Psyche
alle pijlers
openheid thuis
woensdag 10 augustus 2011 om 17:18
Gisteravond hebben mijn ouders me bezocht en zijn we gaan uiteten, en het was een gezellige avond.
Meestal is het eigenlijk niet zo gezellig als we 'met het gezin' zijn, er wordt nooit zoveel gelachen of openhartig gepraat. Mijn vader is best gesloten en stil. Mijn moeder daarentegen zou waarschijnlijk in een andere situatie veel meer lachen en gezelliger zijn. Op de een of andere manier lijkt het alsof de 'chemie' er niet is of zo, alsof het niet echt klikt..
Maar gisteravond was het dus heel gezellig, er werd veel gelachen, gepraat over vanalles enz. En ik vond het heel leuk, maar tegelijkertijd kreeg ik er een beetje een naar gevoel bij. Ik weet niet precies hoe ik het moet beschrijven want ik snap niet waarom ik dat had, maar het was een beetje alsof ik het gevoel had dat ik teveel van mezelf 'prijsgaf' of zo.. Te 'leuk' werd..
Achteraf vind ik dit een beetje van de zotte, maar toch voelde het zo.
Ik ben thuis ook altijd best wel gesloten geweest. Terwijl ik met goede vriendinnen, en met name bij mijn vriend, veel opener over mezelf, mijn gevoelens en problemen kan praten. Ik hou er ook niet zoveel van om door mijn ouders aangeraakt te worden en vroeger dacht ik dat ik daar in het algemeen niet van hou, maar met vriendjes heb ik dat nooit gehad. Met mijn vriend vind ik het juist heel fijn als hij mij aanraakt.
Dit is raar, want mijn moeder is wel 'aanrakerig', en heeft ook juist altijd geprobeerd me het gevoel te geven dat ik met alles bij haar terecht kan, en ook wel eens aangegeven dat ze het betreurt dat ik niet zo open ben thuis en niet van knuffelen hou.
Ik weet ook dat ik met mijn problemen bij hen terecht kan, er wordt nergens een taboe van gemaakt enz. Toch is er schijnbaar iets dat me tegenhoudt en ik weet niet wat. Stel dat ik op mijn 18e zwanger was geraakt, had ik dit liever aan iedereen verteld behalve mijn ouders. Terwijl ik niet bang had hoeven zijn voor een lastige reactie of onbegrip/boosheid enz.
Door het gevoel dat ik gisteravond had ben ik hier weer over gaan nadenken en ik begrijp echt niet zo goed waar het vandaan komt.
Misschien dat iemand dit leest en het herkent, of dat een buitenstaander er een helderdere blik op heeft. En ik wilde het gewoon even kwijt.
Meestal is het eigenlijk niet zo gezellig als we 'met het gezin' zijn, er wordt nooit zoveel gelachen of openhartig gepraat. Mijn vader is best gesloten en stil. Mijn moeder daarentegen zou waarschijnlijk in een andere situatie veel meer lachen en gezelliger zijn. Op de een of andere manier lijkt het alsof de 'chemie' er niet is of zo, alsof het niet echt klikt..
Maar gisteravond was het dus heel gezellig, er werd veel gelachen, gepraat over vanalles enz. En ik vond het heel leuk, maar tegelijkertijd kreeg ik er een beetje een naar gevoel bij. Ik weet niet precies hoe ik het moet beschrijven want ik snap niet waarom ik dat had, maar het was een beetje alsof ik het gevoel had dat ik teveel van mezelf 'prijsgaf' of zo.. Te 'leuk' werd..
Achteraf vind ik dit een beetje van de zotte, maar toch voelde het zo.
Ik ben thuis ook altijd best wel gesloten geweest. Terwijl ik met goede vriendinnen, en met name bij mijn vriend, veel opener over mezelf, mijn gevoelens en problemen kan praten. Ik hou er ook niet zoveel van om door mijn ouders aangeraakt te worden en vroeger dacht ik dat ik daar in het algemeen niet van hou, maar met vriendjes heb ik dat nooit gehad. Met mijn vriend vind ik het juist heel fijn als hij mij aanraakt.
Dit is raar, want mijn moeder is wel 'aanrakerig', en heeft ook juist altijd geprobeerd me het gevoel te geven dat ik met alles bij haar terecht kan, en ook wel eens aangegeven dat ze het betreurt dat ik niet zo open ben thuis en niet van knuffelen hou.
Ik weet ook dat ik met mijn problemen bij hen terecht kan, er wordt nergens een taboe van gemaakt enz. Toch is er schijnbaar iets dat me tegenhoudt en ik weet niet wat. Stel dat ik op mijn 18e zwanger was geraakt, had ik dit liever aan iedereen verteld behalve mijn ouders. Terwijl ik niet bang had hoeven zijn voor een lastige reactie of onbegrip/boosheid enz.
Door het gevoel dat ik gisteravond had ben ik hier weer over gaan nadenken en ik begrijp echt niet zo goed waar het vandaan komt.
Misschien dat iemand dit leest en het herkent, of dat een buitenstaander er een helderdere blik op heeft. En ik wilde het gewoon even kwijt.
woensdag 10 augustus 2011 om 19:15
En oh ja: familie kies je niet. Die krijg je gratis en voor niets. Als je toevallig goed met je ouders kunt opschieten, is dat geweldig. Genoeg mensen die niet met hun ouders kunnen opschieten, omdat hun karakters teveel botsen. Moeten die mensen zich nu allemaal een potje schuldig gaan voelen omdat het niet klikt?
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
donderdag 11 augustus 2011 om 08:28
donderdag 11 augustus 2011 om 11:05
TO, was jouw moeder vroeger (over)bezorgd naar jou toe?
Je zegt dat je dingen graag zelf wil doen. Werden dingen jou uit handen genomen? Werd je "opgevangen voordat je viel"?
Dat jij aanrakingen van je moeder niet goed verdraagt kan te maken hebben met het gevoel dat je moeder teveel ruimte inneemt bij jou. Als zij dichtbij is, voel je dat letterlijk en denk je; "ga weg!" Ze komt dan in jouw persoonlijke ruimte, die jij wellicht wil afschermen? Je zegt ook dat je vader stil en gesloten is. Misschien probeert jouw moeder het gemis van intimiteit te compenseren, door aanhankelijkheid bij jou te zoeken.
Herken je hier iets in?
Je zegt dat je dingen graag zelf wil doen. Werden dingen jou uit handen genomen? Werd je "opgevangen voordat je viel"?
Dat jij aanrakingen van je moeder niet goed verdraagt kan te maken hebben met het gevoel dat je moeder teveel ruimte inneemt bij jou. Als zij dichtbij is, voel je dat letterlijk en denk je; "ga weg!" Ze komt dan in jouw persoonlijke ruimte, die jij wellicht wil afschermen? Je zegt ook dat je vader stil en gesloten is. Misschien probeert jouw moeder het gemis van intimiteit te compenseren, door aanhankelijkheid bij jou te zoeken.
Herken je hier iets in?
