laat het niet altijd tot me doordringen.
Maar het werpt me weer helemaal met beide voeten op de grond.
Koesteren waar je van houdt, en dankbaar zijn, voor wat er wél is.
Een nieuwe nacht voor de boeg, hopelijk eentje waarin ik de leuke dingen voor me zie, de dingen waardoor ik weer met een glimlach wakker kan worden.
ik denk aan je.
Ik snap het.
Heel heel goed.
Want we huilen om dezelfde man, hij is ook mijn vader.
Jij kijkt even een docu of een serie (helaas ben ik geen geek, en heb geen idee waar je naar kijkt!)
En ik weet hoe hij was, hoe hij rook en hoe heerlijk nuchter hij de dingen kon zeggen.
Goed van je dat je een topic opent.
Ook ik loop heel hard weg voor verdriet.
Ik kan zó vreselijk goed de knop omzetten dat het bijna eng is.
Als de Sint in het dorp komt, en ik voor de 20e keer alle kinderen vermaak voordat hij komt, dan zie ik voor me hoe hij vorig jaar nog heel trots foto's maakt van mijn jongste, omdat hij op schoot van de Sint een liedje zong.
Als ik vandaag met de kinderen van mijn klas praat over de moeder van 36, die plotseling overleden is, zie ik de paniek, de ontreddering en verdriet van ons weer voor me.
En ik luister naar ze, troost ze, en praat met ze.
Maar ik laat het niet binnenkomen, want dat kan niet.
Niet als moeder, niet als juf.
Maar wel als mezelf.
Dus moet het er nu uit, ik huil maar en huil maar.
Het hoort erbij, ik weet het.
Morgen weer doperwtogen, maar ook dat is ok.
Ik weet het wel, maar laat het niet altijd tot me doordringen.
Maar het werpt me weer helemaal met beide voeten op de grond.
Koesteren waar je van houdt, en dankbaar zijn, voor wat er wél is.
Een nieuwe nacht voor de boeg, hopelijk eentje waarin ik de leuke dingen voor me zie, de dingen waardoor ik weer met een glimlach wakker kan worden.
ik denk aan je.
zaterdag 26 november 2011 om 00:15
Knuffel voor jou
Maandag is mijn vader alweer 2 jaar geleden overleden, maar als iemand vraagt hoe ik me er nu over voel, voel ik de tranen alweer opkomen.
Probeer het zoveel mogelijk te laten gaan als je voelt dat je moet huilen of wilt schreeuwen. Opkroppen ga je later 3x zo hard terugkrijgen (heb ik de eerste maanden gedaan).
Sterkte
Maandag is mijn vader alweer 2 jaar geleden overleden, maar als iemand vraagt hoe ik me er nu over voel, voel ik de tranen alweer opkomen.
Probeer het zoveel mogelijk te laten gaan als je voelt dat je moet huilen of wilt schreeuwen. Opkroppen ga je later 3x zo hard terugkrijgen (heb ik de eerste maanden gedaan).
Sterkte
zaterdag 26 november 2011 om 20:12
Lieve Sister(moon),
Heel erg bedankt voor je erg lieve berichtje, en inderdaad
" Koesteren waar je van houdt, en dankbaar zijn, voor wat er wél is."
Ik heb gisteravond ook nog even staan staren naar een slapende zoon en voelde ik me zo vreslijk dankbaar.
Hopelijk heb je een goede nacht gehad. Ik zo'n gezellige droom. Ik kwam Pa tegen op een congres (ik wist niet dat hij daar zou zijn) en we hebben in de pauze gezellig gewandeld en bijgekletst.
Ik werd er vrolijk wakker van.
En natuurlijk ook nog even een dikke knuffel
Heel erg bedankt voor je erg lieve berichtje, en inderdaad
" Koesteren waar je van houdt, en dankbaar zijn, voor wat er wél is."
Ik heb gisteravond ook nog even staan staren naar een slapende zoon en voelde ik me zo vreslijk dankbaar.
Hopelijk heb je een goede nacht gehad. Ik zo'n gezellige droom. Ik kwam Pa tegen op een congres (ik wist niet dat hij daar zou zijn) en we hebben in de pauze gezellig gewandeld en bijgekletst.
Ik werd er vrolijk wakker van.
En natuurlijk ook nog even een dikke knuffel
zaterdag 26 november 2011 om 20:18
Lieve Een,
zulke dingen komen altijd als je alleen bent of je alleen voelt.
Eigenlijk moet je er in mee gaan. Gewoon een bak thee pakken en alles even echt voelen en het even weer meemaken.
Dat is rouwen. Ik ben zelf ook mijn papa kwijt, en als je me loept zul je zien dat ik ook nog regelmatig die paniek heb.
Het is zo, hij is er niet meer. En daar mag jij intens verdrietig over zijn.
zulke dingen komen altijd als je alleen bent of je alleen voelt.
Eigenlijk moet je er in mee gaan. Gewoon een bak thee pakken en alles even echt voelen en het even weer meemaken.
Dat is rouwen. Ik ben zelf ook mijn papa kwijt, en als je me loept zul je zien dat ik ook nog regelmatig die paniek heb.
Het is zo, hij is er niet meer. En daar mag jij intens verdrietig over zijn.
Een goed begin is het halve werk, maar een goed begin is maar de helft
woensdag 21 december 2011 om 20:44
Hoi Mies,
Wat lief dat je vraagt hoe het er mee gaat.
Vorige week even een flinke dip omdat mijn moeder weer in de medische molen zit. Dat heb ik ook even van me af "ge-forumed" ;
Radeloos
Verder merk ik dat ik bij vlagen ook wel zin in gezellig samen zijn heb, zo met de kerst. Vanavond had zoon kerst diner op school en ik merkte dat ik van die sfeer en muziek niet echt verdrietig werd. Gelukkig maar, want ik was van te voren een beetje zenuwachtig.
En gelukkig heb ik 2 weken kerst vakantie en het plan is om weinig te plannen. Wel een paar noodzakelijke dingen, maar niet meer dan dat. Daar ben ik ook wel aan toe. Zomervakantie is geen ontspannende periode geweest, aangezien Pa in de vakantie overleed. En loop ik nu een beetje op mijn laatste benen.
Nogmaals bedankt voor je vraag, want in deze, toch soms moelijke, periode lijkt het alsof ik de sommige dingen enorm weet te waarderen. Zoals bovenstaande berichtje; BEDANKT!
Wat lief dat je vraagt hoe het er mee gaat.
Vorige week even een flinke dip omdat mijn moeder weer in de medische molen zit. Dat heb ik ook even van me af "ge-forumed" ;
Radeloos
Verder merk ik dat ik bij vlagen ook wel zin in gezellig samen zijn heb, zo met de kerst. Vanavond had zoon kerst diner op school en ik merkte dat ik van die sfeer en muziek niet echt verdrietig werd. Gelukkig maar, want ik was van te voren een beetje zenuwachtig.
En gelukkig heb ik 2 weken kerst vakantie en het plan is om weinig te plannen. Wel een paar noodzakelijke dingen, maar niet meer dan dat. Daar ben ik ook wel aan toe. Zomervakantie is geen ontspannende periode geweest, aangezien Pa in de vakantie overleed. En loop ik nu een beetje op mijn laatste benen.
Nogmaals bedankt voor je vraag, want in deze, toch soms moelijke, periode lijkt het alsof ik de sommige dingen enorm weet te waarderen. Zoals bovenstaande berichtje; BEDANKT!
