Psyche
alle pijlers
openheid thuis
woensdag 10 augustus 2011 om 17:18
Gisteravond hebben mijn ouders me bezocht en zijn we gaan uiteten, en het was een gezellige avond.
Meestal is het eigenlijk niet zo gezellig als we 'met het gezin' zijn, er wordt nooit zoveel gelachen of openhartig gepraat. Mijn vader is best gesloten en stil. Mijn moeder daarentegen zou waarschijnlijk in een andere situatie veel meer lachen en gezelliger zijn. Op de een of andere manier lijkt het alsof de 'chemie' er niet is of zo, alsof het niet echt klikt..
Maar gisteravond was het dus heel gezellig, er werd veel gelachen, gepraat over vanalles enz. En ik vond het heel leuk, maar tegelijkertijd kreeg ik er een beetje een naar gevoel bij. Ik weet niet precies hoe ik het moet beschrijven want ik snap niet waarom ik dat had, maar het was een beetje alsof ik het gevoel had dat ik teveel van mezelf 'prijsgaf' of zo.. Te 'leuk' werd..
Achteraf vind ik dit een beetje van de zotte, maar toch voelde het zo.
Ik ben thuis ook altijd best wel gesloten geweest. Terwijl ik met goede vriendinnen, en met name bij mijn vriend, veel opener over mezelf, mijn gevoelens en problemen kan praten. Ik hou er ook niet zoveel van om door mijn ouders aangeraakt te worden en vroeger dacht ik dat ik daar in het algemeen niet van hou, maar met vriendjes heb ik dat nooit gehad. Met mijn vriend vind ik het juist heel fijn als hij mij aanraakt.
Dit is raar, want mijn moeder is wel 'aanrakerig', en heeft ook juist altijd geprobeerd me het gevoel te geven dat ik met alles bij haar terecht kan, en ook wel eens aangegeven dat ze het betreurt dat ik niet zo open ben thuis en niet van knuffelen hou.
Ik weet ook dat ik met mijn problemen bij hen terecht kan, er wordt nergens een taboe van gemaakt enz. Toch is er schijnbaar iets dat me tegenhoudt en ik weet niet wat. Stel dat ik op mijn 18e zwanger was geraakt, had ik dit liever aan iedereen verteld behalve mijn ouders. Terwijl ik niet bang had hoeven zijn voor een lastige reactie of onbegrip/boosheid enz.
Door het gevoel dat ik gisteravond had ben ik hier weer over gaan nadenken en ik begrijp echt niet zo goed waar het vandaan komt.
Misschien dat iemand dit leest en het herkent, of dat een buitenstaander er een helderdere blik op heeft. En ik wilde het gewoon even kwijt.
Meestal is het eigenlijk niet zo gezellig als we 'met het gezin' zijn, er wordt nooit zoveel gelachen of openhartig gepraat. Mijn vader is best gesloten en stil. Mijn moeder daarentegen zou waarschijnlijk in een andere situatie veel meer lachen en gezelliger zijn. Op de een of andere manier lijkt het alsof de 'chemie' er niet is of zo, alsof het niet echt klikt..
Maar gisteravond was het dus heel gezellig, er werd veel gelachen, gepraat over vanalles enz. En ik vond het heel leuk, maar tegelijkertijd kreeg ik er een beetje een naar gevoel bij. Ik weet niet precies hoe ik het moet beschrijven want ik snap niet waarom ik dat had, maar het was een beetje alsof ik het gevoel had dat ik teveel van mezelf 'prijsgaf' of zo.. Te 'leuk' werd..
Achteraf vind ik dit een beetje van de zotte, maar toch voelde het zo.
Ik ben thuis ook altijd best wel gesloten geweest. Terwijl ik met goede vriendinnen, en met name bij mijn vriend, veel opener over mezelf, mijn gevoelens en problemen kan praten. Ik hou er ook niet zoveel van om door mijn ouders aangeraakt te worden en vroeger dacht ik dat ik daar in het algemeen niet van hou, maar met vriendjes heb ik dat nooit gehad. Met mijn vriend vind ik het juist heel fijn als hij mij aanraakt.
Dit is raar, want mijn moeder is wel 'aanrakerig', en heeft ook juist altijd geprobeerd me het gevoel te geven dat ik met alles bij haar terecht kan, en ook wel eens aangegeven dat ze het betreurt dat ik niet zo open ben thuis en niet van knuffelen hou.
Ik weet ook dat ik met mijn problemen bij hen terecht kan, er wordt nergens een taboe van gemaakt enz. Toch is er schijnbaar iets dat me tegenhoudt en ik weet niet wat. Stel dat ik op mijn 18e zwanger was geraakt, had ik dit liever aan iedereen verteld behalve mijn ouders. Terwijl ik niet bang had hoeven zijn voor een lastige reactie of onbegrip/boosheid enz.
Door het gevoel dat ik gisteravond had ben ik hier weer over gaan nadenken en ik begrijp echt niet zo goed waar het vandaan komt.
Misschien dat iemand dit leest en het herkent, of dat een buitenstaander er een helderdere blik op heeft. En ik wilde het gewoon even kwijt.
woensdag 10 augustus 2011 om 17:23
woensdag 10 augustus 2011 om 17:45
quote:idalee schreef op 10 augustus 2011 @ 17:28:
ik weet niet of dat raar is, je bent nu geen baby meer die geknuffeld wil worden toch? Je ouders blijven je vaak zo benaderen. Mijn moeder praat tegen haar kleindochter van 1 jaar bijna hetzelfde als tegen mij
En dat vind ik dus weer raar van jouw moeder. Je praat toch niet tegen je volwassen dochter alsof ze een kind van 1 is?
Mijn ouders zijn overleden, maar ik vond het helemaal niet vervelend om door hen aangeraakt te worden. Juist niet. Je ouders staan letterlijk zo dicht bij je, die laat je toch eerder in je veilige zone toe dan andere mensen? Tenzij de relatie niet heel hecht is natuurlijk.
ik weet niet of dat raar is, je bent nu geen baby meer die geknuffeld wil worden toch? Je ouders blijven je vaak zo benaderen. Mijn moeder praat tegen haar kleindochter van 1 jaar bijna hetzelfde als tegen mij
En dat vind ik dus weer raar van jouw moeder. Je praat toch niet tegen je volwassen dochter alsof ze een kind van 1 is?
Mijn ouders zijn overleden, maar ik vond het helemaal niet vervelend om door hen aangeraakt te worden. Juist niet. Je ouders staan letterlijk zo dicht bij je, die laat je toch eerder in je veilige zone toe dan andere mensen? Tenzij de relatie niet heel hecht is natuurlijk.
woensdag 10 augustus 2011 om 17:51
quote:idalee schreef op 10 augustus 2011 @ 17:49:
IBA, dat is ook een beetje raar, daarom denk ik dat ik liever meer afstand neem. Maar mijn moeder vindt het gewoon nogal moeilijk om ons niet als haar baby's te zienDat is inderdaad bepaald vreemd. Groot gelijk dat je dan wat afstand neemt. Ik zou me daar ook niet prettig bij voelen.
IBA, dat is ook een beetje raar, daarom denk ik dat ik liever meer afstand neem. Maar mijn moeder vindt het gewoon nogal moeilijk om ons niet als haar baby's te zienDat is inderdaad bepaald vreemd. Groot gelijk dat je dan wat afstand neemt. Ik zou me daar ook niet prettig bij voelen.
woensdag 10 augustus 2011 om 17:56
Ik herken het wel een beetje. Ik kon het ook niet hebben dat mijn moeder me aanraakte, maar dat was meer omdat er een enorme afstand tussen ons was.
Zij was niet open, want zij was de sterke vrouw die zich groot moest houden tegenover de buitenwereld. En daardoor heb ik meegekregen dat ik dat ook moest zijn. Emoties (zoals angst en verdriet) tonen is een teken van zwakte en moet zo min mogelijk geuit worden. We hadden dus allebei een muur om ons heen en daardoor kon er weinig liefde tussen ons stromen.
Als we elkaar een tijd niet hadden gezien, gaven we elkaar 3 zoenen en dat was het. Sinds een jaar of twee is ze begonnen met een kus op mijn voorhoofd als ze naar het werk gaat. Het voelt nog steeds geforceerd. Ze bedoelt het vast goed en ik laat haar maar, maar ik wordt er niet warm van binnen van of zo.
Het stoort mij trouwens ook niet meer. Dit is nu gewoon de relatie tussen mij en mijn moeder. En soms is het wel gezellig hoor. En ben ik veeeeeel opener dan normaal. Maar dat is in een situatie waarin ik me blijkbaar op mijn gemak voel. En ik weet immers van mezelf dat ik (zo ongeveer) alles aan kan, dus hoe zij wel of juist niet reageert, is geen factor meer.
Nu ik dat laatste lees, krijg ik ineens een openbaring...
Zij was niet open, want zij was de sterke vrouw die zich groot moest houden tegenover de buitenwereld. En daardoor heb ik meegekregen dat ik dat ook moest zijn. Emoties (zoals angst en verdriet) tonen is een teken van zwakte en moet zo min mogelijk geuit worden. We hadden dus allebei een muur om ons heen en daardoor kon er weinig liefde tussen ons stromen.
Als we elkaar een tijd niet hadden gezien, gaven we elkaar 3 zoenen en dat was het. Sinds een jaar of twee is ze begonnen met een kus op mijn voorhoofd als ze naar het werk gaat. Het voelt nog steeds geforceerd. Ze bedoelt het vast goed en ik laat haar maar, maar ik wordt er niet warm van binnen van of zo.
Het stoort mij trouwens ook niet meer. Dit is nu gewoon de relatie tussen mij en mijn moeder. En soms is het wel gezellig hoor. En ben ik veeeeeel opener dan normaal. Maar dat is in een situatie waarin ik me blijkbaar op mijn gemak voel. En ik weet immers van mezelf dat ik (zo ongeveer) alles aan kan, dus hoe zij wel of juist niet reageert, is geen factor meer.
Nu ik dat laatste lees, krijg ik ineens een openbaring...
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
woensdag 10 augustus 2011 om 17:57
Voel je je misschien verantwoordelijk voor je ouders, ben je bang dat ze zich zorgen om je maken of moeite voor je doen?
Of juist het omgekeerde; dat je niet aan hun verwachtingen kunt voldoen, dat ze je zullen veroordelen?
Ik herken het een beetje, ik ga met emotionele dingen liever naar mijn vriend of vriendinnen dan naar mijn moeder. Waar dat vandaan komt weet ik zelf niet precies; wel vind ik het verschrikkelijk als zij zich zorgen maakt of dat ze weet dat het niet goed met me gaat. Terwijl mijn moeder een schat is en bijna overal voor open staat.
Of juist het omgekeerde; dat je niet aan hun verwachtingen kunt voldoen, dat ze je zullen veroordelen?
Ik herken het een beetje, ik ga met emotionele dingen liever naar mijn vriend of vriendinnen dan naar mijn moeder. Waar dat vandaan komt weet ik zelf niet precies; wel vind ik het verschrikkelijk als zij zich zorgen maakt of dat ze weet dat het niet goed met me gaat. Terwijl mijn moeder een schat is en bijna overal voor open staat.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
woensdag 10 augustus 2011 om 18:05
Ik herken het. Ik heb dat ook bij mijn ouders en binnen ons gezin. Heel raar. Ik ben daar vaak gesloten over mijn gevoelens terwijl ik tegen mijn man of vrienden/vriendinnen heel open ben.
Ik kan het niet zo goed bij mijn ouders. Mijn vader heb ik sowieso niet veel mee maar bij mijn moeder kan ik het ook niet.
Terwijl ze echt wel interesse in me heeft. Ik kan het gewoon niet. Ik heb er ook wel eens over nagedacht waarom dat nou zo is..
Misschien heb ik als kind en puber toch ervaren dat er niet goed met mijn "problemen" werd omgegaan. Ik wil ze niet de schuld geven maar ik probeer voor mezelf een verklaring te hebben omdat ik ht echt opvallend vind dat ik juist bij hun niet open KAN zijn.
Ik kan het niet zo goed bij mijn ouders. Mijn vader heb ik sowieso niet veel mee maar bij mijn moeder kan ik het ook niet.
Terwijl ze echt wel interesse in me heeft. Ik kan het gewoon niet. Ik heb er ook wel eens over nagedacht waarom dat nou zo is..
Misschien heb ik als kind en puber toch ervaren dat er niet goed met mijn "problemen" werd omgegaan. Ik wil ze niet de schuld geven maar ik probeer voor mezelf een verklaring te hebben omdat ik ht echt opvallend vind dat ik juist bij hun niet open KAN zijn.
woensdag 10 augustus 2011 om 18:07
Was gisterenavond bij Knevel & van den Brink een hele onderwerp over familiebanden geweid. Hier is de uitzending mocht je er wat aan hebben http://www.uitzendinggemi ... 97f50db8bd7ce0666cc290ee0
woensdag 10 augustus 2011 om 18:24
@LaReveuse
Ik lees jouw topic en door emotie's wordt ik overvallen.
Mijn ouders zijn recentelijk overleden, mijn vader in mei en moeder in juli van dit jaar.
Wat zou ik ze graag nog even willen vasthouden en zelf aangeraakt willen worden.
Weet je we nemen het leven op zoals het dagelijks gaat, en vinden dat zo gewoon.....
En als dit dan gebeurd, ja ik weet dat we allemaal zullen sterven, dan is het allemaal niet zo gewoon.
Ik heb een advies voor je, ben open naar je ouders, houdt ze vast, en geef ze een knuffel, en laat je knuffelen door je ouders.
En eigenlijk geldt het voor ons allemaal en voor degene die je liefhebt, wees lief voor elkaar en denk aan de ander.
En ja, natuurlijk zul je wel eens woorden met elkaar hebben en/of krijgen, maar liefde overwint.
Theo
Ik lees jouw topic en door emotie's wordt ik overvallen.
Mijn ouders zijn recentelijk overleden, mijn vader in mei en moeder in juli van dit jaar.
Wat zou ik ze graag nog even willen vasthouden en zelf aangeraakt willen worden.
Weet je we nemen het leven op zoals het dagelijks gaat, en vinden dat zo gewoon.....
En als dit dan gebeurd, ja ik weet dat we allemaal zullen sterven, dan is het allemaal niet zo gewoon.
Ik heb een advies voor je, ben open naar je ouders, houdt ze vast, en geef ze een knuffel, en laat je knuffelen door je ouders.
En eigenlijk geldt het voor ons allemaal en voor degene die je liefhebt, wees lief voor elkaar en denk aan de ander.
En ja, natuurlijk zul je wel eens woorden met elkaar hebben en/of krijgen, maar liefde overwint.
Theo
woensdag 10 augustus 2011 om 18:33
Oh veel reacties! Ik ga even zo goed mogelijk proberen te antwoorden.
@ Ikbenanoniem, misschien heb je wel een punt met het gelijkwaardigheidsgevoel, zo had ik er nooit over nagedacht. Het is denk ik niet zo dat mijn ouders mij nog als kind behandelen, zoals bij Idalee misschien, maar ik heb wel al van kinds af aan een soort drang gehad om onafhankelijk te zijn, dingen zelf te doen. Ik vind het moeilijk om geld of hulp van mijn ouders aan te nemen en ik kan er niet tegen als iemand aanbied (stom voorbeeld) een lamp voor me in te draaien, dat wil ik dan zelf doen. Best kinderachtig eigenlijk.
@ Purty, bij mij is het eigenlijk omgekeerd, mijn moeder is juist best een warm persoon. Maar misschien ligt daar ook wel een oorzaak, omdat zij altijd heel nadrukkelijk contact wil, zowel lichamelijk als door te praten en zo. Alleen vraag ik me af waarom mijn moeder de enige is waarbij ik dat dan juist níet wil..
@Tyche
quote:
Voel je je misschien verantwoordelijk voor je ouders, ben je bang dat ze zich zorgen om je maken of moeite voor je doen?
Of juist het omgekeerde; dat je niet aan hun verwachtingen kunt voldoen, dat ze je zullen veroordelen?
Ik herken me eigenlijk wel een beetje in beide..
Die uitzending ga ik straks kijken, lijkt me sowieso interessant!
@ Ikbenanoniem, misschien heb je wel een punt met het gelijkwaardigheidsgevoel, zo had ik er nooit over nagedacht. Het is denk ik niet zo dat mijn ouders mij nog als kind behandelen, zoals bij Idalee misschien, maar ik heb wel al van kinds af aan een soort drang gehad om onafhankelijk te zijn, dingen zelf te doen. Ik vind het moeilijk om geld of hulp van mijn ouders aan te nemen en ik kan er niet tegen als iemand aanbied (stom voorbeeld) een lamp voor me in te draaien, dat wil ik dan zelf doen. Best kinderachtig eigenlijk.
@ Purty, bij mij is het eigenlijk omgekeerd, mijn moeder is juist best een warm persoon. Maar misschien ligt daar ook wel een oorzaak, omdat zij altijd heel nadrukkelijk contact wil, zowel lichamelijk als door te praten en zo. Alleen vraag ik me af waarom mijn moeder de enige is waarbij ik dat dan juist níet wil..
@Tyche
quote:
Voel je je misschien verantwoordelijk voor je ouders, ben je bang dat ze zich zorgen om je maken of moeite voor je doen?
Of juist het omgekeerde; dat je niet aan hun verwachtingen kunt voldoen, dat ze je zullen veroordelen?
Ik herken me eigenlijk wel een beetje in beide..
Die uitzending ga ik straks kijken, lijkt me sowieso interessant!
woensdag 10 augustus 2011 om 18:36
quote:theodoor schreef op 10 augustus 2011 @ 18:24:
@LaReveuse
Ik lees jouw topic en door emotie's wordt ik overvallen.
Mijn ouders zijn recentelijk overleden, mijn vader in mei en moeder in juli van dit jaar.
Wat zou ik ze graag nog even willen vasthouden en zelf aangeraakt willen worden.
Weet je we nemen het leven op zoals het dagelijks gaat, en vinden dat zo gewoon.....
En als dit dan gebeurd, ja ik weet dat we allemaal zullen sterven, dan is het allemaal niet zo gewoon.
Ik heb een advies voor je, ben open naar je ouders, houdt ze vast, en geef ze een knuffel, en laat je knuffelen door je ouders.
En eigenlijk geldt het voor ons allemaal en voor degene die je liefhebt, wees lief voor elkaar en denk aan de ander.
En ja, natuurlijk zul je wel eens woorden met elkaar hebben en/of krijgen, maar liefde overwint.
Theo
Je bedoelt het vast goed, Theodoor, maar het is niet een knopje die je even omzet. Als je gewoon een bepaald gevoel voor iemand niet hebt, krijg je dat niet ineens omdat je tegen jezelf zegt dat het moet van Theo.
TO, ik heb er nog eens over nagedacht en ik gedraag me bij veel mensen verschillend. Bij mijn ouders ben ik een beetje afstandelijk. Bij mijn zus heel open, bij mijn broer ook, maar minder dan mijn zus. Bij vriendin A ben ik zakelijk, bij vriendin B heel spiritueel, etc. Het is ook maar net wat die ander in mij wakker maakt. En ook wat ik bij mezelf wakker laat maken natuurlijk.
Het ligt denk ik toch complexer dan Theo zegt. Maar dat geldt voor mij.
@LaReveuse
Ik lees jouw topic en door emotie's wordt ik overvallen.
Mijn ouders zijn recentelijk overleden, mijn vader in mei en moeder in juli van dit jaar.
Wat zou ik ze graag nog even willen vasthouden en zelf aangeraakt willen worden.
Weet je we nemen het leven op zoals het dagelijks gaat, en vinden dat zo gewoon.....
En als dit dan gebeurd, ja ik weet dat we allemaal zullen sterven, dan is het allemaal niet zo gewoon.
Ik heb een advies voor je, ben open naar je ouders, houdt ze vast, en geef ze een knuffel, en laat je knuffelen door je ouders.
En eigenlijk geldt het voor ons allemaal en voor degene die je liefhebt, wees lief voor elkaar en denk aan de ander.
En ja, natuurlijk zul je wel eens woorden met elkaar hebben en/of krijgen, maar liefde overwint.
Theo
Je bedoelt het vast goed, Theodoor, maar het is niet een knopje die je even omzet. Als je gewoon een bepaald gevoel voor iemand niet hebt, krijg je dat niet ineens omdat je tegen jezelf zegt dat het moet van Theo.
TO, ik heb er nog eens over nagedacht en ik gedraag me bij veel mensen verschillend. Bij mijn ouders ben ik een beetje afstandelijk. Bij mijn zus heel open, bij mijn broer ook, maar minder dan mijn zus. Bij vriendin A ben ik zakelijk, bij vriendin B heel spiritueel, etc. Het is ook maar net wat die ander in mij wakker maakt. En ook wat ik bij mezelf wakker laat maken natuurlijk.
Het ligt denk ik toch complexer dan Theo zegt. Maar dat geldt voor mij.
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
woensdag 10 augustus 2011 om 18:40
quote:lareveuse schreef op 10 augustus 2011 @ 18:33:
@ Purty, bij mij is het eigenlijk omgekeerd, mijn moeder is juist best een warm persoon. Maar misschien ligt daar ook wel een oorzaak, omdat zij altijd heel nadrukkelijk contact wil, zowel lichamelijk als door te praten en zo. Alleen vraag ik me af waarom mijn moeder de enige is waarbij ik dat dan juist níet wil..
Is dat een eigenschap die je in het algemeen niet kunt waarderen? Mensen die zich aan jou opdringen (of het nou je moeder is of iemand anders)?
@ Purty, bij mij is het eigenlijk omgekeerd, mijn moeder is juist best een warm persoon. Maar misschien ligt daar ook wel een oorzaak, omdat zij altijd heel nadrukkelijk contact wil, zowel lichamelijk als door te praten en zo. Alleen vraag ik me af waarom mijn moeder de enige is waarbij ik dat dan juist níet wil..
Is dat een eigenschap die je in het algemeen niet kunt waarderen? Mensen die zich aan jou opdringen (of het nou je moeder is of iemand anders)?
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
woensdag 10 augustus 2011 om 18:43
@ Theodoor
Ik begrijp wat je bedoelt met je post en ik vind het heel naar voor je.
Zoals purty zegt, kan ik helaas niet zomaar even die knop omzetten.
Ik wil eigenlijk alleen graag voor mezelf te verklaren waarom ik zo op hen reageer.
@ Purty, je hebt gelijk, ik gedraag me ook bij veel mensen anders, ik denk dat veel mensen dat hebben. (overigens wel altijd als mezelf, het heeft denk ik niet te maken met me anders voordoen)
Maar ik voel me ook een beetje rot erover dat mijn moeder zich er rot over voelt. Zij zou graag een sterke band willen en dat kan ik haar niet geven.
(Met mijn vader zit het wel goed, we zijn een beetje hetzelfde en weten wel wat we aan elkaar hebben denk ik)
Ik begrijp wat je bedoelt met je post en ik vind het heel naar voor je.
Zoals purty zegt, kan ik helaas niet zomaar even die knop omzetten.
Ik wil eigenlijk alleen graag voor mezelf te verklaren waarom ik zo op hen reageer.
@ Purty, je hebt gelijk, ik gedraag me ook bij veel mensen anders, ik denk dat veel mensen dat hebben. (overigens wel altijd als mezelf, het heeft denk ik niet te maken met me anders voordoen)
Maar ik voel me ook een beetje rot erover dat mijn moeder zich er rot over voelt. Zij zou graag een sterke band willen en dat kan ik haar niet geven.
(Met mijn vader zit het wel goed, we zijn een beetje hetzelfde en weten wel wat we aan elkaar hebben denk ik)
woensdag 10 augustus 2011 om 18:46
quote:Purty schreef op 10 augustus 2011 @ 18:40:
[...]
Is dat een eigenschap die je in het algemeen niet kunt waarderen? Mensen die zich aan jou opdringen (of het nou je moeder is of iemand anders)?hmm ja misschien wel.. Ik weet het niet zeker, maar als ik kijk naar mijn vrienden, die gaan allemaal een beetje hun eigen gang, we zien of spreken elkaar niet extreem vaak, hoe goed de band ook is. En mijn vriend heeft ook graag zijn eigen dingen en we zijn allebei erop gesteld af en toe alleen te zijn, en dat werkt juist heel goed. Maar ik kan wel alles met hem bespreken.
[...]
Is dat een eigenschap die je in het algemeen niet kunt waarderen? Mensen die zich aan jou opdringen (of het nou je moeder is of iemand anders)?hmm ja misschien wel.. Ik weet het niet zeker, maar als ik kijk naar mijn vrienden, die gaan allemaal een beetje hun eigen gang, we zien of spreken elkaar niet extreem vaak, hoe goed de band ook is. En mijn vriend heeft ook graag zijn eigen dingen en we zijn allebei erop gesteld af en toe alleen te zijn, en dat werkt juist heel goed. Maar ik kan wel alles met hem bespreken.
woensdag 10 augustus 2011 om 18:53
quote:lareveuse schreef op 10 augustus 2011 @ 18:46:
[...]
hmm ja misschien wel.. Ik weet het niet zeker, maar als ik kijk naar mijn vrienden, die gaan allemaal een beetje hun eigen gang, we zien of spreken elkaar niet extreem vaak, hoe goed de band ook is. En mijn vriend heeft ook graag zijn eigen dingen en we zijn allebei erop gesteld af en toe alleen te zijn, en dat werkt juist heel goed. Maar ik kan wel alles met hem bespreken.
Ik hoef geen andere band met mijn moeder. Deze is prima. Het is zoals het is. Als zij echter aangeeft dat zij heel graag de band zou willen versterken, zou ik haar vragen waarom ze dat wil en wat zij en ik daarvoor zouden moeten doen. En dan zouden we er minstens halverwege uitkomen denk ik.
Hetzelfde voor jou. Jouw moeder wil graag een goede band. Wil jij dat ook? Wil je dat zelf of uit schuldgevoel?
Als je dat zelf ook wilt, zou ik dat toch bespreekbaar maken. Geef aan dat haar etreme aanhankelijkheid jou juist afstandelijker maakt en dat je wel haar tegemoet wilt komen, maar dat ze wat relaxter moet zijn. Iets met los zand in een hand en knijpen en zo.
Is dat wat?
[...]
hmm ja misschien wel.. Ik weet het niet zeker, maar als ik kijk naar mijn vrienden, die gaan allemaal een beetje hun eigen gang, we zien of spreken elkaar niet extreem vaak, hoe goed de band ook is. En mijn vriend heeft ook graag zijn eigen dingen en we zijn allebei erop gesteld af en toe alleen te zijn, en dat werkt juist heel goed. Maar ik kan wel alles met hem bespreken.
Ik hoef geen andere band met mijn moeder. Deze is prima. Het is zoals het is. Als zij echter aangeeft dat zij heel graag de band zou willen versterken, zou ik haar vragen waarom ze dat wil en wat zij en ik daarvoor zouden moeten doen. En dan zouden we er minstens halverwege uitkomen denk ik.
Hetzelfde voor jou. Jouw moeder wil graag een goede band. Wil jij dat ook? Wil je dat zelf of uit schuldgevoel?
Als je dat zelf ook wilt, zou ik dat toch bespreekbaar maken. Geef aan dat haar etreme aanhankelijkheid jou juist afstandelijker maakt en dat je wel haar tegemoet wilt komen, maar dat ze wat relaxter moet zijn. Iets met los zand in een hand en knijpen en zo.
Is dat wat?
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
woensdag 10 augustus 2011 om 19:03
Als je gewoon een bepaald gevoel voor iemand niet hebt, krijg je dat niet ineens omdat je tegen jezelf zegt dat het moet van Theo.
Daarmee verdraai je wat ik schrijf, zeg niet dat het moet, het is slechts een advies.
En ja wat je niet voelt dat voel je niet, maar je kunt wel proberen je open te stellen voor dat gevoel.
Je zal zien dat je dat dan echt voelt, en dat is wat anders dan er alleen maar over te schrijven of er over na te zitten denken.
Alsjeblieft niet alleen tekst eruit lichten en het in een ander context te plaatsen.
Daarmee verdraai je wat ik schrijf, zeg niet dat het moet, het is slechts een advies.
En ja wat je niet voelt dat voel je niet, maar je kunt wel proberen je open te stellen voor dat gevoel.
Je zal zien dat je dat dan echt voelt, en dat is wat anders dan er alleen maar over te schrijven of er over na te zitten denken.
Alsjeblieft niet alleen tekst eruit lichten en het in een ander context te plaatsen.
woensdag 10 augustus 2011 om 19:06
Nou ja ik heb er wel eens ruzie over gehad, een gesprek, een gemene ruzie, soms steken onder water, en een goed gesprek waarbij we allebei hard moesten huilen.. Ik heb het haar proberen uit te leggen, dat ik wel van haar houd maar het niet prettig vind te open en dichtbij te zijn, maar voor haar is het pijnlijk dat ik die gevoelens niet van nature heb 'voor mijn eigen moeder'. Maar ik kan die band niet veinzen.. En zij kan niet uitleggen waarom ze het wil, behalve door te zeggen 'je bent toch mijn dochter!?'
De enige reden waarom ik een sterkere band zou willen is uit schuldgevoel.
Ik vind het zelf prima hoe het nu gaat, we zien en spreken elkaar regelmatig, en hebben goed, maar oppervlakkig contact. En ik weet dat als er écht iets is, we voor elkaar klaar staan.
Verder denk ik dat we ook niet zo goed bij elkaar passen qua karakter en interesses.
Dit is wel een verhelderend topic voor me..
De enige reden waarom ik een sterkere band zou willen is uit schuldgevoel.
Ik vind het zelf prima hoe het nu gaat, we zien en spreken elkaar regelmatig, en hebben goed, maar oppervlakkig contact. En ik weet dat als er écht iets is, we voor elkaar klaar staan.
Verder denk ik dat we ook niet zo goed bij elkaar passen qua karakter en interesses.
Dit is wel een verhelderend topic voor me..
woensdag 10 augustus 2011 om 19:06
Ik heb niet dat ik niet tegen aanrakingen kan en bij ons is het ook heel vaak gezellig en wordt er gelachen etc.
Maar ik herken het wel dat ik het soms lastig vind om over mijn problemen te praten. Niet omdat ik niet bij ze terecht kan(ze hebben bewezen dat ik wel met allemaal dingen bij ze terecht kan) maar volgens mij meer omdat mijn verdriet over iets hun ook verdriet doet en soms dat ik ze niet wil teleurstellen doordat ik een domme beslissing heb gemaakt.
Maar ik herken het wel dat ik het soms lastig vind om over mijn problemen te praten. Niet omdat ik niet bij ze terecht kan(ze hebben bewezen dat ik wel met allemaal dingen bij ze terecht kan) maar volgens mij meer omdat mijn verdriet over iets hun ook verdriet doet en soms dat ik ze niet wil teleurstellen doordat ik een domme beslissing heb gemaakt.
woensdag 10 augustus 2011 om 19:09
woensdag 10 augustus 2011 om 19:14
quote:lareveuse schreef op 10 augustus 2011 @ 19:06:
Nou ja ik heb er wel eens ruzie over gehad, een gesprek, een gemene ruzie, soms steken onder water, en een goed gesprek waarbij we allebei hard moesten huilen.. Ik heb het haar proberen uit te leggen, dat ik wel van haar houd maar het niet prettig vind te open en dichtbij te zijn, maar voor haar is het pijnlijk dat ik die gevoelens niet van nature heb 'voor mijn eigen moeder'. Maar ik kan die band niet veinzen.. En zij kan niet uitleggen waarom ze het wil, behalve door te zeggen 'je bent toch mijn dochter!?'
De enige reden waarom ik een sterkere band zou willen is uit schuldgevoel.
Ik vind het zelf prima hoe het nu gaat, we zien en spreken elkaar regelmatig, en hebben goed, maar oppervlakkig contact. En ik weet dat als er écht iets is, we voor elkaar klaar staan.
Verder denk ik dat we ook niet zo goed bij elkaar passen qua karakter en interesses.
Dit is wel een verhelderend topic voor me..
Dat is het belangrijkste, toch?
Ik denk dat het het belangrijkste is om te kunnen staan achter jouw keuzes. Schuldgevoel is gewoon een slechte basis. Dat gaat gewoon niet werken. Als je het niet ergens in jezelf kunt vinden dat je zelf heel graag een betere band wilt, gaat 'm dat niet worden. En als jij ermee kunt leven, is dat prima. Vervelend voor je moeder dat ze er niet zo over denkt, maar ik vind het ook jammer dat ze jouw keuze niet wil respecteren. Ik snap het wel hoor. Als je van iemand houdt en dat laat blijken op een bepaalde manier, wil je dat graag terug ontvangen. Maar dat gebeurt niet altijd. Je hebt geen controle over de gedachtes/het gedrag van anderen.
Nou ja ik heb er wel eens ruzie over gehad, een gesprek, een gemene ruzie, soms steken onder water, en een goed gesprek waarbij we allebei hard moesten huilen.. Ik heb het haar proberen uit te leggen, dat ik wel van haar houd maar het niet prettig vind te open en dichtbij te zijn, maar voor haar is het pijnlijk dat ik die gevoelens niet van nature heb 'voor mijn eigen moeder'. Maar ik kan die band niet veinzen.. En zij kan niet uitleggen waarom ze het wil, behalve door te zeggen 'je bent toch mijn dochter!?'
De enige reden waarom ik een sterkere band zou willen is uit schuldgevoel.
Ik vind het zelf prima hoe het nu gaat, we zien en spreken elkaar regelmatig, en hebben goed, maar oppervlakkig contact. En ik weet dat als er écht iets is, we voor elkaar klaar staan.
Verder denk ik dat we ook niet zo goed bij elkaar passen qua karakter en interesses.
Dit is wel een verhelderend topic voor me..
Dat is het belangrijkste, toch?
Ik denk dat het het belangrijkste is om te kunnen staan achter jouw keuzes. Schuldgevoel is gewoon een slechte basis. Dat gaat gewoon niet werken. Als je het niet ergens in jezelf kunt vinden dat je zelf heel graag een betere band wilt, gaat 'm dat niet worden. En als jij ermee kunt leven, is dat prima. Vervelend voor je moeder dat ze er niet zo over denkt, maar ik vind het ook jammer dat ze jouw keuze niet wil respecteren. Ik snap het wel hoor. Als je van iemand houdt en dat laat blijken op een bepaalde manier, wil je dat graag terug ontvangen. Maar dat gebeurt niet altijd. Je hebt geen controle over de gedachtes/het gedrag van anderen.
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
